http://www.patrasblogs.gr/ Patras Blogs » Ιερά Μητρόπολις Πατρών Gregarius 0.5.5 en http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/09/08/%ce%97_%ce%a0%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%97_%ce%95%ce%99%ce%a3%ce%9f%ce%94%ce%9f%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%96%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%92%ce%97%ce%a3_%ce%a3%ce%95_%ce%99._%ce%a7. Wed, 08 Sep 2010 18:57:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/09/08/%ce%97_%ce%a0%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%97_%ce%95%ce%99%ce%a3%ce%9f%ce%94%ce%9f%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%96%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%92%ce%97%ce%a3_%ce%a3%ce%95_%ce%99._%ce%a7. ΠΙΚΡΕΣ- ΓΛΥΚΕΣ, ΕΣΤΩ ΟΞΥΜΩΡΕΣ ΘΥΜΗΣΕΣ ΤΟΥ ZASTOVIS

-Ελα παιδάκι μου σήκω, πότε θα 'τοιμαστής να πας στο Γυμνάσιο;, έχεις να κάνης δρόμο.
Θες ίσιαμε τη Στρέζοβα δύο ώρες και βάλε τώρα πούναι χιονιάς.
-Ναί μάνα τώρα θα σηκωθώ λέω και αλλάζω πλευρό, το σά'ι'σμα με τρουπάει, και το μαξιλάρι
με τα πούσια μου γδέρνει τα μούτρα, σίγουρα η νόνα μου κάποιο κοτσάνι θα άφησε, λες και τόκανε επίτηδες, μα που τώρα στις πέντε η ώρα ξημερώματα και Χειμώνα καιρό να με ενοχλήσουν τέτοια.
Είναι Νικολοβάρβαρα και ο Χειμώνας στο Βεσίνι με τα 1000 μ. υψόμετρο,ειναι βαρύς,
το σπίτι χωρίς ταβάνι και οι αστράχες ανοιχτές, άσε που από τις πλάκες μπαίνει, χιονόνερο, και το χειρότερο ξέρω ότι χιονίζει, γιατί δεν ακούω τις στάλες να βαράνε μέσα στο τεντζέρια και στα καπάκια.
Η ζέστη της μαντανίας, μου λέει κάτσε λίγο ακόμα, μα ο καπινός της φωτιάς στο παραγώνι
πνιγοντάς μου την ανάσα- δε μπορεί να βγη όξω γιατί οι τρούπες από τις σχιστόπλακες έχουν βουλώσει από το χιόνι- και η μάνα μου δεν μα 'φήνουν.
Ά'ι'ντε ρε Λάμπη κάθε μέρα το ίδιο βιολί, μέ 'χεις σκάσει πλιά, πότε θα πας στη Στρέζοβα, έχεις δυό
ώρες δρόμο και ρίνει και χιόνι, έλα έβρασε και το τσιά'ι' , να βρέξεις την μπομπότα σου και να πας στην ευκή του Θεού, να πα και γω να ιδώ μη γέννησε καμμιά πρώιμη να σου φτιάξω και κολώστρα, με το θρούμπι ξεπλύθηκες και κείνη η παλιόκορπα στέρφεψε νωρίς φέτος, που κακό ψόφο νάχη.
Σηκώθηκα γλήγορα και για θρούμπι ούτε καταψιά, ζάχαρι δεν υπήρχε και ηταν σαν κινίνο, με κράτηγε ο ζαμπλαρίκος με το γουρνόξυγνο από τα εψές, μόνο που είχα ανακαψίλα, έβαλα λίγια στάχτη από τη γωνιά στο στόμα, μπας και σταματήση, για μπομπότα ούτε κουβέντα, ήταν σα στρουρνάρι.
Βγήκα όξω να νιφτώ, είχε ένα γόνα χιόνι και έρρινε κιόλας, το νερό στο λεβέτι μου φάνηκε ζεστότερο,μπήκα στο σπίτι και φόρεσα τις γαλότσες μου, και η μάνα μου μου έφερε το παντελόνι που μου είχε δώκει η Μυρώνα, ήταν του Βασίλη και μου άρεσε γιατί και μεγάλη καμπάνα είχε και κάτι τρούπες στις γαλότσες έκρυβε, τα λίγα μπαλώματα δε με χάλαγαν... φόρεσα και ένα σουλντούκο από την ούνρα, έβαλα τα βιβλία στο τράιστο και κάνοντας τον σταυρό μου, ξεκίνησα, ψάχνοντας το μονοπάτι μέσα στο σκοτάδι, δε φώταγε ακόμα, και στο δρόμο θα πάγαινα μοναχός και φοβόμουνα και τα ξωτικά, και είχα να περάσω ρέμματα και πάλι ρέμματα.
Τα πόδια τρίζανε μες στο χιόνι μάλλον, παρά το χιόνι κάτω από τις παλιογαλότσες, και πηγαίνανε μόνα τους μηχανικά, άλλωστε το μονοπάτι εκειό το πέρναγα Χειμώνα Καλοκαίρι, και τόξερα απ' όξω. Είχα περάσει την παλιόβρυση που ο Ντέρτης έβλεπε Νεράιδες, έφθασα στο Παμείνου τ' αλώνι, έκαμα τον σταυρό μου στον Σακκετέικο Α'ι'λιά και είχα ξεθαρρέψει, ώσπου να φτάσω στ' άλλα ρέμματα θα είχε ξεφωτίσει, όσο για το σταχτόχιονο που 'ριχνε, δε με στενοχώραγε, καλύτερα αυτό, παρά βροχή που μ' έκανε παπί, και οι καθηγητές με κανά άλλα δυο παιδιά μας βάνανε απάνω στην ξυλόσομπα μέχρι τις δέκα, άσε που το δέρμα των ποδιών, μες στις γαλότσες γινότανε σαν βρεμένο πατσιαγούρι και με μερμέλαγε.
Και κεί που πάγαινα ξένοιαστος και είχα φτάσει κοντά στην Αγιά Παρασκευή, που είχε φτιάσει ο Καρυδόγιαννης, απότομα βούτηξα στο κενό, ωχ! λεω μέσα μου,με πήραν τα ξωτικά, καλά μου έλεγε ο γέρο-Πλατσιάρας ότι εδώ στις κολοσάρες κρατεί, αλλά η απότομη προσγείωση μέσα σε μιά νεροσυρμή με συνέφερε, δεν είχα υπολογίσει το μονοπάτι από το χιόνι και βρέθηκα να σούρνομαι, ευτυχώς το ταγάρι με τα βιβλία το είχα περάσει στον σβέρκο και δεν τόχασα.
Εκανα τον σταυρό μου παλι σε όλους τους Αγίους από Α'ι'λιά, ΑγιαΠαρασκευή, Αγιασοφιά, στου Ζαχαριά, Αιγιώργη στην Χότσα, μέχρι την Παναγιά την Σκουπείκη, που ναξερα ποιός Αγιος μ'έσωσε και δεν έφθασα στην Κορύτα του Αλέκου, και να βασάνιζα και τον Παπασπύρο να με διαβάζει καταχείμωνο και που να με χώσουν μέσα στα χιόνια, αλλά αν δεν έγινε θαύμα απ' ότι τώρα συμπεραίνω, είχα αμαρτίες να πληρώσω...
Όταν έφτασα στην Χότσα άρχισε να χαράζει, φτάνοντας και στον Αιγιώργη ξεθάρρεψα, όπως καθε μέρα, ξέχασα και την τούμπα και άρχισα την πηλάλα στην κατηφόρα, απο του Νάσια και μετά θα πήγαινα σιγότερα, θα 'βλεπα και κανένα τσιοπάνη και θα νοιώθα καλύτερα, είχα όμως μια ώρα δρόμο και το χιόνι δε μ΄αφηνε να πάω στην ανηφόρα και οι γαλότσες γλυστράγανε. Βλέποντας λοιπόν από του Σιαφαριγγόγιανη το σπίτι τον αυτοκινητόδρομο, έλεγα μέσα μου Θεούλη μου μακάρι να πέρναγε κανένα φορτηγό μα με παρει στην καρότσα - τότε επί Παπαδόπουλου φτιάγνανε την 111, Πάτρα- Τρίπολη-
και ενώ έφθανα στον δρόμο και ήμουν έτοιμος να τον διασχίσω κάθετα,να μπω στο Νασέικο ρέμμα και να συνεχίσω, νάσου και μπροστά μου ξαναφαίνει ενα κόκκινο opel, ήταν του κουτιού, κατακαίνουργο και που να 'πλώσω χέρι έτσι βρεμμένος και λερωμένος όπως ήμουν.
Ο οδηγός όμως με είδε και σταμάτησε μόνος του, ήταν ο Αντρέας ο Καστάνης, ο δάσκαλος που πάγαινε στην Στρέζοβα στο σχολείο, εγώ τον είδα και ντρεπόμουν, τότε τους δασκάλους τους σεβόμαστε πολύ, και τον κ. Αντρέα τον ήξερα γιατί στο Δημοτικό με είχε μαθητή η συζυγός του κ. Σοφία Θωμά-Καστάνη, πλησίασα και είπα καλημέρα σας κύριε, και τότε μου λέει σαν Θεοσταλμένος, να με πάρει και μένα, αλλά το αυτοκίνητο ήταν αφίρι και πως εγώ ναμπώ, θα το λέρωνα, αφήστε κύριε λέω θα σας το λερώσω είμαι χάλια, έλα μπες, μου λέει και έχει νάυλον το κάθισμα,ακόμα δε το έβγαλα, ήταν η πρώτη φορά που μπήκα σε κούρσα αλλα και γλίτωσα μια ώρα δρόμο..... ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/09/02/%ce%96%ce%97%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%97_%ce%a3%ce%a7%ce%95%ce%a3%ce%97_%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%9e%ce%a5_%ce%9c%ce%9d%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%a9%ce%9d__%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a0%ce%a4%ce%a9%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%97%ce%a3_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%98%ce%95%ce%a3%ce%97%ce%a3 Thu, 02 Sep 2010 19:37:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/09/02/%ce%96%ce%97%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%97_%ce%a3%ce%a7%ce%95%ce%a3%ce%97_%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%9e%ce%a5_%ce%9c%ce%9d%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%a9%ce%9d__%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a0%ce%a4%ce%a9%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%97%ce%a3_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%98%ce%95%ce%a3%ce%97%ce%a3 LITTLE PRIEST THE ZASTOVIS FROM ROMANOS PATRAS, HARALAMPOS.
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΛΥΣΗ ΑΠΟΡΙΑΣ ΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΠΙΣΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΖΑΣΤΟΒΗΣ.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ;;;

Τα μνημόσυνα είναι πανάρχαιο έθιμο. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως με δεήσεις, θυσίες και προσφορές ήταν δυνατόν να πετύχουν την συγνώμη των Θεών για τα αμαρτήματα των νεκρών (Ιλιάδα). Υπήρχαν μάλιστα και ιερείς αγύρτες που επισκέπτονταν τις οικίες των πλουσίων, ισχυριζόμενοι πως είχαν από τους θεούς την εξουσία να συγχωρούν τις αμαρτίες "ζώντων και νεκρών" με κατάλληλες γι΄ αυτές ιεροτελεστίες και θυσίες, οι φτωχοί και τότε ήσαν στο περιθώριο ζώντες και τεθνεώτες. (Πλάτων).
Οι αρχαίοι έλληνες τελούσαν μνημόσυνο την 3η, την 9η και την 30ή από της ημέρας θανάτου, το τελευταίο εκαλείτο "τριακάς" όπου γινόταν και νεκρόδειπνο, καθώς και κατ' έτος κατά την επέτειο των γενεθλίων του αποθανόντος. Γενικά σε όλο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο τελούνταν μνημόσυνα τα καλούμενα "Νεκύσια" με προσφορές οίνου, ελαίου, αρωμάτων και με θυσία κόκορα ή κότας, χρώματος όμως κατά κανόνα μαύρου.
Σε αντίθεση με τους αρχαίους Έλληνες οι Εβραίοι φαίνεται πως δεν τηρούσαν παρόμοιο έθιμο. Στη Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται μόνο μια φορά παρόμοιο γεγονός στο Β' Μακκαβαίων όταν ο Ιούδας φέρεται πως έστειλε από λάφυρα πολέμου το χρηματικό ποσό των περίπου 2.000 δραχμών στο ναό της Ιερουσαλήμ για τέλεση μνημοσύνου "θυσίας" για τα αμαρτήματα των νεκρών Εβραίων που σκοτώθηκαν σε μάχη επειδή προς στιγμή είχαν παραπλανηθεί στην ειδωλολατρεία που γι΄ αυτόν τον λόγο και σκοτώθηκαν!.
Συνεπώς σήμερα τα μνημόσυνα ημών των Χριστιανών φαίνεται ότι αποτελούν ιστορική συνέχεια του αρχαίου ελληνικού εθίμου, τόσο κατά πεποίθηση, όσο και κατά περιόδους τέλεσης, παίρνουν όμως όχι μόνον συμβολική αλλά κυρίως ουσιαστική και σωστική για την ψυχή μορφή. Δεν γνωρίζομε όμως αν έχουν σχέση με την προοδευτική σήψη και αποσύνθεση του σώματος, προς τούτο παραθέτω δια τους ερωτώντάς με συνήθως δια αυτήν ταύτην την σχέση, την διαδικασία αποσυνθέσεως του ανθρωπίνου πτώματος εμπεριεχομένη εις μιαν επιστημονικήν πραγματείαν του διάσημου ιατροδικαστού και καθηγητού κ. Εμμανουήλ Νόνα, περί του σωματικού θανάτου, καθώς η ψυχή και άυλος και αθάνατος είναι. Πάντως ελπίζω έστω και κατ' ολίγον κάποιος να εύρη κάποια σχέση με την παρατηρουμένη αλληλοδιαδοχή των πτωματοφάγων εντόμων. Περί των μνημοσύνων των πρώτων χριστιανών έχουν αναφέρει οι Άγιοι και Πατέρες της Εκκλησίας,Τερτυλλιανός, Κυπριανός, Αυγουστίνος, Διονύσιος Αρεοπαγίτης, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Γρηγόριος Νύσσης κ.λ.
Αντίθετα η Καθολική Εκκλησία από του 6ου αιώνος παραδέχεται στο δόγμα της το "Καθαρτήριο Πύρ" και έτσι απομακρύνθηκε των αρχών που οι Πατέρες είχαν θεσπίσει σχετικά. Από τους Βυζαντινούς χρόνους η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία τηρεί κατά παράδοση τέλεση μνημοσύνων υπέρ αναπαύσεως των νεκρών κατά τη 3η ημέρα από του θανάτου (που σχετίζεται με την Ανάσταση), την 9η, την 40η (που σχετίζεται με την Ανάληψη), στη συμπλήρωση 3 μηνών, 6 μηνών, 1 έτους και συνήθως με την συμπλήρωσιν 3 ετών, γενικά μετά την συμπλήρωση έτους τελούνται μνημόσυνα υπέρ όλων των νεκρών της οικογένειας.

Θάνατος καλείται γενικά η αναστολή ανταλλαγής της ύλης των κυττάρων και των ιστών,
συνεπώς παύση της λειτουργίας όλων των σωματικών οργάνων, που ασφαλώς αποτελούνται
από κύτταρα και ιστούς. Τουτέστιν σωματικός θανατος είναι το νομοτελειακό και μοιραίο
βιολογικό φαινόμενο και γεγονός το οποίο χαρακτηρίζεται από την τελική παύση όλων
των λειτουργιών της επίγειας ζωής.
Ο θάνατος διακρίνεται: α) Σε φυσικό που πιστώνεται στην χρόνια καταπόνηση του
ανθρωπίνου οργανισμού, λόγω γήρατος ή βαρέως εργασιακού καμάτου κ.λ.π.
β) Στον κατά συμβεβηκός θάνατον, που οφείλεται σε οξείες παθολογικές καταστάσεις,
σε μηχανικές κακώσεις, δυστυχήματα, και άλλες εξωτερικές επιδράσεις. Βεβαίως αυτή
η μορφή θανάτου έχει διαβαθμίσεις και διακρίσεις:
1) Τον βραδύ θάνατο π.χ. εξ αιτίς μικροβιακής λοιώξεως. 2) Τον αιφνίδιο που χαρακτηρίζεται
από την ταχεία και απρόπτη διακοπή της ζωής που επέρχεται από εσωτερικά αίτια άγνωστης φύσης (φυσιολογικά ή παθολογικά) όπως είναι η ανακοπή καρδιάς,αφυλαξία,κ.λπ. 3) Το βίαιο θάνατο που δεν προέρχεται από νοσογόνο αίτιο ή οργανική φθορά,αλλά από εξωτερική βία, μηχανική, φυσική ή χημική (επίδραση C20,CO,ασιτία κ.λπ)
Α) Διαπίστωση θανάτου . Το θάνατο διακρίνουμε από τα σημεία αυτού που είναι: α) πρόσφατα και β) υστεροφανή.
α) Πρόδρομα: Κατ' αυτά το άτομο εμφανίζει μεγάλη έκπτωση όλων των λειτουργιών του οργανισμού, πλην της λειτουργίας του Κ.Ν.Σ (κεντρικού νευρικού συστήματος).Δηλαδή,αντιλαμβάνεται τις ερωτήσεις που του γίνονται,απαντά και μπορεί να επιτελέσει νομικές πράξεις. Από αυτό το στάδιο των προδρόμων φαινομένων, μεταπίπτει στο στάδιο της αγωνίας [μεγάλη έκπτωση των οργανικών λειτουργιών, απώλεια επαφής με το περιβάλλον και ,τέλος, θάνατο λόγω παραλύσεως του αναπνευστικού κέντρου στον εγκέφαλο (προμήκη μυελό)]
β) Πρόσφατα: Κατ' αυτά έχουμε πτώση της θερμοκρασίας,μυϊκή χαλάρωση ,έλλειψη αισθητικότητας, δεν ανιδρά η κόρη στο φως, το χαρακτηριστικό σημείο zol (μεταβολή του σχήματος της κόρης του οφθαλμού κατά την πίεση του βολβού υπό των δακτύλων εκ του πλαγίου) αυτό είναι και το παθογνωμικό σημείο θανάτου.
γ) Υστεροφανή: Κατ 'αιτία έχουμε 1) την πτωματική ακαμψία και 2) τις πτωματικές υποστάσεις.
- Σημασία για τη διάγνωση του θανάτου έχουν τα πρόσφατα και τα υστεροφανή σημεία.
Η πτωματική ακαμψία οφείλεται στην πήξη της ουσίας μυών (μυοσίνης), εμφανίζεται πέντε ώρες μετά το θάνατο και χαρακτηρίζεται από την σκλήρυνση των μυών και αρθρώσεων που είναι άκαμπτες και μόνο με εφαρμογή μεγάλης δύναμης μπορούμε να τις κάμψουμε.
Αν μετά την παραβίαση της αρθρώσεως επανέλθει η ακαμψία , τότε λέμε ότι βρισκόμαστε κάτω από δέκα έξι ώρες από το θάνατο, αν δεν επανέλθει ,τότε βρισκόμαστε πάνω από τις δέκα έξι ώρες από το θάνατο.
1) Η πτωματική ακαμψία εξαρτάται από την 1)αιτία θανάτου, 2)θερμοκρασία περιβάλλοντος, 3)διάπλαση σώματος (στα ισχνά άτομα εγκαθιστάται συντομώτερα).
2) Η πτωματική ακαμψία αρχίζει από τους μασητήρες μυς, τους τραχηλικούς και επεκτείνεται σ'όλους τους μυς του σώματος και τις αρθρώσεις.
3) Η ακαμψία δεν εμφανίζεται στο θάνατο από ασιτία, λευχαιμία ή έχουμε ταχύτατη εγκατάσταση στην ηλεκτροπληξία (σχεδόν αμέσως).
4) Η ακαμψία διατηρείται μέχρι τη 16η, 18η ώρα από το θάνατο και εν συνεχεία λύεται,μέχρι την 36η ώρα από αυτόν.
5) Τα όρια αυτά επιδέχονται μεταβολές ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος.
.
- Πάντα θα πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψη η θερμοκρασία του περιβάλλοντος, διότι στις μικρές θερμοκρασίες επιβραδύνεται η εγκατάσταση αυτών των φαινομένων,ενώστις μεγάλες επιταχύνεται η εγκατάστασή τους.
- Άλλη μορφή πτωματικών φαινομένων μετά την ακαμψία και τις υποστάσεις, που αρχίζει να εμφανίζεται 36 ώρες περίπου μετά θάνατο είναι η σήψη.
Τι είναι η σήψη; Είναι η αποσύνθεση των πολυπλόκων οργανικών ουσιών του σώματος εις ενώσεις απλούστερες και οφείλεται στη δράση σηψογόνων βακτηριδίων ,αερόβιων και αναερόβιων,που εν ζωή υπάρχουν εντός του εντερικού σωλήνος και λόγω παύσεως της αντιστάσεως του οργανισμού με το θάνατο ,πολλαπλασιάζονται και επεκτείνονται σ'όλο το σώμα.
- Η σήψη ξεκινά από την κοιλιακή χώρα με την εμφάνιση της πράσινης κηλίδας της σήψης. Το σώμα παίρνει με την πρόοδο της σήψης μία εντελώς διάφορη μορφή ,γίνεται οιδαλέο (πρησμένο) χροιάς μελανοπράσινης ,διογκώνεται η γλώσσα και βγαίνει έξω από τα χείλη ,επίσης και τα μάτια εξέρχονται από τις κόγχες,η δε κεφαλή παίρνει χαρακτηριστική μορφή που λέγεται ''κεφαλή Αιθίοπος''.
- Η ανάπτυξη σκωλήκων επί του σεσηπότος πτώματος είναι η ακολουθούσα κατάσταση στη σήψη.
Η μορφή και το είδος των σκωλήκων και εντόμων που θα εκκολαφθούν και θα αναπτυχθούν επί του πτώματος,από την εναπόθεση ωαρίων εντόμων (μύγες) εις τις φυσικές οπές του σώματος (μύτη, στόμα, αυτιά κ.λ.π.) αποσκοπούν στην καταφάγωση της σάρκας.
Η παρατηρούμενη αλληλοδιαδοχή των σαρκοφάγων εντόμων ανάλογα με την πρόοδο της αποσύνθεσης του πτώματος,παρουσιάζει φυσική νομοτέλεια.
- Περιγράφεται μια σειρά οκτώ (8) σμηνών εντόμων κατά την ακόλουθη σειρά:
Πρώτη ομάδα, από τον 1ο - 3ο μήνα
Δεύτερη ομάδα, από τον 3ο - 6ο μήνα
Τρίτη ομάδα, από τον 6ο - 9ο μήνα
Τέταρτη ομάδα, από τον 9ο - 12ο μήνα
Πέμπτη ομάδα, από τον 12ο - 2 έτη
Έκτη ομάδα, από το 2ο έτος - 3ο έτος
Έβδομη ομάδα, από το 3ο έτος - 4ο έτος
Όγδοη ομάδα, από το 4ο έτος και πέρα
- Τα έντομα της 8ης ομάδας λέγονται και ταφοκαθαριστές. Το χαρακτηριστικό που παρουσιάζουν όλα είναι ότι μετά τη δράση κάθε ομάδας τα έντομα αυτής αποθνήσκουν.
Περί μουμιοποιήσεως: Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η σήψη αναστέλλεται και δίνει τη θέση της σε μια παραλλαγή της που είναι η μουμιοποίηση: αυτή είναι κατάσταση κατά την οποία, αντί να προχωρήση η αποδόμηση του σώματος,παρατηρείται αποξήρανση αυτού (γίνεται μούμια).Αυτή η κατάσταση αναπτύσσεται σε θερμό και ξηρό περιβάλλον. Επέρχεται αποξήρανση του σώματος (στεγνώνουν τα υγρά του.)
- Εις την κατάσταση της μουμιοποιήσεως το σώμα διατηρείται επί μακρόν.
Περί σαπωνοποιήσεως: Άλλη περίπτωση παραλλαγής σήψης είναι η σαπωνοποίηση.Η κατάσταση αυτή θ'αναπτυχθή σε πτώματα που μένουν σε υγρό και ψυχρό περιβάλλον. Ο χαρακτηρισμός της κατάστασης σαπωνοποίησης εδόθη διότι τα λίπη του σώματος μετατρέπονται σε σαπούνι κατά τη γνωστή χημική αντίδραση μεταβολής των λιπών σε σαπούνι. Η μακρά παραμονή του σώματος σε ψυχρό νερό αποτελεί αιτία σαπωνοποίησης του πτώματος.


]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/09/01/%ce%a0%ce%a1%ce%99%ce%9d_%ce%9f_%ce%98%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a4%ce%9f%ce%a3_%ce%95%ce%a1%ce%98%ce%97 Wed, 01 Sep 2010 22:31:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/09/01/%ce%a0%ce%a1%ce%99%ce%9d_%ce%9f_%ce%98%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a4%ce%9f%ce%a3_%ce%95%ce%a1%ce%98%ce%97 THE ZASTOVIS HARALAMPOS.

ΕΠΙΘΥΜΙΑ, ΔΙΑΘΗΚΗ, ΚΑΙ ΕΝΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΜΙΚΡΟΠΑΠΑ.

''Μέμνοισο τα έσχατά σου και ουδέποτε αμαρτήσεις'' Α. Γραφή.
'' Όρος φιλοσοφίας εστίν ο θάνατος''. Αριστοτέλης.

