Καθοδηγούμενοι

«Στην πρώτη γωνία βλέπω μια ομάδα κοντά 50 ατόμων, ρακένδυτους, να κρατούν ξύλα και λοστούς στα χέρια τους. Μαζί τους ήταν ένας κύριος με κοστούμι και μαύρη γραβάτα που τους καθοδηγούσε... Με τα μάτια μου τους αντίκρισα να μπαίνουν στο κρεοπωλείο φίλου του πατέρα μου -το οποίο ήταν ακόμη ανοιχτό, με πελάτες- και να σπάνε τα πάντα. Εσπασαν τα τζάμια της βιτρίνας, πετούσαν τα κρέατα στον δρόμο, τα αντικείμενα του μαγαζιού... Τρόμος παντού. Τρόμος που ενισχύθηκε και από το γεγονός ότι η αστυνομία δεν επενέβη καθόλου στο περιστατικό...».

Ο 17χρονος τότε Ελληνας αθλητής συνέχισε να καταγράφει τη γενικευμένη εικόνα καταστροφής. «Στην κεντρική οδό του Πέρα, ομάδες έσπαγαν ελληνικά καταστήματα. Δύο τρία άτομα τους καθοδηγούσαν. Η αστυνομία και η χωροφυλακή δεν έκαναν τίποτα», μας εξηγεί.

«Είδα να σπάνε την εκκλησία της Αγίας Τριάδας και το Ζάππειο. Μεταξύ των ελληνικών καταστημάτων ήταν και τουρκικά, που δεν τα ακουμπούσαν. Δεν είχαν σκοπό να κλέψουν, αλλά να λεηλατήσουν, να σπάσουν και να αχρηστέψουν τις ελληνικές περιουσίες. Ολόκληρος ο δρόμος ήταν σαν χωματερή... Το πλήθος φώναζε συνθήματα ?Η Κύπρος είναι τουρκική και θα παραμείνει τουρκική?».

Κρύφτηκε στο πηγάδι
Στο σπίτι της οικογένειας Στουπάκη είχε βρει καταφύγιο ο τότε μητροπολίτης Περγάμου, Αδαμάντιος. «Ηταν αδερφός της μητέρας μου και γι' αυτόν φοβηθήκαμε, μην πάθει κακό», μας αναφέρει ο κ. Στουπάκης. «Γύρω στις 11.30 τη νύχτα, όχλος ήρθε έξω από το σπίτι μας και φώναζε ?παπάς παπάς?. Πήγαν να μπουν μέσα, αλλά δεν τα κατάφεραν. Καλού-κακού, κρύψαμε τον θείο μου στη στέρνα του κήπου μας... Γύρω στις 2.30 ακούσαμε χτύπημα στην πόρτα. Ηταν ο συνέταιρος του πατέρα μου που ήταν Κούρδος και ήρθε για να μας προστατεύσουν...».

Για τον 72χρονο Ιωάννη Στουπάκη είναι καθαρό ότι επρόκειτο για οργανωμένο τουρκικό σχέδιο «με το οποίο κατάφεραν να καταστρέψουν την ελληνική κοινωνία. Ακολούθησε η λευκή γενοκτονία του Ελληνισμού της Πόλης. Το '64 πιάσανε τον πατέρα μου με την κατηγορία ότι ήταν κατάσκοπος της Κύπρου και τον απέλασαν. Κι ακολούθησε ο ξεριζωμός της οικογένειάς μας...».

Οι ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

«Γκιαούρηδες θα πεθάνετε, η Κύπρος είναι τουρκική»

Ο Αντώνης Θήριος γεννήθηκε το 1943 στην Πόλη και στα Σεπτεμβριανά ήταν 12 ετών. Τα όσα είδε κι έζησε το βράδυ της 6ης αλλά και ανήμερα της 7ης Σεπτεμβρίου τα θυμάται έντονα...

«Ο πατέρας μου ήταν χονδρέμπορος μπακαλικής και διατηρούσε κατάστημα κοντά στον Κεράτιο. Μέναμε οικογενειακώς στον Γαλατά σε μια πολυκατοικία ρωμαίικη, που μας ανήκε», λέει ο Αντώνης Θήριος. «Στη γειτονιά μας υπήρχαν περίπου 15 πολυκατοικίες. Δεν είχαμε πρόβλημα με τους Τούρκους. Εκείνη την ημέρα παίζαμε με τον αδερφό μου έξω στον δρόμο. Ο πατέρας μου ήρθε νωρίς και μας είπε να τον ακολουθήσουμε. Φώναξε όλους τους ενοίκους της πολυκατοικίας να τους ενημερώσει: ο Τούρκος έμπορος που είχε μαγαζί δίπλα στο δικό του και ήταν φίλος του, τού είπε να κλείσει το κατάστημα και να φύγει. Αυτό και έκανε. Κλείσαμε την πόρτα της πολυκατοικίας και περιμέναμε. Από τον 4ο όροφο, στον οποίο βρισκόταν το σπίτι μας, βλέπαμε τι γινόταν στην αρχή του Βοσπόρου και τον κεντρικό δρόμο του Τοπ Χανέ...

«Ο ουρανός ήταν κόκκινος πάνω από την Αγία Τριάδα στο Πέρα. Δεν ξέραμε τι γινόταν. Μετά τις 8.30 είδαμε ένα γκρουπ ανθρώπων που με ξύλα στα χέρια φώναζε "Γκιαούρηδες θα πεθάνετε. Η Κύπρος είναι τουρκική". Η κατάσταση ήταν πολύ άγρια», διηγείται. «Ηρθε τότε ο γείτονάς μας, μεγαλύτερος γιος της οικογένειας Τούρκων, που ήταν και αξιωματικός και μας είπε να βάλουμε στο μπαλκόνι τουρκικές σημαίες. Αυτό κάναμε. Οταν κάποτε ήρθαν και στον δρόμο μας, ο ίδιος και τα αδέρφια του έδιωχναν τον όχλο λέγοντας ότι στον δρόμο αυτό είχε μόνο Τούρκους...». Η επόμενη ημέρα ήταν πιο επώδυνη για την οικογένεια του κ. Θήριου. «Μόλις έληξε η απαγόρευση κυκλοφορίας, στις 7 το πρωί, ο πατέρας μου έσπευσε στο μαγαζί να δει τι είχε συμβεί... Οταν πήγα να τον βρω, τον είδα να κλαίει πάνω στα απομεινάρια...», θυμάται ο κ. Θήριος, μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ
mapsara@pegasus.gr
ΕΘΝΟΣ

Στο έλεος του μαινόμενου όχλου
Το τουρκικό πογκρόμ του Σεπτεμβρίου 1955 και ο αφανισμός της ελληνικής
κοινότητας της Κωνσταντινούπολης

Το ΒΗΜΑ, 03/06/2007 , Σελ.: S05, Κωδικός άρθρου: B15076S051, ID: 287144

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΚΗΣ

Οσοι έζησαν τη νύχτα της 6ης προς7η Σεπτεμβρίου1955 στην Κωνσταντινούπολη και βγήκαν ζωντανοί, σίγουρα δεν θα την ξεχάσουν ποτέ. Μέσα σε λίγες ώρες ο μαινόμενος όχλος τούρκων βανδάλων λεηλάτησε εμπορικά καταστήματα, βιοτεχνίες, σπίτια ή σχολεία των Ελλήνων (ως και εκκλησίες και τάφοι βεβηλώθηκαν), σε ένα ξέσπασμα βίας που υποκινήθηκε και ενορχηστρώθηκε από την τότε πολιτική ηγεσία της Αγκυρας (με ιθύνοντα νου τον ίδιο τον πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές), σαν ένα ακόμη, το τελευταίο, επεισόδιο στην αμείλικτη πολιτική των εθνικών εκκαθαρίσεων της Οθωμανικής Τουρκίας. Την επαύριο των ταραχών, δίπλα στα καπνισμένα ερείπια των κτιρίων, οι εναπομείναντες Ελληνες της Πόλης αντίκρισαν καθαρά το μέλλον τους: στην πολιτεία όπου γενιές ολόκληρες είχαν εργαστεί, μορφωθεί και ευημερήσει, δεν υπήρχε γι' αυτούς ζωή.

Το χρονικό ενός εφιάλτη

Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 «αυθόρμητες» διαδηλώσεις «αγανακτισμένων» πολιτών συγκροτήθηκαν σε διάφορα σημεία της Κωνσταντινούπολης. Αιτία μία «ύποπτη» βομβιστική ενέργεια (με ελάχιστες υλικές ζημιές) που είχε σημειωθεί την προηγουμένη στο τουρκικό προξενείο Θεσσαλονίκης και όπως εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε είχε οργανωθεί από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας, τότε όμως αποδόθηκε στην Ελλάδα. Το κλίμα σε βάρος της χώρας μας και της ομογένειας ήταν ήδη βαρύ λόγω Κυπριακού, εδώ και κάμποσες βδομάδες μύριζε μπαρούτι και οι εθνικιστικές φυλλάδες της Τουρκίας συναγωνίζονταν σε ανθελληνικές κορόνες. Τερατώδεις φήμες διαδίδονταν από στόμα σε στόμα: ότι στην Κύπρο οι Ελληνες δολοφόνησαν τον ηγέτη Ντανά Εφέντη, ότι επίκειται μαζική σφαγή των Τουρκοκυπρίων, ότι η Αγγλία έδωσε την Κύπρο στην Ελλάδα με αντάλλαγμα την παραχώρηση βάσεων. Την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου διαδόθηκε, κρυφά από τους μειονοτικούς μαγαζάτορες και νοικοκυραίους( Ελληνες, Αρμένηδες και Εβραίους), πως στις 6 Σεπτεμβρίου θα έπρεπε να αναρτηθεί έξω από κάθε σπίτι ή κατάστημα Τούρκου η σημαία με την ημισέληνο. Ετσι όταν ομάδες εξαγριωμένων τραμπούκων ξεκόπηκαν από τις διαδηλώσεις εφοδιασμένες με ρόπαλα, σιδερολοστούς, μαδέρια με καρφιά, τσεκούρια, δυναμίτιδα, μπιτόνια βενζίνης και φαλτσέτες, ήξεραν πολύ καλά να ξεχωρίσουν τους στόχους τους. Οι ταραχές άρχισαν στο Νισαντάς, μεταξύ πέντε και έξι το απόγευμα, και στη συνέχεια εξαπλώθηκαν στο Μπέγιογλου. Ωστόσο οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι Νεβζάτ Εμρεάλτι και Ορχάν Εγιούμπογλου κατέθεσαν πως οι λεηλασίες ξεκίνησαν στις7.30 μ.μ.

Οι διηγήσεις των αυτοπτών μαρτύρων είναι συγκλονιστικές: σύμφωνα με τη Γεντικουλιανή Ιωαννίδου-Μωυσιάδου, που ήταν τότε έγκυος επτά μηνών, οι τραμπούκοι «με τον χυδαιότερο τρόπο κατέστρεφαν τα κορίτσια. Τα έγδυναν και όταν εκείνα αντιστεκόντουσαν, τους χάραζαν το πρόσωπο, τους δάγκωναν με λύσσα το στήθος». Σύμφωνα με τον Χριστόφορο Χρηστίδη οι αρχές «δεν κράτησαν στατιστικά στοιχεία για τις γυναίκες που βιάστηκαν, για ευνόητους λόγους».

Κύριο στόχο του μαινόμενου όχλου αποτέλεσαν οι ιερωμένοι: στην εκκλησία του Γεντί Κουλέ που καταστράφηκε ολοσχερώς, έναν ιερέα τον έριξαν από το κρεβάτι του, του ξερίζωσαν τα μαλλιά και του απέσπασαν τη γενειάδα από το πηγούνι. Ενας άλλος ιερέας κάηκε ζωντανός στο κρεβάτι του, καθώς οι βάνδαλοι έβαλαν φωτιά και τον εγκατέλειψαν αβοήθητο. Στον ναό του Γενίκιοϊ, έβγαλαν στον δρόμο έναν εβδομηνταπεντάχρονο ιερέα, τον γύμνωσαν, τον έδεσαν πίσω από ένα αυτοκίνητο και τον έσερναν στους δρόμους. Στην εκκλησία του Γενί Μαχαλέ έγδυσαν τον ιερέα, τον έδεσαν στην καρότσα ενός φορτηγού, τον περιέφεραν από γειτονιά σε γειτονιά και τον προπηλάκιζαν. Ιδού και μία ακόμη, πιο δραματική μαρτυρία: «Εις το Βαφειοχώρι μόλις εδόθη το σύνθημα της επιθέσεως, κύματα όχλου μπήκαν στην εκκλησία για να την καταστρέψουν. Μέσα όμως βρισκόταν εκείνη τη στιγμή ο αρχιδιάκονος, ο οποίος επιχείρησε να τους εμποδίση. Οι Τούρκοι άρχισαν να τον ξυλοκοπούν και να προσπαθούν να του βγάλουν τα ράσα. Ο αρχιδιάκονος αντέστη αλλά σε λιγάκι υπέκυψε. Από τις φωνές, τα ουρλιάσματα και την φασαρία ανησύχησεν η μητέρα του ιερωμένου κι έντρομη έτρεξε στην εκκλησία. Το πλήθος την εκύκλωσε κι άρχισε να την κτυπά, ενώ πιο πέρα, ο γυιός της δεμένος πισθάγκωνα σε μια καρέκλα μετεφέρετο από το πλήθος στην έξοδο. Εκεί αφού τον άφησαν, ανέθεσαν σ' έναν αλήτη να τον ξυρίση χωρίς σαπουνάδα. Οταν τον εξύρισαν, τον μετέφεραν στο καμπαναριό από κάτω και του 'καναν περιτομή! Υστερα τον άφησαν εξαντλημένον κι αιμορραγούντα». Οσο για την τουρκική

αστυνομία, παρατηρούσε το πλιάτσικο των σπιτιών και τη διαπόμπευση των Ελλήνων απαθής και μόνον όταν κάποιου η ζωή βρισκόταν σε κίνδυνο επενέβαινε, αν και αρκετά απρόθυμα, και πάντως δίχως να συλλαμβάνει τους δράστες, οι οποίοι υποδεικνύονταν από αυτόπτες μάρτυρες.

Η χαριστική βολή

Μετά το πογκρόμ πολλοί Ελληνες εκδιώχθηκαν από τις δουλειές τους: 2.000 τσαγκάρηδες, 2.000 επιπλοποιοί, 2.700 εργαζόμενοι σε εστιατόρια, 500 εργάτες σε σοκολατοποιίες, 400 τυπογράφοι, 400 εργάτες σε εργοστάσια ελαστικών, 350 εργαζόμενοι σε υφαντουργεία, 150 εργαζόμενοι σε
χυτήρια. Αυτή ήταν η χαριστική βολή για την ελληνική μειονότητα της Πόλης, η οποία έκτοτε «γονάτισε» οριστικά. Οσο για τον Μεντερές, ο οποίος είχε δηλώσει δημοσίως ότι τόσο η έκρηξη στο προξενείο της Θεσσαλονίκης όσο και το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων ήταν προσχεδιασμένα από τον ίδιον και τα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος Μπαγιάρ, Κιοπρουλού και Γκεντίκ, η Νέμεση ήρθε με τη μορφή του στρατιωτικού δικαστηρίου, που τον καταδίκασε σε θάνατο ως ενεχόμενο μεταξύ των άλλων σε διαφθορά ευρείας κλίμακας και παραβίαση του Συντάγματος. Η σκοτεινή αυτή φιγούρα είχε ανοίξει με τον πιο δραματικό τρόπο τον δρόμο για στρατιωτικές επεμβάσεις στην πολιτική ζωή της Τουρκίας (η χούντα που τον ανέτρεψε επιβλήθηκε αναίμακτα μέσα σε λιγότερο από4 ώρες, στις27 Μαΐου1960).

"Τρείς αδελφοί συμφώνησαν να θερίσουν εξήντα στρέμματα χωράφι. Την πρώτη ημέρα όμως που έπιασαν δουλειά έτυχε ν' αρρωστήσει ο ένας από τους τρείς και αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω στην σκήτη. Οι άλλοι δύο που έμειναν είπαν μεταξύ τους·
- Δεν κάνομε μια μικρή προσπάθεια να θερίσουμε κι εκείνο που αναλογεί στον αδελφό; Με την ευχή του θα το κατορθώσουμε.
Το είπαν και το έκαναν. Όταν τελείωσε το θέρισμα, κάλεσαν τον αδελφό να πάρει τον μισθό του.
- Ποιό μισθό; έλεγε εκείνος. Αφού δεν πρόλαβα να θερίσω.
- Με την ευχή σου έγινε όπως πρέπει η δουλειά, του απαντούσαν οι δύο άλλοι. Έλα τώρα να πληρωθείς.
Επειδή εκείνος δεν δέχονταν να πάρει μισθό και οι άλλοι επέμεναν να του δώσουν, για να μη φιλονικούν πήγαν σ' ένα γείτονά τους Γέροντα να τους λύσει τη διαφορά.
- Αββά, άρχισε ο πρώτος ο αδελφός που είχε αρρωστήσει, πήγαμε οι τρείς μας να θερίσουμε. Εγώ όμως, προτού πιάσω δρεπάνι στο χέρι, αρρώστησα και έφυγα. Οι αδελφοί εδώ με αναγκάζουν τώρα να πάρω μισθό, που δεν εργάστηκα. Το βρίσκεις δίκαιο αυτό;

- Αββά, επενέβησαν οι άλλοι, οι τρείς μαζί αναλάβαμε εξήντα στρέμματα χωράφι. Αν θερίζαμε όλοι, είναι απίθανο να τελειώναμε στην ορισμένη προθεσμία, Όμως με την ευχή του αδελφού οι δύο μας το βγάλαμε εις πέρας πολύ πιο γρήγορα. Δεν είναι λοιπόν δίκαιο να πάρει το μισθό του;
Ο Γέροντας θαύμασε την αγάπη των αδελφών εκείνων. Πήρε ευθύς το ξύλο κι έκρουσε για να μαζευτούν όλοι οι Μοναχοί της σκήτης σε σύναξη.
- Ελάτε, Πατέρες και αδελφοί, να κάνουμε σήμερα μια δίκη, τους είπε, όταν συγκεντρώθηκαν, και διηγήθηκε την υπόθεση. Το αποτέλεσμα ήτο να αναγκάσουν τον αδελφό να πάρει το μισθό του. Εκείνος τον πήρε κλαίγοντας κι έλεγε διαρκώς, πως την ημέρα εκείνη οι αδελφοί τον είχαν αδικήσει."

Η ιδέα της Ουνίας, ως μεθόδου και τρόπου υποταγής, συναρτάται με την επεκτατική βούληση της φραγκευμένης Παλαιάς Ρώμης, συνισταμένη στην εξάπλωση και επιβολή του παπικού πρωτείου εξουσίας. Γι’ αυτό δεν είναι περίεργη η διαπίστωση, ότι η Ουνία, ως ιδέα, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε παράλληλα με την Ιερά Εξέταση (inquisitio). Ιερά Εξέταση και Ουνία αποδείχθηκαν αμφιθαλλείς καρποί του παποφραγκικού πνεύματος. Και η μεν Ιερά Εξέταση ανέλαβε την επιβολή της παποφραγκικής εξουσίας στα όρια της φραγκοκρατουμένης Δύσεως, η δε Ουνία επωμίσθηκε την επέκταση της θρησκευτικοπολιτικής παπικής εξουσίας στην Ανατολή. Με την Ιερά Εξέταση επιδιωκόταν η εξουδετέρωση των ανυποτάκτων στην παποφραγική εξουσία΄ με την Ουνία, ο εκλατινισμός, είτε ως κανονικός εκλατινισμός, είτε με τη μέθοδο της Ουνίας, εκφραζόταν με το ρήμα: φραγκεύω (εφράγκευσε) ή περιφραστικά: έγινε φράγκος. Η Ουνία θα συμβαδίζει ιστορικά με την Ιερά Εξέταση. Η μία λοιπόν, φωτίζει το ρόλο της άλλης.

Τα ήθη και τα έθιμα μας είναι λειτουρ­γικά. Και η αγωγή, το ήθος, η παιδεία μας είναι της Εκκλησίας. Ό άξονας στην παράδοσι και στη ζωή μας είναι ο Θεάνθρωπος. Το κέντρο κάθε χωρίου ο ναός. Όλη η ενορία, όλο το χωριό μια οικογένεια, μια Εκκλησία. Γιορτές και πα­νηγύρια οι γιορτές της Εκκλησίας. Και την ήμερα των εορτών της Εκκλησίας οι αργίες, οι γιορτές και τα τρα­γούδια.

Η ψυχαγωγία σεμνή. Και τα δημοτικά τραγούδια, τα λόγια και ο ήχος, σχετίζονται με τον ήχο (και το ήθος) της Εκκλησίας. Και συχνά ο λαϊκός τραγουδιστής είναι και ο ψάλτης της Εκκλησίας.

Θυμάσαι τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά: Όπως από την απρόσιτη ουσία του Θεού προχέεται και προΐεται η άκτιστη ενέργεια, η χάρι, το φως, το κάλλος το εράσμιο πού θεώνει τον άνθρωπο και τα έργα του και τον κόσμο όλο, έτσι και από την αστείρευτη πηγή της Εκκλησίας, από τα άγια των αγίων της θείας Λειτουργίας της, αρδεύεται όλη η ζωή. Ευλογείται κάθε εκδήλωσι. Από τη γέννα του αν­θρώπου, τη βάφτισι, το γάμο, μέχρι το εξόδιο. Όλα αγιάζονται, ευλογούνται. Και όλα αγιάζουν, διδά­σκουν. Οι χαρές αποκτούν νόημα αιώνιο και οι δοκιμασίες φανερώνονται ευλογίες ανεξάντλητες. Αυτό γίνεται στην προσωπική ζωή κάθε πιστού, στη ζωή όλης της εκκλησιαστικής κοινότητος, στη ζωή του Γένους μας.

Το Άγιον Όρος και η παιδεία του Γένους μας, 1984

Οι ψυχολογικές τιμωρίες...

1. αποτελούν απειλή να χάσει το παιδί για λίγο την αγάπη των γονέων του

2. προκαλούν έντονο άγχος στο παιδί

3. οι τιμωρίες που δημιουργούν άγχος είναι πολύ πιθανό αργότερα να οδηγήσουν σε ισχυρό αυτοέλεγχο.

Οι σωματικές τιμωρίες…

1. προκαλούν επιθετικότητα ή παθητικότητα στο παιδί

2. κάνουν το παιδί να φυλάγεται μήπως το πιάσουν -φοβάται ότι θα τιμωρηθεί

3. είναι ελάχιστα αποτελεσματικές για την ανάπτυξη αυτοελέγχου στο παιδί.

Συνθήκες που συμβάλλουν στην απόκτηση αυτοελέγχου…

1. ανάμεσα σε γονείς & παιδιά υπάρχουν ισχυροί δεσμοί αγάπης

2. οι απαιτήσεις των γονέων έχουν σταθερότητα

3. οι κυρώσεις που χρησιμοποιούν οι γονείς έχουν συνέπεια

4. οι τεχνικές τιμωρίας είναι ψυχολογικές & όχι σωματικές

5. οι γονείς δικαιολογούν τις αποφάσεις τους, επισημαίνοντας τις συνέπειες των πράξεων

Αγ.Ισαάκ ο Σύρος

Το παιδί, όσο βρίσκεται μέσα στα μητρικά σπλάχνα, ζει πολύ στενοχωρημένο. Όταν όμως γεννηθεί, βρίσκει την ελευθερία του και έρχεται σ’ έναν κόσμο γεμάτο ζωή, ευρυχωρία κι απόλαυση.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ψυχή μας. Όσο βρίσκεται μέσα στην κοιλιά του παρόντος κόσμου, περνά θλίψεις και στενοχώριες. Όταν όμως βγει στην αιώνια ζωή, αναπνέει μέσα στην πνοή του Αγίου Πνεύματος και απολαμβάνει τη δόξα του θεού.

του Γεωργίου Ι. Ιατρού, Διδάκτορος Εκκλησιαστικού Δικαίου Νομικής Σχολής Αθηνών - Δικηγόρου

Κύριε, βοήθησέ με ν’ αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα όσα θα μου φέρει η σημερινή ημέρα.

Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου. Στην κάθε ώρα της ημέρας φώτιζέ με και δυνάμωνέ με για το κάθε τι.

Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω σήμερα, δίδαξέ με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την ακλόνητη πεποίθηση ότι τίποτα δε συμβαίνει χωρίς να το επιτρέψεις Εσύ.

Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε όλα μου τα έργα και τα λόγια. Στις απρόοπτες περιστάσεις μη μ’ αφήσεις να ξεχάσω ότι όλα παραχωρούνται από Σένα.

Δίδαξέ με να συμπεριφέρομαι σε κάθε μέλος της οικογένειάς μου και σ’ όλους τους συνανθρώπους μου με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μη συγχύσω και στενοχωρήσω κανένα.

Κύριε, δος μου τη δύναμη να υποφέρω τον κόπο και τα γεγονότα της ημέρας αυτής σε όλη τη διάρκειά της. Καθοδήγησε τη θέλησή μου και δίδαξέ με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ, ν’ αγαπώ.

ΑΜΗΝ.

Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός

Δροσοσταλίδα

John Newton (1725-1807)

Ω η Χάρη η εκπληκτική! Του ψιθύρου της η γλύκα

Που έσωσε μένα το ρεμάλι!

Είχα χαθεί, μα τώρα τον εαυτό μου ξαναβρήκα,

Ήμουν τυφλός, μα τώρα βλέπω πάλι.

Η Χάρη στην καρδιά μου να φοβάται είχε μάθει

Και στη Χάρη χρωστάω τ' ότι τους φόβους μου σκόρπισαν:

Τι ακριβή μου στάθηκε όταν η Χάρη εφάνη,

Η στιγμή που για πρώτη φορά την πίστη εγνώρισα!

Μέσ' από κινδύνους, παγίδες, σκλαβιά

Έφτασα τέλος εκεί που 'χα ελπίσει.

Η Χάρη σώο μ' έφερε τόσο μακριά,

Μα η Χάρη πάλι στο σπίτι θα μ' οδηγήσει.

Κι όταν πια εκεί πέρα μύρια χρόνια,

Λαμπροί σαν τον ήλιο θα 'χουμε ζήσει

Καιρό θα βρούμε τον Θεό να υμνούμε αιώνια

Πιότερο απ' όταν είχαμε αρχίσει'.

Η Διάσκεψη των προέδρων της Βουλής έκανε δεκτή ομόφωνα την πρόταση του προέδρου του Σώματος Φίλιππου Πετσάλνικου, να «υιοθετήσει» το κοινοβούλιο τα παιδιά των δύο άτυχων πιλότων, που έχασαν πρόσφατα τη ζωή τους την ώρα του καθήκοντος.
Σύμφωνα με την απόφαση, η Βουλή, από τον προϋπολογισμό της, θα αναλάβει την οικονομική ενίσχυση των παιδιών των δύο αξιωματικών, Ιωσήφ Αναστασάκη και Ανδρέα Δερμάρη, μέχρι την ενηλικίωση τους και αν σπουδάσουν, μέχρι τη συμπλήρωση του 25ου έτους της ηλικίας τους.
Το ποσό για τα δύο παιδιά του σμηναγού Ιωσήφ Αναστασάκη που έχασε τη ζωή του στις 26 Αυγούστου 2010, μετά τη σύγκρουση των δύο πολεμικών αεροσκαφών F-16 κατά τη διάρκεια άσκησης, καθορίζεται στις 18.000 ευρώ ετησίως. Στο ίδιο δυστύχημα έχασε τη ζωή του και ο σμηναγός Αναστάσιος Μπαλατσούκας, έγγαμος χωρίς παιδιά.
Για τα 4 παιδιά του ταγματάρχη Ανδρέα Δερμάρη, ο οποίος, μαζί με τον άγαμο αρχιλοχία Κωνσταντίνο Γκιώκα, σκοτώθηκαν κατά την πτώση ελικοπτέρου τύπου "Απάτσι" στις 30 Ιουλίου 2010, το ποσό καθορίζεται στις 25.000 ευρώ ετησίως.

