SAINT DIMITRIOS, APOSTLES PETER AND PAUL OF ROMANOS VILLAGE.
LITTLE PRIEST WITHOUT STAR, NEGLIGIBLE PRIEST UNDERNEATH PRIESTS
PATRAS, THE ROMANOS, LYKOHOROS, VLAHERNAS AND ALL ZASTOVIS HARALAMPOS.
ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΚ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ.
Ανέκαθεν η κοινωνία προσέβλεπε εις τον κληρικό, εις τον κλασσικό παπά, τον απλούν και
άμεσο, τον ανεπιτήδευτον λόγοις τε και πράξεσιν, τρέφουσα προσδοκίας κυρίως αλλά και
απαιτήσεις πλείστας εξ αυτού, καίτοι πριν το μέγα του, της ιερωσύνης υπούργημα, ήτο εις εξ
αυτής, όμοιος εν μέσω ομοίων.
Η μεσολαβούσα Θεία Χάρις η ''τ' ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλειπή αναπληρούσα'', δίδει
πρωτίστως εις τον κληρικό την χάριν αλλά δευτερευόντως και την περίοπτον θέσιν, ως πρεσβευτή
μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ήτοι τι θαυμάσιον: μεταλλάσει τον χειροτονήθέντα, θέσει τε και
ευθύνη, από ποιμαινόμενον πνευματικώς εις ποιμένα και θεματοφύλακα των του Κυρίου
εντολών, ήτοι εις λειτουργόν των Θείων Του Μυστηρίων και υπηρέτη του Χριστεπωνύμου
λαού του, τουτέστιν ως ποιμένα τον βλέπει πλέον η κοινωνία και ως εκ τούτου αι απαιτήσεις
ταύτης, ως πνευματικού ελλόγου ποιμνίου, είναι πάμπολλες.
Φυσικά τον χαλεπό τούτον αιώνα, ενδεχομένως ήθελε αναρωτηθεί τις ''ψαγμένος΄΄, -μα την
σήμερον δυνάμεθα να ομιλώμεν δια ποιμένας;-Ασφαλώς και δυνάμεθα να ομιλώμεν, διότι
ποιμένες υπάρχουσιν εις όλον το φάσμα των συγκροτημένων κοινωνιών, πολιτικο-οικονομικό,
στρατιωτικό κ.ο.κ., φευκτέον είναι να ομιλώμεν δια πάτρωνας και δις φευκτέον ν' ανεχώμεθα
τοιούτους, δυστυχώς δε ο εφέρπων νεοραγιαδισμός τινών εξ ημών των αδυνάτων σε ψυχικόν
σθένος, αποκυήει αρκετούς, ίσως δε και η θρησκοληψία, ολίγων ευτυχώς, γαλουχεί και
ολίγιστους επαγγελματίας και δη κακούς, παπάδες, οίτινες εξελίσσονται εις πάτρωνας
ετέρων κληρικών τε και λα'ι'κών.....αγνοώντες οργή λαού και Θεού.
Εν πρώτοις η κοινωνία θέλει να ίδη εν εξελίξει το: ''άμ' έπος, αμ' έργον'' εν άλλοις την
πλήρη εναρμόνησιν λόγου και πράξεως, (Απ. Παύλος), το τι έπραξαν οι της Εκκλησίας Άγιοι
είναι πλέον γνωστόν και εις την αγράμματον γιαγιά Καλή, ζητούμενον είναι το τι πράττωμεν
εμείς οι κληρικοί και όχι τα εκ του άμβωνος εκπεμπόμενα '''έπεα πτερόεντα''.
Η κοινωνία δύναται- και το πράττει- να συγχωρήση παραλήψεις και αδυναμίας του
προτέρου της ιερωσύνης βίου, αδυνατεί όμως, και ορθώς, να συγχωρήση μετέπειτα πτώσεις
και προκλήσεις, ομιλώμεν δε δια θανασίμους πτώσεις και ιερατικάς εκπτώσεις... και όχι
δια τυχούσας ανθρωπίνους παρεκκλίσεις τας οποίας κατακεραυνώνουν, ως δυιλίζοντες
τον κώνωπα τινές Ιησουίτες και αρρωστημένοι αυτόκλητοι θρησκειοασφαλείτες,...π. χ. (το τσιγάρο, η την πόσιν κάποιου τσίπουρου εις το καφενείο του χωριού με τα ''γερόντια'', ως βλέποντες ‘'το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου
κατανοείς.(Ματθ.ζ-3)
Ασφαλώς ο παπάς πρέπει να διακατέχεται εκ του αυτοελέγχου και αυτοσεβασμού
και αταλαντεύτου συνειδήσεως, ν' απέχη δε Φαρισα'ι'σμών, σεμνοτυφίας και πουριτανισμού,
διότι η κοινωνία δικαιούται και τινών αβλεψιών δι' εαυτόν της, δεν δικαιούται όμως αβλεψιών
όσον αφορά τον βίο σε πλούτο, και την πολιτεία των παρεκλινόντων της υψίστου αποστολής
των, παπάδων της, και πρέπει να βλέπη και να κρίνη και να απαιτή, διότι εκτός των
άλλων υπερτέρων, οι κληρικοί - ειδικά ημείς του νέου ημερολογίου- είμεθα ισόβιοι
χρεωφειλέτες της, διότι εκ του φόρου ταύτης, απολαμβάνομεν της πολυζητουμένης
σήμερον κρατικής μισθοδοσίας με όλα τα θετικώς παρελκόμενα ταύτης, αλλά και
προνομίων που πάμπολλοι λα'ι'κοί στερούνται -δυστυχώς- ως μη ''αναγνωρίσιμοι''...