Ο θάνατος ήτο ανέκαθεν μείζον θέμα και πρόβλημα δια τον άνθρωπον. Είναι η από στιγμής
εκπτώσεως εκ της Εδέμ των Πρωτοπλάστων, αιωνία πρόκλησις κάθε πεπερασμένης ανθρωπίνης υπάρξεως, και ασφαλώς το πρόβλημα δεν είναι αυτός καθαυτός ο θάνατος αλλά ο φόβος του θανάτου.
Αναμφιβόλως το μόνον θανατηφόρο γεγονός της ζωής μας, είναι η γέννησις. Πας άνθρωπος
που θα γεννηθή θα πεθάνη, και τούτο είναι νομοτέλεια και αξίωμα μέγα. Ωσαύτως σίγουρο είναι ότι ο θάνατος, όταν κάποιος τον αποδέχεται ως μέρος και τέλος της επιγείας περιπετείας παντός
ανθρώπου, εσωκλείει και περικλείει την όντως ζωήν. Και κατ' εμέ η θεώρησίς του είναι θέμα
και κεφάλαιο συνολικής θεωρητικής αλλά και εμπράκτου στάσεως απέναντι στο πραγματικό
νόημα της ανθρωπίνης ζωής.
Θέλοντας λοιπόν να τον περιμένω-και όχι να έρθη ωσάν κλέπτης- αποφάσισα τώρα, πιστεύοντας , ότι έχω σώας τας φρένας μου, να διαθηκολογήσω ολίγόν τι, προ του μεγάλου συναπαντήματός μου μετ' αυτού, συνεπικουρούντως του και ότι αισίως διάγω το 53ο έτος της ηλικίας μου, και εκ μεταφυσικών αναζητήσεων διακατέχομαι.
'Οντως βεβαιώτερον του θανάτου ουδέν εστί, και όσον τις, κατά κανόνα βολεμένος, τον απεύχεται, ουδέν σημαντικόν ποιεί, ει μη μόνον αναλώνεται εις ματαίας προσπαθείας και συστρέφει το κενόδοξον εγώ του περί τους πεπερασμένους φωστήρας της ιατρικής επιστήμης δια τινά βραχείαν παράτασιν, -έστω και επώδυνον-, εάν έχει βεβαίως και τα αργύρια, και εάν δεν υπάρχουν περιορίζεται και εγκλείεται εις το ''υπέρ ιάσεως κυτίον'' τινός ιερέως...,καταλιμπάνοντας και το Αγιοπατερικόν ρήμα, αλλά και πρεσβεύω των ταπεινών Χριστιανών, ήτοι την αυτών ανυπομοσίαν να ευρεθούν το συντομώτερον δυνατόν κοντά στον Λυτρωτή και Πλάστη και ηγαπημένο Ιησούν Χριστόν, η και δια να γίνω έτι σκληρότερος, αγνοώντες την του Κυρίου μετάκλησιν, βάζοντες το χο'ι'κό εγώ υπεράνω του ψυχικού των αειζώντος.
Ενταύθα ωσάν συνειδητός Χριστιανός-θέλω να πιστεύω-, και έχοντας ενστερνισθεί πλήρως την
υπερμακαριότητα της όντως ζωής, και με αφετηρία το ουσιαστικότερον έρεισμα και ασφαλεστέρα οδό, ήτις είναι η ταπεινοφροσύνη, αποφασίζω επί τούτου ακριβώς του ερείσματος στηριζόμενος προς ελπιζομένην πνευματικήν άνοδον και τα της κηδείας μου-ως και τα του βίου μου- να είναι ταπεινά,απλά, λιτά, αληθινά, προγραμματισθέντα παρ' εμού.
Γνωρίζοντας λοιπόν τα μέλλοντα έσεσθαι δια τα ημέτερα χωρίς εμέ και έχοντας την εμπειρία,
σαν παπάς, πάμπολλων κηδειών επιφανών και μη, και σαν πονηρός χωριάτης, προτιμώ να
δρομολογήσω τα της κηδείας μου όταν έρθη, ως εγώ θέλω και απαιτώ από τα παιδιά μου και από
τους φίλους μου την ώρα Χ.
Προς τούτο σπεύδω διασαφηνίζων:
Α) Άμα τη τελευτή μου θέλω να με ντύσουν νεκροτόμοι ή τα παιδιά του Γραφείου Κηδειών και
κατηγορηματικά όχι ιερείς.
Β) Να με πάνε στον Ιερό Ναό μόνον μισή ώρα προ της ενάρξεως της Εξοδίου Ακολουθίας μου.
Γ) Στην κάσα να μου φοράνε μόνον τα ράσα μου- τα Αμφιά μου ούτως η άλλως δεν έχουν παραπάνω χρηματική αξία σαν απλά που είναι- κυρίως όμως διότι στον Μεγα Αρχιποίμενα
Χριστό δεν θα πάω για συλλείτουργο αλλά προς Απολογία και Κρίση.
Δ) Στον τάφο να με πάνε τα παιδιά του Γραφείου και όχι ιερείς. Αν έρθει κάποιος όντως
φίλος μου παπάς ας το πάρει σαν πρόβα τζενεράλε και για τα δικά του, αν και δεν το πιστεύω
διότι πάντοτε μακράν των εχόντων πίττα και μάχαιραν ήμην, τουτέστιν άχρηστος εις την πολλαπλή και σαν νεκρός θα τους είμαι, και εμείς οι παπάδες… μετράμε καλώς η κακώς τα πάντα.
Ε) Απαιτώ στα μάλλα η Εξόδιός μου να τελεσθή από έναν και μοναδικό και κυρίως αγγράμματο
Ιερέα - ξέρω εγώ γιατί- και θα ήθελα δύο λόγια αποχαιρετισμού από κάποιον οποιοδήποτε
ενορίτη μου,και ας μην τα είπει’’περί γραμμάτων,… - πνευματικά παιδιά ως λέγονται δεν έχω, καθ΄ότι ’’ παπαευνούχος’’ ειμί, καίτοι 17 έτη Διακονίας αριθμώ, φοιτητής επί πτυχίω της Θεολογικής Αθηνών και φέρων πραγματικόν βαθμόν Αποστράτου εξ Εφεδρείας Ταγματάρχου, εξ άλλου έτερον η διοίκησις Τάγματος εν πολέμω εστί, και άλλο η διακονία επιγονατίου εστί…, άλλωστε πλείονες ιερείς ούτε και φαντάροι επήγαν, που να μπερδεύονται αστέρια και οφίκια. Για την πολιτεία μου δε, μόνον η ενορία έχει λόγον, καθ΄ότι με ανέχονται ως παπά εις τύπον απλο’ι’κού ανθρώπου, στερούμενος των στητών προσόντων του τυπικού του κλασσικού απροσίτου ιερέως.
Ε) Ιερό κήρυγμα περιττεύει καθ’ ότι κατά τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό’’μεγαλύτερο κήρυγμα από την θέα του νεκρού δεν υπάρχει’’.
Τα Μνημοσυνά μου επίσης τοιουτοτρόπως να λάβωσιν χώραν, τρισάγια πολλά δεν θέλω
μόνον τα δυό ετήσια Ψυχοσάββατα την ημέρα της εορτής μου και την ημέρα της εκδημίας μου προς Κύριον.
Και τώρα τα της διαθήκης μου:
1) Χρήμα δεν είχα ποτέ και αφού στα 53 μου δεν απέκτησα, και εραστής αυτού δεν είμαι,αρκούμαι κάποια στιγμή να μαζέψω τα της κηδείας μου, αν όχι, ας πληρώσουν και τα παιδιά μου κάτι.
2) Το σπίτι που μένω το χρωστώ στο Ταχυδρομικό ταμιευτήριο, αν ζήσω μέχρι τα 75 μου και πάρω την κυριότητα βλέπω, αν όχι γαία πυρί μειχθήτω.
3) Στο χωριό καταγωγής μου Βεσίνι Καλαβρύτων δεν υπάρχει τίποτα άξιον λόγου, καθ΄ ότι εγεννήθην εκ πτωχών λαγόνων, τούτο δε το λέγω με πάσα επιφύλαξη διότι κάποτε στο παρελθόν
‘’ότε είχα ανάγκη και κόψιμο’’ το ανέφερα εις Εκκλησιαστικόν τοπικόν Ταγόν ως επιχείρημα και
‘’γλείψιμο’’ για βραχεία έστω μετακίνηση, με παραμέτρους τα χωριά Τοπόστα και Ξηροκαρύταινα (καταγωγή των μακάρων γονιών μου)-τότε ζούσαν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας- και πήρα τα ‘’ρέστα’’ μου, συνεπικουρούσης και κίβδηλης ρουφιανιάς και δη από συνδικαλιστή συνάδελφο,τουτέστιν πήγα για μαλλί ο φουκαράς και παρά τρίχα έφυγα καραφλός και κατησχυμένος, δε βαριέσαι …είμεθα …αυστηροί εμείς οι κληρικοί εδώ στην
Πάτρα.
Συνεπώς υλικόν τι άξιον λόγου ελλείπει, και εκ των πραγμάτων, έρχομαι σε αυτά που υπάρχουν.
α) Στην ενορία μου την ευχή να με διαδεχθή ένας καλύτερος άνθρωπος τε και ειλικρινέστερος παπάς, και να τους αγαπήση τουλάχιστον όσον εγώ τους αγάπησα και σέβομαι και αγαπώ.
β) Στους ευεργέτες μου την ες αεί και μετά θάνατον ευγνωμοσύνη μου.
γ) Στους απεναντί μου την συγγνώμη.
δ) Στους φίλους μου την αγάπη μου, την ευχή μου για καλόν Παράδεισο και αίσιον συναπάντημα εις τας αυλάς του Κυρίου.
ε) Σ’ αυτούς που πίστεψαν ότι είμαι άνθρωπος και με αγάπησαν κομμάτι της ψυχής μου, και την συμβουλή να απεχθάνονται τους κόλακας, τους αυλόδουλους, τους οικόσιτους διότι μοιάζουν με
τον πρεσβύτερο υιό της Κυριακής Παραβολής και κυρίως τους ρουφιάνους αυτούς τους σκώληκας που ομοιάζουν με τον Ιούδα, και τινά στιγμή θα προδώσουν και τους διδασκάλους των
και τους ευεργέτας των.
στ) Στην γυναίκα μου την ευχή να βρεθεί το φάρμακο για την Σ. Κ. Πλάκας και να την αξιώσει ο Θεός να ξαναπερπατήση.
ζ)Στα παιδιά μου αφήνω τα βιβλία μου, την διαταγή να πιστεύουν στον Θεό, και ασφαλώς και στους ανθρώπους, στους απλούς ανθρώπους, αυτοί δεν προδίδουν ποτέ, ενώ οι δήθεν και οι ‘’τάχα μου τάχα μου’’ θέλουν προσοχή,να μην υποτιμήσουν ποτέ κανέναν, και τέλος θησαυρό αδαπάνητο την Παιδεία, που μετουσιώνεται στο ρητό του Μεγάλου Βασιλείου:
‘’ Παιδεία μόνη των κτημάτων αναφαίρετον και ζώντι και τελευτήσαντι παραμένουσα.’’.
The little priest Zastovis Haralampos.


]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/07/02/THANK_YOU Fri, 02 Jul 2010 21:10:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/07/02/THANK_YOU
ΕΥΧΕΤΗΡΙΟΝ, ΑΜΑ ΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΝ.


ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΓΙΩΝ

ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ ΕΟΡΤΗΣ,

ΤΟ ΕΚΚΛ/ΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΡΩΜΑΝΟΥ, ΕΥΧΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ,

ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ,

ΠΡΕΣΒΕΥΟΥΟΥΣΙΝ ΕΣ ΑΕΙ, ΕΙΣ ΚΥΡΙΟΝ, ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΗΜΩΝ

ΚΑΙ ΥΜΩΝ .

ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ, ΠΟΘΗΤΟ, ΛΕΥΤΕΡΟ, ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ,

ΕΝ ΤΗ ΟΥΣΙΑ ΟΜΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ, ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑΝ ΕΚ

ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΘΕΑΡΕΣΤΟΝ.

ΕΙΣΕΤΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΕΚ ΜΕΣΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΑΣ
ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΤΙΜΗΣΑΝ ΤΟΝ ΤΑΠΕΙΝΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ,
ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΙ ΜΕ ΗΜΑΣ, ΤΟΥΣ ‘’ΟΛΙΓΟΥΣ’’ ΔΙΑ ΤΟΥΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΤΑΓΟΥΣ .ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ
ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟ
ΧΑΡΑ ΠΑΝΤΕΛΗ,
, ΤΟΝ ΧΟΡΑΡΧΗ ΚΑΙ ΜΑΕΣΤΡΟ ΤΗΣ ΜΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ
ΠΑΤΡΕΩΝ ΚΥΡΙΟΝ ΓΙΑΝΟΠΟΥΛΟΝ, ΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑ, ΚΑΙ ΤΟΝ
ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΡΩΜΑΝΑΙΩΝ,
ΚΥΡΙΟΝ ΔΗΜ. ΣΟΥΓΛΕΡΗΝ, ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΟΚΝΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ
ΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗ ΕΥΛΑΒΕΙ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΣΕΙ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ
ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΕΚΦΑΝΣΕΩΝ.ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΘΕΡΜΟΤΑΤΑ,
ΑΠΑΝΤΑΣ ΗΜΑΣ ΚΑΙ ΥΜΑΣ, ΚΑΙ ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΗ
ΕΡΑΣΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΜΕΡΑΣ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΗ ΟΠΑΔΩΝ ΤΩΝ…
on air ..television… ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΩΝ … . the little priest Zastovis
Romanos Patras, H ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/08/%ce%a0%ce%a1%ce%9f%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%a3_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%97%ce%9d_%ce%9a%ce%91%ce%a4%ce%95%ce%a7%ce%9f%ce%9d%ce%a4%ce%91%ce%a3 Tue, 08 Jun 2010 23:24:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/08/%ce%a0%ce%a1%ce%9f%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%a3_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%97%ce%9d_%ce%9a%ce%91%ce%a4%ce%95%ce%a7%ce%9f%ce%9d%ce%a4%ce%91%ce%a3
''Των εν εξουσία όντων, και αρρώστως την συνκαδροποίησίν των μετ' αυτών,-(ειδικώς την σήμερον on camera)-,μύριοι, ''φίλοι'' εισίν. Των μακρόθεν της εξουσίας ισταμένων ουδείς. Όθεν φοβού, φοβού τους αυλοκόλακας τους εν δουλοπρεπεία ''εχίδνης'' συμπεριφερομένους, και εν παρατεταμένη οσφυοκαμψία εν ωφελίμω οπτικώ πεδίω μενόντων-{εκτός ωφελίμου ''σκυλιά ατά'ι'α'' εισίν}-….
. ‘’Αγάπα τους πικραίνοντάς σε, ότε δη αρχήν τε και εξουσίαν περιεβάλλεσαι.''
Kαι μέμνοισο την του Ισοκράτους παρακαταθήκην προς Δημόνικον, εστιάζων εις τους
διαβολάς κομίζοντας. Ενθυμού και τους Γερμανούς κατά την αποχωρησίν των, ότε εξετέλεσαν τους καταδότας, αν και τους ‘’είχαν δώση’’ πάμπολλους αντιστασιακούς Έλληνας…ΖΑΣΤΟΒΑ.

Έχων εν τω hardware του εγκεφάλου μου εντυπώσει, αλγεινάς τινάς ερπετοεφέρπουσας εικόνας,** ηλιθίων ''μουτσουνών'' αίτινες κυνηγώσιν τον της κάμερας φακόν, προσπαθώσες αρρωστημένως, να εστιάσωσινν παρά τους την αρχήν διανέμοντας, λέγοντάς των εν σιωπηλή ηλιθιότητι, και ενατενίζοντάς τους, προσποιητή χαυνώσει και επιτηδευμένη λατρεία,ωσεί κύνες αναμένοντες σβόλιον κρέατος, έτι πανηλιθίως, ''νάμαστε οι λατρεύοντάς σας'', …εμένα μου λες...** παραθέτω κατά πιστήν μετάφρασιν του αυθεντικού κειμένου, τον μέγα λόγον του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, όστις εξεφωνήθη προς τον Ευτρόπιον. From little Zastovis priest.