Το μυαλό μου έχει μπλοκάρει. Η καρδιά μου έχει σφιχτεί. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Δεν ξέρω τι να πω. Δεν ξέρω τι να γράψω. Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω μια είδηση που άκουσα από πατρινό κανάλι ανήμερα της Παναγίας. Προς μεγάλη μου έκπληξη και θλίψη άκουσα ότι υπάρχουν σεξουαλικά παιχνίδια και αυτά τα σατανοπαιχνίδια, κάποια άθλια υποκείμενα τα πουλούσαν στο πανηγύρι της Παναγίας έξω από την Μονή Γηροκομείου. ΦΡΙΞΟΝ ΗΛΙΕ, ΣΤΕΝΑΞΟΝ ΓΗ.

Γονατίζω μπρος στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Γηροκομειτίσσης και με όλη μου την καρδιά την ικετεύω : Παναγία μου, συγχώρησέ μας και παρακάλεσε τον Κύριο και Υιό σου να μας συγχωρήσει και να μη μας κατακαύσει.

Παναγία μου, εμπόδισε τις αντίχριστες δυνάμεις από το σχέδιο της αποβλάκωσης της νεολαίας με την πρόωρη ανηθικότητα.

Παναγία μου, φώτισε τους Ορθόδοξους γονείς να ξυπνήσουν και να αντισταθούν στην λαίλαπα της αποκτήνωσης μικρών και μεγάλων.

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ καταπληκτική καί ὑπέρκαλη ὡραιότης, σέ δοξολογῶ, γιατί ἔχεις συγχρόνως θέληση καί δύναμη εὐεργετική. `

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ ἀληθινή ὁδός, ή πεντακάθαρη ἀλήθεια καί ή εὐτυχισμένη ζωή, σ΄εὐχαριστῶ γιατί μέ ὀδήγησες στό Φῶς τῶν θείων καί ζωοπαρόχων λόγων σου.

Ίησοῦ πού ἀνοίγεις τήν καρδιά σου σ΄αὐτούς πού χτυπούν, μέ λύπη μου, σοῦ λέω ὅτι ποτέ δέν ἄνοιξα τήν καρδιά μου νά μπεῖς μέσα.

Ίησοῦ, πού καθάρισες μ΄ἔνα σου λόγο τούς δέκα λεπρούς, σοῦ λέω ὅτι καί έγώ εἶμαι λεπρός καί ἔχω άνάγκη νά καθαριστῶ, ξεχωριστά μάλιστα ἀπ΄τά κρυφά ἀμαρτήματά μου.

Ίησοῦ, ἐσύ πού τήν ἁμαρτωλή γυναίκα τήν μετέπλασες σέ ἁγνή παρθένο, προφύλαξέ με ἀπό τό ἁμάρτημα αύτό.

Ίησοῦ, πού βαφτίστηκες στά νερά τοῦ Ίορδάνη, δός μου δάκρυα μετανοίας γιά νά πλύνω τίς ἁμαρτίες μου.

Ίησοῦ, πού εἶσαι ἡ ζωοποιός καί γλυκύτατη ζεστασιά, ζέστανέ με τόν ψυχραθέντα.

Μην αγανακτής που τα πράγματα δεν έρχονται πάντοτε όπως τα θέλεις εσύ στη ζωή σου. Δεν είναι δυνατόν, αλλά και συμφέρον σου δεν είναι, να γίνωνται όλα κατά τη σκέψι σου, κατά την επιθυμία σου, κατά το θέλημά σου. Η σκέψις σου πολύ συχνά είναι πλανεμένη, η επιθυμία σου εμπαθής, το θέλημά σου ολότελα εγωιστικό. Και ο παντογνώστης Θεός φυσικά το γνωρίζει αυτό, έστω κι αν εσύ δεν το συνειδητοποιής. Γι' αυτό και δεν επιτρέπει να εκπληρώνονται πάντα οι επιθυμίες σου, για να μη βλαφθή η ψυχή σου, ο πιο πολύτιμος θησαυρός που διαθέτεις. «Τί γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή;» (Ματθ. 16. 26).
Άφησε λοιπόν τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού, εγκατάλειψέ τον στην πανάγαθη βούλησί Του. Έγινε κάτι όπως το ήθελες; Ευχαρίστησέ Τον. Δεν έγινε; Δόξασέ Τον. Τίποτε δεν σου είναι αναγκαίο, εφ' όσον δεν σου το δίνει ο Θεός. Τίποτε, εκτός από ένα: να μην αποξενωθής από Εκείνον και τη χάρι Του. Γι΄ αυτό «επίρριψον επί Κύριον την μέριμνάν σου, και αυτός σε διαθρέψει· ου δώσει εις τον αιώνα σάλον τω δικαίω» (Ψαλμ. 54. 23).

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:

- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:

- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.

- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάς να γράφεις και να χρησιμοποιείς την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

Η.Ρ.

Τήν λένε «ΑΓΑΠΗ». Γλυκύ ὄνομα καί ἄκουσμα. Σέ κάποιες ἐποχές οἱ ἄνθρωποι δέν τήν εἶχαν ἀκούσει κἄν. Δέν γνώριζαν τίποτα γι’ αὐτήν. Ἄκουαν περί φιλίας καί φιλότητος καί στά πλαίσια αὐτῆς τῆς καταστάσεως περνοῦσαν τήν ζωή τους μέσα στήν πεζότητα καί τήν μοναξιά. Ἦλθε, ὅμως, ὁ ἄγνωστος μά τόσο ἐπιθυμητός. Ἐκεῖνος πού λαχταροῦσε ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ὁ κόσμος ὁλόκληρος. Ἧλθε – Σαρκώθηκε - ἡ «ΑΓΑΠΗ». Ὁ πόθος τῶν ἀνθρώπων γιά λύτρωση, παρεβίασε τοῦ Οὐρανοῦ τίς πύλες καί ἡ «Ἀγάπη» κατῆλθε. Ἀνέβη στό Σταυρό, θυσιάστηκε γιά μᾶς καί ἀναστήθηκε. «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί», θά μᾶς εἴπῃ ὁ Εὐαγγελιστής τῆς ἀγάπης, ὁ ἠγαπημένος Μαθητής, Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ὡς ἱερά παρακαταθήκη, ὁ Κύριος, μᾶς ἄφησε τόν λόγο Του, τήν ἐντολή του, «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» καί ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης τήν προτροπή του, «Τεκνία ἀγαπᾶτε ἀλλήλους».

Ἀδελφοί μου, ὁ δρόμος γιά τόν οὐρανό, περνάει ἀπό τήν γῆ, ἀπό τά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας τῶν ἐλαχίστων, οἱ ὁποῖοι ἀπλώνουν τό χέρι τους γιά νά πιάσουν τό δικό μας. Τούς στέλνει ὁ Θεός, γιά νά γίνουν εὐεργέτες μας, ὅπως λέγει χαρακτηριστικά ὁ Ἅγιος Ἱωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ προσφορά ἀγάπης πρός τούς ἐνδεεῖς, λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μᾶς ἐξαφαλίζει τόν οὐρανόν. «Ἔχεις ὀβολόν; ἀγόρασον τόν οὐρανόν˙ οὐχ ὅτι εὔωνος ὁ οὐρανός, ἀλλ’ ὅτι φιλάνθρωπος ὁ Δεσπότης....». Δηλαδή «Ἔχεις μιά πεντάρα (λίγα χρήματα) ἀγόρασε τόν οὐρανό. Ὄχι ἐπειδή εἶναι φτηνός ὁ οὐρανός, ἀλλ’ ἐπειδή εἶναι φιλάνθρωπος ὁ Δεσπότης...». ( Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, περί Μετανοίας, ὁμιλ. Γ΄ ΕΠΕ 30,142).

Μέσα ἀπό τήν προσφορά ἀγάπης πρός τούς ἀδελφούς μας, προσφέρουμε στόν ἴδιο τόν Θεό, ἤ μᾶλλον ἐξασφαλίζουμε τόν Παράδεισο, τήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Σήμερα, δυστυχῶς, ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ἐψύγη. Δέν θά ἦτο ὑπερβολή νά εἴπωμε, ὅτι ἡ ἀγάπη πῆρε διαζύγιο ἀπό τήν δύναμη. Ὅποιος ἀγαπάει δέν ἐχῃ ἴσως τήν ὑλική δύναμη νά βοηθήσῃ. Ὅποιος ἔχει τήν ὑλική δύναμη, πολλάκις, δέν θέλει νά προσφέρῃ.

Ὅμως ὑπάρχει ἡ δύναμη τῆς ψυχῆς, ἡ προσευχή, ἡ καρδιά, πού ξεπερνάει ὅλα τά ἐμπόδια, γκρεμίζει βουνά καί νικάει τά κύματα, γιά νά συναντήσῃ τόν ἀγαπώμενο, τόν συνάνθρωπο τόν ἀδελφό, ὅποιος καί ἄν εἶναι αὐτός.

Ἡ τοπική μας Ἐκκλησία, εὐαισθητοποιημένη στόν συγκεκριμένο τομέα (καί βέβαια δέν θά μποροῦσε νά εἶναι διαφορετικά), ἀφοῦ αὐτή εἶναι ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, προσφέρει ἀγάπη καί θαλπωρή σέ κάθε ἄνθρωπο καί εἰδικά στούς ἐν ἀνάγκαις καί θλίψεσιν ὄντας ἀδελφούς ἡμῶν, εἴτε εἶναι πατρινοί, εἴτε κατάγονται ἀπό ἄλλα μέρη.

Ὁ «ΞΕΝΩΝΑΣ» τόν ὁποῖο ἔχουμε ὁραματισθῆ εἶναι ἕνας στόχος μας μεγαλόπνοος, πού ἀπαιτεῖ καί κόπο καί μόχθο πολύ. Σ’ αὐτό τόν χῶρο, στό Κάτω Καστρίτσι, κοντά στό Γενικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομεῖο Πατρῶν «Παναγία ἡ Βοήθεια», θά προσφέρουμε τό ἐλάχιστο πού δυνάμεθα σέ ὅποιους ἀδελφούς μας, ἐμπεριστάτους καί ἐνδεεῖς ἔρχονται στόν τόπο μας ἀπό ἄλλα μέρη τῆς Πατρίδος μας, γιά νά βροῦν θεραπεία στά μεγάλα Νοσηλευτικά Ἱδρύματα τῆς πόλεως μας. Θά παρέχῃ στέγη σέ ὅσους συνοδεύουν τούς ἀσθενεῖς καί δέν δύνανται νά ἀνταποκριθοῦν στίς ἀπαιτήσεις καί τά ἔξοδα διαμονῆς τους στήν Πάτρα.

Ἡ σημερινή ἐκδήλωση εἶναι ἔκφραση συμπαραστάσεως στόν ἀγῶνα τοῦ Ἐπισκόπου καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως γιά ἀνακούφιση τοῦ πόνου τῶν συνανθρώπων μας.

Γνωρίζω, ὅτι τό κάθε ἔργο ἔχει ἀνάγκη συλλογικῆς προσπαθείας καί ἐργασίας. Μόνος του κάποιος, ἐλάχιστα πράγματα μπορῇ νά ἐπιτύχῃ. Ὅλοι μαζί ἀγωνιζόμαστε γιά τό χτίσιμο αὐτῆς τῆς κοινωνίας, ἐν ἀγάπῃ.

Γνωρίζω ὅτι ζοῦμε σέ πολύ δύσκολες ἐποχές. Ἡ πατρίδα μας διέρχεται μεγάλη πνευματική καί οἰκονομική κρίση. Ὅμως τό ἔναυσμα τοῦ ἡρωισμοῦ εἶναι ἡ δυσχέρεια. Στίς δύσκολες περιόδους γράφτηκαν οἱ ἡρωικώτερες καί λαμπρότερες σελίδες στόν τόπο μας καί πραγματοποιήθηκαν τά σπουδαιότερα ἔργα. Γιατί, ὅπως ἀνέφερα παραπάνω, τό κάθε ἐπίτευγμα εἶναι πρωτίστως ὑπόθεσις πνευματική. Εἶναι κατάθεση ψυχῆς.

Ἕνας ποιητής ἔλεγε: «Ἕκαστος ἐπιτυγχάνει ὅ,τι ζητεῖ ἀρκεῖ νά τό θέλει ὁλοψύχως». Καί μεῖς ὁλόψυχα τό θέλομε αὐτό τό ἔργο καί τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, θά τά καταφέρωμε.

Ὁ «ΞΕΝΩΝΑΣ» θά εἶναι τό ἔργο ὅλων μας. Ὅλης τῆς Πάτρας. Θά κτισθῇ μέ τήν ἀγάπη μας, τήν προσευχή μας καί τήν ἴδια τήν καρδιά μας. Μέ τό αἷμα μας καί τό δάκρυ μας.

Ἡ ἀποψινή Συναυλία εἶναι προσφορά ἀγάπης 13 νέων ἀνθρώπων, καταξιωμένων σολίστ ἀπό διάφορες χῶρες, οἱ ὁποῖοι, ἄκουσαν γιά μᾶς καί γιά τόν ἀγῶνα μας καί ἔρχονται κοντά μας, χωρίς κανένα δικό τους ὄφελος, ἀλλά γιά νά ποῦν μέ τόν δικό τους τρόπο, μέ τό τραγούδι τους καί μέ τό μουσικό ὄργανο πού κρατοῦν στά χέρια τους, τό μαντολίνο, τό: «εἴμαστε κοντά σας, προχωρεῖστε». Ἡ ἀγάπη εἶναι τό τραγούδι τῆς ψυχῆς. Ὅποιος ἀγαπάει χαίρετε. Ἐκφράζεται μέ κάθε τρόπο ἀκόμα καί μέ τήν τέχνη, πού εἶναι ὑπόθεση βαθειά ἐσωτερική. Τούς εὐχαριστῶ πολύ καί εὔχομαι ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου νά τούς συνοδεύῃ ὁ Θεός σέ κάθε τους βῆμα.

Ἀκόμη, ἐκ βαθέων ἐκφράζω τίς θερμότατες εὐχαριστίες μου πρός ὅλους, ὅσοι συνετέλεσαν στό νά φτάσουμε στήν σημερινή ἡμέρα, ἀλλά καί ἐκείνους πού μᾶς βοηθοῦν σέ κάθε φιλάνθρωπη καί ἐλεήμονα προσπάθεια μας.

Ἐνθυμοῦμαι τήν εὐλογημένη ψυχή, πού μᾶς χάρισε τό οἰκοπεδο γιά τήν ἀνέγερση τοῦ Ξενῶνα, τήν κ. Κυριακή Νάνου καί ἐκφράζω γιά μιά ἀκόμη φορά τίς εὐχαριστίες μου πρός αὐτήν.

Τόν Νομικό Σύμβουλο τῆς Μητροπόλεως κ. Ρηγᾶτο, πού κοπίασε, ὥστε νά διευθετηθοῦν ὅλες οἱ νομικές ὑποθέσεις.

Ἐπίσης μνημονεύω καί τῆς πρώτης Συναυλίας, πού ἔγινε γιά τόν Ξενῶνα ἀπό τόν Ὀργανισμό «ΠΟΡΦΥΡΑ».

Εὐχαριστῶ τόν Δῆμο Πατρέων καί τήν Ἀντιδημαρχία Πολιτισμοῦ. Τόν Ἀντιδήμαρχο Πολιτισμοῦ κ. Ἀλέξιο Σκαρμέα. Τόν Ὀργανισμό Πολιτιστικῶν καί Καλλιτεχνικῶν Ἐκδηλώσεων καί τόν Πρόεδρό του κ. Ἀνδρέα Ἀνδριόπουλο ὡς καί τόν υἱό του. Τό Τεχνικό Γραφεῖο τοῦ κ. Δημητρίου Ἀλεξάκη, τόν ἴδιο, καί ὅλο τό προσωπικό πού κοπίασασαν γιά τίς μελέτες. Τούς Ὑπευθύνους τοῦ Ἀρχαίου Ὠδείου Πατρῶν, τήν ἁρμόδια Ἀρχαιολογική Ὑπηρεσία, τούς Χορηγούς, οἱ ὁποῖοι θά ἀναφερθοῦν ὀνομαστικῶς σέ λίγο καί ὅλους ἐσᾶς Κληρικούς καί Λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι ἔρχεσθε κάθε φορά καί ἤλθατε καί τώρα, πιστεύω ὅτι θά ἔλθετε καί στή συνέχεια, ἀρωγοί μας στήν εὐλογημένη αὐτή προσπάθεια μας.

Ἐπαναλαμβάνω ὅτι, ἕνας μόνος, δέν μπορεῖ νά κάνει πολλά πράγματα.

Ὅλοι μαζί κάνουμε θαύματα.

Ὅλοι εἴμαστε Ἐκκλησία. Κάποια στιγμή, ποιός ξέρει, μπορεῖ νά βρεθοῦμε καί μεῖς στήν ἀνάγκη νά ἁπλώσουμε τό χέρι μας καί βοήθεια νά ζητήσουμε. Ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι σαφής: «Ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε».

Σᾶς εὐχαριστῶ ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ὅλους σας, γιά τήν βοήθειά σας, τήν παρουσία σας ἀπόψε ἐδῶ, τήν προσευχή σας καί τήν συμπαράστασή σας στό ἔργο μας.

Ὁ Θεός νά εἶναι πάντοτε μαζί σας.»

«Δυό πράγματα με πείθουν για την ύπαρξη του Θεού· τα άστρα τ’ ουρανού και η φωνή της συνειδήσεως», λέει ο Πασκάλ.
Tι είναι όμως η συνείδησι; Eιναι η ικανότητα που κάνει τον άνθρωπο να διακρίνη το καλό από το κακό. Σε σπρώχνει στο καλό, και νιώθεις κόλαση όταν κάνης το κακό. Aυτή τη φωνή άκουγε ο Σωκράτης και ερχόταν σε αντίθεση με τους ψευτοκουλτουριάρηδες της εποχής του, τους σοφιστάς. Για τη συνείδηση μας μιλάει ο απόστολος Παύλος στο β΄ κεφ. της πρός Pωμαίους επιστολής. Oσοι ακούνε τη συνείδησή τους, ονομάζονται ευσυνείδητοι. Oσοι δεν τη λογαριάζουν, είναι ασυνείδητοι. O ασυνείδητος όμως είναι δυστυχισμένος, όπου κι αν βρίσκεται· ενώ ο ευσυνείδητος, ακόμα και μπροστά στο θάνατο, είναι ευτυχής. Oλα τα ψυχολογικά προβλήματα οφείλονται στις τύψεις της συνειδήσεως. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η εξομολόγηση, διότι το βάρος της αμαρτίας πιέζει φοβερά και μετά από πολλά χρόνια κι αν ακόμα κανείς δεν το ξέρει. Yπάρχουν άνθρωποι που έκαναν και δημόσια εξομολόγηση για να ησυχάσουν. O άγιος Iωάννης ο Xρυσόστομος λέει· «Kαλύτερα να σε κεντήσει σκορπιός παρά να σε κεντήσει η συνείδηση». H φωνή της συνειδήσεως οδήγησε πολλούς στην αυτοκτονία. Γι’ αυτό προσοχή· όχι απελπισία, σαν τον Iούδα, αλλά εξομολόγηση. O Nτοστογιέφσκι είπε· «Oταν εξωμολογήθηκα, παράδεισος άνθισε στην καρδιά μου». Tρέξτε λοιπόν όλα τα παιδιά στην εξομολόγηση, να νικήσετε τους πειρασμούς της αμαρτίας, για να ζήσετε όχι μόνο τον ωραίο παράδεισο της φύσεως αλλά και τον παράδεισο της ψυχής σας, του οποίου κλειδί είναι η ιερα εξομολόγηση.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

Μετά τη δικτατορία των ετών 1967-1974, ο τομέας του κρατικού και κοινωνικού βίου που γνώρισε τον πληρέστερο «εκδημοκρατισμό» ήταν σίγουρα η παιδεία:

Καταργήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών και κάθε περιορισμός στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στο αξιοπερίεργο της εμφάνισης.

Αναπτύχθηκε ελεύθερα ο συνδικαλισμός των μαθητών, το λεγόμενο «μαθητικό κίνημα», με εντυπωσιακές επιδόσεις σε απεργίες, καταλήψεις, αποκλεισμούς οδών, απευθείας διάλογο των μαθητών με τους υπουργούς Παιδείας.

Απαγορεύτηκε να διορθώνονται τα λάθη στα γραπτά των μαθητών και μάλιστα με κόκκινο μελάνι («κάτω τα αιματοβαμμένα γραπτά»!) ώστε να μην πληγώνονται συναισθηματικά τα παιδιά.

Διευκολύνθηκε με ποικίλους τρόπους η προαγωγή των μαθητών από τάξη σε τάξη, αποσυνδέθηκε από τις επιδόσεις στα μαθήματα ή τις απουσίες, ώστε να μην απειλούνται τα παιδιά από πλέγματα μειονεξίας και ενοχών.

Για τους ίδιους λόγους καταργήθηκαν και τα σχολεία αριστούχων, υποβιβάστηκε ο ρόλος της βαθμολογίας, η αξιολόγηση των επιδόσεων.

Καταργήθηκε το πολυτονικό σύστημα γραφής, για να διευκολύνονται τα παιδιά στην ορθογραφία.

Απαλείφθηκε από τα σχολικά βιβλία κάθε ενδεχόμενο να παγιδευτεί ο ψυχισμός των παιδιών και το φρόνημά τους στον εθνικισμό, στη θρησκευτικότητα, στην προγονολατρία, στον ιδεαλιστικό εξωραϊσμό της Ιστορίας, σε παραδόσεις πολιτιστικής μονοτροπίας.

Ο εκδημοκρατισμός επεκτάθηκε αποφασιστικά και στον χώρο των εκπαιδευτικών: Καταργήθηκε ο θεσμός του Επιθεωρητή, αντικαταστάθηκε με «Σχολικούς Συμβούλους», που τη βοήθειά τους στο σχολικό έργο μόνο προαιρετικά ζητούν οι εκπαιδευτικοί. Δάσκαλοι και καθηγητές απαλλάχθηκαν από το ενδεχόμενο να κρίνονται και να αξιολογούνται για την απόδοση και την προσφορά τους, την κατάρτιση και την εργατικότητά τους, την ποιότητα και το ήθος τους.

Γι’ αυτό απαλείφθηκε και κάθε ιεραρχική διαβάθμιση των εκπαιδευτικών: ο διευθυντής του δημοτικού, ο γυμνασιάρχης, ο λυκειάρχης εξέπεσαν σε τίτλους προσωρινής διοικητικής ευθύνης που την αναλαμβάνει όποιος θέλει, αφού υποβάλει σχετική αίτηση στο υπουργείο. Σε ποια τάξη και ποιο μάθημα θα διδάξει κάθε εκπαιδευτικός αποφασίζεται συλλογικά, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ικανότητα κανενός για οτιδήποτε. Με την ίδια λογική μοιράζονται οι εκπαιδευτικοί μεταξύ τους και τα «ιδιαίτερα» μαθήματα.

Υστερα από είκοσι οχτώ (28) χρόνια συνεπέστατης εφαρμογής του «εκδημοκρατισμού» της παιδείας, μήπως θα έπρεπε να τολμηθεί μια (ακομμάτιστη, αμερόληπτη, απροσωπόληπτη, απροκατάληπτη, αδέκαστη) αξιολογική κρίση της επιτυχίας του «οράματος»; Με καταμέτρηση αντικειμενικών μεγεθών: Ικανότητα ανάγνωσης και γραφής των αποφοίτων κάθε σχολικής βαθμίδας, αριθμός λέξεων που συγκροτούν τη γλωσσική τους εκφραστική, κριτική ικανότητα, συνθετική ικανότητα, ικανότητα αφομοιωτικής απομνημόνευσης, δημιουργικής φαντασίας, λογικής συνέπειας, επιδόσεις στον βανδαλισμό σχολικών κτιρίων.

Η αξιολογική αποτίμηση θα μπορούσε να προκύψει από μια σοβαρή δημοσκοπική έρευνα. Θα αναλάμβανε το κόστος και την οργάνωση μια έγκυρη εφημερίδα;

Λευτεριά στους ανέμους ζητάω

έχω πάψει να είμαι θνητός,

ανεβαίνω ψηλά κι αγαπάω

δίχως σώμα χρυσός αετός

Και χωρίς τα φτερά, δεν φοβάμαι,

το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά,

Στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι,

στο Αιγαίο να δίνω φιλιά

Ἡ συζυγία ξεκινάει μὲ τὴν ταπείνωση, σαφῶς ἀνεπίγνωστη, ὑποταγῆς σὲ φυσικὲς ἀνάγκες, ἀτομικές, ἐγωκεντρικές: Ἀνάγκη ἡδονῆς, ἀνάγκη συντροφικότητας, ἀνάγκη ἀπεξάρτησης ἀπὸ τὴ γονεϊκὴ προστασία, ἀνάγκη νὰ στήσει ὁ ἀτομικὸς ἄνθρωπος τὸ δικό του σπιτικό, τὴ δική του παρουσία μέσα στὸν κοινωνικὸ βίο. Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ποὺ «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι» (δὲν ἁλιεύει πρωταθλητές), ἔχει δρομολογήσει νὰ ἱκανοποιοῦνται οἱ φυσικές, ἀτομοκεντρικὲς αὐτὲς ἀνάγκες μέσα ἀπὸ μιὰ πορεία ἀνεπίγνωστης μοιρασιᾶς τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὕπαρξης.

Ἡ μοιρασιὰ δὲν εἶναι στόχος, στόχος εἶναι ἡ ἱκανοποίηση τῆς ἀτομικῆς ἀνάγκης ποὺ ὅμως περνάει μέσα ἀπὸ τὴ μοιρασιά. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχει ἡ μοιρασιὰ τίποτα τὸ προγραμματικὰ ἀξιόμισθο. Εἶναι ἀκούσια ταπείνωση ὑποταγῆς στὴν ἀνάγκη. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀνάγκη εἶναι ἐγωκεντρική, ἡ ἱκανοποίησή της μέσα ἀπὸ τὴ μοιρασιὰ συνεπάγεται, σχεδὸν σὲ κάθε βῆμα πρόσκρουση στὸν ἄλλον, σύγκρουση, φανερὴ ἢ ἀφανὴ διαμάχη, ἀνταγωνισμὸ τῶν ἐγώ. Ἀλλὰ ἡ ἀνάγκη πλεονεκτεῖ, αὐτὴ ὑποχρεώνει τὸ ἐγώ, προοδευτικὰ καὶ ἀνεπαίσθητα, νὰ ὑποταχθεῖ, νὰ καταβάλει τὸ ἔμπονο τίμημα τῆς αὐτοπαραίτησης ποὺ προϋποθέτει ἡ ἱκανοποίηση τῶν ἀναγκῶν.