( προ της ιερωσύνης δεν μας γνώριζε ούτε η καθαρίστρια της πολυκατοικίας, δια να μην
είπω το γνωστόν, αληθώς τοις πάσι, ούτε ο θυρωρός).
Βεβαίως και η κοινωνία επιβάλλεται να βλέπη και να ελέγχη το πόθεν έσχες των
παπάδων, - αφού το κράτος δεν το πράττει-, διότι τινές πρώην του βίου ναυαγοί
και νυν του Υψίστου λειτουργοί πλουτίζουσιν εν γεωμετρική προόδω λέγοντες διάφορα
ως προφάσεις εν αμαρτίαις, καταστρατηγούντες βάναυσα το: ''μη ουν μεριμνήσητε
λέγοντες, τι φάγωμεν, η τι πίωμεν, η τι περιβαλλώμεθα'' Ματθ.στ' 31, τοιουτοτρόπως
δε επέρχεται μοιραίως το θησαυρίζειν θησαυρούς επί της γης, καταδικαστέον
παρά Θεώ και ανθρώποις, ως καταπατούντες την του Κυρίου σωτήριον υπόμνησιν
-στερούντες τι εκ του πλησίον- ''αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία
σου και...και τον πλησίον ως σ' εαυτόν'' και είναι διττή αυτή η εντολή διότι η μία
αγάπη συνεπάγεται την άλλη και η τήρησις του δευτέρου σκέλους προ'υ'ποθέτει
την τήρησιν του πρώτου. Δια να τελειοποιηθή η προς τον Θεό αγάπη χρεί
γενέσθαι πρώτον η γνώσις του Θείου θελήματος και η πλήρης αποδοχή
του σωτηρίου λόγου του, ως παρέθεσαν εις ημάς ο Κύριος, οι Άγιοι Απόστολοι,
οι Πατέρες της Εκκλησίας και η ιερά Παράδοσίς μας. 'Οταν λοιπόν ο παπάς
καταστή γνώστης και πιστός τηρητής ταύτης, δύναται να εφαρμόση και το έτερον
σκέλος: ν'αγαπήση και τον συνάνθρωπον, ειδικά τον τραυματισμένον της σήμερον
άνθρωπον, της άνευ φραγμών απαξιώσεως και ισοπεδώσεως των πάντων, εντός
του κρατούντος ανταγωνιστικού πνεύματος και της υλολατρείας , είναι δε φοβερά δύσκολο
τούτο, διότι φοράς τινάς ούτε με τον εαυτό μας δυνάμεθα να συμφιλιωθούμε,
έχομε απαίτηση δυστυχώς να μας φέρονται όχι απλώς καλά οι άλλοι αλλά και να
προλαμβάνουν αυτά που ο αιθεροβάμων νους μας επιθυμεί, ως γνωρίζοντες καλά την τέχνην
του λαμβάνειν και όχι την αρετήν, του και δίδειν, εκπορθώντας βάρβαρα και την ετέρα μεγάλην εντολήν; ‘’καθώς θέλετε ποιώσιν ημίν οι άνθρωποι, ποιείτε αυτοίς ομοίως’’ Λουκ. στ΄31 και
‘’αγαπάτε τους εχθρούς υμών’’ Ματθ. ε’ 44.
Δια να επιτευχθή τούτο πρέπει, οι κληρικοί ειδικά, να εγκολπωθούν πλήρως και να κατανοήσουν
εν βαθύτητι το του Αποστόλου των Εθνών –(προκειμένου να ενσαρκώσουν το του Ιδίου έγινα
‘’τα πάντα εν πάσι’’ και το της ευχής ‘’πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν’’) –
‘’συνήδομαι γάρ τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον, βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις
μέλεσίν μου αντιστρατεύομενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με εν τω νόμω της αμαρτίας τω όντι τοις μέλεσίν μου’’ Ρωμ.ζ 22.