Ήτο δε ο Ευτρόπιος αρχικώς, πατρίκιος και ύπατος του Βυζαντινού κράτους, εις τον οποίον απευθύνει τα παρακάτω , ο φοβερός ρήτορας και Αρχιεπίσκοπος Κων/λεως Aγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Όταν λοιπόν ο Ευτρόπιος, το 399 υπέπεσε σε παραπτώματα, ο αυτοκράτορας Αρκάδιος που τον προστάτευε, διέταξε να τον συλλάβουν και να εκτελεσθή. Ο Ευτρόπιος τότε ζήτησε άσυλο μέσα στον Ναό της Αγίας Σοφίας, αν και ο ίδιος πριν ένα χρόνο είχε καταργήσει τον νόμο του ασύλου.Ο Αρχιεπίσκοπος παρά ταύτα, συγχωρών τον Ευτρόπιον, του έδωσε το καταφύγιον, και αναβάς επί του άμβωνος εξεφώνησε τον υπέροχον αυτόν λόγον, ενώπιον και του εκπεσόντος πρώην ισχυροτάτου άνδρα Ευτροπίου, παίρνων ως αφετηρία το γνωστόν του Εκκλησιαστού: ‘’ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης’’, και με την χαρακτηριστικήν του ευγλωττίαν και πλήθος σχημάτων λόγου και ζωηρών εικόνων, τονίζοντας το παροδικόν και ευμετάβολον των εγκοσμίων, συνιστώντας στον Αρκάδιο να συγχωρήση τον πρώην πατρίκιο και αρχοντα Ευτρόπιο.Όλος ο λόγος αποτελεί μάθημα για κάθε άνθρωπο της εφήμερης εξουσίας, ο οποίος πρέπει να είναι ενάρετος και να μη θαμβώνεται από τον πλούτον και τα παροδικά αξιώματα.
ΠΡΟΣ ΕΥΤΡΟΠΙΟΝ.
‘’ Πάντοτε βεβαίως, περισσότερον όμως αυτήν την δύσκολη στιγμή, είναι ευκαιρία να φωνάξωμε: ‘’ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης’’. Που είναι λοιπόν τώρα η λαμπρά των αξιωμάτων σου στολή;, που είναι οι φωτεινές λαμπάδες;, που είναι οι έπαινοι και οι χοροί;, οι θεατρικές παραστάσεις και τα πανηγύρια;, που τα στεφάνια και τα παραπετάσματα;, που ο θόρυβος του κόσμου και οι επευφημίες στον ιππόδρομον, που τα χειροκροτήματα;
Πάντα αυτά εξηφανίσθησαν, και ο δυνατά πνεύσας άνεμος, τα μεν φύλλα διεσκόρπισε, το δε δένδρο, μας το έδειξε γυμνό και από τις ρίζες του σειόμενον, διότι το φύσημα του ανέμου ήταν τόσο πολύ ισχυρό ώστε ημπόρεσε να σείση το δένδρο από τις ρίζες του και να του διασαλεύση ακόμη και τα νεύρα.
Που είναι τώρα οι ΨΕΥΤΟΦΙΛΟΙ;, που τα συμπόσια και τα δείπνα;, που είναι ο ΣΩΡΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ και ο καθημερινά χυνόμενος οίνος;, που οι διάφορες τέχνες των μαγείρων και οι ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΥΠΗΡΕΤΩΝ;, που όλα όσα πράττουν και λένε, τα κάμνουν και τα λένε από συμφέρον;
Νύκτα και όνειρον ήσαν όλα εκείνα, και όταν ήρθε η ημέρα εξαφανίσθησαν, άνθη ανοιξιάτικα ήσαν και όταν η άνοιξη έφυγε τα πάντα εμαράνθησαν, σκιά ήσαν και παρήλθαν, καπνός ήσαν και διελύθησαν, πομφόλυγες ήσαν και διερράγησαν, ιστός αράχνης ήσαν και διεσπάρθησαν.
Δια τούτο λέγομεν και διαρκώς ξαναλέγομεν την πνευματικήν αυτήν ρήσιν: ‘’ματαιότης ματαιότητων τα πάντα ματαιότης’’. Διότι το ρητό αυτό και στους τοίχους, και στα ενδύματα και στην αγορά και στο σπίτι και στους δρόμους, και στις πόρτες και στις εισόδους, και προπαντός στην του καθενός μας συνείδησιν πρέπει να είναι γραμμένο, πρέπει να έχωμε γραμμένη αυτήν την ρήσιν και συνεχώς να την μελετώμεν.
Επειδή το ψεύδος γύρω από τα πράγματα και η υποκρισία νομίζονται από πολλούς σαν αλήθεια, τα λόγια αυτά, κάθε ημέρα, και στο δείπνο και στο γεύμα και στις συγκεντρώσεις, θα έπρεπε ο καθένας από ‘μας να λέγη εις τον πλησίον του, και να τα ακούη από αυτόν: ‘’ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης’’.
Δεν σου έλεγα (Ευτρόπιε) πάντοτε ότι ο πλούτος φεύγει; Εσύ όμως δεν με ανεχόσουν.
Δεν σου έλεγα ότι ο δούλος είναι αγνώμονας; Εσύ δεν ήθελες να πεισθείς.
Να τώρα που τα γεγονότα έδειξαν ότι ο πλούτος και δόξα δεν είναι μόνο δραπέτες αλλά και δολοφόνοι. Δεν σου έλεγα- όταν διαρκώς με κατέκρινες, δια όσα ειλικρινά άκουγες από εμένα,-
ότι εγώ σε αγαπώ περισσότερο από όλους όσοι σε εκολάκευαν;. Ότι εγώ που σου έκανα έλεγχο, σε πρόσεχα περισσότερο από όσους έκαμναν ότι σε ευχαριστoύσε;
Δεν σου έλεγα επί πλέον ότι οι συμβουλές των φίλων, αξίζουν περισσότερο από τις φιλικές περιποιήσεις των εχθρών;
Αν πρόσεχες τις νουθεσίες μου, οι περιποιήσεις των εχθρών σου ( αυλοκολάκων) δεν θα σου έφερναν τον θάνατο όπως τώρα. Διότι οι δικές μου συμβουλές φέρουν υγεία, ενώ οι περιποιήσεις εκείνων, σου έφεραν ασθένειαν αθεράπευτον.
TRANSLATION FROM THE LITTLE PRIEST, ZASTOVAS ROMANOS PATRAS, HARALAMPOS. ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%a0%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9a%ce%91%ce%a1%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%91 Sat, 05 Jun 2010 22:03:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%a0%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9a%ce%91%ce%a1%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%91 Copyright from the Zastovis mikropriest.
Ο πόνος, σωματικός ή ψυχικός, από τις δοκιμασίες και τα βάσανα τούτης της ζωής είναι το αναπόφευκτο πικρό ποτήρι του ανθρώπου. Ο πόνος είναι η ίδια η ζωή του. Θάνατοι, αρρώστιες, κατατρεγμοί, διαμάχες, φτώχεια, αποτυχίες, μοναξιά, φοβίες, αγωνίες, πειρασμοί... Πολύς και ποικίλος πόνος, που ορθώνει αμείλικτα ερωτήματα στις ψυχές και προσδίδει απύθμενη τραγικότητα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Δεν τον δημιούργησε ο Θεός τον πόνο, αλλά μπήκε στη ζωή των ανθρώπων μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων, εξαιτίας της αμαρτίας. Ο νέος Αδάμ όμως, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, σήκωσε στους ώμους Του μαζί με την αμαρτία και τον πανανθρώπινο πόνο. Έτσι μεταμόρφωσε τον εξουθενωτικό χαρακτήρα του πόνου σε σωτήριο φάρμακο και ανέδειξε τις θλίψεις ως κατ' εξο¬χήν οδό θεραπείας, εξαγιασμού και τελειώσεως του ανθρώπου.
Από τότε ο Χριστός παραμένει η μοναδική αδιάψευστη ελπίδα των πονεμένων. Τα λόγια Του αντηχούν παρήγορα μέσα στους αιώνες: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11:28). «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε. αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16:33).
Δίχως τον Χριστό τα ανθρώπινα δεινά είναι φορτίο βαρύ και ασήκωτο. Με τον Χριστό ο πόνος μετατρέπεται σε γλυκασμό, η οδύνη σε παράκληση, η αγωνία σε ελπίδα, το άγχος σε υπομονή, ο Γολγοθάς σε Ανάσταση.
Οι άγιοι της Εκκλησίας, βλέποντας κάθε δοκιμασία ως επίσκεψη Θεού και αφορμή πνευματικού κέρδους, χαίρονταν στα παθήματά τους, ενώ αντίθετα ανησυχούσαν στις μακρές περιόδους αναψυχής.
Την ορθόδοξη διδασκαλία για τις θλίψεις παρουσιάζει με γλαφυρό τρόπο στις επόμενες σελίδες ο άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (1807-1867), επίσκοπος Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας. Υπήρξε σύγχρονος και ισάξιος των μεγάλων στάρετς της Ρωσίας, οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου και αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης.
Ο άγιος Ιγνάτιος, μαζί με το λαμπρό παράδειγμα της οσιακής του βιοτής, άφησε στον λαό του Θεού ως κληρονομιά πολύτιμη και τα εμπνευσμένα του συγγράμματα. Σε αυτά η ευαγγελική αλήθεια και η αγιοπατερική διδαχή παρουσιάζονται με τρόπο οικείο στον σύγχρονο άνθρωπο.
Το κείμενο που ακολουθεί περιέχεται στον δεύτερο τόμο της ελληνικής μεταφράσεως των Έργων του, «Ασκητικές εμπειρίες Β'», που επιμελείται και εκδίδει η Μονή μας. Το προσφέρουμε με την ολόθερμη ευχή να αγγίξει παραμυθητικά την ψυχή κάθε πονεμένου αναγνώστη και να του προσθέσει υπομονή, μεγαλοψυχία, ελπίδα και πίστη στον «δι' ημάς παθόντα και αναστάντα» Κύριο.
Καθέδρα και δόξα ζήτησαν από τον Κύριο δυο αγαπημένοι Του μαθητές. Κι Εκείνος τους πρόσφερε το ποτήρι Του (βλ. Μάρκ. 10:35-40).
Το ποτήρι του Χριστού είναι το μαρτύριο, τα παθήματα.
Το ποτήρι του Χριστού σ' εκείνους που το πίνουν χαρίζει εδώ στη γη την πρόγευση της ευλογημένης βασιλείας του Χριστού και ετοιμάζει στον ουρανό θρόνους αιώνιας δόξας.
Άφωνοι στεκόμαστε όλοι μπροστά στο ποτήρι του Χριστού. Κανείς δεν μπορεί να παραπονεθεί γι' αυτό το ποτήρι, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί αυτό το ποτήρι. Γιατί Εκείνος που μας πρόσταξε να το γευθούμε, το ήπιε πρώτος απ' όλους.
Ω δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού! Θανάτωσες στον παράδεισο τους προπάτορές μας, εξαπατώντας τους με το δόλωμα της αισθησιακής ηδονής και με το δόλωμα της λογικής (βλ. Γεν. 2:9, 16-17. 3:1-7). Ο Χριστός, ο Λυτρωτής των καταδικασμένων ανθρώπων, έφερε στη γη, στους πεσμένους και εξορίστους, το δικό Του ποτήρι, το ποτήρι της σωτηρίας. Η πίκρα του ποτηριού Του εξαφανίζει από την καρδιά τη θανάσιμη και αμαρτωλή ηδονή. Η ταπείνωση, που ξεχειλίζει από το ποτήρι Του, θανατώνει το υπερήφανο σαρκικό φρόνημα. Όποιος πίνει τούτο το ποτήρι με πίστη και υπομονή, αποκτά πάλι την αιώνια ζωή, που τη στερηθήκαμε εξαιτίας της γεύσης του απαγορευμένου καρπού.
Θα πιω το ποτήρι του Χριστού, «θα πιω το ποτήρι της σωτηρίας» (Ψαλμ. 115:4).
Το ποτήρι του Χριστού το δέχεται ο χριστιανός, όταν τις θλίψεις της επίγειας ζωής τις υπομένει με το πνεύμα της ευαγγελικής ταπεινοφροσύνης.
Ο άγιος απόστολος Πέτρος όρμησε με γυμνό μαχαίρι να υπερασπίσει τον Θεάνθρωπο, που ήταν περικυκλωμένος από τους ανόμους. Μα ο πραότατος Κύριος Ιησούς είπε στον Πέτρο: «Βάλε το μαχαίρι στη θήκη. Θέλεις να μην πιω το ποτήρι που όρισε ο Πατέρας για μένα;» (Ιω. 18:11).
Λέγε κι εσύ το ίδιο, για να παρηγορήσεις και να δυναμώσεις την ψυχή σου, όταν οι συμφορές σε περικυκλώνουν: «Να μην πιω το ποτήρι που όρισε ο Πατέρας για μένα;».
Πικρό είναι το ποτήρι. Μια μόνο ματιά αν του ρίξει ο άνθρωπος, χάνει τη λογική του. Εσύ, όμως, στη θέση της λογικής βάλε την πίστη και πιες με γενναιότητα το πικρό ποτήρι. Σου το προσφέρει ο Πατέρας σου, ο πανάγαθος και πάνσοφος Πατέρας σου.
Δεν σου το ετοίμασαν ούτε οι Φαρισαίοι ούτε ο Καϊάφας ούτε ο Ιούδας! Δεν σου το δίνουν ούτε ο Πιλάτος ούτε οι στρατιώτες του! «Να μην πιω το ποτήρι που όρισε ο Πατέρας για μένα;».
Οι Φαρισαίοι ραδιουργούν, ο Ιούδας προδίδει, ο Πιλάτος προστάζει τον άνομο φόνο, οι στρατιώτες εκτελούν το πρόσταγμά του. Όλοι, με τις πονηρές τους πράξεις, ετοίμασαν τη βέβαιη καταστροφή τους. Μην ετοιμάζεις κι εσύ την εξίσου βέβαιη καταστροφή σου με τη μνησικακία, με την επιθυμία ή την πρόθεση εκδικήσεως και με την αγανάκτηση εναντίον των εχθρών σου.
Ο ουράνιος Πατέρας είναι παντοδύναμος και παντεπόπτης. Βλέπει τις θλίψεις σου. Αν, λοιπόν, ήταν απαραίτητη και ωφέλιμη για σένα η αποφυγή του ποτηριού Του, οπωσδήποτε θα σου το έπαιρνε.
Όπως μαρτυρούν η Αγία Γραφή και η Εκκλησιαστική Ιστορία, ο Κύριος πολλές φορές έχει επιτρέψει να δοκιμαστούν με θλίψεις αγαπημένα Του πρόσωπα, αλλά και πολλές φορές έχει απομακρύνει τις θλίψεις από τους φίλους Του, σύμφωνα με τις ανεξιχνίαστες βουλές Του.
Όταν εμφανίζεται μπροστά σου το ποτήρι, μην κοιτάς τους ανθρώπους που σου το δίνουν. Σήκωσε τα μάτια σου στον ουρανό και λέγε: «Να μην πιω το ποτήρι που όρισε ο Πατέρας για μένα;».
«Θα πιω το ποτήρι της σωτηρίας» (Ψαλμ. 115:4). Δεν μπορώ να αρνηθώ το ποτήρι, το εχέγγυο των ουράνιων και αιώνιων αγαθών. Ο απόστολος του Χριστού με διδάσκει την υπομονή: «Για να μπούμε στη βασιλεία του Θεού, πρέπει να περάσουμε από πολλές θλίψεις» (Πράξ.14:22). Πώς είναι δυνατό ν' αρνηθώ το ποτήρι αυτό, το μέσο με το οποίο θα φτάσω στην ουράνια βασιλεία και θα την οικειωθώ ολοκληρωτικά; Ναι, θα δεχθώ το ποτήρι, θα δεχθώ το δώρο του Θεού!
Το ποτήρι του Χριστού είναι, στ' αλήθεια, δώρο του Θεού. «Σ' εσάς», έγραφε ο μέγας Παύλος στους χριστιανούς των Φιλίππων, «δόθηκε το χάρισμα όχι μόνο να πιστεύετε στον Χριστό, αλλά και να υποφέρετε γι' Αυτόν» (Φιλιπ. 1:29).
Το ποτήρι φαινομενικά το παίρνεις από χέρια ανθρώπινα. Τί σημασία έχει για σένα αν σου, το δίνουν δίκαια ή άδικα; Εσύ οφείλεις να φερθείς σωστά, όπως ταιριάζει σ' έναν ακόλουθο του Ιησού: Με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και με ζωντανή πίστη να δεχθείς το ποτήρι. και αφού το δεχθείς, με ανδρεία να το πιεις όλο, ως την τελευταία του σταγόνα.
Όταν παίρνεις το ποτήρι από τα χέρια των ανθρώπων, να σκέφτεσαι ότι προέρχεται απ' Αυτόν, που είναι όχι απλώς Αθώος αλλά και Πανάγιος. Και καθώς θα το σκέφτεσαι, να επαναλαμβάνεις για σένα και για τους άλλους ταλαίπωρους αμαρτωλούς τα λόγια του μακάριου και συνετού εκείνου ληστού, που σταυρώθηκε στα δεξιά του σταυρωμένου Θεανθρώπου: «Εμείς δίκαια τιμωρούμαστε γι' αυτά που κάναμε... Θυμήσου με. Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία Σου» (Λουκ. 23:41-42).
Μετά γύρισε στους ανθρώπους, που σου δίνουν το ποτήρι, και πες τους: "Ευλογημένοι να είστε εσείς, τα όργανα της δικαιοσύνης και του ελέους του Θεού. Ευλογημένοι να είστε από τώρα και στην αιωνιότητα". Αν, ωστόσο, δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν και να δεχθούν τα λόγια σου, μη ρίξεις τα πολύτιμα μαργαριτάρια της ταπεινώσεως στα πόδια εκείνων που δεν μπορούν να τα εκτιμήσουν. Πες καλύτερα τα λόγια αυτά με τον νου και την καρδιά σου.
Μόνο έτσι θα εκπληρώσεις την εντολή του Ευαγγελίου που λέει: «Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να δίνετε ευχές σ' εκείνους που σας δίνουν κατάρες» (Ματθ. 5:44).
Να προσεύχεσαι στον Κύριο γι' αυτούς που σε λύπησαν ή σε πρόσβαλαν. Να Τον παρακαλάς να τους ανταποδώσει πρόσκαιρα και αιώνια αγαθά σ' αυτό που σου έκαναν, και να τους το λογαριάσει σαν αρετή την ημέρα της Κρίσεως.
Ακόμα κι αν η καρδιά σου δεν θέλει να φερθείς μ' αυτόν τον τρόπο και αντιδρά, εσύ ανάγκασέ την. Τον ουρανό μπορούν να τον κληρονομήσουν μόνο όσοι ασκούν βία στον εαυτό τους για την εκπλήρωση των ευαγγελικών εντολών (βλ. Ματθ. 11:12).
Αν δεν θέλεις να φερθείς έτσι, τότε δεν θέλεις να είσαι ακόλουθος και μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού. Με προσοχή κοίταξε βαθιά μέσα σου και αναρωτήσου: Μήπως βρήκες άλλο δάσκαλο; Μήπως υπο¬τάχθηκες σ' αυτόν; Δάσκαλος του μίσους είναι ο διάβολος.
Φρικτό έγκλημα είναι η αδικία ή η καταπίεση του πλησίον. Ακόμα πιο φρικτό έγκλημα είναι ο φόνος. Αν, όμως, μισείς τον καταπιεστή σου, τον συκοφάντη σου, τον προδότη σου, τον φονιά σου, αν δεν ξεχνάς το κακό που σου έκαναν, ή και τους εκδικείσαι, διαπράττεις αμαρτία βαριά σχεδόν όσο και η δική τους. Άδικα παριστάνεις στον εαυτό σου και στους άλλους τον δίκαιο. «Όποιος μισεί τον αδελφό του είναι ανθρωποκτόνος», διακήρυξε ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού (Α' Ιω. 3:15).
Η ζωντανή πίστη στον Χριστό μας μαθαίνει να δεχόμαστε το ποτήρι του Χριστού. Και το ποτήρι του Χριστού, όταν το γευόμαστε, ξεχύνει στις καρδιές μας την ελπίδα στον Χριστό. Η ελπίδα στον Χριστό, πάλι, χαρίζει στις καρδιές δύναμη και παρηγοριά.
Το παράπονο για το ποτήρι που έχει προοριστεί από τον Θεό, η αγανάκτηση, η ανυπομονησία, η μικροψυχία και προπαντός η απελπισία είναι αμαρτίες μπροστά στον Κύριο, είναι τα κακόμορφα παιδιά της εγκληματικής απιστίας.
Είναι αμαρτία να βαρυγγωμούμε εναντίον των αδελφών μας, όταν αυτοί γίνονται όργανα των δοκιμασιών μας. Πολύ μεγαλύτερη αμαρτία είναι να βαρυγγωμούμε εναντίον του Θεού, όταν το ποτήρι των θλίψεων κατεβαίνει σ' εμάς κατευθείαν από τον ουρανό.
Όποιος πίνει το ποτήρι με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό και με ευχές προς τους αδελφούς που του το προσφέρουν, αυτός έφτασε στην αγία ανάπαυση, στη χάρη της ειρήνης του Χριστού, και από τώρα κιόλας απολαμβάνει τον πνευματικό παράδεισο του Θεού.
Τα πρόσκαιρα βάσανα αυτά καθεαυτά είναι ασήμαντα. Εμείς τα θεωρούμε σημαντικά, επειδή είμαστε κολλημένοι στη γη και στα φθαρτά, επειδή είμαστε ψυχροί απέναντι στον Χριστό και την αιωνιότητα.
Όσες θλίψεις κι αν δοκιμάζουμε στην παρούσα ζωή, αυτές δεν μπορούν να συγκριθούν με τα αγαθά που μας περιμένουν στην αιωνιότητα, αλλά ούτε και με την παρηγοριά που από εδώ κιόλας μας χαρίζει το Άγιο Πνεύμα.
«Αυτά που τώρα υποφέρουμε», λέει ο απόστολος, «δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον» (Ρωμ. 8:18).
Οι ψυχές που δοκιμάζουν διάφορες θλίψεις, είτε φανερές, από τις ενέργειες μοχθηρών ανθρώπων, είτε αφανείς, από την επανάσταση αισχρών λογισμών μέσα στον νου, ή υποφέρουν από σωματικές ασθένειες, αν υπομείνουν ως το τέλος, θα αξιωθούν να στεφανωθούν όπως οι μάρτυρες και ν' αποκτήσουν όση κι εκείνοι παρρησία ενώπιον του Θεού.
Υπομένεις την πικρή και αηδιαστική γεύση των φαρμάκων. Υπομένεις τον τόσο οδυνηρό ακρωτηριασμό και καυτηριασμό κάποιου μέλους σου. Υπομένεις το μακροχρόνιο βάσανο της πείνας και την επίσης μακροχρόνια απομόνωση στο δωμάτιό σου, λόγω σοβαρής αρρώστιας. Υπομένεις τα πάντα, για να αποκατασταθεί η κλονισμένη υγεία του σώματός σου, το οποίο, και καλά να γίνει, οπωσδήποτε θα ξαναρρωστήσει, οπωσδήποτε θα πεθάνει και θα λιώσει. Υπόμενε, λοιπόν, και την πίκρα του ποτηριού του Χριστού, που θα φέρει τη θεραπεία και την αιώνια μακαριότητα στην αθάνατη ψυχή σου.
Το ποτήρι σου φαίνεται ανυπόφορο, θανατηφόρο; Τότε, αν και ονομάζεσαι χριστιανός, δεν ανήκεις στον Χριστό. Για τους αληθινούς μαθητές του Χριστού το ποτήρι Του είναι ποτήρι χαράς. Γι' αυτό ακριβώς και οι άγιοι απόστολοι, μετά τον ξυλοδαρμό τους μπροστά στο συνέδριο των πρεσβυτέρων των Ιουδαίων, «έφυγαν χαρούμενοι, επειδή ο Θεός τους αξίωσε να κακοποιηθούν για χάρη του Χριστού» (Πράξ. 5:41).
Πικρές ειδήσεις άκουσε ο δίκαιος Ιώβ. Η μια μετά την άλλη ερχόταν κι έπεφτε βαριά πάνω στην ακλόνητη καρδιά του. Απ' όλες πιο βαριά ήταν η τελευταία: Όλοι του οι γιοί κι όλες του οι κόρες έχασαν ξαφνικά τη ζωή τους με θάνατο βίαιο και τραγικό (βλ. Ιώβ 1:13-19). Από τη μεγάλη του θλίψη ο δίκαιος Ιώβ ξέσκισε τα ρούχα του κι έριξε στάχτη στο κεφάλι του. Ύστερα, όμως, δείχνοντας τη ζωντανή του πίστη, έπεσε καταγής, προσκύνησε τον Κύριο και είπε: «Εγώ γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μάνας μου, γυμνός και θα φύγω από τον κόσμο τούτο. Ο Κύριος τα έδωσε όλα, ο Κύριος και τα πήρε πίσω. Όπως φάνηκε καλό στον Κύριο, έτσι κι έγινε. Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Κυρίου σ' όλους τους αιώνες!» (Ιώβ 1:21).
Με απλότητα καρδιάς να εμπιστεύεσαι Εκείνον που και τις τρίχες του κεφαλιού σου τις έχει μετρημένες (βλ. Ματθ. 10:30). Αυτός γνωρίζει πόσο πρέπει να πιεις από το θεραπευτικό ποτήρι που σου προσφέρει, για να γίνεις καλά.
Ο Θεός ποτέ δεν αφήνει τους πιστούς δούλους Του να δοκιμαστούν πάνω από τις δυνάμεις τους. «Ο Θεός, που κρατάει τις υποσχέσεις Του», γράφει ο άγιος απόστολος Παύλος, «δεν θα επιτρέψει σε κανέναν πειρασμό να ξεπεράσει τις δυνάμεις σας. αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός, θα δώσει μαζί και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον αντέξετε» (Α' Κορ. 10:13).
Οι άνθρωποι γνωρίζουν πόσο βάρος μπορεί να σηκώσει ένα ζώο. Πολύ περισσότερο η άπειρη Σοφία του Θεού γνωρίζει πόσο βαριές δοκιμασίες μπορεί να σηκώσει μια ψυχή.
Ο κεραμοποιός γνωρίζει και την ένταση της φωτιάς και τον χρόνο που πρέπει να μείνουν σ' αυτήν τα πήλινα σκεύη, για να ψηθούν σωστά. γιατί, αν παραψηθούν, σπάζουν, κι αν πάλι μισοψηθούν, είναι ακατάλληλα για χρήση. Πολύ περισσότερο ο Θεός γνωρίζει πόσον καιρό πρέπει να βαστήξει η φωτιά της δοκιμασίας και πόσο δυνατή πρέπει να είναι αυτή η φωτιά, ώστε τα λογικά Του σκεύη, οι χριστιανοί, να γίνουν ικανοί για την είσοδο στη βασιλεία των ουρανών.
Κοίτα συχνά τον Ιησού: Μπροστά στους σταυρωτές Του στεκόταν άφωνος, «σαν το αρνί μπροστά σ' αυτόν που το κουρεύει». Παραδόθηκε στον θάνατο «σαν το αθώο πρόβατο που οδηγείται στη σφαγή» (Ησ. 53:7. Πράξ. 8:32). Μην πάρεις απ' Αυτόν τα μάτια σου, και τις θλίψεις σου θα τις διαλύσει μια ουράνια, πνευματική γλυκύτητα. Με τις πληγές του Ιησού θα θεραπευ-θούν οι πληγές της καρδιάς σου.
«Φτάνει, έως εδώ!», είπε ο Κύριος σ' εκείνους που θέλησαν να Τον υπερασπίσουν στον κήπο της Γεθσημανή. Κι ύστερα άγγιξε το κομμένο αυτί του δούλου, που είχε έρθει για να Τον συλλάβει, και τον θεράπευ¬σε (βλ. Λουκ. 22:51).
«Μήπως νομίζεις», αποκρίθηκε ο Κύριος σ' εκείνον που με το μαχαίρι προσπάθησε να πάρει μακριά Του το ποτήρι, «ότι δεν μπορώ να παρακαλέσω τον Πατέρα μου, κι Αυτός να μου στείλει για συμπαράσταση πάνω από δώδεκα λεγεώνες αγγέλων;»
Στον καιρό των συμφορών μη ζητάς βοήθεια από ανθρώπους. Μη χάνεις πολύτιμο χρόνο, μη σπαταλάς τις ψυχικές σου δυνάμεις γυρεύοντας αυτή την ανίσχυρη βοήθεια. Από τον Θεό να περιμένεις βοήθεια. Με δική Του εντολή, όταν πρέπει, θα έρθουν οι άνθρωποι να σε βοηθήσουν.
Σώπαινε ο Κύριος μπροστά στον Πιλάτο και τον Ηρώδη. Δεν είπε ούτε λέξη για να δικαιωθεί. Την αγία και σοφή σιωπή Του να μιμείσαι, όταν βλέπεις πως οι εχθροί σου επιδιώκουν να σε καταδικάσουν οπωσδήποτε, για να κρύψουν με τη δική σου καταδίκη τη δική τους κακή προαίρεση.
Όπως κι αν εμφανιστεί μπροστά σου το ποτήρι, είτε σαν τα σύννεφα, που μαζεύονται σιγά-σιγά και προειδοποιούν για την καταιγίδα, είτε αιφνίδια, σαν δυνατός ανεμοστρόβιλος, εσύ πες στον Θεό: «Ας γίνει το θέλημά Σου»! (Λουκ. 11:2).
Είσαι μαθητής του Ιησού, ακόλουθος του Ιησού, υπηρέτης του Ιησού. Εκείνος είπε: «Όποιος θέλει να με υπηρετεί, ας ακολουθεί τον δικό μου δρόμο, κι όπου είμαι εγώ, εκεί θα είναι κι ο δικός μου υπηρέτης» (Ιω. 12:26). Ο Ιησούς πέρασε την επίγεια ζωή Του με μαρτύρια. Ήταν κατατρεγμένος από τη γέννησή Του ως τον τάφο. Η κακία Του ετοίμαζε πικρό θάνατο από τότε που ήταν στα σπάργανα. Μα κι όταν πραγματοποίησε τον σκοπό της, δεν ικανοποιήθηκε. Προσπάθησε να εξαφανίσει από προσώπου γης ακόμα και τη μνήμη Του.
Στ' αχνάρια του Κυρίου βαδίζοντας όλοι οι εκλεκτοί Του, διάβηκαν από τον δρόμο των πρόσκαιρων βασάνων στη μακάρια αιωνιότητα. Μαζί με τις σαρκικές απολαύσεις δεν είναι δυνατό να υπάρχει και πνευματική κατάσταση. Να γιατί ο Κύριος δεν παύει να προσφέρει το ποτήρι Του στους αγαπημένους Του: Επειδή μ' αυτό τους κάνει νεκρούς για τον κόσμο και ικανούς για τη ζωή του Πνεύματος. «Έτσι δείχνει ο Θεός την πρόνοιά Του για έναν άνθρωπο, με το να του στέλνει διαρκώς θλίψεις», λέει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος.
Όταν προσεύχεσαι, ζήτα από τον Θεό να απομακρύνει από σένα κάθε συμφορά, κάθε πειρασμό. Δεν πρέπει να ρίχνεσαι με αυτοπεποίθηση και απερίσκεπτη τόλμη στη δίνη των θλίψεων. Σ' αυτή την αυτοπεποίθηση κρύβεται η υπερηφάνεια. Όταν, όμως, οι θλίψεις έρχονται από μόνες τους, μην τις φοβάσαι. Μη νομίζεις πως ήρθαν τυχαία, από τη συνδρομή των περιστάσεων. Όχι. Από την ανεξιχνίαστη πρόνοια του Θεού παραχωρήθηκαν. Γεμάτος πίστη, γεμάτος ανδρεία και μεγαλοψυχία, ταξίδευε άφοβα μέσα στο σκοτάδι και τ' άγρια κύματα προς το ήσυχο λιμάνι της αιωνιότητας. Ο ίδιος ό Ιησούς σε καθοδηγεί αόρατα.
Μάθε να λες με βαθιά ευλάβεια την προσευχή που έκανε ο Κύριος στον Πατέρα Του εκεί, στον κήπο της Γεθσημανή, τις τόσο δύσκολες ώρες πριν από τα παθήματα και τον σταυρικό θάνατό Του. Μ' αυτή την προσευχή να αντιμετωπίζεις και να νικάς κάθε θλίψη. «Πατέρα μου», είπε ο Κύριος, «αν είναι δυνατόν, ας μην πιω αυτό το ποτήρι. όμως ας μη γίνει το δικό μου θέλημα αλλά το δικό Σου» (Ματθ. 26:39).
Να προσεύχεσαι στον Θεό να διώχνει μακριά σου τις συμφορές, αλλά συνάμα να απαρνείσαι το θέλημά σου ως θέλημα αμαρτωλό, θέλημα τυφλό. Τον εαυτό σου, την ψυχή και το σώμα σου, τις περιστάσεις, τις παρούσες και τις μελλοντικές, τους ανθρώπους που έχεις στην καρδιά σου, όλους να τους εμπιστεύεσαι και όλα να τ' αφήνεις στο πανάγιο και πάνσοφο θέλημα του Θεού.
«Μένετε άγρυπνοι και προσεύχεστε, για να μη σας νικήσει ο πειρασμός. το πνεύμα είναι πρόθυμο, η σάρκα όμως είναι αδύναμη» (Μάρκ. 14:38). Όταν μας κυκλώνουν οι θλίψεις, πρέπει να πυκνώνουμε τις προσευχές, για να ελκύουμε πιο ισχυρά τη χάρη του Θεού. Γιατί μόνο με τη βοήθεια της χάριτος μπορούμε να ξεπεράσουμε όλες τις πρόσκαιρες επίγειες συμφορές.
Όταν πάρεις το ουράνιο δώρο της υπομονής, να προσέχεις άγρυπνα τον εαυτό σου, για να διατηρήσεις τη χάρη του Θεού. Διαφορετικά, η αμαρτία θα γλιστρήσει στην ψυχή ή στο σώμα σου και θα διώξει μακριά σου τη χάρη. Τότε η θλίψη, που παραχωρήθηκε από τον Κύριο για τη σωτηρία σου και την τελείωσή σου, θα πέσει πάνω σου βαριά και θα σε συντρίψει με τη λύπη, την ακηδία και την απελπισία, επειδή στο δώρο του Θεού δεν έδειξες την ευλάβεια που του πρέπει.
Οι άγιοι μάρτυρες έψαλλαν ύμνους χαράς, ενώ βρίσκονταν μέσα σε αναμμένα καμίνια, ενώ πατούσαν πάνω σε καρφιά, ενώ ήταν δεμένοι σε τροχούς με κοφτερά σπαθιά, ενώ έβραζαν μέσα σε καζάνια με κοχλαστό νερό ή λάδι. Και η δική σου καρδιά, όταν με την προσευχή ελκύσει την παρηγορητική χάρη και με την πνευματική εγρήγορση τη φυλάξει μέσα της, τότε και στις δυστυχίες και στις πικρές συμφορές θα ψάλλει ύμνους χαράς, ύμνους δοξολογίας και ευχαριστίας στον Θεό.
Ο νους που καθαρίστηκε με το ποτήρι του Χριστού, γίνεται θεατής πνευματικών οραμάτων. Αρχίζει να βλέπει την αόρατη στον σαρκικό νου πρόνοια του Θεού, που αγκαλιάζει τα πάντα, να βλέπει τον νόμο της φθοράς σ' όλα τα φθαρτά, να βλέπει την ασύλληπτη αλλά τόσο κοντινή σε όλους αιωνιότητα, να βλέπει τον Θεό στα μεγάλα Του έργα, στη δημιουργία και την αναγέννηση του κόσμου. Η επίγεια ζωή του φαίνεται σαν ένα σύντομο ταξίδι, τα γεγονότα της του φαίνονται σαν όνειρα και τα αγαθά της του φαίνονται σαν πρόσκαιρες οφθαλμαπάτες, σαν φευγαλέες αλλά ολέθριες πλάνες του νου και της καρδιάς.
Και για την αιωνιότητα; Τί καρπό δίνουν οι πρόσκαιρες αυτές θλίψεις; Όταν ο άγιος απόστολος Ιωάννης αξιώθηκε να δει ανοιχτό τον ουρανό, κάποιος από τους κατοίκους του, δείχνοντας ένα αμέτρητο πλήθος ολόλαμπρων λευκοφορεμένων πιστών, που γιόρταζαν μπροστά στον θρόνο του Θεού τη σωτηρία τους, τον ρώτησε: «Ποιοι είναι αυτοί που φορούν λευκές στολές κι από πού ήρθαν;». Κι ο Θεολόγος Ιωάννης του απάντησε: «Κύριέ μου, εσύ ξέρεις». Τότε ο ουρανοπολίτης του είπε: «Αυτοί είναι εκείνοι που πέρασαν τον μεγάλο διωγμό, που έπλυναν τη στολή τους και τη λεύκαναν με το αίμα του Αρνίου. Γι' αυτό στέκονται μπροστά στον θρόνο του Θεού και Τον λατρεύουν μέρα και νύχτα στον ναό Του, κι Αυτός που κάθεται στον θρόνο θα είναι πάντα μαζί τους. Δεν θα πεινάσουν πια, ούτε θα διψάσουν ποτέ. δεν θα υποφέρουν από τον ήλιο ούτε από άλλον καύσωνα. Το Αρνίο, που είναι στη μέση του θρόνου, σαν καλός βοσκός θα τους κατευθύνει και θα τους οδηγήσει στις νεροπηγές της ζωής. Ο Θεός θα εξαφανίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους» (Αποκ. 7:13-17).
Η αιώνια αποξένωση από τον Θεό, το αιώνιο μαρτύριο στον άδη, η αιώνια κοινωνία με τους δαίμονες και τους δαιμονοποιημένους ανθρώπους, η αιώνια φωτιά, η αιώνια παγωνιά, το αιώνιο σκοτάδι της γέεννας -να τί είναι πραγματικά θλίψη, θλίψη μεγάλη, φρικτή, αφόρητη!
Στη μεγάλη αιώνια θλίψη οδηγούν οι επίγειες απο¬λαύσεις.
Απ' αυτή τη θλίψη προφυλάσσει και σώζει το ποτήρι του Χριστού όποιον το πίνει ευγνωμονώντας και δοξολογώντας τον Θεό. Με το πικρό ποτήρι των πρόσκαιρων θλίψεων ο Πανάγαθος προσφέρει στον άνθρωπο το απέραντο και αιώνιο έλεός Του. ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a3%ce%97%ce%9c%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%a5%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%9f%ce%a5%ce%9d_%ce%91%ce%93%ce%99%ce%9f%ce%99 Sat, 05 Jun 2010 22:02:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a3%ce%97%ce%9c%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%a5%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%9f%ce%a5%ce%9d_%ce%91%ce%93%ce%99%ce%9f%ce%99 ΕΤΣΙ ΠΟΛΙΤΕΥΟΝΤΑΙ ΣΕ ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΩ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΟΥΝ ΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ.!
Eις Μνημόσυνον Κυρού Σισανίου και Σιατίστης Aντωνίου ( 1920-2005)