Ἡ συζυγία, κατὰ κανόνα, εἶναι σκληρὴ ἀναμέτρηση ἐγωισμῶν, ἀπαιτήσεων αὐτονομίας καὶ ἐπιβολῆς −εἶναι καυγάδες, πικρὰ λόγια, σπαραγμὸς στὰ σωθικά. Ἔτσι, μὲ αὐτοὺς τοὺς πόνους γέννας, συντελεῖται ἀνεπίγνωστα ἡ μοιρασιὰ τῆς ὕπαρξης. Τὸ τίμημα τοῦ πόνου ἀπομακρύνει κάθε ὑπόνοια κατορθώματος, ἀπαίτησης ἐπαίνων γιὰ τὴν αὐτοπαραίτηση. Ἡ μοιρασιὰ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὕπαρξης «οὐκ ἔρχεται μετὰ παρατηρήσεως», συντελεῖται ἐν ἀγνοίᾳ τῶν ἀθλουμένων. «Ὡς ἂν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρητε, νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος βλαστάνῃ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτὸς −αὐτομάτῃ γὰρ ἡ γῆ καρποφορεῖ».

Τα αναρίθμητα κακά έργα σου δεν θέλεις σε κανένα να τα κοινοποίησης. Κι ένα μικρό καλό σ' όλους το λες, για να θρέψης με τους επαίνους που θ' ακούσης τη ματαιοδοξία σου. Δεν σου είναι αρκετό που το καλό αυτό έργο είναι γνωστό και ευπρόσδεκτο στον Θεό; Άλλοι έκαναν πλήθος αγαθοεργιών: Σκόρπισαν την περιουσία τους στους φτωχούς, φώτισαν τον κόσμο, έσωσαν πολλές ψυχές. Και όμως δεν καυχήθηκαν για όλ' αυτά. Κι εσύ που δεν έκανες κάτι σπουδαίο, κομπάζεις ασυλλόγιστα με το τίποτα;

Γιατί ζητάς να σ' επαινέσουν οι άλλοι για ένα καλό σου έργο; Το καλό παραμένει πάντα καλό έστω κι αν κανείς δεν το επαινή. Το κακό παραμένει κακό έστω κι αν κανείς δεν το κατηγορή. Αν όλοι οι άνθρωποι σε επαινούν, τίποτε δεν θ' αποκτήσης. Αν κανείς δεν σε επαινέση, τίποτε δεν θα στερηθής. Δεν κάνεις το καλό για τους ανθρώπους, μα για τον Θεό. Σου αρκεί λοιπόν του Θεού η αμοιβή.

Όταν είσαι ευτυχισμένος και τιμημένος από τους ανθρώπους, μην ενθουσιάζεσαι. Και όταν είσαι δυστυχισμένος και περιφρονημένος, μην απελπίζεσαι. Και στην πρώτη και στη δεύτερη περίστασι δείξε μετριοπάθεια και σύνεσι. Γιατί στην παρούσα ζωή όλα είναι μεταβλητά. Για όλα λοιπόν να δοξάζης τον Θεό και όλα να τα αποδέχεσαι ως προερχόμενα απ' Αυτόν και το άγιο θέλημά Του.

Η υπόγεια λίμνη της Μελισσάνης που ανακαλύφθηκε το 1951 από τον σπηλαιολόγο Γιάννη Πετρόχειλο, βρίσκεται στον Καραβόμυλο, λίγο έξω από τη Σάμη. Στο εσωτερικό της έχει καταρρεύσει ένα μεγάλο μέρος της οροφής, αποκαλύπτοντας ένα συναρπαστικό θέαμα. Στην αρχαιότητα, η λίμνη ήταν τόπος λατρείας του Πάνα και της νύμφης Μελισσάνθης. Ο μύθος λέει πως η Μελισσάνθη αυτοκτόνησε μέσα στη λίμνη από τη λύπη της, επειδή ο Πάνας δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά της. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η βοσκοπούλα Μελισσάνθη έχασε ένα πρόβατο και καθώς προσπαθούσε να το βρει, σκόνταψε και έπεσε μέσα στη λίμνη. Μέσα στη λίμνη βρίσκεται ένα νησάκι, στο οποίο ο αρχαιολόγος Σ. Μαρινάτος ανακάλυψε ιερό του Πάνα, τα ευρήματα του οποίου βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου. Τα ευρήματα αυτά είναι ένα πήλινο ειδώλιο του θεού Πάνα, ένας πήλινος δίσκος που απεικονίζει νύμφες να χορεύουν, μια πήλινη πλάκα με πομπή νυμφών καθώς και ένα μικρό πλακίδιο με ανάγλυφη γυναικεία μορφή.
Το βαραθροσπήλαιο της Μελισσάνης αποτελεί μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο. Δημιουργήθηκε από μια μηχανική και χημική διεργασία που ονομάζεται καρστικοποίηση, κατά την οποία το νερό εισχωρεί στα ασβεστολιθικά πετρώματα, τα διαβρώνει και δημιουργεί κοιλώματα. Το 1963 αποδείχθηκε ότι το σπήλαιο της Μελισσάνης επικοινωνεί με όλο το καρστικό δίκτυο του νησιού, δεδομένου ότι το θαλασσινό νερό εισχωρεί στο έδαφος από την περιοχή του Αργοστολίου (Καταβόθρες), ακολουθεί μια υπόγεια διαδρομή, ενώνεται με νερό της βροχής που έχει εισχωρήσει από τα πετρώματα και φτάνει στη Μελισσάνη και σε άλλα σπήλαια της περιοχής για να διοχετευτεί, υφάλμυρο πλέον, στην περιοχή του Καραβόμυλου.
Οι σημερινοί επισκέπτες φτάνουν ως τη λίμνη από ένα υπόγειο τούνελ και έχουν τη δυνατότητα να την εξερευνήσουν με βάρκα και ξεναγό, για να θαυμάσουν το απαράμιλλο φυσικό γλυπτό που δημιουργούν οι αμέτρητοι σταλακτίτες και το κρυστάλλινο γαλαζοπράσινο χρώμα των νερών.

Αν θέλουμε να αποκτήσουμε τέλεια πραότητα οφείλουμε να πετάξουμε από πάνω μας όχι μόνον την εξωτερική ενέργεια της οργής αλλά και την ταραχή της διανοίας. Διότι δεν ωφελεί μόνο το να συγκρατούμε το στόμα μας κατά την ώρα του θυμού, όσο το να καθαρίζωμεν την καρδία μας από τη μνησικακία και να μην στριφογυρίζωμεν στη σκέψη μας πονηρούς λογισμούς εναντίον του αδελφού μας. Διότι όταν κοπεί από την καρδιά η ρίζα του θυμού τότε ούτε το μίσος ούτε ο φθόνος θα μπορέσουν να γίνουν πράξεις.

Εκείνος που μισεί τον αδελφό του έχει ήδη χαρακτηρισθεί ανθρωποκτόνος επειδή τον σκοτώνει με την διάθεση του μίσους που διατηρεί στη σκέψη του. Το αίμα του θύματος αυτού δεν το βλέπουν οι άνθρωποι επειδή δεν χύθηκε με ξίφος, αλλά την εσωτερική όμως ορμή της καρδίας, η οποία νοερά τον φόνευσε βλέπει ο Θεός. Ο Θεός άλλωστε ανταποδίδει εις τους ανθρώπους στέφανους ή τιμωρίας όχι μόνο δια τας πράξεις τους αλλά και δια τους λογισμούς και τις προαιρέσεις των όπως ο Ίδιος μας λέει με το στόμα του προφήτου «Εγώ έρχομαι να συγκεντρώσω τα έργα, τους λογισμούς και τας ενθυμήσεις αυτών.» Γι' αυτό ο Απόστολος Παύλος μας λέει ότι: «Μεταξύ των οι λογισμοί θα κατηγορούν ή και θα απολογούνται κατά την ημέρα που θα κρίνει ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων.

Σωτήρης Γουνελάς

Αποσαφηνίζω, λοιπόν, για άλλη μια φορά τα πράγματα: για να πάω στους Έλληνες, για να βρω το ψαχνό του περιλάλητου ελληνισμού, χρειάζεται η πίστη της Εκκλησίας. Ο ελληνισμός σκέτος είναι πτώση κατά την χριστιανική παρά­δοση και διάλυση κατά την ιστορική (παρακμή δηλαδή). Έ­νας αρχαίος κόσμος παρέδωσε τη θέση του σ' έναν νέο —και­νό— που ανοίχτηκε με την Ενανθρώπηση. Μπαίνω σ' αυτόν και προχωρώ στο Φως ή μένω απ' έξω και α) είτε ψάχνω, αναζητώ, προσπαθώ να βρω την άκρη που έχασα, β) είτε δεν ψάχνω τίποτα, στέκομαι ή ενεργώ ή πάσχω ή υφίσταμαι κα­ταστάσεις, δέσμιος της πώρωσης, της αναισθησίας ή της ακηδίας μου.

Τί θέλω να πω μέσα από όλα αυτά; Θέλω να πω πως η σχέση με την πνευματική παράδοση είναι υπόθεση προσωπι­κή, όχι κοινωνική, εθνική, κρατική ή δεν ξέρω τι άλλο. Ο Χριστός δεν έρχεται να σώσει έθνη, κράτη, κοινωνίες, αυτο­κρατορίες, όχλους, λαούς και άλλες γενικότητες. Έρχεται να σώσει το απολωλός, τον άνθρωπο που έχει χάσει τον προσα­νατολισμό του και στρέφεται στο Φως και στο Λόγο. Δεν σώζει μαζικά, δεν σώζει με οργανωμένο σχέδιο της πολι­τείας, ελληνικής ή άλλης, δεν σώζει επειδή υπάρχει ο «Έλλην λόγος» (που έλεγε σε κάποιο άρθρο του στην Καθημερινή ο π. Γ. Μεταλληνός, ξεχνώντας πως δίπλα στον έλληνα λόγο είναι και «ο Έλλην χωροφύλαξ»...), δεν σώζει επειδή κάποι­ος ή κάποιοι βαπτίστηκαν κάποτε σε νηπιακή ηλικία κι από τότε δεν ασχολήθηκαν σχεδόν ποτέ με την ενεργοποίη­ση των χαρισμάτων του αγίου Πνεύματος. Κανένας δεν γίνεται με το ζόρι πιστός, ούτε γίνεται κατά παραγγελίαν, ούτε ταυτίζεται το έλληνας με το ορθόδοξος.

Τι επιπτώσεις έχει όμως η άρνηση πληρωμής τελών στα διόδια;
Τι ακριβώς πρέπει να κάνουν όσοι έχουν επιλέξει να μην πληρώνουν; Ποια διαδικασία πρέπει ν' ακολουθήσουν μέχρι ν' ανοίξει η μπάρα να περάσουν και να συνεχίσουν το ταξίδι τους;

Απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα αλλά και σε πολλά άλλα, μπορούν να βρουν στο site του Πανελλαδικού Συντονιστικού Επιτροπών Αγώνα Ενάντια στα Διόδια epitropesdiodiastop.blogspot.com

Οι οδηγίες πάντως που δίνονται μέσω του site του Συντονιστικού προς τους ενδιαφερομένους είναι:

1. Ενημερώνουμε τον υπάλληλο ότι «δεν πληρώνουμε διόδια».

2. Δίνουμε μόνο τον αριθμό του αυτοκινήτου μας.

3. Αρνούμαστε να υπογράψουμε οτιδήποτε.

4. Προειδοποιούμε ότι εάν δεν ανοίξουν την μπάρα σε 10 δευτερόλεπτα θεωρούμε ότι καταστρατηγούν το συνταγματικό μας δικαίωμα για ελεύθερη μετακίνηση πολιτών. Αν δεν το κάνουν, τότε

5. Κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο και με μια ώθηση προς τα εμπρός η μπάρα ανεβαίνει και μετά πηγαίνει στο πλάι.

6. Συνεχίζουμε τον δρόμο μας.

7. Η μπάρα δεν παθαίνει καμιά φθορά και δεν κάνουμε τίποτα παράνομο.

«Καμιά ποινική ευθύνη δεν φέρει αυτός που αρνείται να πληρώσει», σύμφωνα με το μέλος του Συντονιστικού, Βασίλη Παπαδόπουλο, και όπως υποστηρίζει η διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί βάσει της νομοθεσίας είναι η εξής: Ο υπάλληλος φωτογραφίζει τον αριθμό του αυτοκινήτου που αρνείται να πληρώσει, τον στέλνει στο υπουργείο Συγκοινωνιών, από εκεί εντοπίζεται ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου και η ιδιωτική εταιρεία τού στέλνει ένα έγγραφο μέσω του οποίου τον ενημερώνει ότι πρέπει να πληρώσει το αντίτιμο και του δίνει κάποιες μέρες περιθώριο. Εάν ο πολίτης δεν ανταποκριθεί, τότε η εταιρεία έχει το δικαίωμα να ζητήσει ως ποινή το εικοσαπλάσιο της αξίας του αντιτίμου που ο οδηγός δεν πλήρωσε.

Αυτή η διαδικασία όμως μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει ποτέ και σε κανέναν, γιατί όπως εξηγεί ο κ. Παπαδόπουλος από τη μια μπαίνουν αντισυνταγματικά ζητήματα και από την άλλη οι ιδιωτικές εταιρείες δεν είναι εντάξει με τις συμβάσεις που έχουν υπογράψει.

π.Γ.Μεταλληνού

Απέβλεπε στην αναζωπύρηση του πατερικού φρονήματος, για την επανεύρεση των υπαρκτικών θεμελίων του Γένους. Γι’ αυτό έκανε συνεχώς έκκληση στην ορθόδοξη συνείδηση του λαού: «Έμαθα -έλεγε-πώς με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου και Θεού δεν είσθενε Έλληνες (δηλ. ειδωλολάτρες), δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί άθεοι, αλλ' είσθενε ευσεβείς ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύετε και είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας...». Η δική του (δια)φωτιστική προσπάθεια διαφοροποιούνταν ριζικά από εκείνη των δυτικόφρονων Διαφωτιστών της εποχής και επεδίωκε να προφυλάξει τον λαό από τη σύγχυση των διαφόρων προπαγανδών, που άρδευαν κατακλυσμικά τη συνείδηση του: «Όλες οι πίστες -ήταν το κήρυγμα του Πατροκοσμά-είναι ψεύτικες, κάλπικες, όλες του Διαβόλου. Τούτο εκατάλαβα αληθινόν, θείον, ούράνιον, σωστόν, τέλειον και δια λόγου μου και δια λόγου σας, πως μόνη η πίστις των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών είναι καλή και αγία...». Το κήρυγμα του, τριαδοκεντρικό οπωσδήποτε, εστιάζεται συχνά στο πρόσωπο του Χριστού, αφού το «κινδυνευόμενον και προκείμενον» ήταν η χριστιανική (ορθόδοξη) υπόσταση του Έθνους. Ο Χριστός είναι για τον Κοσμά «ό γλυκύτατος αύθέντης και δεσπότης». Χρυσοστομικές εξάρσεις στον λόγο του είναι συχνές: «Άνίσως, αδελφοί μου, και ήταν δυνατόν να ανεβώ εις τον ούρανόν, να φωνάξω μίαν φωνήν μεγάλην, να κηρύξω εις όλον τον κόσμον πώς μόνος ό Χριστός μου είναι Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός αληθινός και ζωή των απάντων, ήθελα να το κάμω».

Το κήρυγμα του δεν ήταν άχρωμη ηθικολογία, αλλά θεολογία, πατερικό στην ουσία του και δογματικό παρά την απλότητα του. Προέβαλλε το ορθοδοξοπατερικό ήθος μέσα από τον ρεαλισμό της εν Χριστώ σωτηρίας. Ζητούσε καθαρότητα της καρδιάς, για να μπορεί να βλαστήσει ο Θείος σπόρος (πρβλ. Λουκ, η' 5 κ.εξ.) και μετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας. Γι' αυτό έστηνε έναν ξύλινο σταυρό (πολλοί από αυτούς έχουν σωθεί) και δίδασκε στη σκιά του, καλώντας τον λαό στα μυστήρια (ευχέλαιο, εξομολόγηση, Θεία Ευχαριστία). Από την ορθόδοξη παράδοση προχωρούσε στο ορθόδοξο ήθος, προβάλλοντας την τριάδα των αρετών: ταπείνωση, συγχωρητικότητα, αγάπη, ως θεμέλιο της εκκλησιαστικής κοινωνικότητας. Ζητούσε από τον Θεό να «φύτευση και να ρίζωση εις την καρδίαν (των ακροατών του) την ειρήνην, την αγάπην, την ομόνοιαν, την πραότητα, την θερμήν πίστιν, την ορθήν έξομολόγησιν». Οικοδομούσε, έτσι, τον σύνδεσμο ατομικότητας και κοινωνικότητας μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα.

«Η ψυχή λοιπόν, πρέπει να οδηγείται στη άσκηση κάθε αγαθού έργου. Από τα πρώτα βήματα της ζωής του ανθρώπου, οπότε είναι ακόμη εύπλαστη κι απαλή και μαλακή σαν το κερί. Κι εύκολα διαμορφώνεται, σύμφωνα με τις μορφές και τα σχήματα που παρουσιάζονται σε αυτήν, από τους πνευματικούς οδηγούς της. Ώστε, όταν ωριμάσει το λογικό και η ικανότητα της διακρίσεως, να μπορεί να βρει το δρόμο της, με βάση τα πρώτα στοιχεία, τα πρώτα μαθήματα και τα παραδείγματα της ευσεβείας που τους έχουν παραδοθεί. Αφού το μεν λογικό θα της υπαγορεύει να επιδιώκει το ωφέλιμο. Ενώ η συνήθεια θα κάνει εύκολη την επιτυχία. Μετά από αυτήν την παιδεία, έρχεται το παιδί σε μια ωριμότητα. Η άσκηση, οδηγεί πάντα το παιδί στην ωριμότητα. Πρέπει να δεχόμαστε την υπόσχεση κι ομολογία του νέου ότι θέλει να ακολουθήσει - μάλιστα κι αυτό είναι μεγάλη μας ευθύνη - νου παρθενικό»

Φιλάνθρωπε Κύριε, πῶς δὲ λησμόνησες τὸν ἁμαρτωλὸ δοῦλο σου, ἀλλὰ γεμάτος ἔλεος μὲ εἶδες ἀπὸ τὴ δόξα σου καὶ μοῦ ἐμφανίστηκες μὲ ἀκατάληπτο τρόπο! Ἐγὼ πάντοτε σὲ προσέβαλλα καὶ σὲ λυποῦσα. Σὺ ὅμως, Κύριε, γιὰ τὴ μικρή μου μετάνοια μοῦ ἔδωσες νὰ γνωρίσω τὴ μεγάλη σου ἀγάπη καὶ τὴν ἄμετρη ἀγαθότητά σου. Τὸ ἱλαρὸ καὶ πράο βλέμμα σου ἔθελξε τὴν ψυχή μου. Τί νὰ σοῦ ἀνταποδώσω, Κύριε, ἢ ποιὸν αἶνο νὰ σοῦ προσφέρω; Σὺ δίνεις τὴ χάρη σου, γιὰ νὰ καίγεται ἀδιάλειπτα ἡ καρδιά μου ἀπὸ ἀγάπη, καὶ δὲν βρίσκει πιὰ ἀνάπαυση οὔτε νύχτα οὔτε μέρα ἀπὸ τὴ θεϊκὴ ἀγάπη. Ἡ θύμησή σου θερμαίνει τὴν ψυχή μου, ποὺ τίποτε στὴ γῆ δὲν τὴν ἀναπαύει ἐκτὸς ἀπὸ Σένα. Γι᾿ αὐτὸ μὲ δάκρυα Σὲ ζητῶ, καὶ πάλι ποθεῖ ὁ νοῦς μου τὴ γλυκύτητά σου... Κύριε, δῶσε μου νὰ ἀγαπῶ μόνον Ἐσένα.

Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δίνει δύναμη γιὰ νὰ ἀγαπᾶς τὸν Ἀγαπημένο. Τότε ἡ ψυχὴ ἕλκεται ἀδιάκοπα πρὸς τὴν προσευχὴ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ λησμονήσει τὸν Κύριο οὔτε γιὰ ἕνα δευτερόλεπτο.

Πινακίδα που βρέθηκε το 2006 και για την οποία υπάρχει αναφορά στην Οδύσσεια

Σε μια από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών εκτιμούν ότι προχώρησαν δύο Έλληνες αρχαιολόγοι από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, που τα τελευταία 16 χρόνια ανασκάπτουν την περιοχή Αγ. Αθανάσιος.
«Σύμφωνα με τα έως σήμερα στοιχεία, κινητά και ακίνητα, που είναι ιδιαίτερα σοβαρά, και με κάθε επιστημονική επιφύλαξη, πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά στο Ανάκτορο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, το μόνο από τα Ανάκτορα των Ομηρικών Επών, που δεν έχει ανακαλυφθεί», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Αρχαιολογίας, Θανάσης Παπαδόπουλος, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του, Λίτσα Κοντορλή, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων παρουσίασαν στις 20 Αυγούστου την επιστημονική τους ανακάλυψη.
Πρόκειται για ένα μέγαρο τριών επιπέδων με κλιμακοστάσιο λαξευμένο στον βράχο και μέσα σε αυτό υπολείμματα μυκηναϊκής κεραμικής. Ακόμα ένα σημαντικό εύρημα είναι μια κρήνη, που τοποθετείται στον 13ο αιώνα π.Χ, περίοδο κατά την οποία έζησε ο Οδυσσέας. Αντίστοιχες κρήνες ήρθαν στο φως στην Ακρόπολη των Μυκηνών και την Τίρυνθα.
«Πιστεύουμε ότι με τα ευρήματα, που έχουμε, τεκμηριώνουμε με επιστημονικό τρόπο την παράδοση, που αναφέρεται από τον Όμηρο και οι περιγραφές που γίνονται ταιριάζουν, παρά τις καταστροφές που έχουν υποστεί, γιατί πρώτον, η περιοχή κατοικήθηκε και χάθηκαν πολύτιμα στοιχεία και δευτερευόντως επειδή ο χώρος ήταν άφρακτος με αποτέλεσμα περίεργοι περιπατητές να εισβάλλουν σε αυτόν καθημερινά» τονίζει ο κ.Παπαδόπουλος, ζητώντας από την πολιτεία και το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού να μεριμνήσουν προκειμένου να συνεχισθεί η ανασκαφή και να περιφραχθεί ο χώρος.
Σημειώνεται ότι πριν τέσσερα χρόνια, τον Νοέμβριο του 2006, ήρθε στο φως ένα σημαντικό εύρημα από την Ιθάκη. Επρόκειτο για πινακίδα, για την οποία υπάρχει αναφορά στην Οδύσσεια. Το εύρημα παρουσιάστηκε σε γερμανικό έγκριτο αρχαιολογικό έντυπο (ΚΑDMOS). Πρόκειται για την απεικόνιση πλοίου με τον Οδυσσέα, δεμένο στο κατάρτι, και τερατόμορφα σχέδια, μια τρίαινα και σημάδια γραφής Γραμμικής Α. Την επιστημονική δημοσίευση συνυπογράφουν δύο Έλληνες αρχαιολόγοι με τον ειδικό σε θέματα επιγραφικής Βρετανό Τζ. Όουενς.
Η περιοχή Αγ. Αθανασίου, στην οποία γίνονται ανασκαφές είναι έκτασης 25 στρεμμάτων και είναι απαλλοτριωμένη με απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Προσφάτως, μάλιστα, το Νομαρχιακό Συμβούλιο Ιθάκης ενέκρινε για το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων χρηματοδότηση 115.000 ευρώ, προκειμένου να συνεχισθεί η αρχαιολογική έρευνα.
Ο επί εικοσαετίας πρώην δήμαρχος Ιθάκης, Σπύρος Αρσένης, δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ότι «πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις για την ελληνική, και όχι μόνον, αρχαιολογία, καθώς ο Οδυσσέας αποτελεί εμβληματική μορφή για την παγκόσμια κοινότητα, τα μέλη της οποίας τον γνωρίζουν από τα μαθητικά τους χρόνια».
Από την πλευρά του υπουργείου Πολιτισμού δεν διατυπώθηκε σχόλιο για το θέμα.
ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγή

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

Στην εφημερίδα “Πολίτης” - γνωστή ως εκφραστικό όργανο των Ελληνόφωνων Τουρκοφρόνων - το και κατεξοχήν βήμα του ανθελληνισμού και του ενδοτισμού στη μεγαλόνησο δημοσιεύθηκε άρθρο του κ. Μαύρου ο οποίος προσπαθεί να αμαυρώσει τη μνήμη της.....
κατεχόμενης Μόρφου, να εμπαίξει τον αγώνα των προσφύγων Μορφιτών να επιστρέψουν στην κατεχόμενη πατρίδα τους και να κακίσει τους Ελληνες της Κύπρου οι οποίοι με συντριπτική πλειοψηφία είπαν ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν.

Ο Νεοκύπριος συντάκτης του καλεί τους Μορφίτες να στηρίξουν τον μειοδότη Νεοκύπριο σύντροφο Χριστόφια για να ακρωτηριάσει την Κύπρο. Εχει μάλιστα τη θρασύτητα να εμπλέκει στους Νεοκυπριακούς προσανατολισμούς του τον Παναγιότατο Οικουμενικό Πατριάρχη που τέλεσε λειτουργία στην Παναγία του Σουμελά και το Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο που θα λειτουργήσει την εκκλησία του Αγίου Μάμαντος στο κατεχόμενο Μόρφου.

Περιττόν να τονίσουμε ότι ούτε ο Παναγιότατος ούτε ο Πανιερώτατος έχουν σχέση με τις προπαγανδιστικές και ενδοτικές θέσεις του αρθρογράφου.

Παραθέτουμε απόσπασμα από το επαίσχυντο ενδοτικό και προπαγανδιστικό άρθρο του κ. Μαύρου για να κατανοήσουν οι αναγνώστες ποιου είδους Νεοκυπριακή λύσσα και ενδοτισμός δορυφορούν τον επικίνδυνο Νεοκύπριο πρόεδρο Χριστόφια.


Παναγία Σουμελά 2010 - Άγιος Μάμας 2004


Του Παναγιώτη Μαύρου

Οι μνήμες που ξύπνησαν με τη θρησκευτική σύναξη στην Τραπεζούντα να μας αφυπνήσουν από τον λήθαργο για να μην φτάσουμε και εμείς στο σημείο να λειτουργούμε τον 'Αγιό μας μια φορά τον χρόνο σε χαμένη Πατρίδα. Ας συνετιστούμε και να αντιληφθούμε ότι μετά από το πραξικόπημα που μας έφερε τον Αττίλα, μετά το ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος που το δαιμονοποίησαν χωρίς να μπουν στο κόπο να το διαπραγματευθούν και μετά από 36 χρόνια κατοχής, η λύση του συμβιβασμού - μιας βιώσιμης διζωνικής ομοσπονδίας - είναι το εφικτή.

Αυτοί που ψάχνουν δήθεν για το ευκταίο και περιφέρονται τη συνοδεία καναλιών από πρεσβεία σε πρεσβεία την ημέρα κατάληψης της Μόρφου για να επιδώσουν διαμαρτυρίες με «περήφανες αρλουμποειδείς» δηλώσεις προκαλούν τον γέλωτα στους πιο ήρεμους και τον θυμό στους πιο νευρικούς που καταφεύγουν στο remote control...

