SAINT DIMITRIOS, APOSTLES PETER AND PAUL OF ROMANOS VILLAGE.
LITTLE PRIEST THE ZASTOVIS FROM ROMANOS PATRAS, HARALAMPOS.
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΛΥΣΗ ΑΠΟΡΙΑΣ ΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΠΙΣΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΖΑΣΤΟΒΗΣ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ;;;
Τα μνημόσυνα είναι πανάρχαιο έθιμο. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως με δεήσεις, θυσίες και προσφορές ήταν δυνατόν να πετύχουν την συγνώμη των Θεών για τα αμαρτήματα των νεκρών (Ιλιάδα). Υπήρχαν μάλιστα και ιερείς αγύρτες που επισκέπτονταν τις οικίες των πλουσίων, ισχυριζόμενοι πως είχαν από τους θεούς την εξουσία να συγχωρούν τις αμαρτίες "ζώντων και νεκρών" με κατάλληλες γι΄ αυτές ιεροτελεστίες και θυσίες, οι φτωχοί και τότε ήσαν στο περιθώριο ζώντες και τεθνεώτες. (Πλάτων).
Οι αρχαίοι έλληνες τελούσαν μνημόσυνο την 3η, την 9η και την 30ή από της ημέρας θανάτου, το τελευταίο εκαλείτο "τριακάς" όπου γινόταν και νεκρόδειπνο, καθώς και κατ' έτος κατά την επέτειο των γενεθλίων του αποθανόντος. Γενικά σε όλο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο τελούνταν μνημόσυνα τα καλούμενα "Νεκύσια" με προσφορές οίνου, ελαίου, αρωμάτων και με θυσία κόκορα ή κότας, χρώματος όμως κατά κανόνα μαύρου.
Σε αντίθεση με τους αρχαίους Έλληνες οι Εβραίοι φαίνεται πως δεν τηρούσαν παρόμοιο έθιμο. Στη Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται μόνο μια φορά παρόμοιο γεγονός στο Β' Μακκαβαίων όταν ο Ιούδας φέρεται πως έστειλε από λάφυρα πολέμου το χρηματικό ποσό των περίπου 2.000 δραχμών στο ναό της Ιερουσαλήμ για τέλεση μνημοσύνου "θυσίας" για τα αμαρτήματα των νεκρών Εβραίων που σκοτώθηκαν σε μάχη επειδή προς στιγμή είχαν παραπλανηθεί στην ειδωλολατρεία που γι΄ αυτόν τον λόγο και σκοτώθηκαν!.
Συνεπώς σήμερα τα μνημόσυνα ημών των Χριστιανών φαίνεται ότι αποτελούν ιστορική συνέχεια του αρχαίου ελληνικού εθίμου, τόσο κατά πεποίθηση, όσο και κατά περιόδους τέλεσης, παίρνουν όμως όχι μόνον συμβολική αλλά κυρίως ουσιαστική και σωστική για την ψυχή μορφή. Δεν γνωρίζομε όμως αν έχουν σχέση με την προοδευτική σήψη και αποσύνθεση του σώματος, προς τούτο παραθέτω δια τους ερωτώντάς με συνήθως δια αυτήν ταύτην την σχέση, την διαδικασία αποσυνθέσεως του ανθρωπίνου πτώματος εμπεριεχομένη εις μιαν επιστημονικήν πραγματείαν του διάσημου ιατροδικαστού και καθηγητού κ. Εμμανουήλ Νόνα, περί του σωματικού θανάτου, καθώς η ψυχή και άυλος και αθάνατος είναι. Πάντως ελπίζω έστω και κατ' ολίγον κάποιος να εύρη κάποια σχέση με την παρατηρουμένη αλληλοδιαδοχή των πτωματοφάγων εντόμων. Περί των μνημοσύνων των πρώτων χριστιανών έχουν αναφέρει οι Άγιοι και Πατέρες της Εκκλησίας,Τερτυλλιανός, Κυπριανός, Αυγουστίνος, Διονύσιος Αρεοπαγίτης, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Γρηγόριος Νύσσης κ.λ.
Αντίθετα η Καθολική Εκκλησία από του 6ου αιώνος παραδέχεται στο δόγμα της το "Καθαρτήριο Πύρ" και έτσι απομακρύνθηκε των αρχών που οι Πατέρες είχαν θεσπίσει σχετικά. Από τους Βυζαντινούς χρόνους η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία τηρεί κατά παράδοση τέλεση μνημοσύνων υπέρ αναπαύσεως των νεκρών κατά τη 3η ημέρα από του θανάτου (που σχετίζεται με την Ανάσταση), την 9η, την 40η (που σχετίζεται με την Ανάληψη), στη συμπλήρωση 3 μηνών, 6 μηνών, 1 έτους και συνήθως με την συμπλήρωσιν 3 ετών, γενικά μετά την συμπλήρωση έτους τελούνται μνημόσυνα υπέρ όλων των νεκρών της οικογένειας.