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντώνιος Κόμπος γεννήθηκε το 1920 στο Άργος Αργολίδος. Είναι απόφοιτος της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αθηνών και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κάτοχος μεγάλης θεολογικής παιδείας, συμπλήρωσε της σπουδές του στα Πανεπιστήμια Οξφόρδης και Παρισίων. Διετέλεσε καθηγητής και Διευθυντής Ιερατικών Σχολών. Κατά τα έτη 1971-74 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας εις την Ιεράν Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Διάκονος εχειροτονήθη εις τας 3.12.67, πρεσβύτερος δε εις τας 4.12.67. Την 23ην Μαΐου 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης.

Εξέδωσε αξιόλογα επιστημονικά έργα. Δημοσίευσε βιβλιοκρισίας και άρθρα εποικοδομητικά εις διάφορα περιοδικά. Εκοιμήθη εν Κυρίω τη 17/12/2005.

Στην εφημερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” διαβάζουμε:

«… Πάντα χωρίς θόρυβο, σεμνός, ταπεινός, λιτοδίαιτος, πρότυπο ιερέα, που αρέσει στο Μέγα Διδάσκαλο. Δεν τον ξεχώριζες ανάμεσα στους κληρικούς της Μητρόπολής του. Εκεί που τον έβλεπες, χανόταν σαν να μην ήταν αυτός ο Μητροπολίτης, αλλά κάποιος άσημος υποτακτικός. Τον αναγνώριζες, όμως, από την λεπτή φιγούρα του, τη ζωντάνια των ματιών του, την απαλή του ευγένεια, τα φθαρμένα του ράσα. Ξεχνούσε το φαγητό, αλλά πάντα είχε κάτι να κάνει. Έμπαινε μπροστά κι’ αν ακολουθούσαν και οι άλλοι καλώς κι’ αν όχι, πάλι καλώς. Όμως, έναν τέτοιο ποιμένα ποιός να τον αφήνει μόνο του. Φωνή ήταν το παράδειγμά του και προσκλητήριο! Δεν σήκωσε ποτέ τη φωνή του σε κανένα. Νουθετούσε με το βλέμμα του, με το παράδειγμά του και «δίκαζε» με το πνευματικό του ανάστημα».

“Ορθόδοξος Τύπος”, 13 Ιαν. 2006, τ. 1626, σ. 2

Η εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” έγραψε:

Ο «ασκητής της πόλης» που δεν ακολουθεί την… τεχνολογία.

Τον χαρακτηρίζουν «ασκητή της πόλης». Μαγειρεύει μόνος του, καθαρίζει ο ίδιος το μητροπολιτικό σπίτι, δεν χρησιμοποιεί κινητό τηλέφωνο, ενώ σπάνια μιλά και στο σταθερό. Επισκέπτεται την Αθήνα για να συμμετάσχει στις Συνόδους χρησιμοποιώντας… το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, κάνει περιοδείες στα «κουτσοχώρια» με τα πόδια και έχει ξεχάσει πώς είναι τα πλούσια αρχιερατικά άμφια. «Εγώ είμαι ένας καλόγερος», επιμένει ο ίδιος.
Ο 84χρονος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος ξεχωρίζει για τη λιτή και ταπεινή ζωή που κάνει. Μητροπολίτης από τις «Νέες Χώρες», τρέφει θαυμασμό για τον Οικουμενικό Πατριάρχη, «είναι άγιος άνθρωπος», λέει.

«Τι να το κάνει ένας καλόγερος το κινητό, αφήστε που βλάπτει κιόλας», απαντά με χαμόγελο στην παρατήρηση των «ΝΕΩΝ», ότι δεν ακολουθεί την τεχνολογία. «Εγώ είχα γέροντα τον Μητροπολίτη Κορινθίας, που πήγε μετά στην Αμερική. Αυτός μου είχε πει ότι ο επίσκοπος είναι καλόγερος και έτσι πρέπει να είναι». Όταν καλείται να σχολιάσει το ότι δεν συμβαίνει το ίδιο με άλλους μητροπολίτες, περιορίζεται να πει πως «πρέπει να έχουμε ακτημοσύνη, καρτερία και παρθενία, αυτές είναι οι αρετές του μοναχού».
«Άγιος άνθρωπος». Οι κάτοικοι της Σιάτιστας κάνουν λόγο για «άγιο άνθρωπο», που είναι κλειστός, δεν δίνει δικαιώματα και ζει όπως οι καλόγεροι.

Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης απαντά με χαμόγελο σε όλα. Όταν όμως καλείται να σχολιάσει τα σκάνδαλα που συνταράσσουν το τελευταίο διάστημα την Εκκλησία της Ελλάδος, παίρνει αποστάσεις. «Δεν θα κρίνω κανέναν, εγώ είμαι πιο αμαρτωλός απ’ όλους, δεν μπορώ να πω τίποτε. H Ιεραρχία αποφάσισε να γίνει κάθαρση», λέει και κλείνει το θέμα.
«Ευτυχώς έχουμε δωρεές». Όσο για τις περιουσίες των Μητροπόλεων, ο ίδιος αποκαλύπτει, χωρίς μάλιστα να ερωτηθεί, ότι τα ετήσια έσοδα από τους ναούς δεν υπερβαίνουν τις τέσσερις χιλιάδες ευρώ. «Ευτυχώς έχουμε και κάποιες δωρεές και φροντίζουμε τα παιδιά να σπουδάσουν• με πενταροδεκάρες και φραγκοδίφραγκα χτίσαμε μοναστήρια», λέει.

Είναι πρόθυμος να ξεναγήσει στα διαμερίσματα της Μητρόπολης, ενώ παράλληλα ικανοποιεί όλα τα αιτήματα υπαλλήλων και μοναχών. H μοναχή Ειρήνη, από το μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, που επισκέφθηκε τη Μητρόπολη για δουλειές του μοναστηριού, λέει: «Δεν τον βλέπετε, πόσο ταπεινός είναι; Ακόμη και τα ράσα του τα πλένει ο ίδιος, δεν αφήνει κανέναν να τον βοηθήσει».

«Είναι κατ’ ουσίαν ασκητής, ζει γι’ αυτό που τάχθηκε, που δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα», υποστήριξε ο υπάλληλος της Μητρόπολης κ. Ζήσης Γούτας. Ο Μητροπολίτης ασχολείται και με τις δουλειές, εξυπηρετώντας τον κόσμο που έρχεται να τον συναντήσει. «Δεν αρνείται σε κανέναν να ασχοληθεί με το πρόβλημά του».