Είναι λοιπόν υπέρτατον καθήκον των Μορφιτών να συμπορευθούν με τον Πρόεδρο Χριστόφια και τις νούσιμες επανενωτικές δυνάμεις, για να μπορούμε εμείς οι μεγαλύτεροι να κλείσουμε τον κύκλο μας στις γειτονιές μας, στα μπακάλικά μας, στα καλοκαιρινά σινεμά, στο δημόσιο κήπο, στο Μοντάλτο, στο τρεξιμιό, στα γυμνάσιά μας, στις εκκλησίες μας, για να φύγουμε από αυτή τη ζωή δικαιωμένοι, κληροδοτώντας στα παιδιά και τα εγγόνια μας την μορφίτικη κουλτούρα που βλέπουμε σιγά-σιγά να χάνεται.

Ας δώσουμε όλοι οι Μορφίτες το παρών μας στις 2 του Σεπτέμβρη στη γιορτή του Αγίου μας, για να διαδηλώσουμε την πίστη μας για επιστροφή, κλείνοντας τα αφτιά μας στους επιτήδειους κομπλεξικοεθνικιστές που θα αρχίσουν πάλι το ίδιο τροπάριο.

Η σύναξη της Τραπεζούντας άφησε πολλά μηνύματα για δεύτερες σκέψεις για τους υπερπατριώτες του «πάλι με χρόνια με καιρούς...».


Πύλη εκκλησιαστικών ειδήσεων “Αμήν”’

Πολίτης

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Γιατί άλλοι λατρεύουν και δοξάζουν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και άλλοι τον περιφρονούν και τον βλαστημούν; Γιατί άλλοι τηρούν τις άγιες εντολές Του και άλλοι τις ποδοταπούν; Γιατί άλλοι εκκλησιάζονται τακτικά και άλλοι αραιά ή καθόλου; Γιατί άλλοι κοινωνούν με πόθο το Πανάγιο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Χριστού και άλλοι δεν κοινωνούν ποτέ; Γιατί άλλοι πιστεύουν και προσδοκούν την αιώνιο ζωή και άλλοι αρνούνται την ύπαρξή της;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα δεν είναι εύκολη, διότι η ψυχή του ανθρώπου είναι άβυσσος. Ο άνθρωπος γνωρίζει ένα μέρος της ψυχικής του καταστάσεως και αυτό ανάλογα με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Στο βάθος-βάθος την ψυχή τού κάθε ανθρώπου γνωρίζει μόνο ο Χριστός. Έτσι προσπαθώντας να δώσουμε την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα μπορούμε βασιζόμενοι στη θεόπνευστη Αγία Γραφή και στους πνευματοφόρους Αγίους Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, να πούμε ότι άλλοι άνθρωποι ενεργούν με τον α΄ τρόπο και άλλοι με τον β΄ τρόπο, ανάλογα με την καλή ή την κακή προαίρεσή τους. Ο άνθρωπος, δηλαδή, επειδή είναι πλασμένος ελεύθερος από τον Θεό προαιρείται, προτιμά, επιλέγει το καλό ή το κακό, ανάλογα με την ελεύθερη καλή ή κακή προαίρεσή του. Για να καταλάβουμε λίγο αυτό το θέμα, θα αναφέρουμε δύο παραδείγματα, ένα παλαιότερο και ένα σύγχρονο.

Όταν ο Θεάνθρωπος Κύριος Εσταυρώθη, σταυρώθηκαν μαζί του δύο κακούργοι, δύο ληστές. Στην αρχή, όπως μας διηγείται ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, και οι δύο βλαστημούσαν το Χριστό,. Όμως ο εκ δεξιών ληστής βλέποντας την όλη συμπεριφορά του Χριστού και ακούγοντας τα άγια λόγια Του, συγκλονίστηκε εσωτερικά και επειδή είχε καλή προαίρεση, άλλαξε στάση και ειλικρινά μετανοημένος και ταπεινωμένος ήλεγξε τον άλλο ληστή λέγοντας: «ουδέ φοβή συ τον Θεόν, ότι εν τω αυτώ κρίματι ει; και ημείς μεν δικαίωςž άξια γαρ ων επράξαμεν, απολαμβάνομενž ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε» (Λουκ. κγ΄ 40-42). Κι έπειτα με μεγαλειώδη πίστη και αγάπη παρακάλεσε τον Κύριο: «Μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου». Και ο Κύριος του είπε: «Αμήν, λέγω σοι, σήμερον μετ΄ εμού έση εν τω παραδείσω». Έτσι σώθηκε αυτός, ο άλλος όμως ληστής παρότι τα ίδια έβλεπε και άκουγε, επειδή είχε κακή προαίρεση, έμεινε αδιόρθωτος και αμετανόητος και έτσι έχασε την αιώνιο ζωή.

Ας δούμε τώρα δύο βαριά αρρώστους. Ο ένας ήταν δικηγόρος και δεν ζούσε πνευματική ζωή. Κάποια μέρα στο θάλαμο του νοσοκομείου που ήταν, πήγαν χριστιανοί νέοι να επισκεφτούν ένα φίλο τους σε διπλανό κρεβάτι. Ένας εξ αυτών πρόσεξε ότι ο δικηγόρος διάβαζε ένα κοσμικό περιοδικό. Τότε πήρε το θάρρος και του είπε: «με συγχωρείτε δεν θα ήταν προτιμότερο να διαβάσετε ένα άλλο βιβλίο που θα σας ωφελούσε;». «Σαν τι;»: ρώτησε ο δικηγόρος. «Να διαβάσετε την Καινή Διαθήκη που πολύ θα σας παρηγορήσει και θα σας ενισχύσει».

Τότε ο δικηγόρος αγρίεψε και είπε: «Δεν υπάρχει για μένα Θεός, δεν υπάρχει τίποτε. Αν υπήρχε Θεός, θα με βασάνιζε έτσι;». Ο νέος τότε μαζεύτηκε και δεν μίλησε άλλο. Μετά από μερικές μέρες αυτός ο νέος και οι φίλοι του πήγαν πάλι στο νοσοκομείο. Ο δικηγόρος δεν ήταν εκεί. Ρώτησε να μάθει τι απέγινε και ένας κύριος, που είχε ακούσει το διάλογο με το δικηγόρο, είπε στο νέο: «Θυμάστε που είχατε πει στο δικηγόρο να διαβάσει την Κ. Διαθήκη κι εκείνος αντέδρασε άσχημα; Όταν φύγατε, φαίνεται ότι το σκέφτηκε καλύτερα και ζήτησε να του φέρουν μία Κ. Διαθήκη. άρχισε να την διαβάζει και σύντομα ζήτησε ιερέα να εξομολογηθεί. Κατόπιν κοινώνησε και πριν λίγες μέρες έφυγε για τον παράδεισο».

Ας δούμε και τον άλλο άρρωστο. Αυτός ήταν Ελληνοαμερικανός και είχε καρκίνο. Νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της Λάρισας. Κάποιοι γνωστοί είπαν στο μακαριστό π.Αθανάσιο Μυτιληναίο να πάει να τον δει. Εκείνος πήγε. Μίλησε με πολλή αγάπη και συμπάθεια στον άρρωστο και στο τέλος τον ρώτησε αν θέλει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Εκείνος δυστυχώς αρνήθηκε. Έπειτα ο π.Αθανάσιος έκανε ένα σοφότατο τέχνασμα για να παρακινήσει τον Ελληνοαμερικανό να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Φρόντισε να εξομολογηθούν όλοι οι άρρωστοι που ήσαν στον ίδιο θάλαμο με τον Ελληνοαμερικανό και μετά μια μέρα πήγε και τους κοινώνησε. Μετά πήγε στον Ελληνοαμερικανό και του είπε: «Είδατε; Τι ωραία, όλοι κοινώνησαν». Τότε ο Ελληνοαμερικανός του είπε κατηγορηματικά: «Παπά μου, σου είπα, Δεν θέλω». Και δυστυχώς πέθανε χωρίς εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία.

Είναι προφανές ότι ο πρώτος άρρωστος είχε καλή προαίρεση και σώθηκε, ενώ ο δεύτερος είχε δυστυχώς κακή προαίρεση.

Ας προσευχόμεθα θερμά στο Χριστό να χαρίζει στην ψυχή μας και στις ψυχές όλων των ανθρώπων καλή προαίρεση, ώστε προς δόξαν Του, όλοι να σωθούμε.

Μητρ. Σισανίου καί Σιατίστης κ. Παύλου

Εάν φάτε κάτι παγωμένο, πάρα πολύ γρήγορα, τότε θα παγώσει ο εγκέφαλος σας. Για να το αποφύγετε, πιέστε την επιφάνεια της γλώσσας σας στον ουρανίσκο σας, καλύπτοντας όσο μεγαλύτερη επιφάνεια μπορείτε. «Επειδή τα νεύρα στον ουρανίσκο παγώνουν υπερβολικά, το σώμα μας έχει την εντύπωση ότι παγώνει και ο εγκέφαλος,» υποστηρίζει ο Abo. «Σε αντιστάθμιση, υπερθερμαίνεται, προκαλώντας τον πονοκέφαλο του παγωτού, όπως λέγεται χαρακτηριστικά το φαινόμενο. Όσο μεγαλύτερη πίεση ασκήσουμε στον ουρανίσκο, τόσο πιο γρήγορα θα υποχωρήσει ο πονοκέφαλος.

Επιχειρησιακός Ερευνητής

Ειδικός Δημόσιων Συγκοινωνιών

Το πρώτο μέρος Ε Δ Ω

Σε τέτοιους κόμβους μπορούν να συνυπάρχουν Κέντρα Εμπορίου, Υπηρεσιών και Πολιτισμού, με μεγάλα υπόγεια parking (Park and Ride), μαζί με αστικές ή προαστιακές συγκοινωνίες, με ταξί και τουριστικά λεωφορεία. Π.χ. η Ελ. Βενιζέλου μετά τη λειτουργία του νέου λιμανιού θα είναι πλέον ένας κεντρικός άξονας στον οποίο πρέπει να καταλήγουν όλες οι λεωφορειακές γραμμές από τις ανατολικές και νότιες περιοχές και στον οποίο θα υπάρχουν κόμβοι μετεπιβίβασης. Δεν είναι τυχαίο

που τα πολυκαταστήματα επιλέγουν τα καλύτερα φιλέτα σε συγκοινωνιακούς κόμβους.

Η κλίμακα της γειτονιάς πρέπει να παίξει καθοριστικό ρόλο στο σχεδιασμό της πόλης. Οι γειτονιές είναι το πολιτικό κύτταρο και το πιο προσιτό επίπεδο της πόλης για τη ζωή των κατοίκων, τόπος συγκέντρωσης της οικογενειακής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Γι’ αυτό πρέπει να παραμείνουν πολύ-λειτουργικές (συνδέοντας κατοικία, οικονομικές δραστηριότητες, υπηρεσίες και ψυχαγωγία) και όχι με διαχωρισμένες χρήσεις, όπως ήταν οι τάσεις τον προηγούμενο αιώνα. Η πόλη του μέλλοντος θα είναι μια πόλη πολυκεντρική, των τοπικών κοινωνιών και των

μεικτών δραστηριοτήτων.

Οι δημόσιες συγκοινωνίες, που είναι ο υπηρέτης της πολυκεντρικής δομής, για να γίνουν ελκυστικές και ανταγωνιστικές ως προς το Ι.Χ. επιστρατεύουν τις «Συνδυασμένες Μεταφορές» που μπορούν να εντάξουν τον κάτοικο στη λειτουργία της πόλης και να μην τον αφήσουν στην τύχη του. Διεισδύουν μέσα στις συνοικίες με μικρά λεωφορεία τα οποία στη συνέχεια τροφοδοτούν τις γραμμές κορμού των λεωφορείων και των μέσων σταθερής τροχιάς, σε κόμβους μετεπιβίβασης.

Εντούτοις η πολυκεντρική δομή και τα περιφερειακά κέντρα δεν αποτελούν και ικανή συνθήκη για μια μακροπρόθεσμη οικονομική άνθιση του εμπορίου. Σήμερα, εν μέσω βαθιάς οικονομικής κρίσης και παγκόσμιων ανακατατάξεων, εμείς με βάση τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα πρέπει να ακολουθήσουμε ένα στρατηγικό στόχο:

«Ισόρροπη Ανάπτυξη Αστικών, Δασικών και Αγροτικών Περιοχών». Πέρυσι οι μελετητές μας είπαν σε όλους τους τόνους: «Η Πάτρα δεν πρέπει να επεκταθεί». Πριν από τρία χρόνια πρότεινα να δημιουργηθούν στην ενδοχώρα της Αχαΐας τρεις μικρές

πολυδύναμες οικιστικές μονάδες (με 2.000 κατοικίες εκάστη), δηλ. αγροτικές δορυφόρους πόλεις, εξοπλισμένες με ένα πλέγμα βασικών υπηρεσιών και υποδομών, (με πρότυπες Βιοτεχνικές Μονάδες από ελαιοτριβεία, τυροκομεία, οινοποιεία, σφαγείο, μελισσοκομικό εργαστήριο κ.ά.) ικανές να στηρίξουν και να

ενισχύσουν τους υφιστάμενους οικισμούς της ενδοχώρας.

Έχουμε Προϊόντα Υψηλής Διατροφικής, Θεραπευτικής και Προστατευτικής Αξίας. Πέντε κύριες κατηγορίες: Προϊόντα Ελιάς, Αμπέλου, Κτηνοτροφίας, Μέλισσας και Βοτάνων. Μπορούν να είναι πρωταγωνιστές για εξαγωγές σε αναδυόμενες

αγορές (Κίνα, Ρωσία, Ινδία) και να προσφέρονται σε πολλαπλάσια τιμή από το κόστος, λόγω προστιθέμενης αξίας από τη μεταποίηση. Προϋπόθεση για την επιβίωση του παραγωγού όμως είναι μια αναγκαία Αγροτική Μεταρρύθμιση: α) Ο

παραγωγός συμμέτοχος στην καθετοποίηση της παραγωγής. β) Μετατροπή των συνεταιρισμών σε καθετοποιημένες επιχειρήσεις πιστοποιημένων προϊόντων.

Σήμερα, γίνεται ολοένα και περισσότερο κατανοητό και παραδεκτό πως μια τοπική κοινωνία με μικρό βαθμό αυτάρκειας έχει χαμηλές προοπτικές μακροχρόνιας και υγιούς ανάπτυξης. Η παραγωγή πλούτου από την παραγωγή και τη μεταποίηση θα αποτελούσε τον οικονομικό αιμοδότη στον εμπορικό κόσμο. Μεταποιητικές επιχειρήσεις για τοπικά προϊόντα θα πρέπει να πρωταγωνιστήσουν ως κλάδος στις βιοτεχνικές ζώνες. Συνεταιριστικές μονάδες από ομάδες εμπόρων ή παραγωγών θα

πρέπει να αναπτύξουν παραρτήματα σε περιφερειακά κέντρα εμπορίου και υπηρεσιών, ώστε να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις οι ΜμΕ δεν θα είναι βιώσιμες.

Το έλλειμμα στρατηγικής στην ανάπτυξη της περιοχής μας είναι πιο κρίσιμο θέμα από το οικονομικό έλλειμμα της χώρας. Εάν εξακολουθήσει να υποβαθμίζεται η παραγωγή, η μεταποίηση, το εμπόριο και ο πολιτισμός τότε και να διορθωθεί το έλλειμμα της χώρας, η περιοχή μας δεν θα έχει μέλλον.

Πάτρα, 27-3-10

* Ομιλία στην επιστημονική ημερίδα του ΕΕΣΠ στις 27 Μαρτίου με θέμα: «Εγκατάσταση

πολυκαταστημάτων: Οικονομικές και Κοινωνικές επιπτώσεις, Χωροταξικό – Αλλαγή Νόμου 3377/05»

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ

Εορτή ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ

Δευτέρα 23 Αυγούστου 2010 και ώρα 7 μ.μ.

Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός υπό του π. Αντωνίου Ρουμελιώτη.

Τρίτη 24 Αυγούστου 2010 ώρα 7 -10 π.μ.

Θεία Λειτουργία υπό του Αρχιμ. π. Τιμοθέου Παπασταύρου.

Απόγευμα 6.30 μ.μ. : Εσπερινός και Ι. Παράκληση στον Αγ. Κοσμά και Λιτανεία. Θα προστεί ο Ιερομόναχος π. Χριστόδουλος Ζώης.

Ευχόμαστε στους ιερείς του Ι.Ναού, π.Παναγιώτη Θωμά και π.Γεώργιο Τζεφριό, καλή Πανήγυρη και ο Θεός να τους χαρίζει δύναμη και όρεξη για πνευματική οικοδομή.

«Γιε μου, φύγε μακριά από το άδικο και αυτό θα φύγει από κοντά σου. Γιε μου, μη σπέρνεις μέσα στα αυλάκια αδικίες, για να μην υστερήσεις επτά φορές περισσότερες. Μη ζητάς από τον Κύριο αξιώματα ψηλά, ούτε τιμητικές θέσεις από το Βασιλιά. Τον δίκαιο μην παρασταίνεις μπρος στον Κύριο. Ούτε και το σοφό. Μην επιδιώξεις να γίνεις δικαστής. Μήπως και δεν μπορέσεις την αδικία να ξεριζώσεις. Μήπως από έναν ισχυρό επηρεαστείς και κινδυνέψεις να χαθεί η ακεραιότητα σου. Μη γίνεσαι άδικος απέναντι στις πόλεις, στους κατοίκους. Μην πέσεις δεύτερη φορά σε αμαρτία. Γιατί ακόμα και για μια φορά που έπεσες είσαι ένοχος. Μην αποκάνεις να προσεύχεσαι. Και μην παραμελείς την ελεημοσύνη. Μην περιγελάς τον πικραμένο άνθρωπο, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος πάντοτε που ταπεινώνει και υπερυψώνει. Μην εφευρίσκεις ψέματα και να είσαι μόνο αληθινός. Παιδί μου, αν στη δούλεψη θες να μπεις του Κυρίου, για δοκιμασίες φρόντισε να ετοιμαστείς».

"Εθίζειν τους παίδας τω ταληθεί λέγειν. Το γαρ ψεύδεσθαι δουλοπρεπές και πάσιν ανθρώποις ουκ άξιον μιμείσθαι."

Μτφ.: Να συνηθίζουμε τα παιδιά να λέγουν την αλήθεια. Γιατί η ψευτιά είναι δουλοπρέπεια και δεν αξίζει να τη μιμούνται οι άνθρωποι.

Ο Ι.Ναός του Παντοκράτορα χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού του Ολυμπίου Διός το 900 μΧ περίπου. Είναι ο πρώτος καθεδρικός ναός της Πάτρας, βυζαντινού ρυθμού και αντίγραφο του ναού της Αγ.Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.

Διακρίνεται για τους όμορφους τρούλους του, οι οποίοι εξωτερικά είναι μολύβδινοι, και τον υπέροχο εσωτερικό του διάκοσμο. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας μετατράπηκε σε τζαμί(Κιουρσούμ τζαμί).
Το 1687 ο Μοροζίνι κατάργησε το τζάμι και μετονόμασε το ναό σε Αγ. Μάρκου
Το 1828 μετατράπηκε σε νοσοκομείο για τους στρατιώτες του Μεζόν, με την απελευθέρωση όμως επανήλθε στην αρχική του κατάσταση και αποτελεί πλέον μοναδικό θρησκευτικό μνημείο στην περιοχή.
Βρίσκεται κάτω από το κάστρο της Πάτρας ,και αποτελεί σημείο αναφοράς για την άνω πόλη. Οι καρτποσταλ που ακολουθούν είναι διαφόρων εκδοτών της περιόδου 1900-1950 και δείχνουν το ναό από διάφορες πλευρές ,ανήκουν δε στην συλλογή του κ. Μυλωνά.

[www.thebest.gr]

«Γαστριμαργία είναι η υποκριτική συμπεριφορά της κοιλίας, η οποία ενώ είναι χορτασμένη, φωνάζει πως είναι ενδεής(φτωχή) και ενώ είναι παραφορτωμένη μέχρι διαρρήξεως ανακράζει ότι πεινά. Γαστριμαργία είναι η δημιουργός των καρυκευμάτων, η πηγή των τέρψεων του λάρυγγος. Γαστριμαργία είναι μια απάτη των οφθαλμών. Καθ’ ην στιγμήν κάποιος τρώγει το μέτριο σε ποσότητα φαγητό του, η γαστριμαργία τον κάνει να σκέπτεται πως να ήτο δυνατόν να καταβροχθίσει δια μιας τα σύμπαντα».

πΣτέφανος Αναγνωστόπουλος

(από το Γεροντικό)

Κάποτε χριστιανοί μου κάποιος μοναχός, έφυγε από το κοινόβιο και την ευλογημένη υπακοή και πήγε στην έρημο να γίνει ησυχαστής. Ο λογισμός του απαιτούσε να αφοσιωθεί μέρα νύχτα στη μελέτη και θεωρία του ονόματος του Ιησού Χριστού και μάλιστα στο μυστήριο της Τριαδικότητος του Αγίου Θεού. Έτσι πίστευε ότι θα μπορούσε μέσα στην ερημιά και στη γαλήνη της ησυχίας να ενωθεί με τον Θεόν χωρίς μέριμνες και χωρίς σκοτούρες. Ύστερα όμως από δυο τρείς ημέρες, δεν μπορεί κανένας να αντέξει και παραπάνω εδώ που τα λέμε, σε κάποια στιγμή των ιερών του στοχασμών, αισθάνθηκε κοντά του την παρουσία κάποιου… Τι ήταν? Ένα μικρό ποντίκι. Είχε ανεβεί στην μπαλωμένη και τρύπια παντούφλα του, και μύριζε το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού του. Έτσι αποσπάσθηκε η προσοχή του και ήταν αδύνατον να κρατήσει αμετακίνητο το νου του, στην ενθύμηση του Θεού και στην προσευχή του. Το είδε και είπε μέσα του, τι είπε μέσα του τώρα, «Εγώ άφησα τα πάντα για να επικοινωνώ αμέριμνα και σωστά με τον Θεόν και να έρχεται τώρα να μου την χάλασε ένας ποντικός. Ε, αυτό δα, παρατραβάει το κορδόνι, και λέγει νευριασμένος στο ποντίκι, δυνατά τώρα:
-«Γιατί βρε σιχαμένο μου διακόπτεις την προσευχή μου;»
-«Γιατί πεινάω, απάντησε το ποντίκι».
Και ο ησυχαστής ανταπάντησε με αγανάκτηση, χωρίς να αναρωτηθεί, πώς το ποντίκι μίλησε με ανθρώπινη φωνή,
-«Φύγε από δω βρέ μαγαρισμένο, εγώ προσπαθώ με χίλιους κόπους να δώ πώς θα ενωθώ με τον Θεό, και συ ήρθες να μου ζητήσεις να ασχοληθώ με την κοιλιά σου;» και φράπ, τίναξε το πόδι του και πέταξε τον ποντικό στην απέναντι γωνία της σπηλιάς του.
Και τότε το ποντίκι γυρίζει και με πολύ ηρεμία, αφού τον κοίταξε στα μάτια, του απάντησε, με ανθρώπινη γλώσσα:
- «Μάθε το μια για πάντα, πάτερ, αν δεν μπορέσεις με τους γύρω συνασκητάς σου και με τον γέρο Αβακούμ, που ψήνεται στον πυρετό, και πεθαίνει από την πείνα μέσα σε μια διπλανή σου σπηλιά, αλλά και με τον κάθε Αβακούμ, δηλαδή τον πλησίον σου, που πονάει και υποφέρει, που πεινάει και διψάει και κείται γυμνός και πληγιασμένος, και δεν τον συμπονέσεις, και δεν του σταθείς, στα προβλήματά του, τότε, ποτέ, μα ποτέ δεν θα μπορέσεις να ενωθείς με τον Θεόν της αγάπης και του ελέους. Και χάθηκε ο ποντικός.

Πώς ;

Μπορείς να καθαρίσεις μια τουαλέτα:

Καταβρέξτε με ένα κουτάκι Coca-Cola την λεκάνη της τουαλέτας. 1 ώρα μετά θα λάμπει από καθαριότητα. Το κιτρικό οξύ της Coke εξαφανίζει όλες τις χρωστικές κηλίδες από τις πορσελάνες.

Μπορείτε να αφαιρέσετε την σκουριά από τον προφυλακτηρα του αυτοκινήτου σας:

Τρίψτε τον προφυλακτήρα με ένα τσαλακωμένο αλουμινόχαρτο, βουτηγμένο στην Coca-Cola

Καθαρίστε τους πόλους της μπαταρία του αυτοκινήτου από την διάβρωση: Ρίξτε ένα κουτάκι Coca-Cola πάνω στους πόλους της μπαταρίας για να εξαφανίσετε την διάβρωση

Η σκουριά φεύγει με την πρώτη:

Απλώστε ένα πανί βουτηγμένο στην Coca-Cola στη σκουριά για λίγο χρονικό διάστημα

Μπορείτε να αφαιρέσετε το γράσο από τα ρούχα:

Ρίξτε ένα κουτάκι Coke πάνω στον λεκέ από γράσο, μαζί με απορρυπαντικό, και τρίψτε το κυκλικά. Η Coca-Cola/Pepsi θα βoηθήσει να εξαφανιστεί ο λεκές

Μπορεί επίσης να εξαφανίσει την θολούρα από το παρμπρίζ σας

Αυτό το κατασκεύασμα το πίνουμε!

Φυσικά το χρησιμοποιούμε για να καθαρίζουμε και τους λεκέδες μας.

Και πληρώνουμε γι’ αυτό!

Σωστά?

Πληροφοριακά:

Ο μέσος όρος pH των αναψυκτικών, π.χ. Coke & Pepsi είναι 3.4. Αυτή η ποσότητα οξύ είναι αρκετά δυνατή για να διαλύσει δόντια και κόκαλα! Το σώμα μας σταματάει να χτίζει τα κόκαλα περίπου στην ηλικία των 30. Μετά από αυτή την ηλικία αρχίζει να διαλύει τα κόκαλα κάθε χρόνο μέσα από τα ούρα μας, εξαρτώμενο όμως πάντα από την οξύτητα του φαγητού που λαμβάνει. Το διαλυμένο ασβέστιο καταλήγει από τις αρτηρίες, τα αιμοφόρα αγγεία, το δέρμα, τους ιστούς και τα διάφορα όργανα, στα νεφρά με αποτέλεσμα την δημιουργία της πέτρας στα νεφρά.

Τα αναψυκτικά δεν έχουν καθόλου φυσικά στοιχεία (σε αντίθεση με τις βιταμίνες και το φυσικό νερό). Έχουν περισσότερη ζάχαρη, υψηλότερη οξύτητα και χρωστικά. Μερικοί άνθρωποι προτιμούν να πίνουν ένα αναψυκτικό μετά από κάθε γεύμα.

Φαντάζεστε ποιο είναι το αντίκτυπο?

Το αντίκτυπο?

Το σώμα μας έχει μία ενδεικτική τιμή 37ο για τη λειτουργία της χώνευσης των ενζύμων. Η θερμοκρασία των αναψυκτικών είναι κατά πολύ μικρότερη από 37, μερικές φορές είναι πολύ κοντά στο 0. Αυτή η διαφορά θερμοκρασίας έχει σαν αποτέλεσμα να επηρεάζεται η διαδικασία των ενζύμων και να δημιουργεί stress στο χωνευτικό μας σύστημα κι αυτό να χωνεύει λιγότερο φαγητό. Στην πραγματικότητα το φαγητό ζυμώνεται. Το ζυμωμένο φαγητό προκαλεί δυσοσμία, αέρια, αποσύνθεση και δημιουργεί τοξικά, τα οποία απορροφούνται από τα έντερα, κι έτσι περνάνε μέσα στο αίμα απ’ όπου διοχετεύονται σε ολόκληρο το σώμα. Αυτή η εξάπλωση των τοξικών βοηθάει στην δημιουργία διαφόρων αρρωστιών.