Σίγουρα η κοινωνία επιθυμεί τον παπά ως πρώτιστο τηρητή της Κυριακής εντολής:
‘’μη κτήσασθε χρυσόν μηδέ άργυρον, μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών’’ Ματθ. ι 9 και της
‘’ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι’’ δυστυχώς δε επί τούτου τινές ολιγιστότατοι,-
(αλλά παραδόξως- χαίροντες ευνοίας… και οικογενειακής ‘’βολέψεως’’ εν τοις ‘’προνομοιακοίς’’
του Κυρίου οίκοις), κατακερματίζοντες Πρωτεσταντικώς, το ‘’καθείς εφ’ ω ετάχθη’’)-, λαμβάνοντες
την χείρα απαιτώσιν και ‘’την σπάλα…’’
Δικαιωτάτως αδυνατεί η κοινωνία να κατανοήση το φαιοπροπαγανδιστικόν ‘’ ο παππούλης
έχει οικογένεια, παιδιά,ανάγκες…’’ διότι τι να είπωσιν οι άλλοι ενδεείς σάρκα τε και ύλη,
άνεργοι, οικοδόμοι,…ανήμποροι, οι οποίοι στερούνται και εθνικής μισθοδοσίας και δωρεάν
νοσηλείας,..Αυτοί τι έχωσιν; ‘’Αιδώς Αργείοι’’
Εκ προσωπικής εμπειρίας και ίσως αντικειμενικής γνώσεως, θέλω να πιστεύω, ότι πας
κληρικός πριν ιερωθεί πρέπει ‘’να κολλήση’’ εν ιδρώτι και αίματι ένσημα τινά, δια να βιώση
πως ‘’βγαίνει το καρβέλι’’ και μετέπειτα με ως μέτρον και σταθμό τούτο, αναλόγως να
πολιτεύεται, ορώντας το παρελθόν αυτού, έτσι θα καταλάβη καλύτερα πόσο μεγίστης
χάριτος και ευδοκίας έλαχεν εκ Θεού και χείρας Αρχιερέως, ενταύθα δε δοξολογίαν
ποιώ εις τον Ύψιστον που με ηξίωσεν τοιαύτης αναπαναλήπτου χάριτος, αλλά και
καρδιακή ευχαριστία εις τον παμμακάριστον και μέγα κατ’ εμέ Αρχιερέα, Επίσκοπο,
Μητροπολίτη, Δεσπότη και πατέρα ΝΙΚΟΔΗΜΟ, που εμέ τον ολιγιστότατο και ‘’παιδεμένο, ίασαι
και έγειραι από γης πτωχόν και από κοπρίας ανύψωσε πένητα’’(εξ ευχής Ευχελ.)
Πρέπει λοιπόν ο κληρικός δια να πετύχη στην μεστή ευθυνών αποστολήν του, να τον
ευλογήση ο Θεός και να τον ανεκτή η κοινωνία με τα όποιας ανεπαρκείας του- και ως
άνθρωποι πάντες εσμέν μεστοί τοιούτων- να ενθυμείται δε εν παντί, ότι δεν είναι μόνον σάρξ
εκ σαρκός γονέων αλλά ότι και γέμει πνεύματος και δη Θεοδωρήτων πνευματικών δυνάμεων
και αυτάς πρέπει πρωτίστως να ενεργοποιή και να αξιοποιή προς δόξαν Θεού και μη
σκανδαλισμόν ψυχών, έτσι θα καταλάβη ότι τα έλλογα πρόβατα, που χάριτι Θεού και
ευλογία Δεσπότου του, εκλήθη να ποιμάνη δεν είναι του παπά αλλά του Χριστού και η εντολή Του
δια μέσω του Αποστόλου Του Πέτρου είναι κάθετος: ‘’Ποίμαινε τα πρόβατά μου’’ .
Η κοινωνία απαιτεί το να είναι λειτουργός ο παπάς και όχι απλός διεκπεραιωτής
ακολουθιών, όχι θηρευτής Μυστηρίων, τρισαγίων, Αγιασμών και Ευχελαίων…ο κόσμος δεν ‘’τσιμπάει’’ σήμερον αλλά μελετά τας Γραφάς, καθ’ ότι οι αγράμματοι έχωσιν εκκλείψει παντελώς,
δεν αγοράζει κόλαση και παράδεισο αλλά επιζητά τι, υπησχημένο υπό του Κυρίου, την
δικαίαν Αυτού Κρίσιν και έλεος και μακροθυμία, αγωνίζεται δια να κερδίση τον Παράδεισον.