H μεγάλη αγάπη του είναι τα «κουτσοχώρια», όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος τα ορεινά χωριά της περιφέρειάς του, αυτά των 20 και 30 κατοίκων. «Πήγαινα σε ένα χωριό με στρατιωτικό αυτοκίνητο και τα υπόλοιπα τα περπατούσα με τα πόδια». Αισθάνεται ακμαίος για να συνεχίσει τις περιοδείες του σε όλες τις ενορίες της Μητρόπολης, παρά τα χρόνια του. «Όταν ύστερα από χρόνια δεν θα μπορώ άλλο, θα αποσυρθώ στο μοναστήρι, εκεί είναι η ζωή μου», καταλήγει.»
ΤΑ ΝΕΑ , 05/03/2005 ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%95%ce%99%ce%9c%ce%95%ce%98%ce%91_%ce%a5%ce%93%ce%99%ce%95%ce%99%ce%a3;;; Sat, 05 Jun 2010 22:01:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%95%ce%99%ce%9c%ce%95%ce%98%ce%91_%ce%a5%ce%93%ce%99%ce%95%ce%99%ce%a3;;; Ο ΖΑΣΤΟΒΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ
H KYΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ.
Ένας παράλυτος μια ζωή φωνάζει: Βοήθεια! Κανένας δεν τον ακούει. Η φωνή του πέφτει στο κενό. Ό καθένας κοιτάζει τον εαυτούλη του ....εστιάζει στους εθνοπατέρες η και στους κάθε είδους πατέρες που τα λένε λίαν καλά και άγια αλλά τα πράττουν να μην 'πω πως, χα'ι'δεύοντας αυτιά και ποντάροντας στον Μ. Κ. Δ. η και στο Ε. Κ. Π.,της ανθρώπινης βλακείας και ματαιοδοξίας....αναλόγως πως πας έκαστος βλέπει.
Και ο παράλυτος του Ευαγγελίου ζούσε διπλό δράμα. Όχι μόνο την παράλυσή του μα και την εγκατάλειψη του κόσμου. Άπαντες, τον είχαν εγκαταλείψει! Δια τούτο όταν τον ρώτησε ό Χριστός αν ήθελε να γίνει καλά, του είπε με παράπονο, ναι, μα δεν έχω άνθρωπο για να με βοηθήσει. Φωνάζω: Βοήθεια, κανείς δε μ' ακούει.
Αυτή είναι η δραματική φωνή του ανθρώπου σε όλους τους αιώνες και ιδιαίτερα σήμα κατατεθέν της εποχής μας.. Φωνάζει βοήθεια, ο άνθρωπος, και ό ήχος πέφτει στο κενό. Παρά την πρόοδο, παρά τις πολυσύχναστες πόλεις, παρά τις καταπληκτικές επιστημονικές προόδους, ό άνθρωπος μένει μόνος, μένει αβοήθητος. Ό καθένας μας ζει μόνο για τον εαυτό του. Απομονωμένοι και διασπασμένοι από το σύνολο των ανθρώπων, ζούμε μέσα σε μια απέραντη εγωκεντρική μοναξιά. Συστεγαζόμαστε και συνεργαζόμαστε, και αν θυμηθούμε λέμε και καλημέρα.
Αγκαλιαζόμαστε και διασκεδάζουμε. Τρέχουμε μαζί στις γιορτές και τα πανηγύρια. Ζούμε και κινούμαστε πάντα στην πολυκοσμία. Τίποτε όμως το ουσιαστικό. Όλα γίνονται, σχεδόν, συμβατικά, επιφανειακά, επιδερμικά. Χωρίς ειλικρίνεια. Χωρίς ανθρωπιά. Χωρίς Θεό, φιλάμε χέρια και στο πίσω μέρος του μυαλού μας ακονίζομε κυνόδοντες, κάνουμε υποκλίσεις και στο πίσω μέρος του μυαλού μας έχουμε τον Μπρούς Λή σε στάση ύαινας η τίγρη, ανάλογα την περίπτωση...
Και ό άνθρωπος, για να σπάσει την απομόνωση του, ψάχνει σε υποκατάστατα. Τρέχει δεξιά κι αριστερά, για να μην τρελαθεί. Τρέχει στα ναρκωτικά, στοιβάζεται στα ποικιλώνυμα κέντρα και προσπαθεί μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο τους να σπάσει τη μοναξιά του, προσπαθεί από διάφορες, ύποπτες και παραπλανητικές οργανώσεις να βρει μια ισορροπία στον εαυτό του, ψάχνει ... ψάχνει ... ψάχνει και λύση, δε βρίσκει. Γι' αυτό και φωνάζει συνέχεια; Βοήθεια!
«Άνθρωπο δεν έχω», φωνάζει η επιστήμη, παρ' ότι έχει μεγάλους εγκέφαλους. Και φωνάζει γιατί καταντήσαμε να κυριαρχούν επιστήμονες παράφρονες με πειράματα που και τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας θα ζήλευαν, που επεμβαίνουν στην ανθρώπινη προσωπικότητα και ζωή χωρίς καμιά αιδώ, χωρίς κανένα σεβασμό. Που βλέπουν τον άνθρωπο σαν ένα απλό πειραματόζωο, κάτι σαν τα ποντίκια και τίποτα παραπάνω ...
«Άνθρωπο δεν έχω», φωνάζει η πολιτεία, γιατί χάθηκε το πνεύμα της θυσίας, χάθηκε η ανωτερότητα, χάθηκε η αιδώς. Και όλοι εμείς μένουμε απροστάτευτοι στα χέρια πειραματιζόμενων ταχυδακτυλουργών και ακόμα χειρότερα, άβουλα πρόβατα σε κακούς τσοπάνηδες, καθε είδους και ομοταξίας τσοπάνηδες που μας ''αρμέγουν μέχρι αίματος''....
«Ανθρώπους ουκ έχω», φωνάζει και η Εκκλησία, για να θυσιάζονται για το ποίμνιο τους, να γίνονται ένα με το ποιμνιό τους και όχι να ζουν απ' αυτό, βλέποντες μόνο το ευροπρο'ι'όν τους και το σίγουρο μηνιατικό τους, χωρίς ιδρώτα, ''κτυπώντας'' και κάποιο τυχερό στις μικρές ενορίες η ''κτυπώντας'' φλέβα χρυσού στις μεγαλύτερες.Οι Διάκοι και Παπαφλέσσηδες δεν υπάρχουν.
«Άνθρωπο ουκ έχω», φωνάζουν, σχεδόν, όλοι οι θεσμοί, που κινδυνεύουν ν' απομείνουν ιστορικά μουσεία, η και να ισοπεδωθούν αν ξυπνήσει κάποτε αυτή η καταπιεσμένη μάζα που λέγεται λαός και ποίμνιο.
Ζητείται, λοιπόν, άνθρωπος. Ζητείται ελπίς κατά Σαμαράκη.
Και όμως, δεν είναι μόνο έτσι τα πράγματα. Δεν υπάρχει μόνο το μαύρο, μόνο το σκοτάδι. Υπάρχει και το φως. Μόνο που πρέπει ν' ανοίξουμε τα μάτια μας για να το δούμε. Να δούμε τον εαυτό μας κάτω απ' αυτό το φως, να δούμε το ξεστράτισμα μας, να δούμε πως πουθενά δεν μας βγάζει ο δρόμος που τραβάμε! Να ξεκόψουμε απ' τα εφήμερα και τα παροδικά, αυτό το ναρκισσισμό μας, και να στρέψουμε την προσοχή μας στο αιώνιο και το διαρκές.Τι είναι αιώνιο και διαρκές; Στο κέντρο της βρίσκονται σαφώς τα λόγια του παραλύτου προς το Χριστό, "άνθρωπον ουκ έχω". Αυτή είναι στ' αλήθεια ή κραυγή του ανθρώπου πού φτάνει στο σημείο να γνωρίσει την τρομακτική δύναμη του ανθρώπινου εγωισμού και ναρκισσισμού.
Ο καθένας για τον εαυτό του. Ψάχνοντας για το νούμερο ένα. Όλοι αυτοί, όλο αυτό το πλήθος των τυφλών, αρρώστων, παραλύτων, των "έκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν", πού μ' άλλα λόγια περιμένουν για βοήθεια, φροντίδα, θεραπεία, παρηγοριά. Ό καθένας όμως περιμένει μόνος του. για τον εαυτό του. Και όταν τα νερά ταράσσονται, όλοι σπρώχνονται ξεχνώντας ό ένας τον άλλο... Από την άποψη του ευαγγελίου, αυτή η "κολυμβήθρα" είναι φυσικά μια εικόνα του κόσμου, μια εικόνα της ανθρώπινης κοινωνίας, ένα σύμβολο της ίδιας της οργάνωσης της ανθρώπινης συνείδησης.
Φυσικά, μέσα στον κόσμο μπορούμε να βρούμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων πού ξεπερνούν τον εγωισμό, παραδείγματα καλωσύνης και αυτοθυσίας. Όμως κι όταν ακόμη κάποιος έχει εμφανώς ξεπεράσει τον προσωπικό εγωισμό, τον κρατά ακόμη φυλακισμένο ή κατηγορία "δικό μου". ‘’Δικός μου’’. Μπορεί να έχει υπερβεί το δεσμό με τον εαυτό του ως άτομο, αλλά τότε έρχεται η οικογένεια "του" και για την οικογένεια "του", επειδή "αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει".
Κι αν δεν είναι η οικογένεια είναι η ομάδα "του",ή η συντεχνεία ‘’του’’ ή η χώρα "του". Κι αν δεν είναι αυτό, τότε έρχεται η κοινωνική "του" τάξη, ή το πολιτικό "του" κόμμα, ή οι δικοί ‘’του’’ αυλοκόλακες και δοσίλογοι και κατά νομοτελειακό κανόνα άφιλοι και αρριβιστές. Το δικό του, πάντα το δικό του! Αυτό δε το "δικό του" αντιτίθεται σταθερά σε κάποιο άλλο, πού εξ ορισμού είναι ξένο και εχθρικό. Μας λένε πώς έτσι δουλεύει ο κόσμος, τι μπορείς να κάνεις; Αυτή όμως είναι πράγματι η έσχατη, αντικειμενική και επιστημονική αλήθεια για το πρόσωπο και την ανθρώπινη ζωή; ...
Δεν αισθανόμαστε πλέον, έστω και ασυνείδητα, ασφυξία σ' έναν κόσμο πνιγμένο στο παμφάγο εγώ. Έχουμε τόσο συνηθίσει στο αίμα. στο μίσος, στη βία, και τουλάχιστον στην αδιαφορία. ...;
Σταδιακά όμως υποχρεωνόμαστε να τα δεχθούμε ως κανονικά,ως νόμιμα και ηθικά και παύουμε να βιώνουμε την τρομακτικότατα της φρίκης του εγωκεντρισμού...ενθυμούμεθα πρόσφατο νόμιμο και μη ηθικό, λαμβανόμενον ως και ηθικό (καλό και συμφέρον) και τις συνέπειές του…
Ολοι κοιτάζουν τους υγιείς σε θέση, χρήμα και κύκλωμα, τους παράλυτους τι να τους κάνουν…,
Αυτό σημαίνει πώς ένα πρόσωπο έρχεται σε ύπαρξη όταν ξεπερνιέται ό ναρκισσισμός, ο εγωκεντρισμός, ο αρριβισμός, σημαίνει πώς οί άνθρωποι είναι πάνω απ' όλα πρόσωπα στραμμένα προς τους άλλους, μάτια πού κοιτάζουν γεμάτα με στοργή και αγάπη τα μάτια του άλλου προσώπου. Είναι αγάπη, συμπόνια καί φροντίδα, για τον αδύνατο, για τον φτωχό, για τον άνεργο, για τον βασανισμένο...τον ρημαγμένο εν μέσω Δ.Ν. Ταμείου.
Το ευαγγέλιο μας λέει επίσης πώς αυτή ή καινούρια καί αυθεντική ανθρώπινη ύπαρξη μας έχει αποκαλυφθεί, μας έχει έρθει "εν Χριστώ". "Εν Αύτώ". Αυτός πού έρχεται στον μοναχικό καί χρονίως πάσχοντα παράλυτο δεν είναι ξένος, αλλά "δικός του"" έρχεται για να αναλάβει καί να κάνει δικά Του τα βάσανα του αρρώστου, για να κάνει τη ζωή του δική Του. να βοηθήσει καί να θεραπεύσει.
"Θέλεις υγιής γενέσθαι;"
Ή ερώτηση αυτή δεν ανήκει σε κάποιον πού επιδιώκει να υποχρεώσει, να πείσει ή να υποτάξει άλλους. Είναι ερώτηση της γνήσιας αγάπης καί γιαυτό του γνήσιου ενδιαφέροντος.
Άλλοίμονο, ή πίστη μπορεί να γίνει ακόμη καί ναρκισσισμός, να ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό της και τίς δικές της υποθέσεις, προσέξετε μερικούς και μερικές ...ναοεπισκεπτόμενους, αλήθεια τι ...''ντεφαρίκι'', όπου πανηγύρι και μεγαλοπαπάς νάτοι και νάτες...,....,....Πρέπει όμως να καταλάβουμε πώς αυτού του είδους ή πίστη, οποιονδήποτε Χριστιανικό μανδύα κι αν φορεί. δεν είναι στην πραγματικότητα ό Χριστιανισμός...
Επειδή ολόκληρος ό Χριστιανισμός συνίσταται ακριβώς στο να συντρίβουν οι τρομεροί τοίχοι του εγωκεντρισμού και στο να αποκτηθεί εκείνη ή αγάπη ή οποία σύμφωνα με τα λόγια του αποστόλου Παύλου "έκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών" . Αυτή είναι ή νέα, αιώνια εντολή του Χριστιανισμού. καί το περιεχόμενο ολόκληρου του ευαγγελίου καί όλης της πίστης μας»..., αν ο άνθρωπος διαβάσει τα ευαγγέλια της μεγάλης 'βδομάδος, θα καταλάβει τι είναι σύστημα και τι είναι ο Χριστός, ίσως τότε ο καθένας από 'μας θα επιλέξει να διακονεί μόνο το Χριστό και να απορρίψει συστήματα, τίτλους και ετικέκες...,…και κυρίως σαθρά και εφήμερα κυκλώματα,
ενεργούντα δίκην ευπρεπισμένων υπονόμων …μ’ ότι τούτο συνεπάγεται …δια τους εντός
αλλά εις την νιοστήν δυστυχώς, ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΤΟΣ… …the little priest Zastovis Haralampos. ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%94%ce%95%ce%9d_%ce%95%ce%a6%ce%a5%ce%93%ce%95%ce%a3... Sat, 05 Jun 2010 22:00:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%94%ce%95%ce%9d_%ce%95%ce%a6%ce%a5%ce%93%ce%95%ce%a3...
ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΖΑΣΤΟΒΗΣ ΡΩΜΑΝΟΣ.
Η ΑΓΑΠΗ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΚΠΙΠΤΕΙ.
Η σημασία της αγάπης τεραστία εστί και πολύμορφος δια το άτομον και την κοινωνίαν.
Δύναμις αγαθοποιός και πασών υπερτάτη. Αγάπη εστί ενεργώς εκδηλούμενον συναίσθημα
ταυτιστικόν ολοσχερώς ή εις βαθμόν μέγα ενός εγώ με έτερον, απόρροια της Αρχεγόνου
αυτής αφετηρίας, εκ της όντως όντος Τριαδικής Αγάπης, τον Θεό.
Από τα πλέον συχνά αναφερόμενα ουσιαστικά και ρήματα εστί το ουσιαστικόν αγάπη και το ρήμα αγαπώ. Μυριάκις εις την διάρκειαν της ζωής των, οι άνθρωποι ομιλώσιν
περί αγάπης. Και ας μην υποθέση τις, ότι αγνοώσιν το αληθές ταύτης νόημα. Και το νόημά
της αλλά και τας διαβαθμίσεις της γνωρίζωσιν.
Η αγάπη ως εις τον ορισμόν ελέχθη, εστί συναίσθημα, και μάλιστα συμπαθητικόν. Που
ακριβώς δέον 'να αναζητηθή η ταύτης ρίζα; Προς ποίαν οδόν δέον 'να στραφώμεν δια να
λύσωμεν τούτο; Την της λύσεως οδόν δια την της αγάπης καταγωγήν, μας την υποδεικύει ο Μέγας των Εθνών Απόστολος Παύλος σαφέστατα: '' 'Απας ο νόμος εν ενί λόγω γέγραπται: ‘’αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν''. Ο Θείος Παύλος εγνώριζε λίαν καλώς, ότι τίποτε δεν είναι δυνατόν ‘να αγαπώμεν περισσότερον του εαυτού μας, επισημαίνοντας το του Χριστιανισμού νόημα εις αυτήν την φράσιν. Συμπυκνώνει άπαν το νόημα Αυτού εις ταύτην την φράσιν: Την αγάπην εις τον πλησίον. Και αναζητών δεύτερον όρον συγκρίσεως, ένα υπόδειγμα κορυφαίον αγάπης, ευρίσκει: τον εαυτόν μας. Δεν ήτο δυνατόν ‘να συμβαίνη άλλως. Παν άτομον αποτελεί ιδιαιτέραν μεμονωμένην μονάδα ζωής και μονάδα συνειδήσεως, φέρουσαν την φωνήν και την δύναμιν της αυτοσυντηρήσεως, και δια μην ομιλώ αμμιγώς Θεολογικά, ιδού η οδός προς την της αγάπης καταγωγήν: το της αυτοσυντηρήσεως ένστικτον.
Κατά την βρεφικήν ηλικίαν ο άνθρωπος μόνον ανάγκας αισθάνεται οργανικάς, αομμάτους ανάγκας, δια τον προσφέροντα δια την ικανοποίησίν των, εξ ουδενός συναισθήματος διακατέχεται. Δεν αισθάνεται ακόμη κανέν συναίσθημα μηδέ, δι’ εαυτόν. Ο του Sig. Freud ισχυρισμός, δια τον ναρκισσισμόν του βρέφους, είναι εντελώς αστήρικτος και φαντασιώδης. Ορθώς του απαντά ο Th. Raik, μαθητής του, αλλά και μη φειδόμενος κριτικής δια τας του διδασκάλου πλάνας, ότι το βρέφος, αδυνατών ‘να αισθανθή οιονδήποτε συναίσθημα, πολύ απέχει από του να αισθάνεται αυτοαγάπην και αυτοθαυμασμόν. Διότι ποία άλλα δύνανται ‘να εισίν τα του ναρκισσισμού στοιχεία; Η αυταγάπη συμπλεκομένη μετ’ αυτοθαυμασμού.
Το βρέφος ως προείρηκα, μόνον ανάγκας αισθάνεται, ουδέ καν επιθυμίας. Ήτοι έχει μόνον την αίσθησιν ελλείψεως και την ακαθόριστον ορμήν πληρώσεως. Πέραν ταύτης, τα περί ναρκισσισμού και ηδονισμού του βρέφους καταλήγωσιν φαντασιώδη. Η επιθυμία, είναι προσανατολισμός της βουλήσεως εις αντικείμενον συγκεκριμένον, θεραπεύον ανάγκη τινά. Η ανάγκη είναι αισθησις ελλείψεως και ορμή πληρώσεως, και μόνον ταύτην αισθάνεται το βρέφος.
Βραδύτερον, ότε κάπως αναπτυχθή, αρχίζωσιν τα εγγράμματα εις την αυτού μνήμην, τότε ενθυμούμενον αντικείμενον τι ικανοποιούν αυτό, προσανατολίζει την βούλησιν προς τον μαστόν, δυνάμει του εγγράμματος της μνήμης. Και έχει πλέον επιθυμίας. Και κατ’ ολίγον εις το του μαστού έγγραμμα, προστίθεται το έγγραμμα της εχούσης τον μαστόν μητρός. Και όταν έχει την αίσθησιν του κενού στομάχου, επιθυμεί πλέον την μητέρα, ου μόνον τον μαστόν, τούτο εις βαθμόν αναπτύξεως και πέραν των πρώτων της ηλικίας του μηνών. Κατ’ ολίγον αναπτυσόμενον αισθάνεται την ευχαρίστησιν εκ του αισθήματος ασφαλείας, το οποίον του προκαλεί η της μητρός του παρουσία δοτείρας τροφής και ζωής. Και αντιθέτως του προκαλεί δυσάρεστον συναίσθημα η απουσία της μητρός του και οδύνην. Και τούτο, δεν είναι ακόμη αγάπη, είναι η συναίσθησις της εξαρτήσεως εκ της μητρός, η ωφελιμότης αυτής η απαραίτητος, είναι το αντικείμενον, το παρέχον εις το βρέφος το της ασφαλείας αίσθημα. Δηλαδή το βρέφος συμπαθεί ότι συνδέεται με την αυτοσυντήρησίν του και αυτό επιθυμεί. Εν τούτοις, εις αυτήν την ηλικίαν και την νηπιακήν εισέτι, εάν χάση την μητέρα του, η τον πατέρα του, αφού εις την νηπιακήν ηλικίαν και αι προς αυτόν συμπάθειαι έχωσιν αρχίσει, ταχέως παρηγορείται και πραγματοποιεί φιλητικάς αναπροσαρμογάς.
Βραδύτερον έτι, κατά την παιδικήν ηλικίαν, τα νέα εγγράμματα εις την μνήμην, τα αφορώντα εις την οικογενειακήν ζωήν, προσδίδωσιν νέον εύρος και νέον βάθος εις τα φιλητικά αυτά αισθήματα.
Κι μετ’ ολίγον η εμπειρία και η γνώσις των ιδιοτήτων των εννοιών της μητρός και του πατρός, διευρύνει και εις τον διανοητικόν χώρον, πλέον, τας του παιδός φιλητικάς προσαρμογάς και τα συμπαθητικά του συναισθήματα, εισίν πλέον εδραιωμένα εκτός των εγγραμμάτων της μνήμης και της εμπειρίας, και εις γνώσεις και απόψεις της ζωής. Έχει πλέον την γνώσιν του αναντικαταστάτου χαρακτήρος της μητρός και του πατρός αυτού, των γεννητόρων του και εντεύθεν άρχεται η του παιδός αγάπη.
Γεννάται λοιπόν η αγάπη , ήτοι συμπαθητικόν συναίσθημα που αξιολογεί ένα άλλο άτομον πολύτιμον δι’ ημάς, τόσον ώστε η τύχη του να συνδέεται με την ευτυχίαν μας ή την δυστυχίαν μας. Εξ αναλόγου οδού κινείται και η της μητρός αγάπη προς τον παίδα. Η της μητρός αγάπη εξεπορεύθη εκ της ανάγκης ‘να κενώση τον γέμοντα αυτής μαστόν. Και ούτος μόνον δια του θηλασμού υπό του τέκνου ήτο δυνατόν ‘να κενωθή. Ούτω δια του θηλασμού το αρχέγονον θήλυ συνεδέθη μετά του τέκνου και κατ’ ολίγον ενδιαφέρθει δια την αυτού τύχην. Αργότερον δια της καθόλου του ανθρώπου αναπτύξεως, της εμφανίσεως της διανοητικότητος και της της οικογενείας συστάσεως, προέκυψεν η μητρική αγάπη,.
Με την ανάπτυξιν της μητρικής αγάπης εκαλλιεργήθη και η φιλητική συμπαθητική ικανότης του ανθρώπου και δια των νέων εγγραμμάτων της μνήμης, αλλά και των καλλιεργουμένων γνώσεων της συγγενείας, τα συμπαθητικά συναισθήματα επεξετάθησαν και εις τους αδελφούς, παρέχοντας πλέον ουχί συντηρητικάς υπηρεσίας εις το εγώ, αλλά προσφοράς ικανοποιήσεων εις το παιδικόν εγώ, ψυχολογικάς. Ούτω τα φιλητικά συναισθήματα και ποικίλοντες βαθμοί αγάπης συνέδεσαν το εγώ προς τους περιβάλλοντας αυτό ανθρώπους, τους ικανοποιούντας τα αιτήματα της συντηρήσεως αλλά και τους ικανοποιούντας τα αιτήματα ψυχαγωγίας.
Δια της του χρόνου παροδικότητος και της κληρονομικότητος, απεκτήθη μια φιλητική ευαισθησία , δια της συνδρομής και των κοινωνικών όρων, της καθιδρυθείσης πλέον κοινωνίας, ήτις συνετέλεσεν εις την διεύρυνσιν του κύκλου που συμπεριελάμβανον τα συμπαθητικά συναισθήματα. Εις τα της οικογενείας μέλη, προσετέθησαν και οι αποτελούντες το φιλικόν,εκ των ων ουκ άνευ σήμερον,(sine qua non), περιβάλλον. Του έρωτος μεταγενεστέρως εμφανισθέντος, προέκυψεν νέα φιλητικών συναισθημάτων κατηγορία.Εκ τούτου του τελευταίου ενδεχομένως ο Freud ορμώμενος, υποστηρίζει ως πηγήν της αγάπης την περιβόητον ‘’λίμπιντο’’. Αλλά η λίμπιντο αποτελεί απροσανατόλιστον του ατόμου ορμήν, και η αγάπη έχει αντικείμενον. Θα έδει πάσα εντόπισις της λίμπιντο εις ένα άτομον να συνοδεύεται υπό αγάπης. Τούτο όμως αντιστρατεύεται προς τα πράγματα, διότι εις την πραγματικότητα πάσα επιθυμία σεξουαλική, ου μόνον υπό αγάπης δεν συνοδεύεται, αλλά πολλάκις, ούτε καν υπό συμπαθείας. Μόνον ο αληθής έρως συνοδεύεται υπό φιλητικών μεταβολών του ατόμου συμπιπτουσών προς ό,τι αγάπην καλώμεν. Όλοι οι άνθρωποι δεν αισθάνονται έρωτα. Έρωτα δεν αισθάνονται παρά άτομα καλλιεργημένης ευαισθησίας. Παρά ταύτα υπό της λίμπιντο κατέχονται όλα. Και εις την αρχέγονον ζωήν μετά την των πρωτοπλάστων έξωσιν,αμαυρωθέντος του κατ’ εικόνα και απενεργοποιηθέντος του καθ’ ομοίωσιν, υπήρχεν σεξουαλική ομιλία δίχως να την συνοδεύει ουδέν έν συναίσθημα.Πως συμβαίνει ούτω; Ή, η λίμπιντο αποτελεί έκφρασιν των κοινωνικών συνθηκών, οπότε δεν είναι πλέον ορμή, ή, έδρα και εις τον αρχέγονον άνθρωπον, οπότε δεν εγέννα ουδέ αγάπην, ουδέ έρωτα, ουδέ συμπάθειαν καμμίαν. Όθεν η μεν λίμπιντο νοουμένη ως σεξουαλική τάσις ενυπάρχει και εις τον αρχέγονον άνθρωπο, η δε αγάπη προ’υ’ποθέτει βαθμόν σημαντικόν εξελίξεως του ανθρώπου και κάποιαν μορφήν κοινωνικής ζωής. Άρα η αγάπη δεν προέρχεται εκ της λίμπιντο.
Εις το θέμα της λίμπιντο ο Φρό’υ’ντ υπέπεσεν εις έν εκ των πολλών ερμηνευτικών σχολίων σφάλματα της θεωρίας του. Και όλα τα σφάλματα αυτά ήσαν θεωρητικώς αναπόφευκτα, μετά το αφετηριακόν μέγα σφάλμα ‘να αναγάγη την λίμπιντο εις βιοθεωρίαν, και ‘να οδηγήση τας αυτού απόψεις εις πανσεξουαλισμόν. Υπέπεσεν εις το μοιραίον σφάλμα πάσης θεωρίας αποπειραθείσης, την μονοπώλησιν της αληθείας, και του αποκλεισμού πάσης άλλης, δια της αναγωγής της καταγωγής απάντων των φαινομένων εις μιαν και μοναδικήν αιτιώδη ρίζαν εντός των ορίων της πεπερασμένης ανθρωπίνης λογικής. Ενώ πηγή της ζωής είναι ο Θεός και μόνον, εκ Πατρός, δι’ Υιού εν Αγίω Πνεύματι τα πάντα εγένοντο.
Μετέπειτα η αγάπη εξελίχθη εις πλήρες συναίσθημα δια της καθόλου προαγωγής της ανθρωπίνης διανοητικότητος, των μορφών της κοινωνικής ζωής και της διαρθώσεως του εγώ κύκλου. Δια της κληρονομικότητος παρήχθη συν τω χρόνω μια ειδική ευαισθησία, ήν δυνάμεθα ‘να καλέσωμεν ετοιμότητα προς αγάπην,ταύτην δε κέκτηνται πάντα τα άτομα. Ούχ ήτον όμως ο βαθμός εκάστης και το δυνητικόν αυτής εύρος, ποικίλλει κατά τον όλον χαρακτήρα και την όλην πνευματικήν του ατόμου υπόστασιν. ‘’Ούτοι συνέχθην, αλλά συμφιλείν έφυν’’, λέγει η Αντιγόνη.
Δεν εγεννήθην δια να μισώ, αλλά δια να αγαπώ. Ούτω ο αρχαίος τραγικός κάμνει διάκρισιν της κατ’ άτομα ευαισθησίας, ορθότατα.
Ανάλογα της πνευματικής αυτού στάθμης, είναι και το εύρος του εγώ, το εύρος των ταυτοτήτων που πραγματοποιεί. Και ανάλογον προς το εύρος των ταυτοτήτων είναι και το μέγεθος του της αγάπης κύκλου. Άλλοι αγαπώσιν μόνον τα εφαπτόμενα και στηρίζοντα το εγώ πρόσωπα, του οικογενειακού και μόνον περιβάλλοντος, και άλλοι εξαίρονται εις πλατυτέρας ταυτίσεις του εγώ και αγαπώσιν ολοκλήρους ομάδας, κοινωνίας, έθνη, την ανθρωπότητα άπασα.
Προς το πλάτος αυτό της απείρου αγάπης προτρέπει ο Χριστιανισμός και μόνον, ότε παραγγέλει αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν. Και αφού ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ‘’πλησίον’’, εις την γνωστήν Παραβολήν Του, χαρακτηρίζει τον εχθρόν. Άλλωστε και ο Ίδιος σαφέστατα παραγγέλει: ‘’αγαπάτε τους εχθρούς ημών’’. Είναι μια μορφή ανειπώτου, κορυφαίας μορφής και δυσθεωρήτου ηθικού τε και πνευματικού ύψους, όχι μόνον ‘να αγαπώμεν πάντα άνθρωπον, αλλά ‘να αγαπώμεν και τους εχθρούς ημών. Μια τοιαύτη άρρητος μορφή αγάπης είναι άγνωστος πριν την του Χριστού ενανθρώπισιν, εις Αυτόν και μόνον οφείλομεν την υψίστην ταύτην μορφήν. Αγάπη εις πάντα τρίτον υπάρχει και εις την αρχαιότητα, εκδηλουμένη προς τον ξένον και τον ικέτην. ‘’ξείνος θ’ ικέτης κασιγνήτω έοικεν’’.
Ο ξένος και ο ικέτης με τον αδελφόν μας ομοιάζει λέγει ο Όμηρος. ΜΟΝΟΝ ΟΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΗ ΚΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΓΑΠΗΝ, ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΕΙ ΥΨΟΣ ΙΛΙΓΓΙΩΔΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΝ,ενεργοποιουμένου του κατ’ εικόνα, μετά την του Κυρίου ενσάρκωσιν, Θείου κηρύγματος Αυτού, κολαφισμών, Σταύρωσιν, και Ταφήν υπομείνανος, και Αναστάντος εκ νεκρών, ‘να και ημάς συναναστήση εν Εαυτώ.
Ανεξαρτήτως κλιμακώσεως των της αγάπης κύκλων, η αγάπη ως τάσις ψυχής, ως διάχυσις της ψυχής και διαποίησις της ευαισθησίας εις έτερον άτομον, αποτελεί ανθρωπίνην κατάκτησιν και πελωρίαν του Χριστιανισμού ατίμητον προσφοράν. Άνθρωποι άνευ αγάπης και συναντιλήψεως εστί άνυδρον και βραχώδες έδαφος εις το οποίον άκανθαι και τρίβολοι φύονται. ‘’Αν την γλώσσαν των ανθρώπων και των αγγέλων λαλώ, αγάπην δε μη έχων ειμί χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον’’ λέγει ο Θειότατος των Εθνών Απόστολος Παύλος. Ο αληθινά πνευματικός άνθρωπος, ο άνθρωπος ο έχων ιδεώδη, οράματα και ιδέας εις τας οποίας αφωσιώνεται, είναι ο άνθρωπος ο έμπλεος αγάπης δια τους άλλους ανθρώπους, είναι ο του Θεού ανθρωπος.
Ασφαλώς η αγάπη είναι συγγενής έννοια με την συμπάθειαν. Εστί είδος συμπαθείας, το κορυφαίον είδος, η δε ειδοποιός διαφορά αγάπης και συμπαθείας εστί διαφορά του βαθμού συμπαθείας. Ο μέγιστος βαθμός συμπαθείας όστις συνθέτει την αγάπην προσφέρει και την ειδοποιόν διαφοράν, ο μέγιστος βαθμός συμπαθείας κάμνει την αγάπην ‘να αλλάση είδος, να γίνεται έτερον είδος συμπαθείας: Να γίνεται αγάπη. Η αγάπη είναι συγγενής πάλιν προς την ηθικήν, όταν βεβαίως έχει το εύρος του Ευαγγελικού παραγγέλματος ‘’Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν’’. Ο ούτω αγαπών άνθρωπος, είναι οπωσδήποτε ηθικός, αγαθοεργός μόνον και μηδέποτε κακοποιός, αδυνατών ‘να πράξη το κακόν, ως ξένον και αλλότριον προς τον ψυχισμόν αυτού, τον έχοντα πυρήνα την αγάπην. Αι δε διαφοραί των εισίν αυταί. Η ηθική είναι επιταγή εξωθεν απευθυνομένη προς τον άνθρωπον, η δε αγάπη εστί αυτοφυές συναίσθημα, ανθίζον και καρποφορόν εις τας γενναίας φύσεις. Είναι δεκτική αναπτύξεως δια της έξωθεν εμφυτεύσεως. Η ηθική δεν παραγγέλει την υπέρ άλλου ή άλλων θυσίαν. Η αγάπη περιέχει , αναποφεύκτως, την θυσίαν αν και εις ποικίλοντα βαθμόν, ανάλογον του βαθμού εντασεώς της, ο αυτοφυής και αυτοθυσιαστικός της αγάπης χαρακτήρ αποτελεί την ειδοποιόν αυτής διαφοράς εκ της ηθικής.
Η αγάπη είναι συγγενής και προς την ελευθερίαν, αποτελούσα την κορυφαίαν αυτής μορφήν, αφού αποτελεί τελείωσιν της προσωπικότητος του ανθρώπου και αφού η υψηλοτέρα μορφή της ελευθερίας είναι η άσκησις των ικανοτήτων και η ολοκλήρωσις της προσωπικότητος. Ταυτόσημος προς την αγάπην είναι η έννοια του Ευαγγελικού ρητού: ‘’Ούτω ποιήτε τοις άλλοις, όπως αν οι άλλοι θέλετε ποιούσιν υμίν’’. Και η όλη σημασία της εννοίας αγάπη εμπεριέχεται εις την του Κυρίου ρήσιν και κάθετον εντολήν ‘’Ταύτα εντέλλομαι υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους’’.
Ωσαύτως συγγενής προς την αγάπην είναι η συγγνώμη, ήτις εστί έννοια και πράξις περιεχομένη εις την αγάπην. Ο αγαπών συγχωρεί . Η συγγνώμη είναι μια πράξις αγάπης, γενικώς δυνάμεθα ‘να είπωμεν πάσα πράξις μας, ωφελούσα τους άλλους, εστί αγάπης πράξις,ήτοι εις οιονδήποτε, οντότητα, αντικείμενον, υποκείμενον επεκτεινομένη η αγάπη, σχετιζομένη με το είδος και το πλάτος εαυτής, αγαθοποιεί, γέμει, προάγει και καθαγιάζει.
Όντως η αγάπη έχει δια την ζωήν πελωρία σημασίαν, ίσως δε κατά την ταπεινήν μου άποψιν η του Ηρακλείτου ρήσις, και υπό των Λατίνων γενομένη αξίωμα: ‘’ Belum pater omnium=πόλεμος πάντων πατήρ’’ , είναι υποκειμενική, ορθοτέρα θα ήτο η ρήσις: ‘’ Αγάπη πάντων μήτηρ’’. Πράγματι δια την κοινωνίαν και το άτομον τεραστία εστί η της αγάπης σημασία. Η αγάπη ως τάσις ψυχής αποτελεί την κορύφωσιν της ηθικής του ανθρώπου ποιότητος και κορύφωσιν της κοινωνικότητος άμα και της πνευματικότητος αυτού. Ητάσις αυτή της αγάπης διάχυτος προς πάντα πλησίον, τουτέστιν και τον διώκοντα ημάς, αποτελεί συνάμα και την κορυφαίαν πνευματικότητος μορφήν. Ηαγάπη συναιρεί το εγώ με άλλα εγώ, με ένα ή πλείονα εσύ, αναλόγως του εύρους του εγώ, καταλύει μέχρις ενός βαθμού την μοναξιάν του μεμονωμένου, ειδικώς την σήμερον, ανθρώπου, ασφαλώς δεν την καταλύει πλήρως, φυσιολογικώς γάρ και συνεπώς και ψυχολογικώς ανέφικτον τούτ’ εστί, την καταλύει όμως, όσον ουδεμία δύναμις άλλη, εις τον πεπερασμένον τούτον κόσμον. Και όσον το αγαπών εγώ, περισσότερον αγαπά εις τόσον μέγιστον και μονιμώτερον βαθμόν την μοναξιά καταλύει, οι άνθρωποι οι εργαζόμενοι δι’ υπερατομικά ιδανικά και ταυτιζόμενοι μετ’ αυτών, αισθάνονται ολιγώτεραν μοναξιάν.
Η αγάπη ηθικοποιεί και αναπλάσσει το άτομον, υπαγορεύουσα εις αυτό αυθορμήτως και εαυτογενώς συμπεριφοράν αγαθοποιόν δια το άλλο. Η αγάπη υπαγορεύει εαυτογενώς εις το άτομο την του Κυρίου εντολήν: ‘’Ούω ποιείτε τοις άλλοις, όπως οι άλλοι θέλετε ποιούσιν υμίν’’. Η αγάπη καθιστά το άτομον ευτυχές, και εις αντιξοότητας ακόμη. Πρώτον του δημιουργεί την της συνειδήσεως επιδοκιμασίαν. Δεύτερον την γαληνιαίαν ευφροσύνην εκ της διαπράξεως του αγαθού. Τρίτον προκαλεί μιαν ιδιάζουσαν ψυχικήν κατάστασιν ηδείας θλίψεως, ήτις μεταποιουμένη αποτελεί την αληθή essentiam της όντως ευτυχίας. Τοιουτοτρόπως η προς τον πλησίον αγάπη και η προς τα ιδεώδη αγάπη και δι’ αυτών εις τον άνθρωπον,και ως κατ΄εικόνα Θεού τούτου, εις τον Θεόν, είναι αγάπης είδη, χαρακτηρίζοντα τους ανωτέρας πνευματικότητος ανθρώπους. Το πλήθος δεν αισθάνεται τοιαύτην αγάπην, και πλήθος ονομάζω συλλήβδην τους ενστικτώδεις ανθρωποειδείς ανεξαρτήτως της κοινωνικής αυτών θέσεως και των υψηλών των αξιωμάτων. Και αντιθέτως πνευματικώς ανωτέρους εννοώ τους νικητάς της ζωώδου του ενστίκτου επιταγής, τους συναιρούντας το εγώ προς το εσύ και αγαπώντας τον πλησίον ως εαυτόν.Τοιούτους θεωρώ πνευματικούς ανθρώπους, ανεξαρτήτως εάν είναι βουκόλοι ή ακαδημα’ι’κοί, πολιτικοί ή θρησκευτικοί ταγοί. Την πνευματικότητα συνιστά το ήθος, η συναίρεσις του εγώ, και όχι η του πνεύματος υποταγή εις αυτό. Υπό ταύτην την έννοιαν πνευματικοί και όντως Χριστιανοί άνθρωποι είναι ολίγοι, ‘να μην είπω ολίγιστοι την σήμερον, οι δυνάμενοι ‘να εξαρθώσιν εις την του συνανθρώπου αγάπην και εις θυσίαν υπέρ ιδανικών. Οι πολλοί αισθάνονται τα είδη της αγάπης τα συνδεόμενα με το εγώ τους και τα περιβάλλοντα τα στηρίζοντα αυτό. Και ολίγοι διαφεύγωσιν την γαιώδη πολιορκίαν του ενστίκτου και ανέρχονται προς τα ύψη , (ενθυμούμενοι ημερών αρχαίων), προς το φως και το όντως όντος Φως, όπου εφέλκουν και άλλους ‘να ανέλθωσιν.
Ενδεδειγμένη οικογενειακή, σχολική και ρεαλιστική, και πάλιν ερώ ρεαλιστική και όχι Ιησούιτικη
Εκκλησιαστική αγωγή αγάπης είναι δυνατόν ‘να καλλιεργήση την ευαισθησίαν και ‘να πληρώση τον άνθρωπον με την προς τον πλησίον αγάπη.Τούτ’ όμως απαιτεί ολοκληρωτικήν στροφήν της αγωγής προς το ήθος και το ιδεώδες, δια της γνώσεως, θύραθεν και άνωθεν, και ουχί την υλικήν επαγγελματικήν επιτυχίαν δια της γνώσεως, άλλως η κοινωνία τείνει ‘να μεταβληθή εις κοινωνίαν ευημερούντων κτηνών. Δια να είμεθα ειλικρινείς πολλαί μορφαί αγάπης είναι άγνωστοι ακόμη εις πολλούς ανθρώπους και εις την ανθρωπότητα εν γένει. Ο φθαρτός και πεπερασμένος τούτος κόσμος γέμει μίσους και αίματος. Έθνη μάχονται κατ’ εθνών, τάξεις κατά τάξεων, θρησκευτικές ομολογίες κατά ετέρων, συντεχνείες κατά συντεχνειών, κυκλώματα κατά κυκλωμάτων, άτομα κατά ατόμων. Διότι το εγώ έχει αποδυθεί εις μιαν φρενήρη μάχην συσσωρεύσεως αισθησιακών ικανοποιήσεων και κοινωνικής υπεροχής, απογυμνωθέν πνευματικά. Αύτη η παράλογος μάχη, αυτή η υποταγή εις τας επιταγάς ορμών, αποχαλινωθεισών, έχει μεταβάλλει την γην, τον λίαν καλώς πλασμένον κόσμον τούτον,εις Κρανίου τόπον, μεστόν κοινωνικής αδικίας, αθεμίτου ανταγωνισμού,φρίκης και ολέθρου. Οι καιροί ου μενετοί εισίν, νυν καιρός ευπρόσδεκτος μεσούντος του Δ.Ν.Ταμείου, ‘να στώμεν καλώς ,στώμεν μετ’ αγάπης, και η αγάπη ής ‘’ουδέν πρώτον ουδέν ίσον’’, θα μετουσιωθή εις ένα ευοίωνον και διεξοδικόν εκ της εφερπούσης γενικής κρίσεως θεσμών και ιδανικών και ουχί μόνον, αύριον, του Λόγου και του όντως όντος Λόγου σαφώς συνεργούντος. From the Zastovis mikropriest Haralampos. ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%9c%ce%9d%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%9f_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9f%ce%9c%ce%91%ce%94%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%99%ce%9a%ce%95%ce%a3%ce%99%ce%91 Sat, 05 Jun 2010 21:59:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%9c%ce%9d%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%9f_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9f%ce%9c%ce%91%ce%94%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%99%ce%9a%ce%95%ce%a3%ce%99%ce%91 Τα μνημόσυνα στην ιστορία της εκκλησίας
Στην αρχαία εκκλησία, φαίνεται πως καθιερώθηκαν τα μνημόσυνα ως τελετές, κατά το δεύτερο αιώνα. Στον ειδωλολατρικό κόσμο, τελούνταν μνημόσυνα, γεύματα κατά την τρίτη, ενάτη και τριακοστή ημέρα από την αποδημία του θανόντος. Αυτά, με "εξωτερικήν αναλογίαν εισήχθησαν και στο χριστιανισμό" αλλά με δογματική κατοχύρωση από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, και ορίστηκε από τις Αποστολικές Διαταγές πως θα τηρούνται για τη μνήμη των νεκρών την τρίτη, ενάτη και τεσσαρακοστή ημέρα. Πλέον, η τρίτη ημέρα συμβόλιζε την τριήμερη παραμονή του Χριστού στον τάφο ή την Αγία Τριάδα, η έννατη ημέρα συμβόλιζε τα εννέα τάγματα των αγγέλων, ενώ η τεσσαρακοστή αντικατέστησε την τριακοστή καθώς "Μωσήν γαρ ούτως ο λαός επένθησεν" και προς ενθύμηση της Αναλήψεως του Κυρίου.
Τα ετήσια μημόσυνα, δεν τελούνταν πλέον κατά την επέτειο επί της γεννήσεως του νεκρού όπως στους εθνικούς, αλλά κατά την ημέρα της αληθινής, ουράνιας γεννήσεως. Σημαντικές μαρτυρίες επί του θέματος αποτελούν αφενός μεν οι αρχαίες λειτουργίες, αφετέρου τα διασωσμένα δίπτυχα από την εποχή των Αποστόλων, που μας μαρτυρούν ευχές που ανέπεμπε η εκκλησία υπέρ των κεκοιμημένων κατά τη Θεία Λειτουργία.
Τα μνημόσυνα στη σημερινή πράξη της εκκλησίας τελούνται σε δύο μορφές. Η πρώτη μορφή είναι το εκκλησιαστικό τελετουργικό της εκκλησίας κατά την κοίμηση του μέλους, οι επιμνημόσυνες δεήσεις κατά την τρίτη, ενάτη και τεσσαρακοστή ημέρα από την κοίμηση, καθώς και οι ετήσιες δεήσεις. Ο δεύτερος τύπος είναι η μνημόνευση των τεθνεώτων κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Στην εκκλησία επίσης έχουν θεσπιστεί ετησίως και δύο Σάββατα, τα λεγόμενα ψυχοσάββατα, όπου τελείται Θεία Λειτουργία και ειδικό μνημόσυνο υπέρ των κεκοιμημένων.
Eνταύθα πολλοί διαλανθάνουν επηρεαζόμενοι …από τον’’ Καζαμία’’ και πιστεύουν κάκιστα, ότι τα
Ψυχοσάββατα είναι περισσότερα.
Σήμερα βεβαίως η όλη διάταξίς των έχει τρόπον τινά εκκοσμικευθεί και από ικετευτήριον προς τον Κύριον δέηση, τείνει να γίνη κοσμική εκλήλωση με έναν πομπώδη μανδύα συνάθροισης πολλών κληρικών, ετεροχρονισμού τέλεσής των και το χειρότερον εκτός της Θείας λειτουργίας, φαντασμογορικούς στολισμούς,λουκούλιες εστιάσεις,πολυάριθμα τρισάγια, κ.λ.π., με άμεσες συνέπειες την Μυστηρικήν και προσευχητικήν αυτών υποβάθμιση, την εμπορευματοποίηση, την ρουτίνα, και τον άκρατο συναγωνισμό των κληρικών για μια μετάθεση, έστω και βραχέως χρονικού διαστήματος σε κοιμητηριακές ενορίες, η δημοτικά κοιμητήρια,... δίκην γεωργών ενατενίζοντες το κάθετι αλλότριον και υπέρτερον ωσεί φυτείαν προς συγκομιδήν, διαλανθάνοντες άπαντες κληρικοί και λα’ι’κοί των επιταγών και διαταγών των μεγάλων της Αγίας μας Εκκλησίας Πατέρων, όπως Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Αγίου Θεοδώρου Στουδίτου, Αγίου Νικολάου Καβάσιλα, και πολλών άλλων μεγάλων Αγιωτάτων Πατέρων, οι ποίοι ομιλούν δια την μεγίστην των μνημοσύνων ωφέλειαν αλλά και του καιρού,-ναι κυρίως καιρού,- τόπου και διάταξης τέλεσής των, δια την άρρηκτον σχέση μεταξύ ζώντων και τεθνεώτων. ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%9d_%ce%a0%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%94%ce%99%ce%91%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%97 Sat, 05 Jun 2010 21:58:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%9d_%ce%a0%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%94%ce%99%ce%91%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%97 DOWN OF SYSTEM STARS MEGAPRIESTS PATRAS, THE ZASTOVIS HARALAMPOS
Λάτρης της Παπαδιαμάντειας πευματικότητος και όχι μονον.
Ο Βάρναλης έχει γράψει κάποια διηγήματα «εις ύφος Παπαδιαμάντη», αλλά τούτο εδώ έχει το μοναδικό γνώρισμα καθ’ ότι παρουσιάζει ως ήρωα και τον ίδιο.