Μερικά παραδείγματα:

Πριν μερικούς μήνες, έγινε ένας διαγωνισμός στο πανεπιστήμιο Delhi «Ποιος θα πιει την περισσότερη Coke?” Ο νικητής ήπιε 8 μπουκάλια και πέθανε επί τόπου από την υπερβολική δόση «μελανικής διοξίνης» στο αίμα του και μη επαρκής οξυγονώσεως. Από τότε, ο πρύτανης απαγόρεψε τα αναψυκτικά από την καντίνα του πανεπιστημίου.

Κάποιος έβαλε ένα σπασμένο δόντι σε ένα μπουκάλι Pepsi όπου μετά από 10 ημέρες αυτό διαλύθηκε! Τα δόντια και τα κόκαλα είναι τα μόνο ανθρώπινα όργανα που μένουν άθικτα αρκετό καιρό μετά από το θάνατό μας.

Φανταστείτε τι μπορεί να κάνει αυτό το αναψυκτικό στα ευαίσθητα έντερά σας και στο εσωτερικό του στομάχου σας όπου καταλήγει!

"Nα συναναστρέφεσαι με τους ταπεινούς, και θα μάθης τους τρόπους των. Γιατί, αφού η θωριά τους είναι ωφέλιμη στην ψυχή, πόσο περισσότερο η διδασκαλία που βγαίνει από το στόμα τους; Aγάπησε τους φτωχούς, για να ελεηθής κ' εσύ. Mην πας κοντά στους φιλόνεικους, για να μη βγης από τη γαλήνη σου. Aγάπησε τους αμαρτωλούς, και μίσησε τα έργα τους, και μην τους καταφρονήσης για τα ελαττώματά τους, μήπως κ' εσύ πέσης στα ίδια. Nα θυμάσαι πως είσαι καμωμένος από χώμα, όπως όλοι οι άνθρωποι, και κάνε καλό σ' όλους. Σαν συναπαντήσης κάποιον, τίμησέ τον περισσότερο από την αξία του. Φίλησε τα χέρια και τα πόδια του, και βάσταξέ τα με πολλή τιμή, και βάλε τα απάνω στα μάτια σου. Kαι σαν χωριστή από σένα, πες γι' αυτόν κάθε καλόν λόγο. Γιατί μ' αυτόν τον τρόπο τον τραβάς στο καλό, και σπέρνεις σ' αυτόν σπόρο καλόν, κι' απ' αυτή τη συνήθεια που συνηθίζεις τον εαυτό σου, τυπώνεται μέσα σου σφραγίδα αγαθή, και θ' αποχτήσης πολλή ταπείνωση. Σημάδι της αγάπης είναι η ταπείνωση, που γεννιέται από συνείδηση αγαθή".

« Σήμερα, στό πανσεβάσμιο αὐτό Μοναστήρι, ζοῦμε ἕνα ἀκόμα θαῦμα. Ἕνας νέος ἄνθρωπος, ἐπισήμως πλέον, γίνεται μέλος τῆς ἱερᾶς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος τῆς Μονῆς τῶν Ἁγίων Πάντων. Ἄς εἶναι δοξασμένο καί εὐλογημένο τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Στήν χαρά αὐτή τῆς Μονῆς μετέχομε ὅλοι, ὁ Ἐπίσκοπος, οἱ Μοναστικές Ἀδελφότητες πού εὑρίσκονται σήμερα ἐδῶ, ὁ Ἱερός Κλῆρος τῆς περιοχῆς καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας γενικώτερα καί ὁ εὐσεβής Λαός τῆς Τριταίας καί τῶν Πατρῶν, πού κατέκλυσε τάς ἱεράς αὐλάς τῆς σεβασμίας καί Ἱερᾶς Μάντρας τῶν Ἁγίων Πάντων.

Χαιρόμεθα γιατί ὁ Κύριος ηὐδόκησε, ἀγαπητό μου παιδί Νεκτάριε, νά ἐνδυθῇς τό ἅγιον σχῆμα τοῦ Μοναχοῦ, νά περιβληθῇς, τό ἱερό μοναχικό τριβώνιο καί νά ἀκολουθήσῃς τήν ὁδόν τῆς τελεωτάτης πολιτείας βίου, ὅπως χαρακτηρίζει τήν μοναχικήν πολιτείαν ὁ Οὐρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος. Ἐκπληρώνεται σήμερα βαθύτατος, μύχιος, ἐσωτερικός σου πόθος, νά ἀφιερωθῇς στόν Θεό καί νά ζήσῃς ἐν προσευχαῖς καί νηστείαις καί ἐν μετανοίᾳ, πρός δόξαν Θεοῦ ἰδικήν σου πνευματικήν ὠφέλεια καί σωτηρία ἀλλά καί σωτηρία τῶν ψυχῶν τῶν συνανθρώπων σου.

Ἀπό τήν στιγμή πού σέ ἐγνώρισα, διεπίστωσα τήν κλίση σου πρός τόν Μοναχισμό καί προσευχή ἔκαμα θερμή πρός τόν Θεό, ὥστε νά σέ βοηθήσῃ νά ἐπιλέξῃς ὅ,τι εἶναι τό θέλημά Του, γιά τήν ζωή σου. Ποτέ δέν σοῦ εἶπα κάτι, ὥστε νά μείνῃς ἀνεπηρέαστος στήν λήψη τῆς ἀποφάσεώς σου.

Ἄς εἶναι δοξασμένο τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου διότι σοῦ ἔδειξε τόν δρόμο πού ἔπρεπε νά ἀκολουθήσῃς.

Ἀγάλλεται ἡ ψυχή μας σήμερα διότι οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς σου, χωρίς νά ἐμποδίσουν τήν ἀπόφασή σου νά ἀφιερωθῇς στόν Θεό, σοῦ δίδουν τήν εὐχή τους μέσα ἀπό τήν καρδιά τους γιά νά ἐπιτύχῃς στόν ἅγιο σκοπό σου πού εἶναι ἡ θέωση, ἡ κατά Χριστόν Ἰησοῦν τελείωση.

Σοῦ ἔδωσα τό ὄνομα Νεκτάριος τό ὁποῖον ἔφερε α) ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, β) ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως, ὁ ἐν Αἰγίνῃ, ὁ θαυματουργός καί γ) ὁ κτήτωρ τῆς Ἱερᾶς καί Σεβασμίας αὐτῆς Μονῆς. Κυρίως γιά νά τιμήσω τόν Κτήτωρα, ὁ ὁποῖος εἰς τήν συνείδησή μου, ἀλλά καί εἰς τήν συνείδηση τοῦ Λαοῦ αὐτῆς τῆς περιοχῆς κατέχει θέση Ἁγίου. Ἔλαμψε μέ τήν ἀρετή του καί τήν ἁγία πολιτεία του στά τέλη τοῦ 17ου αἰῶνος καί κατά τίς ἀρχές τοῦ 18ου. Διεκρίθη γιά τήν μεγάλη πίστη του, τήν ὑπομονή καί τήν ἀγάπη του στούς ἀνθρώπους. Γεννημένος στό χωριό Λακκώματα ὁ κατά κόσμον Νικόλαος, ἠρραβωνίσθη νέαν εὐσεβῆ ἀπό τό χωριό Μπούμπα (σημερινό Ἑλληνικό) , ἀλλά τόσον ἡ νεαρά αὐτή, ὅσο καί ὅλη της ἡ οἰκογένεια ἀπέθαναν ἀπό τήν χολέρα, πού μάστιζε τήν περιοχή. Ἐπισκεφθείς τό χωριό τῆς μελλούσης συζύγου του, χωρίς νά γνωρίζει ὅτι εἶχε πέσει φοβερό θανατικό, εὗρε τό χωριό ἄδειο καί τήν ὀκταμελῆ οἰκογένεια τῆς ἐν λόγῳ κόρης, νεκράν. Δύο δρόμους εἶχε νά ἐπιλέξῃ. Ἤ νά τούς ἀφήσῃ καί νά φύγῃ γιά νά μή προσβληθῇ ὁ ἴδιος ἀπό τήν θανατηφόρο νόσο ἤ νά τούς ἐνταφιάσῃ μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του. Ἐπέλεξε τό δεύτερο. Ἔκανε τόν Σταυρό του, ἔθαψε τούς νεκρούς καί ὑψώνοντας τά χέρια του στόν οὐρανό εἶπε: «Κύριε, ἔκανα τό χρέος μου. Ἄν δέν ἀποθάνω, Σοῦ ὑπόσχομαι ὅτι θά γίνω μοναχός». Ὁ Κύριος εἰσήκουσε τῆς προσευχῆς του. Τόν διετήρησε ἐν ὑγείᾳ καί ἐκεῖνος ἔγινε Μοναχός, ἐγκαταβιώνοντας κατ’ἀρχάς στή Μονή τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν Ἀλεποχωρίου καί μετά ταῦτα, κατόπιν σημείου ἀπό τόν Θεό, ἵδρυσε τήν Ἱερά Μονή τῶν Ἁγίων Πάντων στήν θέση αὐτή.

Τό κτητορικό της Ἱερᾶς Μονῆς, ἀναφέρει ὅτι καί τά ἄλογα καί ἄγρια ζῶα ὑπήκουαν εἰς αὐτόν. Ἐτιμᾶτο καί ἀπό τούς Τούρκους κατακτητές, ἀκόμη. Ὕστερα ἀπό θαῦμα πού ἔγινε στό σπίτι τοῦ Τούρκου Διοικητοῦ τῆς Πάτρας, ὁ Νεκτάριος ἔλαβε, γρόσια ὡς δῶρο, γιά νά τελειώσῃ τό Μοναστήρι.

Ὁ Πασᾶς τῆς Τρίπολης, τόν ἐκάλεσε στήν Τριπολιτσά τό ἔτος 1707, ὅπου προσευχήθηκε καί ὁ Θεός ἔδωκε βροχή μετά ἀπό μεγάλη περίοδο ἀνομβρίας.

Ἐκοιμήθη εἰρηνικά ἐν Κυρίῳ. Ὁ ἴδιος εἶχε εἴπει: «Τά Λείψανά μου θά ἀποκαλυφθοῦν ἀπό τόν Θεό, ὅταν θά ἔλθῃ ἡ ὥρα καί ὁ Λαός τό ζητήσῃ θερμά ἀπό τόν Θεό». Ἐμεῖς τό θέμα αὐτό τό ἔχομε κάνει ὑπόθεση θερμῆς προσευχῆς. Ἄς μᾶς ἀκούσῃ ὁ Κύριος, ὥστε νά μᾶς ἀποκαλύψῃ τά Λείψανα τοῦ ἡγιασμένου Νεκταρίου, κτήτορος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς .

Μέχρις ὅτου, σημεῖον δείξῃ ὁ Θεός, περί τοῦ κτήτορος Νεκταρίου, ἀγαπητό μου παιδί Νεκτάριε, θά ἑορτάζῃς τήν 9ην Νοεμβρίου, ἡμέραν τῆς μνήμης τοῦ χαριτοβρύτου Νεκταρίου, Ἐπισκόπου Πενταπόλεως, τοῦ ἐν Αἰγίνῃ.

Νά ζήσῃς παιδί μου καί νά εὐαρεστήσῃς Θεῷ καί ἀνθρώποις....»

Η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου-Ηπείρου-Νήσων (ΕΣΗΕΠΗΝ) ιδρύθηκε κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920. Συγκροτήθηκε ως επαγγελματικός Σύλλογος προκειμένου να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις των πνευματικών μελών της, έργο που εξακολουθεί να επιτελεί έως τις μέρες μας, προβάλλοντας τις δραστηριότητες και υπερασπίζοντας τα δικαιώματα των δημοσιογράφων.

Το Αρχείο-Μουσείο Τύπου Πατρών ιδρύθηκε το 1956 από την ΕΣΕΗΠΗΝ και λειτουργεί από τις 28 Μαΐου 1957. Σκοπός του είναι η συγκέντρωση και προβολή τεκμηρίων της εξέλιξης του ελληνικού Τύπου, ιδίως των περιόδων που αποτέλεσαν ορόσημα της πορείας του έθνους. Αντικείμενα του ενδιαφέροντός του είναι εφημερίδες, περιοδικά, καθώς και παντός άλλου είδους έντυπα, έγγραφα, χειρόγραφα, αυτόγραφα, ως και χάρτες, λιθογραφίες, φωτογραφίες. Εν γένει, κάθετι που μπορεί να περιέχει μαρτυρίες για σημαντικά γεγονότα τοπικού και εθνικού ενδιαφέροντος.

Τα στοιχεία απεικόνισης των ιστορικών εκθεμάτων που φυλάσσονται στο Αρχείο –Μουσείο Τύπου ποικίλουν ως εξής:

Εφημερίδες 225 διαφορετικών τίτλων, από το 1815 ως σήμερα, που περιέχονται σε 900 τόμους και καλύπτουν χρονολογικά την περίοδο 1816-2002. Τα φύλλα των εφημερίδων που προκύπτουν για ψηφιοποίηση με τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα ανέρχονται σε 850.000.

Περιοδικά 175 διαφορετικών τίτλων, που καλύπτουν την χρονική περίοδο από το 1852 ως τις μέρες μας και συνθέτουν τον όγκο των 370 τόμων.

Ημερολόγια της χρονικής περιόδου από το 1879 ως το 1972 που περιέχονται σε 66 τόμους.

Επίσης, το Αρχείο - Μουσείο Τύπου διαθέτει 1521 τόμους βιβλίων από το 1880 και μετά, καθώς και ιστορικά κειμήλια της περιόδου της Επανάστασης του 1821, (όπως τα πρωτότυπα χειρόγραφα του οπλαρχηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης, που καλείται ο Ιωάννης Καποδίστριας να αναλάβει τη Διακυβέρνηση της Ελλάδας, του πρώτου όρκου των υπουργών κ.ά..)

Το Αρχείο – Μουσείο Τύπου είναι ανοιχτό καθημερινά, με ελεύθερη είσοδο για κάθε ενδιαφερόμενο μελετητή, φοιτητή, επισκέπτη.

Διεύθυνση Μουσείου Μαιζώνος 200, Πάτρα

Τηλ. Μουσείου 2610 310 488

Η.Ρ.

του Γιώργου Δελαστίκ

Θρησκευτικό γεγονός αδιαφιλονίκητα μεγάλης σημασίας υπήρξε η λειτουργία που τελέστηκε στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στην περιοχή της Τραπεζούντας του Πόντου μετά από 88 ολόκληρα χρόνια και μάλιστα παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Η συγκίνηση των χιλιάδων Ποντίων που συνέρευσαν υπήρξε δικαιολογημένα ανεπανάληπτη. Οι πιστοί είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι αυτής της ιστορίας.

Παράλληλα, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το διπλωματικό και πολιτικό παρασκήνιο αυτής της εξαιρετικά ασυνήθιστης λειτουργίας, το οποίο φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με τις θρησκευτικές ευαισθησίες των πιστών. Εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει ότι ο Ερντογάν επέτρεψε την τέλεση της λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά ελπίζοντας βάσιμα πως αυτή η θεαματική επίδειξη θρησκευτικής ανεκτικότητας θα ενισχύσει τη διεθνή εικόνα της Τουρκίας στην Ευρώπη.

Ο Ερντογάν, όμως, πολύ δύσκολα θα έκανε μια τέτοια κίνηση μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους Ευρωπαίους. Η απόφασή του υπαγορεύτηκε και από εσωτερικούς λόγους. Καθώς για ακόμη μια φορά οξύνεται η σύγκρουσή του με το κεμαλικό κατεστημένο που είναι αποδυναμωμένο, αλλά όχι και οριστικά τελειωμένο και υποταγμένο, ο Ερντογάν, θεωρώντας τον εαυτό του ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας αλλά και κληρονόμο πρωτίστως των οθωμανικών και όχι τόσο των κεμαλικών παραδόσεών της, επιθυμεί να υπογραμμίσει με την κίνησή του αυτήν την υπεροχή, κατά την άποψή του, της οθωμανικής θρησκευτικής ανεκτικότητας έναντι του κεμαλικού εθνικισμού, ο οποίος είναι και υπεύθυνος για τις σφαγές και την εκδίωξη των Ελλήνων του Πόντου και της Μικρασίας και φυσικά για την απαγόρευση τέλεσης λειτουργίας στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά.

Ο Ερντογάν έπαιξε το παιχνίδι του, διπλωματικό και πολιτικό και σε άλλα επίπεδα. Εμείς φυσικά έχουμε κάθε λόγο να τονίζουμε τον ρόλο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου για ευνόητους πολιτικοθρησκευτικούς λόγους. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής, όμως, είναι ο Ελληνορώσος βουλευτής της Δούμας Ιβάν Σαββίδης, ο οποίος ανήκει στο κόμμα του Πούτιν. Πόντιος φυσικά ο ίδιος, αυτός είναι που κινεί τα νήματα τα τελευταία χρόνια γύρω από την Παναγία Σουμελά, χρηματοδοτώντας με δικά του λεφτά ταξίδια Ποντίων από τη Ρωσία προς το μοναστήρι.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δραστήριο στέλεχος του Απόδημου Ελληνισμού, εκ των κορυφαίων, το οποίο όμως λόγω της ρωσικής βουλευτικής του ιδιότητας και δη με το κόμμα του Ρώσου πρωθυπουργού Βλαντιμίρ Πούτιν διαπραγματεύεται με την τουρκική κυβέρνηση έχοντας τις πλάτες του Κρεμλίνου. Οπως είναι ευνόητο για τον Ερντογάν (και για οποιονδήποτε άλλον) δεν υπάρχει σύγκριση ανάμεσα στο πολιτικό βάρος για την Αγκυρα της Ρωσίας και της Ελλάδας.

Υπάρχουν δύο επιπρόσθετα πολιτικά ζητήματα που συνδέονται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το πρώτο είναι ότι ο εκάστοτε οικουμενικός πατριάρχης, προκειμένου να επιβιώσει στο εχθρικό τουρκικό περιβάλλον, διατηρεί πάντοτε άριστες σχέσεις με τις αμερικανικές κυβερνήσεις της εποχής του. Βεβαίως, η Ουάσιγκτον παρέχει πρόθυμα την πολιτική προστασία της εν τινι μέτρω, προκειμένου να διαθέτει τη δυνατότητα να πιέσει μέσω του πατριάρχη την τουρκική ηγεσία με πρόσχημα θεμελιώδη θρησκευτικά δικαιώματα, αν ποτέ κρίνει ότι αυτό είναι χρήσιμο για γενικότερα αμερικανικά συμφέροντα, άσχετα φυσικά με τις θρησκευτικές ελευθερίες στην Τουρκία. Βάζοντας, λοιπόν, στο παιχνίδι τους Ρώσους, ο Ερντογάν αντισταθμίζει κάπως την καταθλιπτική αμερικανική επιρροή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Το δεύτερο ζήτημα, στο οποίο διευκολύνει τον Ερντογάν ο Σαββίδης, είναι ότι βοηθά τον Τούρκο πρωθυπουργό να παρουσιάσει τη λειτουργία στην Παναγία Σουμελά ενώπιον της τουρκικής κοινής γνώμης όχι ως «εθνική» παραχώρηση στους Ελληνες, αλλά ως θρησκευτικό άνοιγμα στους ορθόδοξους εν γένει -Ρώσους, Ελληνες, Γεωργιανούς κ.λπ.- πράγμα που διευκολύνει την αποδοχή της από τους Τούρκους.

Αυτός είναι, λοιπόν, ο λόγος που στον Ιβάν Σαββίδη η γραπτή άδεια για τη λειτουργία δόθηκε στις 13 Μαΐου του 2010, ενώ η τουρκική κυβέρνηση εμφανίζεται να ενημερώνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο έναν ολόκληρο μήνα αργότερα, στις 9 Ιουνίου!

ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η ρωσοελληνική συμμαχία κέρδισε

Συλλειτούργησαν με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ο Ρώσος επίσκοπος Παντόλσκ και βικάριος του Πατριαρχείου Μόσχας Τύχων και ο μητροπολίτης Δράμας Παύλος, αποτυπώνοντας και στο τελετουργικό μέρος τη ρωσοελληνική θρησκευτικοπολιτική συμμαχία που σημείωσε αυτήν την επιτυχία. Γνωρίζουμε από πολιτική σκοπιά τις βλέψεις της Μόσχας να υποκαταστήσει το Φανάρι ως ηγεμονική δύναμη της Ορθοδοξίας και την πολιτική στήριξη του Κρεμλίνου στο σχέδιο αυτό, καθώς προσδοκά βάσιμα πολιτικοδιπλωματικά οφέλη. Οι αντιθέσεις αυτές δεν εξαλείφονται. Η... «διπλωματία της Παναγίας Σουμελά» δείχνει, όμως, ότι η συνεργασία τους επιφέρει οφέλη σε πολλά επίπεδα.

Με τη βοήθεια του θεού, κάθε χρόνο επισκέπτομαι το νησί μου, την Κεφαλληνία και παραθερίζω μερικές μέρες στο χωριό μου, τα Χαλιωτάτα Σάμης.

Μεγάλο χωριό, κάποτε, σήμερα παραπαίει και μονάχα μερικοί «κουρλοί» μένουν μόνιμα και μας το προσέχουν για να μπορούμε μείς, οι «πρωτευουσιάνοι» να το επισκεπτόμαστε τα καλοκαίρια. Όμορφο χωριό, χτισμένο σε ύψωμα, βλέπει και ελέγχει αφ’ υψηλού τον κόλπο της Σάμης.

Έχει τρείς εκκλησίες, την Βαγγελίστρα, τον Άγ. Νικόλαο και την Παναγία (κάτω μαχαλάς).

Μπαίνοντας στο χωριό αντικρίζεις την εκκλησία της Παναγίας με το νεκροταφείο, την πιο καλοδιατηρημένη από τις τρεις. Να’ ναι καλά οι Ρασσαίοι και ο κυρ-Κώστας με την κυρά-Μέλπω που νυχθημερόν φροντίζουν τον ναό και με πολύ κόπο έχουν καταφέρει να τον κάνουν στολίδι.

Δυστυχώς εφημέριος στο χωριό δεν υπάρχει. Ένα ιερέας εξυπηρετεί πολλά χωριά κα η σειρά των Χαλιωτάτων για Κυριακάτικη Λειτουργία αργεί. Αν τύχει κανά μνημόσυνο, τότε μπορεί να χτυπήσουν οι καμπάνες και να μαζευτούν οι χωριανοί να συγχωρέσουν τον μακαρίτη.

Παραθέτω μερικές φωτογραφίες ,όχι σπουδαίας καλλιτεχνικής αξίας, αλλά σπουδαίας συναισθηματικής για όλους τους Χαλιώτες ανά τον κόσμο. Και είναι πολλοί οι Χαλιώτες. Από Αμερική μέχρι Αυστραλία και από Β.Ευρώπη μέχρι Αφρική. Σκορπισμένοι, αλλά ποτέ δεν ξεχνάνε το χωριό τους. Το επισκέπτονται συχνά, κυρίως τον Αύγουστο, και το ξαναζωντανεύουν, έστω για 2 βδομάδες.

Ο Θεός να τους έχει όλους καλά και να ξανασμίγουμε κάθε καλοκαίρι.

Χ.Γ.Στ.

Άγ.Συμεών Θεσσαλονίκης

Αυτή λοιπόν η θεία προσευχή, η επίκληση του Σωτήρα μας, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», είναι και προσευχή και ευχή και ομολογία της πίστεως• παρέχει το Άγιο Πνεύμα, είναι χορηγός θείων δωρεών, κάθαρση της καρδιάς, εκδίωξη των δαιμόνων, κατοίκηση μέσα μας του Ιησού Χριστού, πηγή πνευματικών εννοιών και θείων λογισμών, απολύτρωση από τις αμαρτίες, θεραπεία των ψυχών και των σωμάτων, χορηγός του θείου φωτισμού, βρύση του ελέους του Θεού, δωρητής θείων αποκαλύψεων και μυήσεων στον ταπεινό, και το μόνο σωτήριο, γιατί έχει το σωτήριο όνομα του Θεού μας, που είναι το μόνο όνομα που μας δόθηκε, το όνομα του Ιησού Χριστού, του υιού του Θεού, και δεν είναι δυνατό να σωθούμε με κανένα άλλο όνομα, όπως λέει ο Απόστολος.

Ἐκεῖνος ποὺ φοβᾶται τὸν Κύριο, ἔχει πάντα γιὰ σύντροφό του τὴν ταπεινοφροσύνη, καὶ μὲ ὅσα αὐτὴ τοῦ φέρνει στὸ νοῦ, βοηθεῖται γιὰ νὰ ἔλθη στὴ θεία ἀγάπη καὶ εὐχαριστία. Γιατί σκέπτεται τὸν τρόπο τῆς προηγουμένης, κατὰ κόσμον, ζωῆς του, καὶ τὰ διάφορα σφάλματά του, καὶ τοὺς πειρασμοὺς ποὺ ἔνοιωσε στὸν καιρὸ τῆς νιότης, καὶ πὼς ἀπ' ὅλα αὐτὰ τὸν ἔσωσεν ὁ Κύριος καὶ τὸν μετέφερε ἀπ' τὴ γεμάτη μὲ πάθη ζωή, στὴν κατὰ Θεὸν πολιτεία, καὶ τότε μαζὶ μὲ τὸν φόβο ἀποκτᾶ καὶ τὴν ἀγάπη, εὐχαριστῶντας πάντα μὲ πολλὴ ταπεινοφροσύνη τὸν Εὐεργέτη καὶ Κυβερνήτη τῆς ζωῆς μας.

Ανδρέας Β. Γαλάνης

Ειδικός Δημόσιων Συγκοινωνιών

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή παγκόσμιων ανακατατάξεων στον οικονομικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό τομέα, με ισχυρά ρεύματα μετακινήσεων μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων. Μεγεθύνονται τα προβλήματα, ιδιαίτερα στους τομείς της

ενέργειας, των υδάτινων πόρων, της διατροφής, της απασχόλησης και των πρώτων υλών. Σύμφωνα με τους διεθνείς οργανισμούς απαιτείται προστασία και ορθολογική ανάπτυξη των πλουτοπαραγωγικών μας πόρων, κατανάλωση τοπικών προϊόντων,

μικρές μετακινήσεις με οικολογικά μέσα, προστασία του περιβάλλοντος, ανάδειξη γειτονιάς/οικισμών και των παραδόσεών τους.

Το ζητούμενο σήμερα για την πόλη μας είναι να μπορεί να είναι ανταγωνιστική και να προσελκύει επισκέπτες και κεφάλαια. Αυτό για τον επισκέπτη προϋποθέτει μια δημόσια συγκοινωνία οργανωμένη σε κατάλληλες διαδρομές που να προσφέρουν την αναγκαία εικόνα μιας αναγνώσιμης και αναγνωρίσιμης πόλης. Αυτές οι διαδρομές θα αναδείξουν και την αυθεντικότητα και την πολυμορφία της. Όταν ο επισκέπτης αντιμετωπίζει εμπόδια στη μετακίνησή του τότε αισθάνεται ξένος και απαξιώνει την πόλη.