Η εποχή που εις το χωριό μου έλεγον οι γιαγιάδες ‘’πάρε την τρίχα από τα γένεια του
Παππούλη , κυρά Παναγιώταινα και φτιάξε φυλαχτό ‘’ πέρασε ευτυχώς ανεπιστρεπτί,
και καλώς κάλλιστα… Δικαιούται η κοινωνία να απαιτεί από τον παπά να είναι διαρκώς
επιμορφούμενος θύραθεν και άνωθεν, τον θέλει ανθρώπινο, προσιτό, αταξικό, δυναμικό
με άποψι, με θέσεις, και ασφαλώς μη οσφυοκάμπτη, μεγαλοενοριοκένταυρο, εγωιστή,
ευσεβιστή, πολυπρόσωπο, καιροσκόπο, συμπλεκόμενο και συμπλέοντα με τα εκάστοτε
‘’κουβέρνα’’.
Ο λαός του Θεού επιβάλλεται να απαιτή από τον παπά του, να έχη ευθύτητα λόγου,
να παίρνη αποφάσεις, να δίδη λύσεις, να μην είναι οπαδός του φαίνεσθαι,
‘’πασαρελαντζής εν τοις πανηγύρεις, Πυθιακός τοις λόγοις, ανένταχτος, ήτοι
παντού και πουθενά, με όλους και με κανέναν, ίσως δε ούτως δύναται να τον
προφυλάξη, την ώρα μηδέν, εκ του θανασίμου τετραπτύχου: άχρωμος, άγευστος,
άοσμος, άκαπνος, τουτέστιν Ιησουίτης.
Ο παπάς δικαιούται και ως πολίτης να συγκρουσθή, κοσμίως βεβαίως, με τας
αρχάς και τας εξουσίας του κόσμου τούτου, όταν θίγονται θρησκευτικά η Συνταγματικά
του δικαιώματα, δεν δικαιούται όμως να κάνη διακρίσεις μεταξύ πλουσίων και πτωχών,
(φερόντων δώρα και μη φερόντων) ισχυρών και αδυνάτων, λεημπελοφερόντων και μη,
δεν δικαιούται να κατατάσση ουδένα, εν δικαίοις η αμαρτωλοίς, να απειλή, να επισείη
χείραν η και Αρχαγγελικήν ρομφαίαν, δεν είναι δικαστικός ο παπάς, διοικητής,
δεν ζητά θυσίαν τινά , πρέπει να είναι πιστός εις το: ‘’’ελεος θέλω και ου θυσίαν,
ου γάρ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. Ματθ. θ 13
Δικαιούται η κοινωνία και πρέπει να απαιτή από τον παπά της διάλογο, δημοσία
έκθεση των θεσέών του έως και πολιτικών, να μη ανέχεται τον στείρο την σήμερον
μονόλογο εκ του Άμβωνος, ο οποίος κατά κανόνα δεν ‘’πιάνει’’ τον πόνο του
ανθρώπου και των πραγμάτων, τον σφυγμό και την βάσανον του λαού.
Η κοινωνία θέλει τον παπά αφιλοχρήματο, τυχόντα συμπτώματα απληστίας
αποτελούν καίριο πλήγμα για τον κλήρο, και ωμή παραβίαση της Παυλείου
παρακαταθήκης: ‘’radix omnium malorum avaritia’’ προς Τιμοθ. Επιστ., και
σκανδαλισμόν αθώων ψυχών.
Βεβαίως και η κοινωνία πρέπει να βλέπη τον παπά και ως άνθρωπο φέροντα όπως
και αυτή την ροπή προς παρεκκλίσεις και ούτως να είναι επιεικής όταν χρειασθή,
ναι μεν δικαιούται να θέλη τον παπά άγρυπνο ταπεινό αλλά όχι και καρπαζοεισπράχτορα,
κακομοίρη και άθλιο (εναπομείνασα εκ της σαρικοκρατίας συνήθεια, που δυστυχώς
διέπει και τινές παπάδες…),
ναι μεν να διακυρήξη urbi et orbi, το: παπά μου ‘’πίστις άνευ έργων νεκρά εστί’’,
αλλά ενίοτε να νοιώση και τα βάσανα των μικροπαπάδων, και είναι πολλά τα
βάσανά τους, κυρίως εκ των ισχυρών σε θέσεις κλειδιά μεγαλοπαπάδων…
THE ZASTOVIS MIKROPRIEST HARALAMPOS
Περισσότερα... »