Ο ουρανός έβρεχε διαρκώς λεπτόν νερόχιονον, ο γραίος αδιάκοπος εφύσα και ήτο ψύχος και χειμών τας παραμονάς των Χριστουγέννων του έτους…
Ο κυρ Αλέξανδρος είχε νηστεύσει ανελλιπώς ολόκληρον το Σαρανταήμερον και είχεν εξομολογηθεί τα κρίματά του (Παπά-Δημήτρη το χέρι σου φιλώ!). Και αφού εγκαίρως παρέδωσε το χριστουγεννιάτικον διήγημά του εις την “Ακρόπολιν” και διέθεσεν ολόκληρον την γλίσχρον αντιμισθίαν του προς πληρωμήν του ενοικίου και των ολίγων χρεών του, γέρων ήδη κεκμηκώς υπό των ετών και της νηστείας, αποφεύγων πάντοτε την πολυάσχολον τύρβην, αλλά φιλακόλουθος πιστός, έψαλεν, ως συνήθως, με την βραχνήν και σπασμένην φωνήν του, πλήρη όμως ενθέου πάθους, ως αριστερός ψάλτης, εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Ελισσαίου τας Μεγάλας Ώρας, σχεδόν από στήθους, και ότε επανήλθεν εις το πτωχικόν του δωμάτιον, δεν είχεν ακόμη φέξει!
Ήναψε το κηρίον του και τη βοηθεία του κηρίου (και του Κυρίου!) έβγαλε το υπόδημά του το αριστερόν, διότι τον ηνώχλει ο κάλος, και ημίκλιντος επί της πενιχράς στρωμνής του, πολλά ρεμβάζων και ουδέν σκεπτόμενος, ήκουε τας ορυγάς του κραταιού ανέμου και τους κρότους της βροχής και έβλεπε νοερώς τον πορφυρούν πόντον να ρήγνυται εις τους σκληρούς αιχμηρούς βράχους του νεφελοσκεπούς και χιονοστεφάνου Άθω.
Εκρύωνεν. Αλλά το καφενείον του κυρ Γιάννη του Αγκιστριώτη ήτο κλειστόν. Αλλά και οβολόν δεν είχε να παραγγείλει:
– Πάτερ Αβραάμ, πέμψον Λάζαρον! (ένα ποτηράκι ρακή ή ρώμι).
Εκείνην την χρονιάν τα Χριστούγεννα έπεσαν Παρασκευήν. Τόσον το καλύτερον. Θα νηστεύσει και πάλιν, ως το είχε τάμα να νηστεύει δια βίου κάθε Παρασκευήν δια να εξαγνισθεί ο αμαρτωλός δούλος του Θεού από το μέγα κρίμα της νεότητός του, που είδε τυχαίως από την κλειδαρότρυπαν την νεαράν του εξαδέλφην να γδύνεται.
Έκαμε τον σταυρόν του κι εσκεπάσθη με την διάτρητον βατανίαν του, όπως ήτο ντυμένος και με τα υποδήματα – πλην του αριστερού.
Και τότε ευρέθη εις την προσφιλήν του νήσον των παιδικών του χρόνων με τα ρόδιν’ ακρογιάλια, τας αλκυονίδας ημέρας, τας χλοϊζούσας πλαγιάς, με τα κρίταμα, την κάππαριν και τας αρμυρήθρας των παραθαλασσίων βράχων και με τους απλούς παλαιούς ανθρώπους, θαλασσοδαρμένους ή ναυαγούς, ζωντανούς και κεκοιμημένους.
Και ήλθεν ο Χριστός με το τεθλιμμένον πρόσωπον, η Παναγία η Γλυκοφιλούσα με το λευκόν και ένθεον Βρέφος της, ο Άγιος Στυλιανός, ο φίλος και φρουρός των νηπίων, η Αγία Βαρβάρα και η Αγία Κυριακή με τους σταυρούς και τους κλάδους των φοινίκων εις τας χείρας, ο όσιος Αντώνιος και Ευθύμιος και Σάββας με τας γενειάδας και τα κομβοσχοίνιά των• και ήλθε και ο όσιος Μωϋσής ο Αιθίοψ, “άνθρωπος την όψιν και θεός την καρδίαν”, η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια κρατούσα εις τας χείρας το μικρόν της ληκύθιον, το περιέχον τα λυτήρια όλων των μαγγανειών και επωδών, ο Άγιος Ελευθέριος, η Αγία Μαρίνα και είτα ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος με τα χαντζάρια των, με τας ασπίδας και τους θώρακάς των – ολόκληρον το Τέμπλον του παρεκκλησίου της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης εκεί επάνω εις τον βράχον τον μαστιζόμενον από θυέλλας και λαίλαπας και λικνιζόμενον από το πολυτάραχον και πολύρροιβδον κύμα….
Φέγγος εαρινόν και θαλπωρή διεχύθησαν εντός του υγρού δωματίου και ο κυρ Αλέξανδρος λησμονήσας τον κάλον του ανεσηκώθη να φορέσει και το αριστερόν του υπόδημα δια ν’ ασπασθεί ευλαβώς τους πόδας του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων.
Αλλ’ η οπτασία εξηφανίσθη και ιδού ευρέθη εις τον Άι Γιάννην τον Κρυφόν, που εγιάτρευε τους κρυφούς πόνους κι εδέχετο την εξαγόρευσιν των κρυφών αμαρτιών. Πλήθος πιστών είχεν ανέλθει από την πολίχνην, ζωντανοί και συγχωρεμένοι, να παρακολουθήσουν την Λειτουργίαν, την οποία ετέλει ο παπά-Μπεφάνης βοηθούμενος από τον μπάρμπ’ Αναγνώστην τον Παρθένην.Κατά περίεργον αντινομίαν των στοιχείων, ήτο καλοκαίρι κι η Λειτουργία είχε τελειώσει και ήτον δεν ήτον τρίτη πρωϊνή, ότε η αμφιλύκη ήρχισε να ροδίζει εις τον αντικρυνόν ζυγόν του βουνού.
Όλοι γείτονες, λάλοι και φωνασκοί, εκάθηντο κατά γης πέριξ εστρωμένης καθαράς οθόνης. Τέσσερ’ αρνιά, τρία πρόβατα, δύο κατσίκια, αστακοουρές, κεφαλόπουλα καπνιστά της λίμνης, αυγοτάραχον και εγχέλεις αλατισμένοι, πίττες, κουραμπιέδες, μπακλαβάδες, πορτοκάλια και μήλα – όλα τα καλούδια, προϊόντα της μικρής και ωραίας νήσου, περιέμενον τους συνδαιτυμόνας.
– Καλώς ώρισες κυρ Αλέξαντρε, κάτσε κ’ η αφεντιά σου, του είπεν η θεια η Αμέρσα.
Αλλά τι βλέπει γύρω του; Όλους τους ήρωας και τας ηρωίδας των Χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του. Εκεί ήτον η θεια-Αχτίτσα, φορούσα καινουργή μανδήλαν και νέα πέδιλα, επιδεικνύουσα μετ’ ευγνωμοσύνης το συνάλλαγμα των δέκα λιρών, το οποίον μόλις έλαβε από τον ξενητευμένον εις την Αμερικήν υιόν της. Δίπλα της εκάθητο κι ο Γιάννης ο Παλούκας, ο προσποιηθείς τον Καλλικάντζαρον την Παραμονήν των Χριστουγέννων και ληστεύσας τον Αγγελήν, τον Νάσον, τον Τάσον – όλα τα παιδιά τα οποία κατήρχοντο από την Επάνω ενορίαν, αφού είχαν ψάλει τα Κάλανδα. Εσηκώθη και παρέδωσεν εις τον κυρ Αλέξανδρον τας κλεμμένας πεντάρας -δεν είχε πως να μεθύσει και εορτάσει τα Χριστούγεννα εκείνην την χρονιάν (συχωρεμένος ας είναι!).
Ιδού κι ο Μπάρμπ’ Αλέξης, ο Καλοκαιρής, που δεν είχεν ανάγκην του πορθμείου του Χάρωνος δια να πηδήσει εις τον άλλον κόσμον• είχε το ιδικόν του, υπόσαθρον πλοιάριον, αυτόχρημα σκυλοπνίχτην. Μαζί του ήτον κι ο σύντροφός του ο Γιάννης ο Πανταρώτας ο ναυτολογημένος ως Ιωαννίδης και διατελών εν διαρκεί απουσία κατά τας ώρας της εργασίας.
– Να φροντίσεις, του είπεν ο Πανταρώτας, να πάρω την σύνταξή μου!
Και λησμονών την ιερότητα της στιγμής εμούντζωσε το κενόν συνοδεύων την άσεμνον χειρονομίαν με την ασεμνοτέραν βλασφημίαν:
– Όρσε, κουβέρνο!
Εκεί ήτον κι ο Μπάρμπα-Διόμας, ευτυχής διότι εγλύτωσεν από το ναυάγιον και ερρόφησεν απνευστί επί του διασώσαντος αυτόν τρεχαντηρίου ολόκληρον φιάλην πλήρη ηδυγεύστου μαύρου οίνου δια να συνέλθει – ω πενιχρά, αλλ’ υπερτάτη ευτυχία του πτωχού!
Αλλ’ ιδού έτρεξε να του σφίξη την χείρα και ο βοσκός ο Σταθ’ς του Μπόζα, του οποίου δύο αίγες είχον βραχωθή εις τον κρημνόν υπεράνω της αβύσσου, όπου έχαινεν ο πόντος και ήτο αδύνατον να σωθούν, αν δεν τον κατεβίβαζαν δια σχοινίου εις τον βράχον με κίνδυνον της ζωής του.
– Την Ψαρή την έχω τάξει ασημένια στην Παναγιά. Τη Στέρφα (την άλλην αίγα) θα την σφάξω για σένα, να την φάμε.
Και η Ασημίνα του μαστρο-Στεφανή του βαρελά, με τας τέσσαρας κακοτυχισμένας θυγατέρας, τη Ροδαυγή, την Ελένη, τη Μαργαρώ και την Αφέντρα, η Ασημίνα, που την μίαν ημέραν εώρτασε τους γάμους της Αφέντρας με τον Γρηγόρη της Μονεβασάς και την άλλην ημέραν επένθησεν τον θάνατον του υιού της του Θανάση.
Τέλος, ω! της εκπλήξεως, ενεφανίσθη και ο έτερος εαυτός του, ο Αλέξανδρος Παπαδημούλης, ο πτωχαλαζών, ο ασχολούμενος εις έργα μη κοινώς παραδεδεγμένης χρησιμότητος!
Ο κυρ Αλέξανδρος ησθάνθη τύψεις, ότι έπλασεν όλους αυτούς τους ανθρώπους του λαού τόσον δυστυχείς και ταπεινούς ή τόσον αμαρτωλούς (ουδείς αναμάρτητος!) και τον εαυτόν του τόσον επηρμένον!…
Αλλά την στιγμήν εκείνην τον διέκοψεν η οκταόκαδος τσότρα, η περιφερομένη από χειρός εις χείρα. Δεν επρόλαβε να την εναγκαλισθή και ήχησαν τα λαλούμενα (βιολιτζήδες ντόπιοι και τουρκόγυφτοι με κλαρινέτα) και … εξύπνησεν.
Ποτέ ο κοσμοκαλόγηρος κυρ Αλέξανδρος δεν εξύπνησε τόσον χορτάτος, όσον εκείνην την αγίαν ημέραν, ο νήστις του Σαρανταημέρου και ο νήστις όλης της ζωής του! – ζωήν να έχει! ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%94%ce%a5%ce%9f_%ce%a4%ce%99%ce%9d%ce%91_%ce%91%ce%a0%ce%95%ce%a7%ce%98%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%9c%ce%91%ce%99,_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%95%ce%99%ce%a1%ce%a9%ce%9d%ce%99%ce%91_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%9e%ce%99%ce%a9%ce%a3%ce%99%ce%9d Sat, 05 Jun 2010 21:57:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%94%ce%a5%ce%9f_%ce%a4%ce%99%ce%9d%ce%91_%ce%91%ce%a0%ce%95%ce%a7%ce%98%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%9c%ce%91%ce%99,_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%95%ce%99%ce%a1%ce%a9%ce%9d%ce%99%ce%91_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%9e%ce%99%ce%a9%ce%a3%ce%99%ce%9d Ας είμεθα ειλικρινείς!...ας ομιλήσωμεν την της αληθείας γλώτταν, και πονούσης ούσης.
Μέγα το διακονείν πνευματικώς Θεόν τε και ανθρώπους, χαλεπόν δε το διακονείν εις σμικράν
ενορίαν, εξεταζόμενος καθ' εκάστην ‘’κλινικώς’’, εκ του ιδίου πληρώματος, ένθα το παίζειν τον παπά, τον αρχηγό η και τον father priest, σελαγίζων υπεράνω παντός επιστητού, σαρκικού τε και γηίνου δίκην ανωτέρου και αναμαρτήτου όντος, καθίσταται αυτοκτονικόν της οποίας ενυπαρχούσης προσωπικότητος του διακονητού, καθ΄ότι γιγνώσκεται εξ απάντων εντός εκτός, επί τ' αυτά, πηγαία τε και ‘’στητά,’’ εκτιθέμενος καθ' εκάστην εις ιεροεξεταστικήν κρίσιν, συνήθως αντικειμενικοτάτη.
Όντως αι ενορίαι αίτιναι εισίν μονοεδρικαί και σμικρού ποιμνίου, αποτελώσιν θαυμασίαν πρόκλησιν προς επικύρωσιν, ή μη αποδοχήν, του εκάστοτε ποιμένος, όστις εις ταύτας, δει πολιτεύεται ως παπάς, ως ιερεύς, ως ηγέτης, κατ’ εξοχήν ως έσχατος, αλλά πρωτίστως ως άνθρωπος Θεού και πλείον τούτου ως ομοειδής μονάς εν ταις του ποιμνίου ούσας, δεδομένου
του ότι, τούτο δρά -και καλώς- ως ομάς, εις απέναντι, πλείστοι απέναντι,- εις ομού, άπαντες ομού, χαρακτηριστικόν γάρ εστί των συμπαγών και δεδεμένων εν αίματι, αγχιστεία και βιώματι κοινωνιών, όθεν αποκύηται η αρμονικοτέρα των ταυτοτήτων ταυτότης του αγαπάν και αγαπάσθαι. Ενταύθα ο ιερεύς δεί ίνα εστί παπάς και ποιμήν, αντικατοπτρίζων εν κλίμακι το: ''μία ποίμνη εις ποιμήν'', μ' ότι θετικόν άμα τε υπεύθυνον τούτο συνεπάγεται.
Εν τη του κόσμου πληθύ των κεντρικών άμα τε κραταιών ενοριών, αι διαπροσωπικαί σχέσεις ποιμνίου και ποιμένων κατατείνουσιν μοιραίως, συνεργούνος και του αμετάθετου τούτων, εις σχέσεις κοινωνικής elite, ή εις σχέσεις εκκοσμικεύσεως, ημετέρων και υμετέρων, ενίοτε μετά φαιάς διαπλοκής μεμειγμένων. Η θέσις ισχύος των μεγαλοποίμενων, κραταιός άμβων- (δος μοι πα στω και ταν γαν κινήσω), αι αμφοτεροπλεύρως εξ ανάγκης και ανθρωπίνως, ενδεχομένως ,‘‘αγασταί’’ μετά της κατά τόπον Διοικούσης Εκκλησίας ,επαφαί,-‘’ανάγκα και οι θεοί πείθονται’’-,(εις κοινωνίαν ανθρώπων και ουχί Αγίων ζώμεν), αι δημόσιαι αυτών ,μετά της ολιγαρχικής, ενίοτε, αλλά γρανιτοειδούς τάξεως, σχέσεις, και το ομογάλακτον της συγγενείας μεταξύ των διακονούντων μεγαλοποίμενων,συνεργούντων επιβλητικώς και των οφικίων των, ,καθιστώσιν τούτους μικράνακτας.
Εξ άλλου δυστυχώς,έτερον ετέρου εστί το της πενιζούσης αγρογραίας cosietie ‘’καλός ο παπουλάκος είναι'' ,και δίς δυστυχώς,εκάτερον εκατέρου εστί το του μεγαλοαστού celebrite, ‘’hee is grand father priest...’’
Eν ταις ολιγίστου ποιμνίου ενορίαις ένθα το ποίμνιον προσωποπαγές εστί, τα δε Εκκλ/κά συμβούλια ως αυτόχθονα, γηγενή τε και σάρξ εξ ενοριακής σαρκός, εξ απαρχής εισίν δεδεμένα αρρήκτως μετά του εν κόποις και βασάνοις ενυπάρχοντος πατρογονικού ναού και κατ' επέκτασιν μετά της από καταβολής χωρίου ενορίας, τα δεδομένα απαιτώσιν εκ του ποιμένος καθαρότητα λόγου και πράξεως συνεπαγομένων δη, ομοδύναμον και ομόρροπον αγάπην δια ταύτην,Γόρδειον ενόριον δεσμόν,ευθύτητα, απόλυτον ειλικρίνειαν, αποδεδειγμένην ως άκρου αώτου τιμιότηταν, αποκλειομένης τυχούσης εμπορευματοποιήσεως του Θείου εις απάσας τας Αυτού εκφάνσεις, από υπησχημένου Παραδείσου, αποφυγής Κολάσεως,τακτών εν αζημιώτω Ευχελαίων, Αγιασμών, κατ' οίκον Παρακλήσεων, πληθύν τρισαγίων, κ. ο.κ.,καθ’ ότι αδιακόπως ζώσιν, ενόντως, εν τω Θεανθρωπίνω πεδίω κειμένων, ιερεύς τε και ποίμνιον, από τα σα έως εκ των σων, και εκ των σων έως τα σα, συμπεριλαμβανομένων και των του Ιερού Ναού λειτουργικών εξόδων, άτινα πολλάκις κοινώ εράνω συγκεντρώνονται.
Όντως το έργον τού εν τη σμικρά ενορία διακονούντος μικρο’ι’ερέως εξαντλείται κατά κανόνα εν τη τελέσει του της Θείας Ευχαριστίας Μυστηρίου και εις των μεγαλυτέρων Ιερών Ακολουθιών διεκπεραίωσιν,ελλείψει ετέρων πεδίων δράσεως, τουτέστιν το πεδίον δράσεως του μικροπαπά περιορισμένον εις τα μάλλα εστί λόγω εγγενών της ενορίας αδυναμιών, φιλανθρωπικόν έργον ανύπαρκτον εστί, ως κείμενοι άπαντες επί τοις ιδίοις ορίοις αξιοσεβάστου πενίας επίπεδα - παπάς και ποίμνιο,- ελλειπόντων και των κυτίων , φιλοπτώχου δια τους λα'ι'κούς και των ετέρων δύο, υπέρ υγιείας των οικείων και υπέρ αναπαύσεως των προσφιλών δια τον παπά,
άλλωστε ίνα τι βάλλωμεν, ίνα κάτι τι αντιλάβωμεν , εκ γαρ του μη έχοντος, ουκ αν λάβης.
Κατηχητικόν ελλείψει παιδίων αποκλείεται, Μυστήριον εξομολογήσεως zero, καθ’ ότι δι’ ημάς τους μικρο’ι’ερείς τα επιγονάτια έχωσιν …εξαντληθεί, και τα a priori και εν ιερωσύνης Μυστηρίω κτησάμενα, ρήμασι των κελευόντων ,τεθνέασιν και εν’’ ευνουχία’’ κείνται, οι δε μεστοί κάματος αγρόται προτιμώσιν τον της ημετέρας αυτών εστίας κύκλον, απεμπολούντες τον υπό του μικροπαπά προτεινόμενον Εκκλησιαστικόν.
‘Οπερ έδει και χρει,κατά την ημετέραν ταπεινήν και μάλλα υποκειμενικήν γνώμην, η Διοικούσα Εκκλησία ίνα φιλοστόργως και ευηκόως ηκούσει και τους πονεμένους ενίοτε και τους εν snob διάγοντας μικροπαπάδες, τους μη έχοντας θείον εν τη κορώνη, ή κάτω Θεόν ως ο λαός λέγη, οίτινες πολλάκις εις την χορείαν των κοσμομαρτύρων καλώς μετέχοντες, εισέτι και εις τινάς ολιγίστους μεγαλο’ι’ερείς εν τη τοπική Ιερουσαλήμ παροικούντων, ατράντακτον δίδωσιν άλλοθι, περί πτωχού ιερατείου, του φαύλου κύκλου καλά κρατούντος…και των Θείων κελευσμάτων μακράν απεχόντων.
Θα ήτο σφόδρα Θεάρεστον, κοινωνικώς υπερεπαινετέον και Θε’ι’κώς δίκαιον, όπως οι Επίσκοποι -και δεν είναι υπόδειξις τούτο αλλ’ ευλαβής πόθος- πέμπωσιν έστω και δι’ ολίγον, τινάς, ευτυχώς ολίγιστους, εγγάμους GRAND FATHERS STARS PRIESTS εις την ύπαιθρον,*----καθ’ ότι οι Άγαμοι κληρικοί και παιδείαν αλλά και καλωσύνην και δικαιοσύνην και ταπεινοφροσύνην και μακροθυμίαν και πνευματικήν ευωδίαν κομίζωσιν----
*ίνα ίδωσιν τι εστί. ….,… και ζωή εκτός celebrities, νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ίνα και ημείς οι μικροπαπάδες οι εν σκιά και πελάγει snob συμπεριφορών κλυδωνιζόμενοι, έστω ηθικώς ανορθωθώμεν και προπάντων ίνα απεμπολήσωμεν ανείπωτους Σαμψώνειους λογισμούς, ήτοι: ‘’μετά των …η ψυχή αποθανέτω’’, άλλωστε και ημείς σάρκα φορώμεν και εκ του κόσμου τούτου εσμέν,και του Ιδίου Θεού διάκονοι μετά Θείου ζήλου γεγόναμεν, και ιδίοις εξ Αυτού μακροθυμίας δικαιώμασιν κεκτήμεθα, και αμαρτία εξομολογημένη- και δη εν διαδικτύω- ουκ έστιν αμαρτία.
Εν ευθέτω χρόνω, σκοπώ ίνα επανέλθω, επεκτείνων συγχρόνως το αμαρτωλόν της σκέψεώς μου και των extra large απωθημένων μου- (ειμί και αρκούντως κομπλεξικός)- και εις ετέρας του μεγίστου τούτου προβλήματος παραμέτρους, έστω και εάν η ‘’αλήθεια καίει και πρωτίστως τον εαυτής εραστήν’’,the Zastovis, αλλ’ ‘’αν δε καώ εγώ δεν καείς εσύ πως ο κόσμος θα φωτισθή’’. Nazim Hikmet.
Και δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας, μηδέ κεντρικήν ενορίαν επιθυμώ,-του Ρωμανού μοι φθάνει και υπερπερισσού μοι περισσεύει, και ενταύθα ευκαιρίας δοθείσης ευχαριστώ εν επάκρω, Θεόν τε,Σεβασμιώτατον Επίσκοπον και ενορίτες καθ’ ότι μοι ανέχωνται, ζηλωτής γάρ της ηθικής παλινορθώσεως και καταξιώσεως των μικροποίμενων εκ τινών ευτυχώς ολιγίστων αλλά δυστυχώς κρατούντων μεγαλοποίμενων ειμί. Του δε χο’ι’κού είναι μου καταδυναστεύοντος του πνευματικού μου επέκεινα… εκ πίκρας και ‘’πικαρίσματος’’ ενεδύθην τον του ‘’αντικουβερνιστή ’’ μανδύαν.,…και ούτε φαγάς ειμί, αλλά χωριατοπαραπονιάρης…τας γάρ καταβολάς αδύνατον φυγείν! the Zastovis little priest Haralampos. ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%91%ce%a5%ce%a4%ce%9f%ce%a3_%ce%a0%ce%9f%ce%a5_%ce%95%ce%9a%ce%91%ce%9d%ce%95_%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%9b%ce%9f%ce%93%ce%9f_%ce%a0%ce%a1%ce%91%ce%9e%ce%97 Sat, 05 Jun 2010 21:53:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2010/06/05/%ce%91%ce%a5%ce%a4%ce%9f%ce%a3_%ce%a0%ce%9f%ce%a5_%ce%95%ce%9a%ce%91%ce%9d%ce%95_%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%9b%ce%9f%ce%93%ce%9f_%ce%a0%ce%a1%ce%91%ce%9e%ce%97 Little priest Haralampos Zastovis
Κυριακή Αγ. Πάντων .ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΑΜΠΟΝΤΟΣ ΕΣ ΑΕΙ, ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ
«Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος» (Έβρ. 11,38)
H των Αγίων Πάντων εορτή είναι και πανήγυρις. Δεν εορτάζει ένας άγιος, ούτε δύο ούτε δώδεκα ούτε σαράντα ούτε τριακόσιοι δεκαοκτώ άγιοι, εορτάζουν πολλοί - αναρίθμητοι, όλοι οι άγιοι. είναι ή εορτή των αγίων Πάντων. Ποιοι είναι αυτοί; είναι εκείνοι πού γράφουν τα χαρτιά, τα συναξάρια, τα μηναία άλλα είναι και άλλοι, πού τα ονόματα τους τα γνωρίζει μόνο ό Θεός, άγιοι ανώνυμοι. είναι άγιοι απ' όλα τα έθνη, απ' όλες τις γλώσσες και τις φυλές, απ' όλες τις εποχές, απ' όλα τα επαγγέλματα, απ' όλες τις ηλικίες. Είναι νήπια όπως εκείνα πού έσφαξε ό Ηρώδης, μικρά παιδιά όπως ό άγιος Κήρυκος, γέροντες με άσπρα μαλλιά, γυναίκες, άντρες, ένας κόσμος ολόκληρος. Αν μπορείς να μέτρησης τα άστρα, τότε θα μπόρεσης να μέτρησης και τους αγίους Πάντας.
Σχηματίζουν σήμερα τρόπον τινά μία παρέλαση, εμπρός στην οποία οι παρελάσεις των εθνικών μας εορτών σβήνουν. Παρελαύνουν όλοι οι άγιοι μπροστά στον βασιλέα Χριστό. Πρώτη περνά ή ύπεραγία Θεοτόκος, μετά έρχονται οι άγγελοι και αρχάγγελοι, μετά οι πατριάρχαι, μετά οι προφήται, μετά οι απόστολοι, μετά οι μάρτυρες, μετά οι όσιοι, μετά οι πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, μετά οι όμολογηταί, όλος ό στρατός του Κυρίου. Και μπροστά απ' όλη την παράταξη σελαγίζει ή σημαία, ό τίμιος σταυρός. Όλοι αυτοί γονατίζουν μπροστά στο Χριστό και λένε με σεβασμό και ευλάβεια Χαίρε, ό Βασιλεύς ημών!
Στην εποχή μας ή άγιότης περιφρονείται. Άλλά μήπως κι όταν ζούσαν στη γη οί άγιοι γνώρισαν τιμή; Κάθε άλλο. Και τότε ό κόσμος άλλους θαύμαζε ζήλευε αυτούς πού διασκέδαζαν, οργίαζαν, κολυμπούσαν στο χρήμα, κατοικούσαν στα μέγαρα ενώ οι άγιοι έμεναν μακριά απ' όλα αυτά. Δέ' μπορούσαν να ζήσουν μέσα σε πολιτείες. Αναγκάζονταν να φεύγουν, να βγαίνουν έξω, να ζουν στα βουνά, να φορούν γιδοτόμαρα, να κρύβονται σε σπηλιές, για ν' αποφύγουν συμβιβασμούς και να κρατήσουν την πίστη και την καθαρότητα τους. Γι' αυτούς τους αγίους λέει σήμερα ό απόστολος• «Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος» (Έ6ρ. 11,38). Τι θα πει αυτό; "Ας το κάνουμε λιανά.
Φαντασθείτε με το νου σας μια θεόρατη ζυγαριά. Στο ένα μέρος της βάλτε όλα τα πλούτη, όλο το χρυσάφι, όλο το ασήμι, όλα τα διαμάντια, όλα τα τιμαλφή της γης. Βάλτε ακόμη όλο τον ορυκτό πλούτο πού υπάρχει στο υπέδαφος. Ανοίξτε και τις τράπεζες και φέρτε όλο το χρήμα. Τέλος βάλτε πάνω και τα διάσημα των αξιωμάτων, κορώνες, σπαθιά, παράσημα, διπλώματα, βραβεία και επαίνους,επιγονάτια,και σταυρούς οι κληρικοί, ό,τι εκλεκτό και πολύτιμο έχει ό κόσμος. Και στο άλλο μέρος της ζυγαριάς βάλτε - Τι; Ένα μάρτυρα, έναν ασκητή. Ή ζυγαριά δεν θα γείρει προς τα πλούτη θα γείρει προς το μέρος του αγίου! Τόση αξία έχει ή άγιότης.
Υπερβολικά θεωρούνται αυτά; 'Αλλ' αυτό ακριβώς λέει σήμερα ό απόστολος• ότι ό κόσμος δεν ήταν άξιος να έχη στις τάξεις του τέτοια διαμάντια, τέτοια αναστήματα• «ων ουκ ην άξιος ό κόσμος». Δεν είναι αυτό υπερβολή. Θα μπορούσα ν' αναφέρω πολλά παραδείγματα για να σας δείξω, ότι ένας άγιος αξίζει παραπάνω απ' όλο το ντουνιά. Αναφέρω ένα μόνο, για να δείτε πόσο αξίζει ένας άγιος.
Οχτακόσα χρόνια προτού να 'ρθη ό Χριστός στον κόσμο ζούσε ένας βασιλιάς άδικος. Είχε δε δίπλα του και μια βασίλισσα πού ήταν εκατό φορές πιο άδικη απ' αυτόν. Ζούσαν στα παλάτια ζωή τρυφηλή. Το δε χειρότερο ήταν, ότι παρέσυραν τον περιούσιο λαό του Θεού στην ειδωλολατρία και τη διαφθορά. Ό Θεός οργίστηκε και έξαφνα διατάζει, να σταματήσει ό ουρανός να βρέχει. Και σταμάτησε πράγματι επί τρεισήμισι χρόνια! Ξεράθηκαν τα πάντα. Τα πηγάδια και οί βρύσες στέρεψαν. Τα ζώα δέ' μπορούσαν πια να ζήσουν. Οί άνθρωποι πήγαιναν μέσα στις σπηλιές και κολλούσαν τη γλώσσα τους στα βράχια σαν το σκύλο, για να βρουν λίγη υγρασία. Είχε ανοίξει πια ή γη, είχε γίνει σκληρή σαν το κεραμίδι. Κινδύνευαν να πεθάνουν όλοι, να μη μείνει ούτε ένας. Τότε ποιος τούς έσωσε; Για διαβάστε. Τους έσωσε ό βασιλιάς; οί πλούσιοι; οί μεγάλοι; οί γραμματισμένοι;, οι ιερείς της τότε εποχής;. Κανείς απ' αυτούς. Τους έσωσε ένας πού δεν είχε σπίτι, δεν είχε χρήματα, δεν είχε ρούχα πολυτελείας. Φορούσε μια κάπα και μ' ένα ραβδί γύριζε ξυπόλητος βουνά - λαγκάδια, από ριζοβούνι σε ριζοβούνι κι από σπηλιά σε σπηλιά, και τον έτρεφαν τα κοράκια του ουρανού. Ποιος ειν' αυτός; Θα τον γιορτάσουμε στις 20 Ιουλίου• Είναι ό προφήτης Ηλίας - να 'χουμε την ευχή του. Αυτός γονάτισε και προσευχήθηκε...
Αν πούμε κ' εμείς πώς προσευχόμεθα, θα πούμε ψέματα. Συγχωρήστε με, μα ούτε σεις ό λαός ούτε εμείς οί παπάδες (βάζω και τον εαυτό μου) πού λειτουργούμε προσευχόμεθα. Πριν 100 - 200χρόνια στο Μωριά, στη Θεσσαλία, στην Κρήτη, στην Ήπειρο, στη Μακεδονία, στη Μικρά Ασία, από την ώρα πού έμπαιναν στην εκκλησία τα μάτια τους ήταν βουρκωμένα και τα δάκρυα πέφτανε κάτω στα πλακάκια κορόμηλο. Πού τώρα αυτά! Είμεθα θεομπαίκται. Θα μας τις κλείσει ό Θεός τις εκκλησίες• θα γίνουν αχούρια, κινηματογράφοι, θέατρα. Ποιος μπαίνει μέσα με φόβο Θεού;...
Έκανε, λοιπόν, ό Ηλίας την προσευχή του. Όχι πολλή ώρα. Άλλα μόλις ύψωσε τα χέρια, λες κ' ήτανε μαγνήτης, τράβηξε τα σύννεφα• γέμισε ό ουρανός, έβρεξε, και δροσίστηκε ή γη. Να λοιπόν ένας απόκοσμος ερημίτης έσωσε τον κόσμο, ολόκληρο βασίλειο. Αυτός είχε την αξία, όχι ό κόσμος. «Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος»! Τέτοιο διαμάντι ήταν στην εποχή του, αλλά ποιος τον υπολόγιζε; Τον κυνηγούσαν, και αυτός ό κυνηγημένος ήρθε ώρα πού τους έσωσε. Να Τι αξίζει ένας άγιος.
Θα πείτε Αυτά «τω καιρώ εκείνο», σήμερα; Δεν έπαυσε ή Εκκλησία να γεννά αγίους εδώ στη γη. Όπως το χώμα βγάζει τριαντάφυλλα, έτσι και αύτη ή γη, και ή δική μας χώρα, δέ' θα παύση μέσ' στα αγκάθια τα πολλά να γεννά και κρίνα και τριαντάφυλλα .Υπάρχουν και σήμερα άγιοι. Τα ονόματα τους δεν τα γράφουν οί εφημερίδες ούτε ακούγονται από τα ραδιόφωνα. Αυτοί Είναι άγνωστοι. Να σας δείξω μερικούς; Ένα κορίτσι πού ό πατέρας του πέθανε και το σπίτι έμεινε ορφανό και, ενώ άλλες πουλάνε την τιμή της και ζουν μπέικα μέσ' στον παλιόκοσμο, αυτή εργάζεται τίμια και βγάζει το ψωμί του σπιτιού, μια τέτοια κοπέλα, άγνωστη στον κόσμο, αξίζει χίλιες φορές περισσότερο από τις άλλες. Και μια νοσοκόμος πόσο αξίζει! Σε λίγο, σας το λέω, τα νοσοκομεία δεν θα 'χουν νοσοκόμες. Γιατί μια κοπέλα να πάει να γίνη νοσοκόμος; Κορόιδο Είναι, να υπηρέτη όλη νύχτα και ν' αμείβεται ελάχιστα, την ώρα πού ή άλλη πουλάει το κορμί της και μαζεύει τόσα όσα δέ' μαζεύει αυτή όλο το χρόνο: Και μια πολύτεκνη μάνα, πού βαδίζει με το νόμο του Θεού και φροντίζει τον άντρα και τα παιδιά της, αξίζει παραπάνω από όλες τις άλλες πού κρατούν στην αγκαλιά τους όχι παιδιά αλλά σκυλιά. Κ' ένας εργάτης, πού δουλεύει τίμια κι ό ίδρωτας τρέχει από το μέτωπο του, αξίζει παραπάνω από εφοπλιστές και βιομηχάνους. Κ' ένας αγρότης πού δουλεύει τη γη κι όταν κτυπάει ή καμπάνα κάνει το σταυρό του, Είναι ανώτερος απ' όλους τους ασεβείς κυβερνήτες των λαών.
Αυτά διδάσκει το Ευαγγέλιο και αυτά τα κριτήρια πρέπει να 'χουμε, Δέ' σας λέω περισσότερα, τούτο μόνο μην εκτιμάτε χρήμα, πλούτη, ηδονές. Να εκτιμάτε πίστη και αγιότητα. Ξεχάσαμε τα λόγια των προγόνων μας. Έλεγε ό Πλάτων «Πάς ό τ' επί γης και υπό γης χρυσός αρετής ουκ αντάξιος» (Νομ. 5.728Α), ότι όλο το χρυσάφι της γης δεν μπορεί ν' αντισταθμίση την αξία της αρετής. Βγάζω δίσκο σήμερα, δίσκο αγγέλων, τον περιφέρω και ζητώ• δώστε μου, Χριστιανοί, ένα δάκρυ μετανοίας, δώστε μου ένα δράμι πίστεως, δώστε μου ένα γραμμάριο αγιότητας, και σας χαρίζω όλο τον κόσμο. Όσο αξίζουν αυτά, δεν αξίζει όλος ό πλούτος της γης.
Μη μας θαμπώσουν τα εγκόσμια. Να ζήσουμε με το Χριστό. Μακάριοι - ευτυχείς αυτοί πού πιστεύουν στο Χριστό, αυτοί πού ζουν κατά Χριστόν,αυτοί που βοηθούν τον άσημο
τον απλό και φτωχό άνθρωπο αυτοί πού ενώνονται με το Χριστό. Αυτοί μια μέρα, μαζί με τους μάρτυρας, τους οσίους, τους αγγέλους, μαζί με τους αγίους Πάντας, θα ψάλλουν και θα λένε• «Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ό ουρανός και ή γη της δόξης σου» (Ήσ. 6,3 και θ. Λευίτ.). ΟΜΙΛΙΑ ΜΕΓΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ. ]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/10/14/%ce%a0%ce%95%ce%a1%ce%99_%ce%a4%ce%99%ce%a4%ce%9b%ce%a9%ce%9d_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%9f%ce%94%ce%9f%ce%9e%ce%99%ce%91%ce%a3 Wed, 14 Oct 2009 22:09:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/10/14/%ce%a0%ce%95%ce%a1%ce%99_%ce%a4%ce%99%ce%a4%ce%9b%ce%a9%ce%9d_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%9f%ce%94%ce%9f%ce%9e%ce%99%ce%91%ce%a3 Εξ αφορμής του profile ενός ιερέως blogger αναγκάζομαι με λύπην- ν’ αναφωνήσω μετ' αγανακτήσεως ''ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ'',
Όντως αλγεινήν εντύπωσιν προκαλεί εις κάθε εχέφρονα παπά το αχαρακτήριστο δι' ιερέαν εν τω
διαδικτύω περιπλανώμενον εν λόγω profile, το οποίο γέμει στοιχείων ματαιοδοξίας, φέρον δη, χρόαν αστρολογικών παραμέτρων ήτοι ζώδια και ζωδιακά έτη.
Εν ολίγοις το πόσας εργασίας πράττει, την εφορία αφορά, τα δε ζώδια και τα ζωδιακά έτη αστρολόγους και όχι ιερείς απασχολώσιν,
Δεν γιγνώσκω εάν εφημέρευε εις τι χωρίον, ως τινές των εξ ημών ελαχίστων, ήθελε αναρτήσει
τούτο, και ορώντές το οι ενορίτες του, τι θα τους απαντούσε εις τυχούσα ερώτησίν των,
εάν γνωρίζει το ζώδιο και τα ζωδιακά έτη τις όντως όντος πιστός.
Αδελφέ η απόστασις ''ζωδίων'' και Θεολογίας μακρά και πολυπαραγοντική εξίσωσις και κυρίως
αδύνατος εστί... Το να γράφη κάποιος μεγαλοιερεύς όταν έχει την πολυτέλειαν κραταιού
φιλοπτώχου κυτίου, δια την διακονίαν του πλησίον του, κάθε ανθρώπου, άνευ διακρίσεων και
όλως ιδιαιτέρως των απλών και περιφρονημένων, των ελαχίστων, ως τους έχωσι τάξωσιν
τα συστήματα, αγαθόν εστί, αρκεί να γίνεται μετ' ανιδιοτελείας και τούτ' αυτό αποτελεί ίδιον
γνώρισμα των πνευματικώς ανεβασμένων οίτινες γινώσκωσιν υπαρξιακώς την Αυτοαγάπην,
ήτοι τον Τριαδικόν Θεόν και γενικώς απάντων εκείνων οίτινες αγωνίζονται να επιβιώσωσιν
άνευ του ελεγχομένου πλεονεκτήματος της πολυθεσίας έστω με ολίγα κλήματα και ελαίας,
αυτοί όμως αντί του ''ως εμεγαλύνθη...'' βοώσιν το ''Παναγία βοήθει..''
Αδελφέ το να ανεβαίνεις εύκολον εστί,
το να κατέρχεται όμως κάποιος με ''label'' τουλάχιστον δια την ιδικήν μου λογική (όση ήθελε
διαθέτω) επώδυνον καθίσταται, μάλλον δεν έχεις ενστερνισθεί πλήρως εισέτι
το: ''ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ'' και αραδιάζεις θέσεις, τίτλους, ζώδια, θεoλογία
και hobby.
Στάσου λοιπόν καλώς, διότι υπάρχει δίκης οφθαλμός ός τα πάνθ' ορά και ενθυμού τον Θεόν,
ως ο Ξέρξης με το: ''μέμνησο των Αθηναίων...'' όχι προς εκδίκησιν, αλλά αιτών το Θείον
‘ελεος.
Little priest Haralampos Zastovis.