Το Ι.Χ. έκανε την πόλη μας να εκραγεί προς κάθε κατεύθυνση. Το μεγάλο στοίχημα του αιώνα είναι η συγκράτηση του ρυθμού επέκτασης των πόλεων και όχι ο γιγαντισμός τους, που υποχρεώνει τους κατοίκους να χρησιμοποιούν εντατικά το Ι.Χ.

Το κλειδί γι’ αυτό το στόχο είναι τα Κέντρα Εμπορίου, Υπηρεσιών και Πολιτισμού στην περιφέρεια του κέντρου και οι Δορυφόροι Πόλεις. Αυτά είναι τα κύρια «φίλτρα» για την προστασία των πόλεων και τη βιωσιμότητά τους.

Στο διεθνή χώρο οι πολεοδόμοι και οι συγκοινωνιολόγοι συμφωνούν τώρα στο ότι, πρώτη προτεραιότητα είναι να μειωθεί η χρήση των Ι.Χ. Τα αυτοκίνητα απαιτούν τεράστια δίκτυα δρόμων και χώρων στάθμευσης για ασφυκτικά γεμάτες πόλεις.

Απαιτείται μια άλλη αντίληψη ώστε να δημιουργηθούν πόλεις με πολλαπλά κέντρα, όπου οι άνθρωποι θα ζουν κοντά στους χώρους εργασίας τους με εύκολη πρόσβαση στα ΜΜΜ.

Γι αυτό το λόγο έχω προτείνει (από το 2006) την ανάπτυξη Κέντρων Εμπορίου, Υπηρεσιών & Πολιτισμού σε επιλεγμένους συγκοινωνιακούς κόμβους που θα εξυπηρετούνται από τοπικές γραμμές και γραμμές «κορμού». Με αλλαγή των χρήσεων γης στα συγκεκριμένα σημεία μπορούν να οικοδομηθούν πολυώροφα κτίρια αποκλειστικά για γραφεία και καταστήματα. Η οργάνωσή τους θα προβλέπει καταστήματα για μικρομεσαίες επιχειρήσεις και όχι για μεγάλα πολυκαταστήματα.

Η ενεργοποίηση του ιδιωτικού τομέα σε οργανωμένους χώρους θα ενδυναμώσει τις τοπικές επιχειρήσεις και θα αυξήσει την απασχόληση. Τέλος τα κέντρα αυτά θα φιλοξενούν χώρους πολιτισμού για όλες τις ηλικίες και θα διαθέτουν μεγάλα υπόγεια

parking δύο ορόφων. Θέλουμε χώρους που θα αναδεικνύουν το μεσογειακό τοπίο με συνθέσεις φωτός, χρωμάτων και στοιχείων της φύσης (δένδρα, κρήνες, βράχους, λιμνούλες, μνημεία, εκθέσεις) που θα εξυπηρετούν την κοινωνικότητα, την

επιμόρφωση, τον ενεργό πολίτη. Θα είναι οι χώροι επικοινωνίας και γιορτής, το σαλόνι της γειτονιάς. Μία πόλη χωρίς τέτοια κέντρα είναι ένα σώμα χωρίς πνεύμονες.

Η φιλοσοφία αυτής της πρότασης είναι να μετακινήσουμε τις υπηρεσίες και τα προϊόντα αντί να μετακινούνται οι πολίτες. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε νέα κέντρα έλξης μετακινήσεων και μπορούμε έτσι να προσανατολίσουμε τη ζήτηση και να αποσυμφορίσουμε το κέντρο. Οι θέσεις που προτείνονται προς έρευνα για να αναπτυχθούν στην πόλη Κέντρα Εμπορίου, Υπηρεσιών & Πολιτισμού είναι οι εξής:

1. Στη συμβολή των Σιδηροδρ. Γραμμών με τις οδούς Γλαύκου, Ανθείας, Ελ. Βενιζέλου, Κανελλοπούλου, Μ. Ανδρόνικου & Φέγγου.

2. Στη συμβολή της Ελ. Βενιζέλου με τις οδούς Καλαβρύτων, Πλαστήρα & Μεγάλης Περιμετρικής (Κ4).

3. Στη συμβολή της Γλαύκου με τις οδούς Ευβοίας, Ακρωτηρίου & Πατρών -Κλάους.

4. Στη συμβολή της προβλεπόμενης Λεωφ. Ζαβλανίου-Μποζαϊτίκων με Μικρή Περιμετρική, Μεγάλη Περιμετρική & οδό Αντ. Τρίτση.

5. Στις θέσεις: Μειλίχου και Μαλέα, π. Μείλιχος και Ηρώων Πολυτεχνείου.

Δεν είναι δυνατόν!… Αξιωματικός του Ναυτικού (ο Πλωτάρχης Στρατιωτικός Γιατρός Ζ.Μ.) μετετέθη ΑΚΑΡΙΑΙΑ επειδή σε εκδήλωση στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, (όπου παρίστατο και ο υποναύαρχος Κρυονερίτης γνωστός από τα απαράδεκτα γεγονότα που άφησαν άναυδο κάθε Ελληνα, στο «ΑΒΕΡΩΦ») απετόλμησε να επισημάνει το απαράδεκτο γεγονός της παραχώρησης του Ναυτικού Οχυρού Βοτανικού για την ανέγερση τεμένους.
Ο Πλωτάρχης, καταχειροκροτήθηκε, βεβαίως, από τους 300 περίπου συναδέλφους του όταν επεσήμανε την απαράδεκτη αυτή απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης – και ειδικώς του Αρχηγείου Ναυτικού – πλην όμως ο υποναύαρχος Κρυονερίτης και η λοιπή κουστωδία ανωτάτων βαθμοφόρων σκεπτόμενοι προφανώς ότι μπορεί να… μπλέξουν, φρόντισαν να οδεύσει προς… το Ναυτικό Νοσοκομείο Κρήτης στη Σούδα ο… αυθάδης Πλωτάρχης. Ποιος ξέρει, μπορεί και να αποταχθεί επειδή είχε την έμπνευση να θίξει τα κακώς πεπραγμένα των ανωτέρων του και της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου. Διότι ειδικά για την ανέγερση του τεμένους στην θέση του Ναυτικού Οχυρού Βοτανικού, δεν είναι δυνατόν να μην εγνώριζε τα πάντα ο Υπουργός.
Μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η μετάθεση του Πλωτάρχη Ζ.Μ. στο Ναυτικό Νοσοκομείο Κρήτης έγινε κατά παράβαση όλων των μόνιμων διαταγών που προβλέπουν την επάνδρωση των μονάδων και με την επίκληση ενός αορίστου υπηρεσιακού οφέλους που στην πραγματικότητα μάλλον είναι βλάβη και για την υπηρεσία και για τον ίδιο.

Οι αριθμοί άλλωστε μιλούν από μόνοι τους. Στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών υπάρχουν τέσσερις (4) παθολόγοι – πρόκειται για την ειδικότητα του Πλωτάρχη γιατρού – ενώ προβλέπονται οκτώ (8) για 1.400 ασθενείς που νοσηλεύονται το χρόνο στις παθολογικές κλινικές που αριθμούν 300 κλίνες. Το Ναυτικό Νοσοκομείο Κρήτης μαζί με τον Πλωτάρχη έχει πλέον πέντε (5) παθολόγους στο δυναμικό του, ενώ προβλέπονται δυο (2) για τις 70 κλίνες του. Ξέρετε πόσοι νοσηλεύονται στο παθολογικό σήμερα; Τέσσερις (4) ασθενείς! Δηλαδή ανά ασθενή αντιστοιχεί περισσότερος από ένας γιατρός! Αν αυτή η μετάθεση δεν κρύβει «εκδικητικότητα», τότε πως μπορεί να δικαιολογηθεί κύριε Κρυονερίτη;
Και κάτι ακόμη. Ο Πλωτάρχης Ζ.Μ. προσέφυγε στα πολιτικά δικαστήρια και έκανε ασφαλιστικά μέτρα κατά της μετάθεσής του. Ο δικαστής απέρριψε τα ασφαλιστικά μέτρα. Η «Ε.Ω.» επικοινώνησε με τον Πλωτάρχη και αφού μας ξεκαθάρισε ότι δεν θέλει να κάνει καμία κρίση ούτε για την μετάθεσή του, ούτε για τη δικαστική απόφαση μας εξέφρασε το «παράπονό» του: «Ο δικαστής δεν με κοίταξε ούτε μια φορά στα μάτια. Ειλικρινά δεν ξέρω τι χρώμα έχουν τα μάτια του»! Τα σχόλια πιστεύουμε είναι περιττά… Καλούμε μόνο τον Ευάγγελο Βενιζέλο να κοιτάξει και κάτω από το χαλί. Είναι σίγουρο ότι θα βρει πολλά σκουπίδια!

Ξυπνήστε ρε!

Με ιδιαίτερη ευλάβεια οι απανταχού Κεφαλλήνες και όχι μόνο, σήμερα 16 Αυγούστου, εορτή του Οσίου πατρός Γερασίμου του νέου ασκητού και θαυματουργού, στρέφουν τον νου και κλίνουν γόνυ καρδίας στα Ομαλά Κεφαλληνίας, όπου βρίσκεται θησαυρισμένο το χαριτόβρυτο λείψανό του.

Η Ορθοδοξία σήμερα εορτάζει έναν μεγάλο Όσιο και Ασκητή, πρότυπο αρετής, ασκήσεως και αγιότητος με το ιδιαίτερο χάρισμα της εκδίωξης των δαιμονίων και της ελευθέρωσης του ανθρώπου από την κυριαρχία του πονηρού.

Η εμβέλεια της αγιότητός του είναι οικουμενική και πανορθόδοξη. Πολυάριθμα πλήθη πιστών απ’ όλα τα σημεία της οικουμένης προσέρχονται με πίστη για να προσκυνήσουν το ιερό λείψανό του, το οποίο σε πείσμα του χρόνου παραμένει άφθαρτο, αναλλοίωτο και ευωδιάζον εις ευλογίαν των πιστών.

Σήμερα πολλές χιλιάδες προσκυνητών συρρέουν, ήδη από χθες, στα Ομαλά Κεφαλληνίας για να συμμετάσχουν στις εορταστικές εκδηλώσεις που έχει οργανώσει η τοπική Ι.Μητρόπολη, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα πολυάριθμα πλήθη των «πολυγερασίμων» (όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο μακαριστός Κεφαλληνίας Προκόπιος) για να λάβουν την ευλογία του αγίου.

Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες προς τον Θεόν, ο οποίος δεν μας άφησε ορφανούς μέσα στο πέλαγος της αμαρτίας, αλλά αναδεικνύει τους Αγίους του ως φάρους και δείκτες πορείας για τον πονεμένο και πλανεμένο άνθρωπο. Η ζωή των Αγίων είναι ένα πλήρες εγχειρίδιο θείας παιδαγωγίας, το οποίο παιδαγωγεί τον άνθρωπο που με ταπείνωση αποδέχεται αυτήν την θεία αγάπη.

Ο κάθε πιστός καλείται να συμμετάσχει ορθοδόξως στην ιερά μνήμη του Οσίου πατρός Γερασίμου και να μιμηθεί το χρυσωρυχείο των αρετών του, ώστε να γίνει με την ζωή του οδηγός πλανωμένων.

Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών

π.Γ.Στ.

Απολυτίκιον

«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας,
ἓν τὴ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὗ κατέλιπες Θεοτόκε, ,
Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, ,
μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, ,
καὶ ταὶς πρεσβείαις ταὶς σαὶς λυτρουμένη, ,
ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Κοντάκιον

«Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον,
καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα,
τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν,
ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν,
ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».

Η γλυκύτατη φυσιογνωμία της Θεοτόκου, Μητέρας του Κυρίου και του κόσμου, δεσπόζει παντού στη ζωή της Εκκλησίας και ιδιαίτερα το μήνα Αύγουστο. Οι λαμπροί και πάνδημοι εορτασμοί σ’ ολόκληρη τη χριστιανοσύνη δημιουργούν μια θερμή ατμόσφαιρα για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες στη μορφή της Θεοτόκου, μεσίτριας των πονεμένων ανθρώπων.

Η Παναγία είναι το ασάλευτο θεμέλιο του Γένους σ’ όλες τις καταπτώσεις και κλυδωνισμούς του, η ευλογία, η πίστη και η ελπίδα δια την ανόρθωση και τη νίκη.

Σ’ αυτή τη μεγάλη Μητέρα καταφεύγει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος των πιστών στις δύσκολες ώρες. Είναι η αγία των αγίων, η καταφυγή των καταπονουμένων, η μεσίτρια προς τον Θεό, της οποίας η αγιότητα ξεπέρασε κάθε ανθρώπινο μέτρο.

Η επίγεια ζωή της Θεοτόκου υπήρξε μια πορεία ολοκληρωτικής προσφοράς προς τον Θεό. Απόλυτη υπακοή στο θεϊκό θέλημα, βαθιά πίστη, ανείπωτη ηθική καθαρότητα και αγιότητα ήταν η δική της συμμετοχή στην εύνοια του Θεού. Τα μεγέθη αυτά αποτελούν απλησίαστα επίπεδα αρετής για κάθε εποχή ιδιαίτερα δε για τη δική μας.

Διερωτάται κανείς κατά πόσο η αγιότητα του Θεού μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για τον σύγχρονο άνθρωπο, όταν ακούγοντας τη λέξη αγιότητα γελάει και ειρωνεύεται;

Mήπως όμως είναι μια πρόκληση για τη σημερινή λογοκρατούμενη κοινωνία, που αναζητά εύκολες λύσεις, που αδιαφορεί για τέτοια μεγέθη, που προτιμά το χάος και τη σύγχυση των αξιών και των ιδεών; Είναι εύκολο στην εποχή μας ν’ απαλλαγούμε από τις ποικίλες δεσμεύσεις και αναγκαιότητες και με ηρωισμό και τόλμη να αρνηθούμε τον υλιστικό κόσμο;

Τα ερωτήματα αυτά αποκαλύπτουν τον σκεπτικισμό που γέννησε η μονομερής προσκόλληση του ανθρώπου στα υλικά και η απομάκρυνση μας από τον κόσμο του πνεύματος, μέσα στον οποίο αναπνέει αυτό που ονομάζουμε αγιότητα.

Ο σύγχρονος κόσμος αναζητά εναγωνίως τις φαντασιώσεις του πολιτισμού τις νέες μορφές χαράς, νέες πηγές αισθησιακής απόλαυσης και νέες εμπειρίες συγκινήσεων. Προτιμά την άνευ όρων παράδοση στις κοινωνικές, τεχνολογικές και πολιτιστικές συμβατικότητες, ακόμα κι΄ όταν γνωρίζει, ότι τα επιτεύγματα αυτά τον αλλοτριώνουν ολοκληρωτικά.

Η πραγματική διέξοδος από το φαύλο κύκλο του παραλόγου βρίσκεται εκεί, όπου δυναμικά πρότυπα μας φανερώνουν τρόπους ζωής γεμάτους απλότητα αρετής, αγωνιστική πορεία για τη διαρκή βελτίωση και πληρότητα της κενωτικής προσφοράς για τον συνάνθρωπο.

Ένα τέτοιο πρότυπο είναι η Θεοτόκος. Παράδειγμα πρόκλησης και πρόσκλησης αγιότητας. Με τη μορφή της η Παναγία ως πρότυπο και παράδειγμα, δυναμώνει και γιγαντώνεται η αδυναμία της φύσεως μας και μειώνονται σιγά-σιγά οι πτώσεις και οι αμφιβολίες.

Οι γήινες και κοινωνικές δεσμεύσεις παύουν να μας εξουσιάζουν δυναστικά, οι αναζητήσεις της ψυχής αποκτούν προτεραιότητα και το θέλημα του Θεού φωτίζει τις επιλογές μας.

Έτσι αρχίζει η πορεία της αγιότητας. Με τον τρόπο αυτό η Θεοτόκος προσέλκυσε την εύνοια του Θεού και δυναμώθηκε στον προσωπικό αγώνα της για την αγιότητα.

Αν παραμείνουμε προσανατολισμένοι στο πρότυπο αυτό που μας προσφέρει η Θεοτόκος Μητέρα η πορεία της αρετής και της αγιότητας δεν θα είναι ουτοπία, γιατί η μορφή της Παναγίας που καθοδήγησε και στήριξε αναρίθμητους πιστούς, θα καθοδηγεί και θα στηρίζει και τις δικές μας προσπάθειες.

π.Γ.Στ.

«Ἐντεῦθεν οὐ θάνατον τὴν ἱερὰν σου μετάστασιν λέξομαι, ἀλλὰ κοίμησιν ἢ ἐνδημίαν. Ἐκδημοῦσα γὰρ τῶν τοῦ σώματος, ἐνδημεῖς πρὸς τὰ κρείττονα… ὢ θαύματος ὄντως ὑπερφυοῦς! ὢ πραγμάτων ἐκπλήξεως. Ὁ πάλαι βδελυκτὸς καὶ μισούμενος θάνατος, καὶ εὐφημεῖται καὶ μακαρίζεται. Ὁ πάλαι πένθους καὶ κατηφείας, δακρύων τε καὶ σκυθρωπότητος πρόξενος, νῦν χαρᾶς ἀναδέδεικται καὶ πανηγύρεως αἴτιος.

»Τὸ θεῖον (δὲ) σῶμα καὶ ἱερὸν καὶ πανάμωμον, καὶ τῆς θείας εὐωδίας ἀνάπλεον, ἡ ἀφθονος κρήνη τῆς χάριτος, ἐν τῷ τάφῳ τεθέν, εἴτα πάλιν ἀναρπασθὲν πρὸς κρείττονα χῶρον καὶ ὑψηλότερον. Οὐκ ἀφῆκε (δὲ) τὸν τάφον ἀγέραστον, ἀλλὰ μεταδίδοσι μὲν τῆς θείας εὐωδίας καὶ χάριτος πηγὴν δὲ τῶν ἰαμάτων καὶ πάντων τῶν ἀγαθῶν τοῖς πίστει προσιοῦσι τὸ μνῆμα κατέλιπε».

(Ἰ. Δαμασκηνοῦ, P.G. τ. 96 σ.716 – 720)

«Σαράντα Εικόνες της Παναγίας», Αρχ. Νεκταρίου Ζιόμπολα.

Δροσοσταλίδα

Ιερά Προσκυνήματα – Εικόνες της Παναγίας (η΄)

Παναγία η Γλυκοφιλούσα

Μία προσφιλής εικόνα της Παναγίας τόσο γνωστή στους πιστούς είναι και η «επιλεγομένη» Γλυκοφιλούσα. Πηγή εμπνεύσεως ή μάλλον μιμήσεως όλων αυτών είναι η γνωστή πρωτότυπη ιστορική Εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης ως εφέστια της ι.Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους.

Η ιστορία της Εικόνας αυτής ξεφεύγει από τη λογική. Έχει σχέση με την εικονομαχία. Επί αυτοκράτορος Θεοφίλου στις πρώτες δεκαετίες του ενάτου αι. η σύζυγος του Συμεών Πατρικίου Βικτωρία, ευσεβής και ενάρετη γυναίκα, είχε στο σπίτι της τη θαυμάσια αυτή Εικόνα. Όμως επειδή οι πολέμιοι των Εικόνων έψαχναν και στα σπίτια για Εικόνες και τις έκαιγαν και τιμωρούσαν και τους κατόχους, η γυναίκα αυτή με λύπη της αναγκάστηκε να την απομακρύνει. Παρέλαβε την Εικόνα και την πήγε στην ακροθαλασσιά της Κων/πόλεως, την ασπάστηκε για τελευταία φορά και δεήθηκε στην Παναγία να βρει τρόπο διαφυλάξεώς της. Έτσι την έβαλε στη θάλασσα. Παραδόξως η Εικόνα στάθηκε όρθια και άρχισε να πλέει στα νερά από το πέλαγος του Μαρμαρά προς τον Ελλήσποντο. Η ευσεβής γυναίκα ευχαρίστησε τη Θεοτόκο, γιατί κατάλαβε ότι θέλημά της ήταν να διασωθεί η Εικόνα.

Η Παράδοση αναφέρει ότι προσόρμισε στην ανατολική πλευρά του Άθωνα και συγκεκριμένα στο λιμένα της ιεράς Μονής Φιλοθέου. Όμως εκείνη την εποχή η Φιλοθέου δεν είχε ακόμη ιδρυθεί. Έτσι η Εικόνα έμεινε άγνωστο πού 150 χρόνια. Κι όταν κτίστηκε η Μονή Φιλοθέου και ανασυγκροτήθηκε σε Κοινόβιο, έκανε την εμφάνισή της στο γιαλό. Οι Πατέρες την είδαν και κατέβηκαν κάνοντας λιτανεία, αφού φαινόταν ότι η Εικόνα ήθελε να παραδοθεί στη Μονή. Πλησιάζοντας την είδαν να αστράφτει και με τις πρώτες κινήσεις του ηγουμένου προς τη θάλασσα η Εικόνα παραδόθηκε στα χέρια του. Βγαίνοντας από τη θάλασσα στο σημείο που την εναπέθεσαν ανέβλυσε αγίασμα, το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα. Με δεήσεις και ευχαριστίες την εναπέθεσαν στον κεντρικό ναό της Μονής.

Η Εικόνα είναι αγιογραφημένη πάνω σε σκληρό και παχύ ξύλο και παρόλο που υπέστη πολλές ταλαιπωρίες, έχει τέτοια ζωντάνια σα να εξήλθε τώρα από τα χέρια του πιστού αγιογράφου. Για άγνωστο χρονικό διάστημα η Εικόνα εκτός από τα πρόσωπα ήταν επικαλυμμένη με αργυροεπίχρυσο κάλυμμα. Ο πρώην ηγούμενος της Φιλοθέου Γέροντας Εφραίμ το αφαίρεσε και φάνηκε το μεγαλείο της Γλυκοφιλούσας.

Τα θαύματα είναι άπειρα. Θα αναφέρουμε ένα που συνέβη το 1801. Ένας προσκυνητής, αφού είδε τα πολύτιμα τάματα που κρέμονταν από την Εικόνα, έβαλε στόχο να τα κλέψει. Έμεινε μέσα στο Ναό και όταν ο εκκλησιάρχης έκλεισε, ανενόχλητος έκλεψε και έφυγε για το λιμάνι της Μονής Ιβήρων. Εκεί βρήκε πλοιάριο που έφευγε για Ιερισσό. Αφού έπλευσε λίγο το πλοίο, παρά τον άριστο καιρό έμεινε ακινητοποιημένο στη θάλασσα. Όταν ο εκκλησιάρχης είδε τι είχε συμβεί, ο ηγούμενος έστειλε μοναχούς προς διάφορες κατευθύνσεις. Δύο πήγαν στο λιμάνι της Ιβήρων, είδαν ακίνητο το πλοίο, κατάλαβαν τι συνέβη, μπήκαν σε κάποια βάρκα και έφτασαν στο πλοίο. Έντρομος ο ιερόσυλος ζήτησε συγχώρηση, και οι μοναχοί φάνηκαν μεγαλόψυχοι και δε θέλησαν να υποστεί τιμωρία ο κλέφτης.

Σήμερα η Μονή Φιλοθέου έχει δεκάδες νέους μοναχούς καθώς και ξένους, που διακρίνονται για την αφοσίωσή τους στα της μοναχικής πολιτείας. Μεταξύ των ιερών λειψάνων έχει και το δεξί χέρι του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου σε στάση ευλογίας. Σ’ αυτήν την Μονή έζησε και ο Εθνεγέρτης και Εθνομάρτυς Αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός.

(Διασκευή από το βιβλίο Σαράντα Εικόνες της Παναγίας του αρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα)

Δροσοσταλίδα

θεολόγου-καθηγητού

Η ιερή μνήμη της Κοιμήσεώς της Παναγίας μας είναι, όπως είπαμε, μια καλή ευκαιρία να εκδηλώσει ο ευσεβής λαός των πιστών την αγάπη, τον σεβασμό, και την ευγνωμοσύνη του προς Αυτήν, η Οποία όντας άνθρωπος, αξιώθηκε να γίνει το τιμιότατο θείο δοχείο, το ιερότατο σκεύος, ώστε να δεχτεί τον άπειρο Θεό στο καθαρότατο σαρκίο Της, να κυοφορήσει τον άναρχο και αναλλοίωτο Θεό στην τίμια γαστέρα Της, να θρέψει τον απόλυτα αυτάρκη Θεό από τα παρθενικά Της αίματα, να κρατήσει στα σεπτά Της χέρια τον «αχώρητον παντί».

Το ιερό πρόσωπο της Θεοτόκου αποτελεί, σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία μας, μέρος του απερινοήτου μυστηρίου της Θείας Οικονομίας. Μετά τον Τριαδικό Θεό Αυτή κατέστη το κύριο πρόσωπο, το οποίο συνέβαλε ουσιαστικά στην υλοποίηση του σχεδίου της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Εκλέχτηκε από το Θεό ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα κορίτσια, αμέτρητων γενεών, ως η καθαρότερη και αγιότερη ανθρώπινη ύπαρξη, προκειμένου να γίνει Θεοτόκος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως για την υλοποίηση του σχεδίου της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, ο Θεός έδωσε τον Υιό του τον μονογενή και η ανθρωπότητα έδωσε την Παναγία. Στο ιερό πρόσωπο Εκείνης έγινε η μεγάλη συνάντηση Θεού και ανθρώπου. Μέσα στο πάναγνο σώμα Εκείνης έγινε η μεγάλη καταλλαγή (Εφεσ.2,16) και από αυτό ξεκίνησε η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, η αναδημιουργία και η θέωση του πεπτωκότος ανθρώπου.

Ο μεγάλος Πατέρας της αρχαίας Εκκλησίας άγιος Ειρηναίος (+199) παραλλήλισε και σύγκρινε την Θεοτόκο με την προμήτορα του ανθρωπίνου γένους, την Εύα, ώστε να δείξει τη διαφορά μεταξύ τους. Η παρθένος Εύα δεν έκαμε καλή χρήση των θείων δωρεών και δυνατοτήτων, που είχε λάβει από το Θεό, αλλά τα χρησιμοποίησε για το κακό και την καταστρατήγηση του θείου θελήματος. Η αιτία και η ρίζα της ανταρσίας αυτής υπήρξε ο εγωισμός και η έπαρση. Αν εκείνη υπήρξε φορέας της αλαζονείας, η Παναγία υπήρξε το πρότυπο της υπακοής και της ταπείνωσης. Ο ιερός πατήρ τονίζει πως «... η Εύα (έπρεπε) να αποκατασταθή εν τη Μαρία, ίνα μια παρθένος να γίνη συνηγόρος άλλης παρθένου και να εξαλήψη την ανυπακοήν της πρώτης δια της παρθενικής υπακοής» (Ειρ. Επιδ. Αποστ. Κηρύγματος 32,33). Επίσης ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων (+ 386) έγραψε πως «Δια παρθένου της Εύας ήλθεν ο θάνατος, έδει δια παρθένου, μάλλον δε εκ παρθένου φανήναι την ζωήν» (Κυρίλ.

Ιερ. Κατηχ. 12,ιε΄ ). Η ευλογημένη ρήση Της προς τον άγγελο του ευαγγελισμού «ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκ.1: 38) αποτελεί

σαφώς την πεμπτουσία της συμβολής Της στο έργο της εν Χριστώ σωτηρίας του κόσμου.