Θάνατος καλείται γενικά η αναστολή ανταλλαγής της ύλης των κυττάρων και των ιστών,
συνεπώς παύση της λειτουργίας όλων των σωματικών οργάνων, που ασφαλώς αποτελούνται
από κύτταρα και ιστούς. Τουτέστιν σωματικός θανατος είναι το νομοτελειακό και μοιραίο
βιολογικό φαινόμενο και γεγονός το οποίο χαρακτηρίζεται από την τελική παύση όλων
των λειτουργιών της επίγειας ζωής.
Ο θάνατος διακρίνεται: α) Σε φυσικό που πιστώνεται στην χρόνια καταπόνηση του
ανθρωπίνου οργανισμού, λόγω γήρατος ή βαρέως εργασιακού καμάτου κ.λ.π.
β) Στον κατά συμβεβηκός θάνατον, που οφείλεται σε οξείες παθολογικές καταστάσεις,
σε μηχανικές κακώσεις, δυστυχήματα, και άλλες εξωτερικές επιδράσεις. Βεβαίως αυτή
η μορφή θανάτου έχει διαβαθμίσεις και διακρίσεις:
1) Τον βραδύ θάνατο π.χ. εξ αιτίς μικροβιακής λοιώξεως. 2) Τον αιφνίδιο που χαρακτηρίζεται
από την ταχεία και απρόπτη διακοπή της ζωής που επέρχεται από εσωτερικά αίτια άγνωστης φύσης (φυσιολογικά ή παθολογικά) όπως είναι η ανακοπή καρδιάς,αφυλαξία,κ.λπ. 3) Το βίαιο θάνατο που δεν προέρχεται από νοσογόνο αίτιο ή οργανική φθορά,αλλά από εξωτερική βία, μηχανική, φυσική ή χημική (επίδραση C20,CO,ασιτία κ.λπ)
Α) Διαπίστωση θανάτου . Το θάνατο διακρίνουμε από τα σημεία αυτού που είναι: α) πρόσφατα και β) υστεροφανή.
α) Πρόδρομα: Κατ' αυτά το άτομο εμφανίζει μεγάλη έκπτωση όλων των λειτουργιών του οργανισμού, πλην της λειτουργίας του Κ.Ν.Σ (κεντρικού νευρικού συστήματος).Δηλαδή,αντιλαμβάνεται τις ερωτήσεις που του γίνονται,απαντά και μπορεί να επιτελέσει νομικές πράξεις. Από αυτό το στάδιο των προδρόμων φαινομένων, μεταπίπτει στο στάδιο της αγωνίας [μεγάλη έκπτωση των οργανικών λειτουργιών, απώλεια επαφής με το περιβάλλον και ,τέλος, θάνατο λόγω παραλύσεως του αναπνευστικού κέντρου στον εγκέφαλο (προμήκη μυελό)]
β) Πρόσφατα: Κατ' αυτά έχουμε πτώση της θερμοκρασίας,μυϊκή χαλάρωση ,έλλειψη αισθητικότητας, δεν ανιδρά η κόρη στο φως, το χαρακτηριστικό σημείο zol (μεταβολή του σχήματος της κόρης του οφθαλμού κατά την πίεση του βολβού υπό των δακτύλων εκ του πλαγίου) αυτό είναι και το παθογνωμικό σημείο θανάτου.
γ) Υστεροφανή: Κατ 'αιτία έχουμε 1) την πτωματική ακαμψία και 2) τις πτωματικές υποστάσεις.
- Σημασία για τη διάγνωση του θανάτου έχουν τα πρόσφατα και τα υστεροφανή σημεία.
Η πτωματική ακαμψία οφείλεται στην πήξη της ουσίας μυών (μυοσίνης), εμφανίζεται πέντε ώρες μετά το θάνατο και χαρακτηρίζεται από την σκλήρυνση των μυών και αρθρώσεων που είναι άκαμπτες και μόνο με εφαρμογή μεγάλης δύναμης μπορούμε να τις κάμψουμε.
Αν μετά την παραβίαση της αρθρώσεως επανέλθει η ακαμψία , τότε λέμε ότι βρισκόμαστε κάτω από δέκα έξι ώρες από το θάνατο, αν δεν επανέλθει ,τότε βρισκόμαστε πάνω από τις δέκα έξι ώρες από το θάνατο.
1) Η πτωματική ακαμψία εξαρτάται από την 1)αιτία θανάτου, 2)θερμοκρασία περιβάλλοντος, 3)διάπλαση σώματος (στα ισχνά άτομα εγκαθιστάται συντομώτερα).
2) Η πτωματική ακαμψία αρχίζει από τους μασητήρες μυς, τους τραχηλικούς και επεκτείνεται σ'όλους τους μυς του σώματος και τις αρθρώσεις.
3) Η ακαμψία δεν εμφανίζεται στο θάνατο από ασιτία, λευχαιμία ή έχουμε ταχύτατη εγκατάσταση στην ηλεκτροπληξία (σχεδόν αμέσως).