]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/10/14/%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a3_-_%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%91%ce%9e%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%9f%ce%9a%ce%a4%ce%a9%ce%92%ce%a1%ce%99%ce%9f%ce%a5 Wed, 14 Oct 2009 22:04:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/10/14/%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a3_-_%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%91%ce%9e%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%9f%ce%9a%ce%a4%ce%a9%ce%92%ce%a1%ce%99%ce%9f%ce%a5 ROMANOS VILLAGE, PATRAS CITY.

Την 20 μηνός Οκτωβρίου, εορτή της ανακομιδής του Αγίου σώματος του οσίου και θαυματουργού,
ημών πατρός Γερασίμου, η Θεία Λειτουργία θα τελεσθή -(ως κατ' έτος)- εις τον ιερό , πατρογονικό
και Κοιμητηριακό Ναό του Αγίου Δημητρίου, όσον αφορά τα θρησκευτικά δρώμενα εν Ρωμανώ
Πατρών. Πρωτίστως προς δοξολογίαν του Τριαδικού μας Θεού, δευτερευόντως προς τιμήν των
εν τη ημέρα εορταζομένων Αγίων και τρισευόντως πρός μνήμην θανάτου, διότι εν συναθροίσει
θρησκευτική, και μνήμην του αειμνήστου ενορίτη μας Γερασίμου Ηλιόπουλου, - του Μάκη, τέως
αθλητού του Α. Ο. Πατρών ποιούμεν- όστις ως άνθος εύοσμον απεδήμησεν εις Κύριον, αρχομένης της
νεότητός του, ούτως και τον ιδικόν μας θάνατον ενθυμούμεθα και προκαταγγέλλομεν και τοιουτοτρόπως
πέραν των άλλων και πνευματικώς οικοδομούμεθα.

Επ' ευκαιρία δε να θυμίσωμεν εις τους μη αρεσκομένους επί τα πομπώδη, ήτοι εις τους ταπεινούς
χριστιανούς και φίλους, ότι την 26 Οκτωβρίου ο εν λόγω ιερός Ναός πανηγυρίζει εν ευλαβεία
και σεμνότητι, επί τη εορτή του Αγίου Μεγαλομάρτυρος και θαυματουργού Δημητρίου, εις όν
άλλωστε ο ι. Ναός είναι αφιερωμένος.
Δεν θα υπάρξει πλειάς ιερέων, ούτε παρουσία μεγαλοσχημόνων-μικρά γάρ η ενορία εστί...-
θα υπάρξη όμως σίγουρα πλήθος απλών ανθρώπων, αγιοπνευματικό περιβάλλον και
περισσή ταπεινότης.
Εμείς καλούμεν άπαντας προς συπροσευχήν και συνεορτασμόν.


]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/06/12/%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%9c%ce%97%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d_-_%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%99%ce%a4%ce%97%ce%a3%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a3%ce%a5%ce%93%ce%a7%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%9f%ce%99%ce%9d%ce%a9%ce%9d%ce%99%ce%91%ce%a3_%ce%95%ce%9a_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%9b%ce%97%ce%a1%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a5. Fri, 12 Jun 2009 17:43:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/06/12/%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%9c%ce%97%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d_-_%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%99%ce%a4%ce%97%ce%a3%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a3%ce%a5%ce%93%ce%a7%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%9f%ce%99%ce%9d%ce%a9%ce%9d%ce%99%ce%91%ce%a3_%ce%95%ce%9a_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%9b%ce%97%ce%a1%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a5. LITTLE PRIEST WITHOUT STAR, NEGLIGIBLE PRIEST UNDERNEATH PRIESTS
PATRAS, THE ROMANOS, LYKOHOROS, VLAHERNAS AND ALL ZASTOVIS HARALAMPOS.
ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΚ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ.