Το πρώτο ανθρώπινο πλάσμα, στο οποίο αποκαταστάθηκε η ανθρώπινη φύση στην αρχαία προπτωτική της μορφή και ωραιότητα, υπήρξε η Θεοτόκος. Με την επέλευση του Αγίου Πνεύματος κατά τον Ευαγγελισμό (Λουκ.1, 35) καθαρίστηκε από τον ρύπο του προπατορικού αμαρτήματος, τον οποίο έφερε και Αυτή εκούσα, ως μέτοχος της ανθρώπινης φύσεως, καθιστώντας Την πλέον άμωμη κηλίδος ώστε, να δεχτεί στα αγνά σπλάχνα Της το «πυρ της θεότητος» και να μην καεί. Από τότε έγινε η «Κεχαριτωμένη», η αγιοτέρα ύπαρξη μετά τον Τριαδικό Θεό. Στο πρόσωπό Της έγινε η απαρχή της λυτρώσεως του κόσμου και της θεώσεως του ανθρώπου.

Η συμβολή της Παναγίας μας κατά τη διάρκεια του επί γης απολυτρωτικού έργου του Χριστού υπήρξε τεράστιο. Βρισκόταν συνεχώς πλάι στον Λυτρωτή μας, από τη Γέννηση ως το Πάθος, την Ανάσταση και την Ανάληψη. Δοκίμασε, ως μητέρα, τις πίκρες των παθημάτων του Θείου Γιου της, με αποκορύφωμα εκείνη του σταυρικού θανάτου Του. Ένοιωσε κοντά Του την αγωνία Εκείνου για την υλοποίηση του θείου σχεδίου της σωτηρίας του κόσμου . Σύμφωνα επίσης με την αρχέγονη παράδοση της Εκκλησία μας Αυτή ήταν που εμψύχωνε τους διωκόμενους πρώτους χριστιανούς της νεαρής Εκκλησίας των Ιεροσολύμων.

Κοντολογίς η επί γης ζωή της Παναγίας μας υπήρξε ένας συνεχής αγώνας και προσφορά για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο πιστός λαός του Θεού, γι’ αυτό αποδίδει στη Θεοτόκο, από την αρχαιότητα ως σήμερα, ύψιστη τιμή, τη μεγαλύτερη, μετά τον Τριαδικό Θεό. Πρέπει να σημειωθεί εδώ, πως μόνο η Ορθοδοξία μας αποδίδει την δέουσα τιμή στην Μητέρα του Κυρίου μας.

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου είναι αφιερωμένο στην Παναγία μας. Οι Ορθόδοξοι πιστοί, συμμετέχουμε καθημερινά στις ακολουθίες των υπέροχων Παρακλητικών Κανόνων, νηστεύουμε, εξομολογούμαστε, κοινωνούμε. Τρέχουμε με δάκρυα στα μάτια να εναποθέσουμε σε Αυτή τις δυσκολίες και τα βάσανα της ζωής μας, Την παρακαλούμε με ζέση ψυχής να ελαφρώσει τον βαρύ ζυγό μας, διότι πιστεύουμε ακράδαντα πως η γλυκιά Θεομάνα και μετά την σεπτή Της Κοίμηση συνεχίζει να αγαπά και να νοιάζεται για μας τους ανθρώπους. Μέσα στη μεγάλη καρδιά Της υπάρχει χώρος για τον κάθε άνθρωπο, όχι μόνο για τους πιστούς, αλλά και για τους αμαρτωλούς και ασεβείς , ακόμα και για τους υβριστές Της! Η μακάρια θέση Της κοντά στον Υιό Της και Θεό μας Ιησού Χριστό, της δίνει την ευχέρεια να προσεύχεται για τον καθένα μας, για κάθε μας πρόβλημα. Τα αποτελέσματα των βοηθειών Της είναι απτά. Γι’ αυτό ψάλλουμε στον περίφημο Μικρό Παρακλητικό Κανόνα προς Αυτήν: «Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε, αλλ’ αιτείται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως».

Η Παναγία, αξιοποιώντας μόνο τα κοινά γνωρίσματα του «κατ’ εικόνα», φανέρωσε τον αληθινό άνθρωπο καθαρό και ακέραιο, όπως είχε δημιουργηθεί από τα χέρια του Θεού. Η Παναγία είναι εκείνος ο άνθρωπος, που ενώ μπορούσε ν’ αμαρτήσει, εν τούτοις δεν αμάρτησε και με τη δική της δύναμη, ζέση και προθυμία παρέμεινε αναμάρτητη. Αυτή την ψυχική ομορφιά και αγνότητα εκτίμησε ο πλάστης μας, ο οποίος θελχθείς από την αγιότητά της ήρθε και σκήνωσε σ’ αυτήν.

Όταν την αποκάλυψε ο άγγελος, ότι «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι», δεν ανέφερε για άφεση αμαρτιών και για απαλλαγή από ενοχές. Εάν συγκρίνουμε τον ευαγγελισμό με το όραμα του Ησαΐα που είδε τον Θεό, βλέπουμε την διαφορά. Ο Ησαΐας μόλις είδε τον Θεό ελεεινολόγησε τον εαυτό του, γιατί ενώ είχε ακάθαρτα χείλη και κατοικούσε εν μέσω λαού έχοντος ακάθαρτα χείλη, είδε τον κύριο. Απεστάλη τότε ένα Σεραφίμ και καθάρισε τις ανομίες και τις αμαρτίες του προφήτου μ’ ένα κάρβουνο που πήρε από το θυσιαστήριο (Ησ. 6οκεφ). Εδώ ούτε η Παναγία ελεεινολογεί τον εαυτό της ούτε ο άγγελος την καθαρίζει. Μόνο ρωτά πως θα γεννήσει, αφού δεν έχει άνδρα. Ο Νικόλαος Καβάσιλας την παρουσιάζει να διατείνεται· «Εγώ μεν του Θεού προς υποδοχήν έτοιμος και ικανώς έχω παρασκευής» (Λόγος εις Ευαγγελισμόν).

Συνεπώς η έλευση του Αγίου Πνεύματος δεν σημαίνει κάθαρση της Παναγίας, αλλά προσθήκη χαρισμάτων όπως συμβαίνει με τους αγγέλους που δεν έχουν καμμία σχέση με την αμαρτία. Η Παναγία απλώς μετά την έλευση του Αγίου Πνεύματος έμεινε αμετακίνητη στο αγαθό, όπως οι άγγελοι μετά την ελεύθερη εκλογή της αρετής έμειναν σταθεροί στο καλό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, σε ομιλία του για τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, λέγει χαρακτηριστικά ανακεφαλαιώνοντας την πατερική σκέψη πάνω στο θέμα αυτό· «Η καθαρά καθαίρεται και η αγία αγιάζεται προς έτι μείζονα αγιασμόν αυτής».

Η Παναγία, πριν φανερώσει τον Θεό σωματικά στον κόσμο, τον αποτύπωσε και τον απεικόνισε πρώτα, με τα ίδια της τα έργα, πάνω στον εαυτό της. Γι’ αυτό ο Θεός την έκανε ναό και μητέρα του. Σκήνωσε και στην ψυχή και στο σώμα της. Η Παναγία ήταν ιερώτερη από το θυσιαστήριο του ναού του Σολωμόντος. Γι’ αυτό το σώμα της δεν το επισκίαζαν άγγελοι αλλά ο ίδιος ο Θεός. «Δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι». Το αίμα της δεν το δέχθηκε το θυσιαστήριο αλλά το πήρε ο ίδιος ο Θεός. Το αίμα της έγινε αίμα Θεού.

Ηλίας Μηνιάτης

Κεχαριτωμένη, Δεδοξασμένη, Παντάνασσα, από την άφθονον εκείνην ηλιοβολίαν του θείου φωτός οπού χαίρεσαι, παρισταμένη εκ δεξιών του μονογενούς σου Υιού, πέμψον εδώ κάτω και εις ημάς τους ευλαβείς δούλους σου μίαν μακαρίαν ακτίνα, οπού να είναι και φως εις τον εσκοτισμένον μας νουν και φλόγα εις την ψυχραμένην μας θέλησιν, διά να βλέπωμεν να περιπατούμεν σπουδαίοι εις την οδόν των θείων δικαιωμάτων. Ημείς, μετά Θεόν, εις εσέ του Θεού την Μητέρα και Μητέρα ημών έχομεν την ελπίδα της σωτηρίας μας· από σε ελπίζομεν τας νίκας της γαληνοτάτης Αυθεντίας, τα τρόπαια των Ευσεβών Βασιλέων· την στερέωσιν της Εκκλησίας· την αντίληψιν του Ορθοδόξου γένους· την σκέπην της ευλαβούς του ταύτης πολιτείας, οπού είναι αφιερωμένη εις την άμαχόν σου βοήθειαν. Ναι, Παναγία Παρθένε, ναι, Μαρία, όνομα οπού είναι η χαρά, η παρηγορία, το καύχημα των Χριστιανών· δέξου την νηστείαν και παράκλησιν των αγίων τούτων ημερών, οπού εκάμαμε εις τιμήν σου, ως θυμίαμα ευπρόσδεκτον· και αξίωσόν μας, καθώς εδώ εις την Εκκλησίαν ευλαβώς ασπαζόμεθα την αγίαν και θαυματουργόν ταύτην εικόνα, έτζι και εκεί εις τον Παράδεισον να ιδούμεν αυτό το μακάριόν σου πρόσωπον, το οποίον να προσκυνούμεν συν τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, εις τους απεράντους αιώνας.

Αμήν.

Αρχμ. Μελέτιος Βαδραχάνης

Η Θεοτόκος δεν υπήρξε ένα ιδιαίτερο δημιούργημα του Θεού χωρίς τα κοινά γνωρίσματα του γένους των ανθρώπων και χωρίς τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας. Ήταν τέλειος άνθρωπος, απόγονος του Αδάμ και της Εύας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η σύλληψη της έγινε κατά Θεό, αλλά δεν ήταν άσπιλη όπως πρεσβεύουν οι παπικοί. Έγινε εκ σπέρματος και όχι μόνο εκ Πνεύματος.

Το επεισόδιο, που η Παναγία θέλει να διακόψει το κήρυγμα ο Χριστός και να υποδεχθεί αυτήν και τα αδέλφια του, δίνει αφορμή στον ιερό Χρυσόστομο να παρατηρήσει ότι η Παναγία είχε όλες της αδυναμίες μιας συνηθισμένης μητέρας. Ήθελε να σταματήσει το κήρυγμα ο Χριστός και να την υποδεχθεί, ώστε ο κόσμος ν’ αρχίσει να ρωτά ποια είναι αυτή που για χάρη της έγινε αυτό, και να φανερωθεί έτσι η ιδιότητά της και να καμαρώσει κοντά στον υιό της. Η απάντηση του Χριστού, «Μήτηρ μου και αδελφοί μου ούτοι εισίν οι τον λόγον του Θεού ακούοντες και ποιούντες αυτόν» (Λουκ. 8,21), διορθώνει την ανθρώπινη αδυναμία της μητέρας του και αποκαλύπτει την δυνατότητα κάθε ανθρώπου να γίνει «Παναγία», εάν ακούει τον λόγο του Θεού και τον φυλάσσει. Το ίδιο είπε ο Χριστός, όταν μία γυναίκα μακάρισε την μητέρα του. Είπε· «Βεβαίως και είναι καλότυχη η μητέρα μου. Αλλά καλότυχοι είναι και όσοι ακούν τον λόγο του Θεού και τον φυλάσσουν (Λουκ. 11,27-28)».

Ο Νικόλαος Καβάσιλας λέγει· «Η πανάμωμος παρθένος ου πόλιν σχούσα τον ουρανόν, ουκ από των εκεί γενομένη σωμάτων, αλλ’ από γής το ίσον άπασι τρόπον αυτού του πεσόντος γένους». Εν τούτοις «μόνον άνθρωπος ούσα και των κοινών τούτων ανθρώποις μετασχούσα πλέον ουδέν, έπειτα μόνη την κοινήν διέφυγεν νόσον» (Λόγος εις την Γέννησιν). Δηλαδή η Παρθένος ούτε ουράνια καταγωγή είχε ούτε άγγελος ήταν αλλά ήταν ομοιοπαθής με το πεσμένο ανθρώπινο γένος. Κι όμως ενώ ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος μόνον αυτή διέφυγε των θανασίμων αμαρτιών. Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε τον άγιο Χρυσόστομο, ο οποίος, προτρέποντας κάποτε τους ακροατές του να μοιάσουν τον Πέτρο και τον Παύλο και ακούγοντας τις αντιρρήσεις τους ότι αυτοί είναι μεγάλοι και τρανοί και όχι σαν εμάς, είπε· «Γιατί άνθρωποι σαν και μας ήταν χωρίς να έχουν τίποτα ιδιαίτερο».

Στάθης Πρωταίος

Xαίρε Mαρία
η δυστυχισμένη συ εν γυναιξί.
"Tο φως ελήλυθεν εις τον κόσμον
αλλ' οι άνθρωποι το σκότος μάλλον
ηγάπησαν ή το φως".

Mαρία η δυστυχισμένη
συ εν γυναιξί,
εγέννησες το φως,
και δεν ευρέθηκαν ποτέ
δυο πόντοι αγάπη πουθενά
το φως να κατοικήση.

Ω, Mαρία, Mαρία
η τίκτουσα το φως
εις τον αιώνα,
πώς θα τ' ακούς
εις τον αιώνα,
το άρον, άρον
σταύρωσον το φως.

Παναγία η Χρυσολεόντισσα

Η Εικόνα αυτή βρίσκεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Χρυσολεοντίσσης στο κέντρο της Αίγινας, δεξιά της Μονής του Αγίου Νεκταρίου, πάνω σε κατάφυτο οροπέδιο. Αρχικά βρισκόταν κοντά στο παραθαλάσσιο χωριό Λεόντιον. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η Μονή ήταν ανδρική, ακόμα και ενώ ζούσε ο Άγιος Νεκτάριος. Με πρόνοια του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου η μονή μετατράπηκε σε γυναικεία ύστερα από χρόνια ερήμωσης. Πρώτη ηγουμένη, η οποία ανέλαβε την ανασυγκρότησή της το 1935, ήταν η μακαριστή Μαγδαληνή, η οποία είχε γίνει μεγαλόσχημα από τον Άγιο Νεκτάριο.

Αφότου ήρθε στην Αίγινα ο άγιος το 1904 ως διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής, ιερό αντικείμενο με το οποίο ήταν δεμένος επί της γης ήταν η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Χρυσολεόντισσας. Έχει ιστορία γύρω στα 400 χρόνια και είναι περιβεβλημένη με ασημένια επένδυση, ελαφρώς επιχρυσωμένη. Είναι έργο ύψιστης καλλιτεχνικής αξίας. Κατά διαστήματα ανέβαινε τότε ο Πενταπόλεως Νεκτάριος στη Χρυσολεόντισσα για προσκύνημα και προσευχή στη χάρη της. Τελευταία πνευματική επιθυμία του ήταν να προσκυνήσει για τελευταία φορά. Αυτό έγινε το Σεπτέμβρη του 1920. Με συνοδεία τριών μοναχών πέζευσε στο αλογάκι της Μονής και όταν έφτασε στο Μοναστήρι συγκινημένος και δακρυσμένος γονάτισε και προσευχήθηκε να του χορηγήσει ο Θεός λίγα χρόνια ζωής ακόμα για να ολοκληρώσει το έργο του στη Μονή του. Ύστερα ζήτησε να φύγουν για τη Μονή της Αγίας Τριάδος. Στο δρόμο βλέποντας από ψηλά το Μοναστήρι του είπε: «Ας ευλογήσω δια τελευταίαν φοράν το μοναστηράκι μου και τους χριστιανούς της νήσου, διότι εντός ολίγου θ’ απέλθω». Σε ερώτηση της μοναχής Νεκταρίας απάντησε: «εις τους ουρανούς». Πήρε δηλαδή απάντηση ότι πεθαίνει.

Το νησί της Αίγινας πλήττεται κατά καιρούς από ανομβρία. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις καταφεύγουν στη χάρη της Χρυσολεόντισσας οι πιστοί Αιγινήτες και κατεβάζουν την εικόνα στην πόλη, όπου γίνονται αγρυπνίες και λιτανείες. Η Παναγία τους λυπάται και στέλνει βροχή όσο χρειάζεται.

Ακόμα να αναφέρουμε ότι διατέλεσε τελευταίος ηγούμενος της Ι.Μ.Χρυσολεοντίσσης (πριν μετατραπεί σε γυναικεία) ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας.

Διασκευή από το βιβλίο Σαράντα Εικόνες της Παναγίας του αρχιμ.Νεκτ. Ζιόμπολα)

Την δέησίν μου δέξαι την πενιχράν, «Κυρά των Αμπελιών», Αίγαιο-πελαγίτισσα Παναγία, Γρηγορούσα Άθηνιώτισσα, Παραμυθία Αγιορείτικη, Φανερωμένη πολλάκις στις πέτρινες ώρες των παιδιών Σου, καί κλαυθμόν μη παρίδης καί δάκρυα, καί στεναγμόν, άλλ’ άντιλαβού μου ως αγαθή καί τάς αιτήσεις πλήρωσον. Αυτές, πού μέσα στην αυγουστιάτικη κάψα η παναθλία καί ταπεινή μου ψυχή Σού υποβάλλει, Ζωοδόχε Πηγή, φλογιζόμενη μέσ’ στο καμίνι των συμφορών καί των θλίψεων. Γιατί, αληθινά, προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή; Πού προσδράμω, λοιπόν, καί σωθήσομαι; Που πορευθώ; Τέτοιες ώρες, στείρες καί δάκρυνες, πού, έκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε; Ποιά πόρτα, Πορταϊτισσα, θα με δεχτή, αν δεν μου άνοιξης Σύ την Έκατονταπυλιανή αγάπη Σου; Σέ ποιόν, Γοργοεπήκοε, τον πόνο μου θα πω, τον πόνο πού με βρήκε εξ αμέτρητων αναγκών καί θλίψεων καί εξ εχθρών δυσμενών καί συμφορών βίου, για να μου δώση, Ελεούσα μου, προθυμερά παντελή σωτηρίαν καί πλατυσμόν.

«Θεοτόκον ωνόμασαν την Παρθένον Πατέρες προ της Γ' Οικουμενικής Συνόδου. Στη δε Σύνοδο αυτή εδιωρίσθη το πρώτον να καλείται Θεοτόκος η Παρθένος Μαρία. Ακόμη η Σύνοδος αύτη την γλυκυτάτην ταύτην της Παρθένου προσηγορίαν επικυρώσασα, ως όρον δογματικόν εις πάσαν την οικουμένην παρέδωσε. Πρώτος γαρ ο Ωριγένης Θεοτόκον την Παρθένον εκάλεσε... Ο δε Αλεξανδρείας Κύριλλος, γράφων προς Νεστόριον λέγει, ότι και ο Μέγας Αθανάσιος Θεοτόκον αυτήν και ωνόμασε και ωμολόγει».


«Αποδίδεται εις την Θεοτόκον και σταθεροποιείται δι αυτήν η προσωνυμία «Παναγία». Ταύτην γνωρίζει ως επικρατούσαν πλέον κατά τον Ε' αιώνα ο Βασίλειος Σελευκείας . Βραδύτερον κατά τον Ζ' αιώνα, ο Ανδρέας Κρήτης αποκαλεί επιμόνως την Άχραντον «αγιωτέραν των αγίων» .

Σε φορτισμένη ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι στη Χειμάρρα η κηδεία του 37χρονου ομογενούς Αριστοτέλη Γκούμα, ο οποίος δολοφονήθηκε χθες από ομάδα τριών Αλβανών.
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, όλα άρχισαν χθες, πριν το μεσημέρι, όταν τρεις Αλβανοί από την Αυλώνα ζήτησαν από τον 37χρονο να μη μιλάει ελληνικά στο μαγαζί του, που βρίσκεται στη Χειμάρρα. Μετά τη λογομαχία ακολούθησε ξυλοδαρμός. Ο ομογενής αναγκάστηκε να κρυφτεί.

Οι τρεις Αλβανοί, όμως, τον εντόπισαν ύστερα από αρκετές ώρες, ενώ επέβαινε σε μηχανή μεγάλου κυβισμού. Οι δράστες όρμησαν με το αυτοκίνητό τους πάνω στο νεαρό άνδρα και τον καταπλάκωσαν.
Κάτοικοι της πόλης, αντιδρώντας στη δολοφονία, απέκλεισαν χθες την εθνική οδό Αγίων Σαράντα- Αυλώνα, ζητώντας από τις αρχές να αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά και τη λήψη μέτρων που θα οδηγήσει στην αποφυγή των άγριων εθνικιστικών ενεργειών σε βάρος των Ελλήνων κατοίκων της Χειμάρρας.
Εκατοντάδες αυτοκίνητα εγκλωβίστηκαν από και προς τη Χειμάρρα. Ο εθνικός δρόμος άνοιξε σήμερα στις 11 τοπική ώρα. Πάντως, οι κάτοικοι δηλώνουν ότι θα ξανακλείσουν το δρόμο έαν δεν ληφθούν έμπρακτα μέτρα.
Η Αστυνομία συνέλαβε έξι άτομα, δεν εξέδωσε ωστόσο ανακοίνωση σχετικά με τα αίτια του συμβάντος, το οποίο ο σημερινός αλβανικός Τύπος χαρακτήρισε ως δυστύχημα.
Σε δηλώσεις του ο δήμαρχος Χειμάρρας Βασίλης Μπολάνος επεσήμανε ότι "πρόκειται για έγκλημα εκ προμελέτης, αφού οι δράστες από ημέρες προκαλούσαν τον δολοφονηθέντα". Ακόμη, μίλησε για ρατσιστικά φαινόμενα, τα οποία οπισθοδρομούν την αλβανική κοινωνία.
Ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, σε σχετική δήλωσή του,
υπογράμμισε:
"Με οδύνη συμμετέχω στο βαθύ πόνο που προκάλεσε η δολοφονία τουΑριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα. Συλλυπούμαι ολόψυχα την οικογένειάτου, δεόμενος όπως ο Θέος αναπαύσει εν ειρήνη την ψυχήν του.
Τέτοιες αδικαιολόγητες, βίαιες πράξεις, απόλυτα καταδικαστέες απόκάθε εχέφρονα, απειλούν να δυναμιτίσουν το κλίμα της αρμονικήςσυνυπάρξεως, για το οποίο όλοι οι σώφρονες πολίτες της Αλβανίας έχουναγωνισθεί. Και ακόμη απειλούν να πυροδοτήσουν νέες συγκρούσεις καιμίση στην περιοχή.
Στην κρίσιμη αυτή στιγμή απαιτείται από κάθε υπεύθυνο,νηφαλιότητα, αποφυγή αυτοδικιών, αναζήτηση της αλήθειας και επιβολήτης δικαιοσύνης. Και ακόμα επιβάλλεται να ενταθούν οι ειλικρινείςπροσπάθειες για να εξασφαλιστεί ο σεβασμός της ελευθερίας κάθε πολίτηκαι όλων γενικώς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων"

πηγή

Η περίοδος που διανύει σήμερα η Ελλάδα είναι ανάλογη της εποχής που στην αρχαία Αθήνα αρχίζει τη διδασκαλία του ο Σωκράτης. Όπως εκείνος διαβλέπει το γενικό ξεχαρβάλωμα της πόλης και μελετάει στην Πολιτεία του την λύση, λύση που δεν μπορεί να εφαρμοστεί εάν δεν βασιλεύσουν οι φιλόσοφοι ή δεν φιλοσοφήσουν οι βασιλείς —και η φιλοσοφία του Σωκράτη (Πλάτωνα) είναι προσήλωση στο Αγαθό και μελέτη θανάτου— έτσι και σήμερα, ύστερα από την τελευ­ταία τριακονταετία που αρχίζει προδικτατορικά και συνεχίζεται μεταδικτατορικά, με εξαίρεση την πρώτη μεταπολι­τευτική περίοδο, αυτό που διακρίνει οποίος έχει τραφεί με μελέτη του Πλάτωνα, Πατερική θεολογία, γνώση των βασι­κών νεώτερων θεωρητικών συντεταγμένων της Μετααναγεννησιακής Ευρώπης, και καρδιακό βίωμα Χριστού είναι η α­νάγκη στροφής στο ένδον, η αυτοσυνειδησία και η νήψη ως κάθαρση παθημάτων κατά το ανάλογο της αρχαίας τραγωδίας.

Μεταχριστιανικά αυτό το τελευταίο μπορεί να γίνει πολύ εύκολα, αφού ο Θεός έχει ιστορικά ΣΑΡΚΩΘΕΙ και δεν απαι­τείται η έξοδος από το σώμα με το θάνατο και την φιλο-σοφία (ζωής). Φυσικά, εφ' όσον ο άνθρωπος στραφεί προς την Αλήθεια που ενανθρώπησε και αφού ρυθμίσει τη ζωή του σύμφωνα μ' εκείνη την Αλήθεια. Η συμβατική θρησκευτική κατάσταση δεν λύνει τίποτε και δεν ανοίγει τον άνθρωπο στην Αλήθεια. Αλλος τρόπος για τους Έλληνες —όσους δηλαδή μετέχουν στην ιστορία αυτού του τόπου— δεν υπάρ­χει, υπό την έννοια ότι έξω από τη μεταμόρφωση της αρ­χαίας ελληνικής παράδοσης και του λόγου της σε χριστιανική και εκκλησιαστική δύο τινά μπορεί να συμβούν: α) είτε γυρ­νούμε σε προχριστιανική κατάσταση — απόπειρα μίμησης, βέβαια, β) είτε γινόμαστε ευρωπαϊκή ουμανιστική αναγέννη­ση, σκάρτη μίμηση δηλ. της αρχαιότητας. Εκτός και αν δεν γίνουμε τίποτε. Γιατί υπάρχει και αυτή η λύση! Να διαγρά­ψουμε κάθε παράδοση και να γίνουμε αμερικανοανατολίτικο Ελντοράντο, πράγμα που δεν φαίνεται να είναι καθόλου ανέ­φικτο αν λογαριάσει κανείς την ακροαματικότητα των σόου της Κορομηλά και άλλων τηλεοπτικών επιδορπίων...

Ένα από τα πολύ γνωστά θεομητορικά προσκυνήματα είναι και της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας στο νησί των Κυθήρων, νότια της Πελοποννήσου. Απέχει από τη χώρα 12 χλμ. και χρονολογείται το ΙΔ΄ αι.

Σε έναν ερημότοπο του νησιού, που ήταν σχεδόν δασωμένος από μυρτιές κι εκεί έβοσκαν ζώα, πήγαινε συνήθως ένας ευλαβής βοσκός. Μια φορά που κοιμόταν εκεί στις 24 Σεπτεμβρίου άκουσε στον ύπνο του μια αόρατη φωνή να του λέει: «Αν με ζητήσης εδώ κοντά ευρίσκεις την Εικόνα μου, και είναι καιρός όπου ευρίσκομαι εδώ δια να δώσω βοήθειαν εις τούτον τον τόπον». Συγκινημένος ψάχνοντας λίγο βλέπει εντός μυρτιάς εικόνα της Αειπαρθένου Μαρίας. Προσκύνησε, ευτρέπισε τον τόπο και με όποια μέσα διέθετε έκτισε απέριττο ναό, τοποθέτησε την Εικόνα και την ονόμασε Μυρτιδιώτισσα. Έκτισε κελλί και κατοίκησε και ο χωρικός σ’ αυτό το χώρο. Η φήμη της εικόνας διαδόθηκε και συνέβησαν και θαύματα. Στη συνέχεια ένας ευλαβής μοναχός, ο Λεόντιος, αφιερώθηκε στο χώρο. Μεγένθυνε κατά πολύ το Ναό, έκτισε κελιά και δημιουργήθηκε ιερά Μονή. Η Εικόνα περιβάλλεται με χρυσή επένδυση (1837), με ποικίλες παραστάσεις και κείμενα από την Αγία Γραφή και την Υμνολογία.