4) Η ακαμψία διατηρείται μέχρι τη 16η, 18η ώρα από το θάνατο και εν συνεχεία λύεται,μέχρι την 36η ώρα από αυτόν.
5) Τα όρια αυτά επιδέχονται μεταβολές ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος.
.
- Πάντα θα πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψη η θερμοκρασία του περιβάλλοντος, διότι στις μικρές θερμοκρασίες επιβραδύνεται η εγκατάσταση αυτών των φαινομένων,ενώστις μεγάλες επιταχύνεται η εγκατάστασή τους.
- Άλλη μορφή πτωματικών φαινομένων μετά την ακαμψία και τις υποστάσεις, που αρχίζει να εμφανίζεται 36 ώρες περίπου μετά θάνατο είναι η σήψη.
Τι είναι η σήψη; Είναι η αποσύνθεση των πολυπλόκων οργανικών ουσιών του σώματος εις ενώσεις απλούστερες και οφείλεται στη δράση σηψογόνων βακτηριδίων ,αερόβιων και αναερόβιων,που εν ζωή υπάρχουν εντός του εντερικού σωλήνος και λόγω παύσεως της αντιστάσεως του οργανισμού με το θάνατο ,πολλαπλασιάζονται και επεκτείνονται σ'όλο το σώμα.
- Η σήψη ξεκινά από την κοιλιακή χώρα με την εμφάνιση της πράσινης κηλίδας της σήψης. Το σώμα παίρνει με την πρόοδο της σήψης μία εντελώς διάφορη μορφή ,γίνεται οιδαλέο (πρησμένο) χροιάς μελανοπράσινης ,διογκώνεται η γλώσσα και βγαίνει έξω από τα χείλη ,επίσης και τα μάτια εξέρχονται από τις κόγχες,η δε κεφαλή παίρνει χαρακτηριστική μορφή που λέγεται ''κεφαλή Αιθίοπος''.
- Η ανάπτυξη σκωλήκων επί του σεσηπότος πτώματος είναι η ακολουθούσα κατάσταση στη σήψη.
Η μορφή και το είδος των σκωλήκων και εντόμων που θα εκκολαφθούν και θα αναπτυχθούν επί του πτώματος,από την εναπόθεση ωαρίων εντόμων (μύγες) εις τις φυσικές οπές του σώματος (μύτη, στόμα, αυτιά κ.λ.π.) αποσκοπούν στην καταφάγωση της σάρκας.
Η παρατηρούμενη αλληλοδιαδοχή των σαρκοφάγων εντόμων ανάλογα με την πρόοδο της αποσύνθεσης του πτώματος,παρουσιάζει φυσική νομοτέλεια.
- Περιγράφεται μια σειρά οκτώ (8) σμηνών εντόμων κατά την ακόλουθη σειρά:
Πρώτη ομάδα, από τον 1ο - 3ο μήνα
Δεύτερη ομάδα, από τον 3ο - 6ο μήνα
Τρίτη ομάδα, από τον 6ο - 9ο μήνα
Τέταρτη ομάδα, από τον 9ο - 12ο μήνα
Πέμπτη ομάδα, από τον 12ο - 2 έτη
Έκτη ομάδα, από το 2ο έτος - 3ο έτος
Έβδομη ομάδα, από το 3ο έτος - 4ο έτος
Όγδοη ομάδα, από το 4ο έτος και πέρα
- Τα έντομα της 8ης ομάδας λέγονται και ταφοκαθαριστές. Το χαρακτηριστικό που παρουσιάζουν όλα είναι ότι μετά τη δράση κάθε ομάδας τα έντομα αυτής αποθνήσκουν.
Περί μουμιοποιήσεως: Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η σήψη αναστέλλεται και δίνει τη θέση της σε μια παραλλαγή της που είναι η μουμιοποίηση: αυτή είναι κατάσταση κατά την οποία, αντί να προχωρήση η αποδόμηση του σώματος,παρατηρείται αποξήρανση αυτού (γίνεται μούμια).Αυτή η κατάσταση αναπτύσσεται σε θερμό και ξηρό περιβάλλον. Επέρχεται αποξήρανση του σώματος (στεγνώνουν τα υγρά του.)
- Εις την κατάσταση της μουμιοποιήσεως το σώμα διατηρείται επί μακρόν.
Περί σαπωνοποιήσεως: Άλλη περίπτωση παραλλαγής σήψης είναι η σαπωνοποίηση.Η κατάσταση αυτή θ'αναπτυχθή σε πτώματα που μένουν σε υγρό και ψυχρό περιβάλλον. Ο χαρακτηρισμός της κατάστασης σαπωνοποίησης εδόθη διότι τα λίπη του σώματος μετατρέπονται σε σαπούνι κατά τη γνωστή χημική αντίδραση μεταβολής των λιπών σε σαπούνι. Η μακρά παραμονή του σώματος σε ψυχρό νερό αποτελεί αιτία σαπωνοποίησης του πτώματος.

Περισσότερα... »