Ανέκαθεν η κοινωνία προσέβλεπε εις τον κληρικό, εις τον κλασσικό παπά, τον απλούν και
άμεσο, τον ανεπιτήδευτον λόγοις τε και πράξεσιν, τρέφουσα προσδοκίας κυρίως αλλά και
απαιτήσεις πλείστας εξ αυτού, καίτοι πριν το μέγα του, της ιερωσύνης υπούργημα, ήτο εις εξ
αυτής, όμοιος εν μέσω ομοίων.
Η μεσολαβούσα Θεία Χάρις η ''τ' ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλειπή αναπληρούσα'', δίδει
πρωτίστως εις τον κληρικό την χάριν αλλά δευτερευόντως και την περίοπτον θέσιν, ως πρεσβευτή
μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ήτοι τι θαυμάσιον: μεταλλάσει τον χειροτονήθέντα, θέσει τε και
ευθύνη, από ποιμαινόμενον πνευματικώς εις ποιμένα και θεματοφύλακα των του Κυρίου
εντολών, ήτοι εις λειτουργόν των Θείων Του Μυστηρίων και υπηρέτη του Χριστεπωνύμου
λαού του, τουτέστιν ως ποιμένα τον βλέπει πλέον η κοινωνία και ως εκ τούτου αι απαιτήσεις
ταύτης, ως πνευματικού ελλόγου ποιμνίου, είναι πάμπολλες.
Φυσικά τον χαλεπό τούτον αιώνα, ενδεχομένως ήθελε αναρωτηθεί τις ''ψαγμένος΄΄, -μα την
σήμερον δυνάμεθα να ομιλώμεν δια ποιμένας;-Ασφαλώς και δυνάμεθα να ομιλώμεν, διότι
ποιμένες υπάρχουσιν εις όλον το φάσμα των συγκροτημένων κοινωνιών, πολιτικο-οικονομικό,
στρατιωτικό κ.ο.κ., φευκτέον είναι να ομιλώμεν δια πάτρωνας και δις φευκτέον ν' ανεχώμεθα
τοιούτους, δυστυχώς δε ο εφέρπων νεοραγιαδισμός τινών εξ ημών των αδυνάτων σε ψυχικόν
σθένος, αποκυήει αρκετούς, ίσως δε και η θρησκοληψία, ολίγων ευτυχώς, γαλουχεί και
ολίγιστους επαγγελματίας και δη κακούς, παπάδες, οίτινες εξελίσσονται εις πάτρωνας
ετέρων κληρικών τε και λα'ι'κών.....αγνοώντες οργή λαού και Θεού.
Εν πρώτοις η κοινωνία θέλει να ίδη εν εξελίξει το: ''άμ' έπος, αμ' έργον'' εν άλλοις την
πλήρη εναρμόνησιν λόγου και πράξεως, (Απ. Παύλος), το τι έπραξαν οι της Εκκλησίας Άγιοι
είναι πλέον γνωστόν και εις την αγράμματον γιαγιά Καλή, ζητούμενον είναι το τι πράττωμεν
εμείς οι κληρικοί και όχι τα εκ του άμβωνος εκπεμπόμενα '''έπεα πτερόεντα''.
Η κοινωνία δύναται- και το πράττει- να συγχωρήση παραλήψεις και αδυναμίας του
προτέρου της ιερωσύνης βίου, αδυνατεί όμως, και ορθώς, να συγχωρήση μετέπειτα πτώσεις
και προκλήσεις, ομιλώμεν δε δια θανασίμους πτώσεις και ιερατικάς εκπτώσεις... και όχι
δια τυχούσας ανθρωπίνους παρεκκλίσεις τας οποίας κατακεραυνώνουν, ως δυιλίζοντες
τον κώνωπα τινές Ιησουίτες και αρρωστημένοι αυτόκλητοι θρησκειοασφαλείτες,...π. χ. (το τσιγάρο, η την πόσιν κάποιου τσίπουρου εις το καφενείο του χωριού με τα ''γερόντια'', ως βλέποντες ‘'το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου
κατανοείς.(Ματθ.ζ-3)
Ασφαλώς ο παπάς πρέπει να διακατέχεται εκ του αυτοελέγχου και αυτοσεβασμού
και αταλαντεύτου συνειδήσεως, ν' απέχη δε Φαρισα'ι'σμών, σεμνοτυφίας και πουριτανισμού,
διότι η κοινωνία δικαιούται και τινών αβλεψιών δι' εαυτόν της, δεν δικαιούται όμως αβλεψιών
όσον αφορά τον βίο σε πλούτο, και την πολιτεία των παρεκλινόντων της υψίστου αποστολής
των, παπάδων της, και πρέπει να βλέπη και να κρίνη και να απαιτή, διότι εκτός των
άλλων υπερτέρων, οι κληρικοί - ειδικά ημείς του νέου ημερολογίου- είμεθα ισόβιοι
χρεωφειλέτες της, διότι εκ του φόρου ταύτης, απολαμβάνομεν της πολυζητουμένης
σήμερον κρατικής μισθοδοσίας με όλα τα θετικώς παρελκόμενα ταύτης, αλλά και
προνομίων που πάμπολλοι λα'ι'κοί στερούνται -δυστυχώς- ως μη ''αναγνωρίσιμοι''...
( προ της ιερωσύνης δεν μας γνώριζε ούτε η καθαρίστρια της πολυκατοικίας, δια να μην
είπω το γνωστόν, αληθώς τοις πάσι, ούτε ο θυρωρός).
Βεβαίως και η κοινωνία επιβάλλεται να βλέπη και να ελέγχη το πόθεν έσχες των
παπάδων, - αφού το κράτος δεν το πράττει-, διότι τινές πρώην του βίου ναυαγοί
και νυν του Υψίστου λειτουργοί πλουτίζουσιν εν γεωμετρική προόδω λέγοντες διάφορα
ως προφάσεις εν αμαρτίαις, καταστρατηγούντες βάναυσα το: ''μη ουν μεριμνήσητε
λέγοντες, τι φάγωμεν, η τι πίωμεν, η τι περιβαλλώμεθα'' Ματθ.στ' 31, τοιουτοτρόπως
δε επέρχεται μοιραίως το θησαυρίζειν θησαυρούς επί της γης, καταδικαστέον
παρά Θεώ και ανθρώποις, ως καταπατούντες την του Κυρίου σωτήριον υπόμνησιν
-στερούντες τι εκ του πλησίον- ''αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία
σου και...και τον πλησίον ως σ' εαυτόν'' και είναι διττή αυτή η εντολή διότι η μία
αγάπη συνεπάγεται την άλλη και η τήρησις του δευτέρου σκέλους προ'υ'ποθέτει
την τήρησιν του πρώτου. Δια να τελειοποιηθή η προς τον Θεό αγάπη χρεί
γενέσθαι πρώτον η γνώσις του Θείου θελήματος και η πλήρης αποδοχή
του σωτηρίου λόγου του, ως παρέθεσαν εις ημάς ο Κύριος, οι Άγιοι Απόστολοι,
οι Πατέρες της Εκκλησίας και η ιερά Παράδοσίς μας. 'Οταν λοιπόν ο παπάς
καταστή γνώστης και πιστός τηρητής ταύτης, δύναται να εφαρμόση και το έτερον
σκέλος: ν'αγαπήση και τον συνάνθρωπον, ειδικά τον τραυματισμένον της σήμερον
άνθρωπον, της άνευ φραγμών απαξιώσεως και ισοπεδώσεως των πάντων, εντός
του κρατούντος ανταγωνιστικού πνεύματος και της υλολατρείας , είναι δε φοβερά δύσκολο
τούτο, διότι φοράς τινάς ούτε με τον εαυτό μας δυνάμεθα να συμφιλιωθούμε,
έχομε απαίτηση δυστυχώς να μας φέρονται όχι απλώς καλά οι άλλοι αλλά και να
προλαμβάνουν αυτά που ο αιθεροβάμων νους μας επιθυμεί, ως γνωρίζοντες καλά την τέχνην
του λαμβάνειν και όχι την αρετήν, του και δίδειν, εκπορθώντας βάρβαρα και την ετέρα μεγάλην εντολήν; ‘’καθώς θέλετε ποιώσιν ημίν οι άνθρωποι, ποιείτε αυτοίς ομοίως’’ Λουκ. στ΄31 και
‘’αγαπάτε τους εχθρούς υμών’’ Ματθ. ε’ 44.
Δια να επιτευχθή τούτο πρέπει, οι κληρικοί ειδικά, να εγκολπωθούν πλήρως και να κατανοήσουν
εν βαθύτητι το του Αποστόλου των Εθνών –(προκειμένου να ενσαρκώσουν το του Ιδίου έγινα
‘’τα πάντα εν πάσι’’ και το της ευχής ‘’πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν’’) –
‘’συνήδομαι γάρ τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον, βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις
μέλεσίν μου αντιστρατεύομενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με εν τω νόμω της αμαρτίας τω όντι τοις μέλεσίν μου’’ Ρωμ.ζ 22.
Σίγουρα η κοινωνία επιθυμεί τον παπά ως πρώτιστο τηρητή της Κυριακής εντολής:
‘’μη κτήσασθε χρυσόν μηδέ άργυρον, μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών’’ Ματθ. ι 9 και της
‘’ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι’’ δυστυχώς δε επί τούτου τινές ολιγιστότατοι,-
(αλλά παραδόξως- χαίροντες ευνοίας… και οικογενειακής ‘’βολέψεως’’ εν τοις ‘’προνομοιακοίς’’
του Κυρίου οίκοις), κατακερματίζοντες Πρωτεσταντικώς, το ‘’καθείς εφ’ ω ετάχθη’’)-, λαμβάνοντες
την χείρα απαιτώσιν και ‘’την σπάλα…’’
Δικαιωτάτως αδυνατεί η κοινωνία να κατανοήση το φαιοπροπαγανδιστικόν ‘’ ο παππούλης
έχει οικογένεια, παιδιά,ανάγκες…’’ διότι τι να είπωσιν οι άλλοι ενδεείς σάρκα τε και ύλη,
άνεργοι, οικοδόμοι,…ανήμποροι, οι οποίοι στερούνται και εθνικής μισθοδοσίας και δωρεάν
νοσηλείας,..Αυτοί τι έχωσιν; ‘’Αιδώς Αργείοι’’
Εκ προσωπικής εμπειρίας και ίσως αντικειμενικής γνώσεως, θέλω να πιστεύω, ότι πας
κληρικός πριν ιερωθεί πρέπει ‘’να κολλήση’’ εν ιδρώτι και αίματι ένσημα τινά, δια να βιώση
πως ‘’βγαίνει το καρβέλι’’ και μετέπειτα με ως μέτρον και σταθμό τούτο, αναλόγως να
πολιτεύεται, ορώντας το παρελθόν αυτού, έτσι θα καταλάβη καλύτερα πόσο μεγίστης
χάριτος και ευδοκίας έλαχεν εκ Θεού και χείρας Αρχιερέως, ενταύθα δε δοξολογίαν
ποιώ εις τον Ύψιστον που με ηξίωσεν τοιαύτης αναπαναλήπτου χάριτος, αλλά και
καρδιακή ευχαριστία εις τον παμμακάριστον και μέγα κατ’ εμέ Αρχιερέα, Επίσκοπο,
Μητροπολίτη, Δεσπότη και πατέρα ΝΙΚΟΔΗΜΟ, που εμέ τον ολιγιστότατο και ‘’παιδεμένο, ίασαι
και έγειραι από γης πτωχόν και από κοπρίας ανύψωσε πένητα’’(εξ ευχής Ευχελ.)
Πρέπει λοιπόν ο κληρικός δια να πετύχη στην μεστή ευθυνών αποστολήν του, να τον
ευλογήση ο Θεός και να τον ανεκτή η κοινωνία με τα όποιας ανεπαρκείας του- και ως
άνθρωποι πάντες εσμέν μεστοί τοιούτων- να ενθυμείται δε εν παντί, ότι δεν είναι μόνον σάρξ
εκ σαρκός γονέων αλλά ότι και γέμει πνεύματος και δη Θεοδωρήτων πνευματικών δυνάμεων
και αυτάς πρέπει πρωτίστως να ενεργοποιή και να αξιοποιή προς δόξαν Θεού και μη
σκανδαλισμόν ψυχών, έτσι θα καταλάβη ότι τα έλλογα πρόβατα, που χάριτι Θεού και
ευλογία Δεσπότου του, εκλήθη να ποιμάνη δεν είναι του παπά αλλά του Χριστού και η εντολή Του
δια μέσω του Αποστόλου Του Πέτρου είναι κάθετος: ‘’Ποίμαινε τα πρόβατά μου’’ .
Η κοινωνία απαιτεί το να είναι λειτουργός ο παπάς και όχι απλός διεκπεραιωτής
ακολουθιών, όχι θηρευτής Μυστηρίων, τρισαγίων, Αγιασμών και Ευχελαίων…ο κόσμος δεν ‘’τσιμπάει’’ σήμερον αλλά μελετά τας Γραφάς, καθ’ ότι οι αγράμματοι έχωσιν εκκλείψει παντελώς,
δεν αγοράζει κόλαση και παράδεισο αλλά επιζητά τι, υπησχημένο υπό του Κυρίου, την
δικαίαν Αυτού Κρίσιν και έλεος και μακροθυμία, αγωνίζεται δια να κερδίση τον Παράδεισον.
Η εποχή που εις το χωριό μου έλεγον οι γιαγιάδες ‘’πάρε την τρίχα από τα γένεια του
Παππούλη , κυρά Παναγιώταινα και φτιάξε φυλαχτό ‘’ πέρασε ευτυχώς ανεπιστρεπτί,
και καλώς κάλλιστα… Δικαιούται η κοινωνία να απαιτεί από τον παπά να είναι διαρκώς
επιμορφούμενος θύραθεν και άνωθεν, τον θέλει ανθρώπινο, προσιτό, αταξικό, δυναμικό
με άποψι, με θέσεις, και ασφαλώς μη οσφυοκάμπτη, μεγαλοενοριοκένταυρο, εγωιστή,
ευσεβιστή, πολυπρόσωπο, καιροσκόπο, συμπλεκόμενο και συμπλέοντα με τα εκάστοτε
‘’κουβέρνα’’.
Ο λαός του Θεού επιβάλλεται να απαιτή από τον παπά του, να έχη ευθύτητα λόγου,
να παίρνη αποφάσεις, να δίδη λύσεις, να μην είναι οπαδός του φαίνεσθαι,
‘’πασαρελαντζής εν τοις πανηγύρεις, Πυθιακός τοις λόγοις, ανένταχτος, ήτοι
παντού και πουθενά, με όλους και με κανέναν, ίσως δε ούτως δύναται να τον
προφυλάξη, την ώρα μηδέν, εκ του θανασίμου τετραπτύχου: άχρωμος, άγευστος,
άοσμος, άκαπνος, τουτέστιν Ιησουίτης.
Ο παπάς δικαιούται και ως πολίτης να συγκρουσθή, κοσμίως βεβαίως, με τας
αρχάς και τας εξουσίας του κόσμου τούτου, όταν θίγονται θρησκευτικά η Συνταγματικά
του δικαιώματα, δεν δικαιούται όμως να κάνη διακρίσεις μεταξύ πλουσίων και πτωχών,
(φερόντων δώρα και μη φερόντων) ισχυρών και αδυνάτων, λεημπελοφερόντων και μη,
δεν δικαιούται να κατατάσση ουδένα, εν δικαίοις η αμαρτωλοίς, να απειλή, να επισείη
χείραν η και Αρχαγγελικήν ρομφαίαν, δεν είναι δικαστικός ο παπάς, διοικητής,
δεν ζητά θυσίαν τινά , πρέπει να είναι πιστός εις το: ‘’’ελεος θέλω και ου θυσίαν,
ου γάρ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. Ματθ. θ 13
Δικαιούται η κοινωνία και πρέπει να απαιτή από τον παπά της διάλογο, δημοσία
έκθεση των θεσέών του έως και πολιτικών, να μη ανέχεται τον στείρο την σήμερον
μονόλογο εκ του Άμβωνος, ο οποίος κατά κανόνα δεν ‘’πιάνει’’ τον πόνο του
ανθρώπου και των πραγμάτων, τον σφυγμό και την βάσανον του λαού.
Η κοινωνία θέλει τον παπά αφιλοχρήματο, τυχόντα συμπτώματα απληστίας
αποτελούν καίριο πλήγμα για τον κλήρο, και ωμή παραβίαση της Παυλείου
παρακαταθήκης: ‘’radix omnium malorum avaritia’’ προς Τιμοθ. Επιστ., και
σκανδαλισμόν αθώων ψυχών.
Βεβαίως και η κοινωνία πρέπει να βλέπη τον παπά και ως άνθρωπο φέροντα όπως
και αυτή την ροπή προς παρεκκλίσεις και ούτως να είναι επιεικής όταν χρειασθή,
ναι μεν δικαιούται να θέλη τον παπά άγρυπνο ταπεινό αλλά όχι και καρπαζοεισπράχτορα,
κακομοίρη και άθλιο (εναπομείνασα εκ της σαρικοκρατίας συνήθεια, που δυστυχώς
διέπει και τινές παπάδες…),
ναι μεν να διακυρήξη urbi et orbi, το: παπά μου ‘’πίστις άνευ έργων νεκρά εστί’’,
αλλά ενίοτε να νοιώση και τα βάσανα των μικροπαπάδων, και είναι πολλά τα
βάσανά τους, κυρίως εκ των ισχυρών σε θέσεις κλειδιά μεγαλοπαπάδων…
THE ZASTOVIS MIKROPRIEST HARALAMPOS


]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/06/04/%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%9c%ce%97%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d_-_%ce%91%ce%93%ce%99%ce%a9%ce%9d_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%9b%ce%a9%ce%9d_%ce%a0%ce%95%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a0%ce%91%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%a5_%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a3 Thu, 04 Jun 2009 14:25:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/06/04/%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%9c%ce%97%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d_-_%ce%91%ce%93%ce%99%ce%a9%ce%9d_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%9b%ce%a9%ce%9d_%ce%a0%ce%95%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a0%ce%91%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%a5_%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a3
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ
ΕΝΟΡΙΑ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ.



Την 29ην Ιουνίου το χωρίον Ρωμανός πανηγυρίζει εν όψει της εορτής
των προστατών Αγίων του, πανευφήμων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
ως ακολούθως:


Την 28ην Ιουνίου και ώρα 7ην μ. μ. Θα τελεσθή εν ταπεινοφροσύνη και
Χριστιανική απλότητι ο καθορισμένος υπό της Μεγάλης του Χριστού
Εκκλησίας Εσπερινός.


Την 29ην Ιουνίου και ώρα 7ην πρωινή, θα τελεσθεί η προβλεπομένη
Θεία Λειτουργία εν κατανύξει και λιτότητι,

ωσαύτως την 7ην μ. μ. της ιδίας ημέρας θα τελεσθή ο ενδιάτακτος
μεθ' εόρτιος Εσπερινός και η Λιτάνευσις της Εικόνος των Πρωτοκορυφαίων
ανά τας ρύμας του χωρίου ως πατροπαραδότως είθισται.


ΟΣΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ............

Priest Haralampos Zastovis.


]]> http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/06/04/%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%9c%ce%97%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d_-_%ce%91%ce%a0%ce%9f_%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a5_%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%93%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%97_%ce%91%ce%9b%ce%95%ce%9e%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f Thu, 04 Jun 2009 14:24:00 -0400 http://www.patrasblogs.gr/%ce%99%ce%b5%cf%81%ce%ac_%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82_%ce%a0%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8e%ce%bd/2009/06/04/%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%9c%ce%97%ce%a4%ce%a1%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d_-_%ce%91%ce%a0%ce%9f_%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a5_%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%93%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%97_%ce%91%ce%9b%ce%95%ce%9e%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ...ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ ΜΙΚΡΟΣΧΗΜΩΝ.
Ενατενίζοντας την φιλόξενη του Πατρα'ί'κού θάλασσα και εστιάζων το βλέμμα
στον δεσπόζοντα επί της ακτής Ναό του Αγίου Ανδρέα, εκ του μέρους το οποίο ηγάπησες
και χάρισες, του είναι σου κομμάτι, σου γράφω τούτη τη γραφή με την σκέψη και την ψυχή
κοντά σου, αισθανόμενος την εναπομείνασα και εδώ αύρα της επίγειας υπαρξής σου και
αναζητώντας δίαυλο επικοινωνίας με το υπερπέραν όπου ζεί και πνέει πλέρια η άδολη ψυχή
σου, με γνώμονα και αστρόλοβο την αλάθητη προσευχή, πιστεύοντας ακράδαντα ότι τούτη
την στιγμή έχεις ηξιωθή να απολαμβάνης κλήρο στον χορό των εκλεκτών του Χριστού μας
ανθρώπων και ευχέτης για όλους εμάς τους εναπομείναντας λίαν προσκαίρως στην
στρατευομένη και πορευομένη για την έσχατη ημέρα Εκκλησία μας.
Γιάννη ψάχνω τις λέξεις μα δε τις βρίσκω, ίσως γιατί δεν υπάρχουν, προκειμένου κάτι να
αναπέμψω προσευχητικά ως θυμίαμα στην μνήμη σου, όχι για να δρέψω τι, όχι γιατί είμαι
τι, αλλά γιατί ευεργετήθηκα περισσώς παρά σου. Άλλωστε διάκειμαι εν προπόδοις του
ευρύτατου κύκλου ανθρώπων των εκτιμώντων και αγαπώντων σε και μάλιστα επιστημόνων
σε όλο το κοινωνικοπολιτικό-πολιτιστικό-επιστημονικό, θα μπορούσα να πω και και ιδεατό,
φάσμα όπου ταπεινώτατα διέλαμψες -πέραν των λατρευόντων σε οικείων σου-,απλά σου
γράφω για να σου πω ότι θα σε ευχαριστώ για πάντα γιατί είμαι ο πλέον ευεργετηθείς των
ευεργετηθέντων παρά σου, ανθρωπιστικά, πνευματικά, συμβουλευτικά και όχι μόνον...
Δοξολογώ τον Θεό που με αξίωσε της ανεκτίμητης φιλίας σου, δια μέσω της οποίας
μπήκα σε έναν άλλο -του δικού μου πεζού- κόσμο ιδεών, αναζητήσεων, αξιών, ανθρώπων...
και Αριστοτέλειας κοινωνικότητας.
Γιάννη σε όλους μας πλουσιοπάροχα έδωσες-τουλάχιστον στους καλοπροαιρέτους-
ότι καλύτερο του ψυχικού και πνευματικού σου πλούτου και σου λέω ότι μαζί με την
γνωσιακή παρακαταθήκη σου είσαι πάντα παρών σε κάθε συναπάντημα και της δικιάς
μου παρέας, η οποία τολμώ να πω πως ορφάνεψε με την δικιά σου απουσία τουλάχιστον
σωματική. Γιάννη γράφω τούτες τούτες τις γραμμές για να εκφράσω για άλλη ακόμα μια
φορά την ευγνωμοσύνη μου στο πρόσωπό σου και γνωρίζω ότι ο Κύριος θα επιτρέψει
να φθάσει ως δροσοβόλο κύμα ευχαριστίας κοντά σου, στην αυλή της Θριαμβεύουσας
Εκκλησίας του, γραμμένη από το αμαρτωλό χέρι του διακόνου και ανάξιου δούλου
του. Ασφαλώς σαν διάκονος της Ναζαρέτειας ενορίας την οποία ηγάπησες, θέλω να
εκφράσω και των ενταύθα φίλων σου αγάπη, διότι ως ταπεινός ων, μας ετίμησες όχι
μόνο δια της παρουσίας σου αλλά και ως ομοτράπεζος στην Ευχαριστιακή της ενορίας
Τράπεζα.
Και σου λέγω ότι στις 13 Ιουνίου και ημέρα Σάββατο η πολυσέβαστη οικογένειά σου
επί τη συμπληρώσει ενός χρόνου από της εκδημίας σου προς τον Κύριον και τελειωτήν
Ιησούν Χριστόν, θα τελέσει Θεία Λειτουργία, Ευχαριστιακή σύναξη, εμπρός στην λιτή
Αγία Τράπεζα του Ιερού Ναού που ηγάπησες και εκ της οποίας αξίως το Σώμα και
το Αίμα του Σωτήρα μας εγεύθης και απήλαυσες, θα είμαστε και εμείς εκεί μαζί σου
συμπροσευχόμενοι.
Γιάννη, δεν θέλω να σε κουράσω άλλο και για τούτο επίτρεψέ μου την δεκάτη τρίτη
του Ιούνη, όπου η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και
Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος να με ηξιώση την φοβερά ώρα της Αγίας
Προσκομοδής να τα πω μαζί σου εκτενέστερα και πνευματικότερα με τον τρόπο
με τον οποίο ο μακαριστός και πνευματικοφόρος πατέρας Σωτήριος Δημητρακόπουλος
πρέσβευε και μύησε και μένα τον ελαχιστότατο.
Σε χαιρετώ Γιάννη και σε ευχαριστώ για τα πάντα και κυρίως γιατί με έκανες
καλύτερο άνθρωπο έχοντας κόντρα τις χωριάτικες καταβολές μου, το ποιμενοβλάχικο
του χαρακτήρα μου, τις γνωσιακές εν τη επιστήμη αδυναμίες μου και την μεγάλη
ανεπάρκεια εμπρός στην μοναδική προσωπικότητά σου την γεμάτη φως, ευχόμενος
και προσευχόμενος να απολαμβάνεις αυτό το φως που περισσότερο λάτρεψες,
το φως του ουρανού και κυρίως το ανέσπερο εις τους αιώνες του Χριστού Φως.
Να μας περιμένεις, άλλωστε ως έλεγες ηρθαμε στην γη για να φύγουμε και
όχι για να μείνουμε....
Not existing in front of God, smallin front of people,
mikropriest Haralampos Zastovis. ]]>