Εκείνο όμως που κατέστησε την Παναγία Μυρτιδιώτισσα των Κυθήρων πανελλήνιο προσκύνημα και όχι μόνο ήταν η θεραπεία ενός παραλύτου. Ο χωρικός Θεόδωρος Κουμπιανός είχε μεγάλη ευλάβεια προς τη Θεοτόκο και γι’ αυτό είχε τη συνήθεια κάθε χρόνο στις 24 Σεπτεμβρίου, ημέρα της ευρέσεως της Εικόνας και συγχρόνως 40 μέρες μετά την κοίμηση της Θεοτόκου, να πηγαίνει με συγγενείς και φίλους στην ιερά Μονή και να πανηγυρίζει το γεγονός της ευρέσεως. Αυτός φαίνεται ότι πρωτοστάτησε στη θέσπιση της πανηγύρεως. Μετά από κάποια χρόνια όμως αρρώστησε και έμεινε παράλυτος στο κρεββάτι. Παρότρυνε όμως τους δικούς του να πηγαίνουν στην εορτή. Κάποτε τους παρακάλεσε να τον μεταφέρουν με το κρεββάτι στο Ναό της Μυρτιδιώτισσας για να εορτάσει κι αυτός. Παρά τις δυσκολίες το κατόρθωσαν και ζητώντας χάρη και έλεος από την Παναγία κάποια στιγμή είπε: «Μη μου παραβλέψης τους στεναγμούς και το βάρος της μακράς μου ασθενείας».

Ενώ γινόταν αγρυπνία και συμμετείχε κλήρος και λαός, συνέβη ένα παράδοξο γεγονός. Κάποιος βγήκε για λίγο έξω από το ναό και επιστρέφοντας φώναξε ανήσυχος ότι άκουσε θόρυβο από το μέρος της θάλασσας. Πράγματι συχνά συνέβη να έρχονται πειρατές. Βγήκαν και άλλοι έξω και διαπίστωσαν το γεγονός. Έτσι έφυγαν όλοι για να σωθούν και άφησαν μόνο του μέσα στην εκκλησία το Θεόδωρο, που καλά καλά δεν κατάλαβε τι συνέβη. Όταν το συνειδητοποίησε, δεήθηκε στη Θεοτόκο απελπισμένος από ανθρώπινη βοήθεια να μην πέσει στα χέρια των βαρβάρων. Τότε του φάνηκε σαν κάποιος να του είπε: Σήκω και συ και φύγε. Και τότε σηκώθηκε σαν να μην ήταν ποτέ παράλυτος και άρχισε να τρέχει. Αφού κατάλαβε ότι ήταν υγιής χάρη στη Θεοτόκο, άρχισε να φωνάζει το εκκλησίασμα να επιστρέψει, γιατί δεν έρχονται πειρατές και ότι αυτός θεραπεύτηκε. Ύστερα από πολλές φωνές άρχισαν σιγά-σιγά όλοι να επιστρέφουν και έμειναν έκθαμβοι μπροστά σ’ αυτό που έβλεπαν.

Πολύ αργότερα κτίσθηκε μεγαλοπρεπής Ναός, εντυπωσιακός, ρυθμού βασιλικής, με υψηλό κωδωνοστάσιο.

(Διασκευή από το βιβλίο Σαράντα Εικόνες της Παναγίας του αρχιμ. Νεκτ. Ζιόμπολα)

του συνεργάτη μας ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ,

Θεολόγου – καθηγητού

Μέσα στην σωματική και πνευματική νωχέλεια του καλοκαιριού η Εκκλησία μας προβάλει, ως μια δροσερή νοητή όαση και πνευματική ανάταση, τη μεγάλη εορτή της Παναγίας μας. Το δεκαπενταύγουστο, ή όπως το ονομάζουν πολλοί «το Πάσχα του καλοκαιριού», αποτελεί έναν σπουδαίο εορτολογικό σταθμό του εκκλησιαστικού ενιαυτού. Η κορυφαία αυτή εορτή είναι για ολόκληρη την Ορθοδοξία και ιδιαίτερα για μας του Έλληνες, που ευλαβούμαστε τη Θεοτόκο κατά τρόπο ξεχωριστό, μια ευκαιρία να εκφράσουμε ολόθυμα την τιμή μας προς το ιερό Της πρόσωπο, κι αυτό διότι η προσωπική και εθνική μας ζωή είναι συνυφασμένη με την υψηλή σκέπη και προστασία της Μεγάλης Μάνας, του κόσμου. Μεγάλα προσκυνηματικά κέντρα της χάρης Της (Τήνος, Πάρος, Βέρμιο, κ.α.) θα γίνουν και φέτος πόλοι έλξης χιλιάδων πιστών. Ακόμα πλήθος άλλων ναών αφιερωμένοι στην σεπτή Της Κοίμηση θα πανηγυρίσουν λαμπρά και θα τιμήσουν όπως πρέπει την έξοδό Της από τον κόσμο και την είσοδό Της στην ατέρμονη αιωνιότητα και την περίλαμπρη δόξα.

Τα ιερά βιβλία της Καινής Διαθήκης δεν αναφέρουν δυστυχώς τίποτε για την ζωή της Παναγίας μας μετά την Ανάσταση του Κυρίου και την Πεντηκοστή. Την σιωπή αυτή έρχεται να αναπληρώσει η ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας, η οποία, όπως είναι γνωστό, μαζί με την Αγία Γραφή, αποτελεί την πηγή της πίστεώς μας. Η ευσέβεια, ο σεβασμός και αγάπη των πιστών της ιεροσολυμίτικης εκκλησίας προς την Θεοτόκο διέσωσαν ορισμένα στοιχεία της ζωής Της, τα οποία καταγράφηκαν αργότερα στα έργα των Πατέρων και στην υμνολογία της Εκκλησίας μας.

Σύμφωνα με αυτά η Μητέρα του Κυρίου μας μετά την Ανάσταση του Κυρίου παρέμεινε ένα απλό, αλλά επίλεκτο μέλος της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ. Οι απόστολοι, οι ποιμένες και οι πιστοί της Εκκλησίας έτρεφαν απεριόριστη αγάπη και σεβασμό προς Αυτήν. Στους δύσκολους καιρούς του διωγμού των χριστιανών στην Παλαιστίνη (Πράξ.8,1) η Παναγία μας έγινε προφανώς ο μεγάλος παρήγορος αυτών. Πόσα χρόνια έζησε δεν γνωρίζουμε. Πάντως δεν πρέπει να γεύθηκε το επώδυνο γήρας. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός την πήρε γρήγορα κοντά Του πιθανότατα γύρω στα πενήντα Της χρόνια.

Όταν ήρθε η ώρα λοιπόν της εξόδου Της στάλθηκε και πάλι ο αρχάγγελος Γαβριήλ να της αναγγείλει την θέληση του Θεού και Υιού Της. Ενώ προσευχόταν στον οίκο Της στην Ιερουσαλήμ παρουσιάστηκε ο άγγελος και της προσέφερε ένα μικρό κλαδί φοίνικα και της είπε: «Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία. Σου φέρνω μήνυμα από τον Υιό Σου. Ήρθε η ευλογημένη ώρα να πας κοντά Του και να δοξαστείς όπως σου ταιριάζει. Ετοιμάσου λοιπόν και σε τρεις ημέρες θα έρθει Εκείνος να πάρει την τίμια και αμόλυντη ψυχή Σου». Μετά από αυτό και αφού συνήλθε από την οπτασία, χάρηκε πολύ και κίνησε βιαστικά να ανέβει στο αγαπημένο Της Όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, εκεί που προσευχήθηκε για τελευταία φορά ο Υιός Της πριν από το πάθος Του. Συνήθιζε να ανεβαίνει συχνά και να προσεύχεται εκεί.

Ανηφορίζοντας το μονοπάτι συνέβη το απροσδόκητο: Τα δένδρα και οι θάμνοι του δρόμου έγερναν και την προσκυνούσαν! Η άψυχη και άλογη κτίση, όπως είχε εναντιωθεί την ώρα του σταυρικού πάθους του Κυρίου και Υιού Της, τώρα αποκτά

ξανά κρίση και συναίσθημα και προσκυνά την Βασίλισσα του κόσμου! Κατευθύνθηκε στο σημείο εκείνο του κήπου που είχε προσευχηθεί και ο Κύριος.

Γονάτισε ταπεινά, ύψωσε τα σεπτά της χέρια και ατένισε τον ουρανό και αφού ευχαρίστησε το Θεό τον παρακάλεσε για την σωτηρία του κόσμου. Καθ’ όλη τη διάρκεια της προσευχής Της ένα ουράνιο φως Την έλουζε. Το τίμιο και άγιο πρόσωπό Της έλαμπε από θεία ενέργεια.

Μετά γοργά γύρισε στον οίκο Της και άρχισε να ετοιμάζει τα απαραίτητα της κηδείας Της. Μάζεψε επίσης τους συγγενείς και πιστούς φίλους και φίλες Της και τους ανακοίνωσε την θέληση του Κυρίου να την καλέσει κοντά Του. Εκείνοι όταν το άκουσαν ξαφνιάστηκαν και άρχισαν να θρηνούν το χωρισμό της Μητέρας του Κυρίου. Εκείνη τους παρηγόρησε λέγοντάς τους πως αυτή είναι η θέληση του Θεού και πως από την θέση Της στον ουρανό θα πρεσβεύει πάντοτε για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Για παρηγοριά τους δώρισε δύο από τα φορέματά Της, την σκέπη (το μαντίλι της κεφαλής) και την εσθήτα Της, τα οποία αποτέλεσαν κατόπιν από τους πολυτιμότερους θησαυρούς της Εκκλησίας μας!

Την Τρίτη ημέρα μετά την επίσκεψη του αρχαγγέλου, η Κυρία Θεοτόκος αφού ντύθηκε μόνη Της τα νεκρικά Της ενδύματα, κάλεσε και πάλι τους φίλους Της και ξάπλωσε ήρεμα στην κλίνη Της. Τότε συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός: Μια δυνατή βοή ακούστηκε στον σπίτι Της, μια φωτεινή νεφέλη το κάλυψε. Πάραυτα μεταφέρθηκαν σε νεφέλες από τα πέρατα της οικουμένης οι άγιοι Απόστολοι προκειμένου να παραβρεθούν στην έξοδό Της. Κατά τον ίδιο τρόπο μεταφέρθηκε επίσης ο απόστολος Παύλος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο άγιος Ιερόθεος, πρώτος επίσκοπος των Αθηνών, ο άγιος Τιμόθεος και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα της Εκκλησίας. Η Κυρία Θεοτόκος, αφού χαιρέτισε και ευλόγησε όλους, παρέδωσε την αγία ψυχή Της στα χέρια του Υιού Της ο Οποίος κατέβηκε από τον ουρανό για να την παραλάβει ο Ίδιος.

Οι συγκεντρωμένοι απόστολοι, οι προεστοί της εκκλησίας των Ιεροσολύμων και ο πιστός λαός άρχισαν να ψάλλουν εξόδιους ύμνους στην Θεομήτορα. Ταυτόχρονα ακούστηκε να συμψάλλει στρατιά αγγέλων από τον ουρανό! Η ουράνια μελωδία ακούστηκε σε ολόκληρη την πόλη. Φόβος και έκσταση κατέλαβε τους κατοίκους της αγίας πόλεως. Μόνο οι σκληρόκαρδοι και φθονεροί Ιουδαίοι δεν συγκινήθηκαν από αυτό το θαυμαστό γεγονός.

Μετά σχηματίσθηκε νεκρική πομπή η οποία κατευθυνόταν στο χωριό Γεθσημανή, όπου θα θάπτονταν το τίμιο σκήνωμά Της. Οι θρήνοι του πιστού λαού, που είχε χάσει την Μάνα του, έσμιγαν με τις ψαλμωδίες των αποστόλων. Στα ιλαρά πρόσωπά τους κυλούσαν δάκρυα λύπης και χαράς.

Πριν φτάσουν στον τόπο της ταφής έφτασαν φανατικοί Ιουδαίοι και θέλησαν να βεβηλώσουν την έξοδο της Μητέρας του Ιησού, τον Οποίο μισούσαν θανάσιμα. Με ύβρεις, απειλές και λοιδορίες προκαλούσαν την σεμνή ομήγυρη. Κάποιος από αυτούς είχε την αναίδεια να πλησιάσει το σεπτό φέρετρο της Θεοτόκου, με σκοπό να ρίξει στο έδαφος το άγιο σκήνωμα. Μόλις τόλμησε να αγγίξει το στολισμένο με μυρωδάτα άνθη νεκροκρέβατο, πάραυτα κόπηκαν και τα δυο του χέρια και έμειναν κολλημένα σε αυτό. Ταυτόχρονα έχασε και το φως του! Τότε κατάλαβε την αισχρότατη πράξη του και με φωνές γοερές δήλωνε την μετάνοιά του και παρακαλούσε την Παναγία να τον λυπηθεί και να τον θεραπεύσει. Και ω του θαύματος, ο άνθρωπος εκείνος θεραπεύτηκε αμέσως! Κατόπιν ομολόγησε την ανομία και την απιστία του και έγινε χριστιανός. Με δάκρυα στα μάτια ακολουθούσε και αυτός την ιερή πομπή. Αντίθετα οι άλλοι σύντροφοί του παρέμειναν ψυχροί και αμετανόητοι μπροστά στο μεγάλο θαύμα της Θεομήτορος!

Εκεί στο ήσυχο χωρίο της Γεθσημανή έγινε η κήδευση του άχραντου λειψάνου της Παναγίας μας. Το θεοδόχο σώμα Της, τέθηκε σε περιποιημένο μνημείο, που

ετοίμασαν οι Χριστιανοί της αγίας πόλεως. Με λυγμούς και δάκρυα οι άγιοι απόστολοι και οι άλλοι Χριστιανοί σφράγισαν το μνημείο και αποχώρησαν.

Η ευσεβής παράδοση της Εκκλησίας μας αναφέρει πως μετά την ταφή και αφού πέρασαν τρεις ημέρες, έφτασε στην Γεθσημανή αργοπορημένος ο απόστολος Θωμάς από τις μακρινές Ινδίες, όπου έκανε ιεραποστολή. Ζήτησε επίμονα, με δάκρυα στα μάτια και λύπη πολύ, να του ανοίξουν τον τάφο για να δει και να προσκυνήσει για τελευταία φορά το τίμιο σκήνωμα της αγαπημένης Μητέρας του Δασκάλου του. Μπροστά στην επιμονή του οι άλλοι απόστολοι άνοιξαν τον τάφο και, ω του θαύματος, ο τάφος ήταν κενός, ο Κύριος μετέστησε το πάνσεπτο σώμα Της στον ουρανό, ώστε να μην γευτεί την φυσική φθορά. Η αργοπορία το Θωμά χαρακτηρίστηκε από την Εκκλησία ως οικονομία του Θεού, για να γίνει γνωστή η μετάσταση της Κυρίας Θεοτόκου! Ο κενός τάφος Της στην Γεθσημανή αποτελεί μέχρι σήμερα πηγή αγιασμού των μυριάδων πιστών που τον επισκέπτονται κάθε χρόνο και τεκμήριο της μετάστασής Της στον ουρανό.

Βασίλης Μουστάκης

Αίρεται πλέον από της γης
το ρόδον το αμάραντον οπού θαμπώνει
τα μάτια των αγίων.
Ανοίγουν διψασμένοι οι ουρανοί
τη ματωμένη άσπιλη λάμψη του να πιουν.
Αγγέλων σμήνη το κυκλώνουν,
μες τ’ αυγινό φιλί μιας υπερούσιας μέρας,
όπου ανατέλλει.
Της τρυφερής σιωπής οπού το τύλιγε
πέφτουν τα πέπλα στις ψυχές μας
μ’ ένα απαλό γαλήνιο θρόϊσμα
σαν προσφιλής ανάμνηση,σαν ανεκλάλητη μια λύπη.
Ό,τι είχαμε, μ’ Εκείνη του Θεού τόχουμε δώσει,
φόβος πια μάταιος την καρδιά μας ας μη σκιάζει.
Αυτή η γυναίκα ήταν που φώτισε το πρόσωπό του
με το χαμόγελό της πριν απ’ το θαμπό μας ήλιο.
Αυτή η γυναίκα την καρδιά της έδωσε για χώμα
ο αβάσταχτος Σταυρός του να στηθεί.
Ειν’ η ομορφιά μας, όλος μας ο πόνος,
η αγάπη είναι που στην Αγάπη έχουμε δώσει.

Διαβάστε το α'μέρος και το β'μέρος

Την ίδίαν ώραν συνέβη και τούτο. Ενώ ο παππάς απήγγελε τας μακράς αιτήσεις της Λιτής, επισυνάπτων και τα ονόματα όλα ζωντανά και πεθαμένα, όσα του είχον υπαγορεύσει αφ’ εσπέρας αι ευλαβείς προσκυνήτριαι, ο Φραγκούλης έψαλλε μεγαλοφώνως το τριπλούν «Κύριε Ελέησον» με την χονδρήν φωνήν του, και με όλον το πάθος της ψαλτικής του. Τότε ο μπάρμπα-Δημητρός, όστις εφαίνετο να είχε πειραχθή ολίγον, ίσως διότι ο Φραγκούλας εν τη ψαλτομανία του δεν επέτρεπε να πη κ’ εκείνος ένα τροπαράκι σωστό (διότι, άμα ήρχιζεν ο Δημητρός το δικό του, ο Φραγκούλας με την γερήν κεφαλικήν φωνήν του, εκθύμως συνέψαλλε, του ήρπαζε την πρωτοφωνίαν, και υπέτασσε κ’ εκάλυπτε την ασθενή και τερετίζουσαν φωνήν εκείνου) έλαβε το θάρρος να κάμη παρατήρησιν.

- Πειο σιγά, πειο ταπεινά, κυρ-Φραγκούλη· σιγανώτερα να λες το «Κύριε ελέησον», γιατί δεν ακούονται τα ονόματα, και θέλουν αι γυναίκες να τ’ ακούνε.

Είχε κάπως δίκαιον, διότι πράγματι αι γυναίκες απήτουν να λέγωνται εκφώνως τα ονόματα, όσα είχαν ειπεί εις τον παππάν να γράψη. Εννοούσαν να τ’ ακούη κι’ ο Θεός, κι’ η Παναγία, κι όλος ο κόσμος. Η καθεμία ήθελε ν’ ακούση «τα δικά της τα ονόματα», και να τ’ αναγνωρίση, καθώς απηγγέλοντο αραδιαστά. Άλλως θα είχαν παράπονα κατα του παππά, κι’ ο παππάς αν ήθελε να φάη κι’ άλλοτε, εις το μέλλον, προσφορές, ώφειλε να τα έχη καλά με τις ενορίτισσαις.

Τότε η Αργυρή, η πρωτότοκος του Φραγκούλα, ούσα τότε δωδεκαέτις, πονηρά, θυμόσοφος κορασίς, καθώς έστεκε πλησίον εις τον πατέρα της, εψήλωσεν ολίγον διά να φθάση εις το ους του, και του λέγει κρυφά:

- Πατέρα, άφησε και τον μπαρμπα – Δημητρό να ψάλλη «Κύριε ελέησον!!»

Τούτο ήτο ως έμπνευσις και βοήθημα διά τον Φραγκούλην. Επειδή ούτος δεν ήθελε φανερά να υπακούση εις την σχεδόν αυθάδη παραίνεσιν του Δημητρού, και πάλιν δεν ήθελε να δείξη ότι εθύμωσεν, εστράφη προς τον καλόν γέροντα και του λέγη:

- Πε, Δημητρό, σαράντα φορές το «Κύριε ελέησον».

Τότε ο μπάρμπα-Δημητρός, όστις αν και είχε γηράσει, δεν είχε μάθει ακόμη καλά τα τυπικά, και δεν είξευρεν ακριβώς πότε κατά την Λιτήν το Κύριε ελέησον λέγεται τρις και... πότε τεσσαρακοντάκις, ήρχισε πράγματι να το ψάλλη σαράντα φορές, ώστε ο παππάς εβιάσθη ν’ απαγγείλη ραγδαίως και αθρόα τα τελευταία ονόματα, και διά να είναι σύμφωνος με τον ψάλτην, ήρχισε προ της ώρας να λέγη: «... υπέρ του διαφυλαχθήναι, από λιμού, λοιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας» και τα εξής.

Τέλος μετά την λειτουργίαν ο παππάς, ο Φραγκούλας και η οικογένειά του και ολίγοι φίλοι εκάθισαν κ’ έφαγαν ομού και ηυφράνθησαν, και την εσπέραν ο Φραγκούλας επανήρχετο ειρηνικώς και με αγάπην, μετά της συζύγου και των τέκνων του υπό την οικιακήν στέγην.

Πριν παρέλθη έτος εγεννήθη η Κούμπω. Η κόρη αύτη, πλάσμα χαριτωμένον και συμπαθές, ανετρέφετο και ηλικιούτο, εγένετο το χάρμα και η παρηγορία του πατρός της. Δεν είχε μόνον νοημοσύνην πρώιμον, αλλά κάτι άλλο παράδοξον γνώρισμα, οιονεί χαρακτήρα φρονίμου γυναικός εις ηλικίαν παιδίσκης. Ύστερον, μετά χρόνους, όταν επήλθεν ο δεύτερος χωρισμός, η Κούμπω, οκταέτις τότε, έτρεχε πλησίον του πατρός της, εις το «κελλί του», όπου κατώκει εις την ανωφερή εσχατιάν της πολίχνης, και την εγέμιζε περιποιήσεις και τρυφερότητας.

Αυτή μόνον εδέχετο προθύμως τους πατρικούς χαλινούς, ενώ τα άλλα τέκνα δεν ήρχοντο ποτέ πλησίον του πατρός των, και διά τούτο εκείνος την ωνόμαζε «το ευάγωγο». Καθημερινώς έτρεχε να τον εύρη, και δεν έπαυε να τον παρακαλή.

- Έλα, πατέρα, στο σπίτι· μη μας αφήσης, λεγ’ η μητέρα, ζωνταρφανά.

Μίαν των ημερών έτρεξε δρομαία, φαιδρά, και πνευστιώσα του είπε:

- Τάμαθες, πατέρα; ... Θα παντρέψουμε τ’ Αργυρώ μας ... Έλα στο σπίτι, γιατί δεν είναι πρέπον, λέγει η μητέρα, να είσθε χωρισμένοι εσείς, που θα παντρευτή τ’ Αργυρώ μας ... για να μην κακιώση ο γαμπρος! ...

Τω όντι ο Φραγκούλας επείσθη κ’ εφιλιώθη με την σύζυγόν του. Ηρραβώνισαν

την Αργυρώ, είτα μετ’ ολίγους μήνας την εστεφάνωσαν ... Είτα πάλιν επήλθε τρίτος χωρισμός μεταξύ του παλαιού ανδρογύνου και μ’ ένα γεροντόπαιδον μαζί, το οποίον ήλθεν εις τον κόσμον σχεδόν συγχρόνως με τον γάμο της πρωτοτόκου.

Τότε η Κούμπω, ήτις είχε γίνει δεκατριών ετών, δεν έπαυε να τρέχη πλησίον του πατρός της, και να τον παρακινή ν’ αγαπήση με την μητέρα.

Μίαν ημέραν θλιβερά του είπεν:

- Δεν θα μπορώ πλέον νάρχωμαι, ούτε στο κελλί σου, πατέρα ... Είναι κάτι κακές γυναίκες εκεί στον μαχαλά στο δρόμο που περνώ, και τις άκουσα που λέγανε καθώς περνούσα: Να, το κορίτσι της Φραγκούλαινας, που την έχει απαρατήσει ο άνδρας της». Δεν το βαστώ πλέον, πατέρα.

Τω όντι, παρήλθον τρεις ημέραι, και η Κούμπω δεν εφάνη εις το κελλί του πατρός της. Την τετάρτην ημέραν ήλθε πολύ ωχρά και μαραμένη· εφαίνετο να πάσχη.

-Τι έχεις κορίτσι μου; της είπεν ο πατήρ της.

-Αν δεν έλθης, πατέρα, του απήντησεν αποτόμως αίφνης, με παράπονον και με πνιγμένα δάκρυα, να ξεύρης, θα πεθάνω απ’ τον καϋμό μου!

-Έρχομαι, κορίτσι μου, είπεν ο Φραγκούλης.

Τω όντι,, την άλλην ημέραν επήγεν εις την οικίαν. Αλλ’ η νεαρά κόρη έπεσε πράγματι ασθενής και είχεν δεινόν πυρετόν. Όταν ο πατέρας ήλθεν παρά την κλίνην της και της ανήγγειλεν ότι έκαμε αγάπην με την μητέρα της διά να χαρή, ήτο αργά πλέον. Η τρυφερή παιδίσκη εμαράνθη εξ αγνώστου νόσου, και ούτε φάρμακον ούτε νοσηλεία ίσχυσε να την ανακαλέση εις τον πρόσκαιρον κόσμον. Εκοιμήθη χωρίς αγωνίαν και πόνον, εξέπνευσεν ως πουλί, με τη λαλιάν εις το στόμα.

-Πατέρα! Πατέρα! στην Παναγία να κάμετε μια λειτουργία ... με την μητέρα μαζί!...

Είπε και απέθανε!

Ο Φραγκούλης έκλαυσεν απαρηγόρητα· έκλαυσεν αχόρταστα ομού με την σύζυγόν του ... Κατόπιν απεσύρθη, κ’ εξηκολούθησε να κλαίη μόνος του εις την ερημίαν ...

Ο τελευταίος ούτος χωρισμός ήτο μάλλον φιλικός και με την συναίνεσιν της Σινιώρας, ήτις έβλεπεν ότι ο γέρων σύζυγός της επεθύμει μάλλον να γείνη μοναχός. Ο Φραγκούλης ενθυμείτο μίαν τελευταίαν σύστασιν της Κούμπως: «με την μητέρα μαζί». Μόνον εν παροδικόν πείσμα του είχεν έλθει. Του εφάνη ότι αι ίδιαι αδελφαί της, η ύπανδρος, και η άλλη η δευτερότοκος, δεν την ελυπήθησαν όσον έπρεπε, δεν την επένθησαν, όσον της ήξιζε, την ατυχή μικράν, την Κούμπω. Έκτοτε εξηκολούθει να ζη ολομόναχος πάλιν, τώρα «επί γήρατος ουδώ». Και ενθυμείτο τον στίχον του Ψαλτηρίου: «Μη απώση με εις καιρόν γήρως ... και έως γήρως και πρεσβείου, μη εγκαταλίπης με».

Και την ημέραν αυτήν, την παραμονήν της Κοιμήσεως πάλιν, τον ευρίσκομεν να κάθηται εις το προαύλιον του ναΐσκου, και να καπνίζη μελαγχολικώς το τσιμπούκι του, με τον ηλέκτρινον μαμόν... αναλογιζόμενος τόσα άλλα και τους οχληρούς δανειστάς του, οι οποίοι του είχαν πάρει εν τω μεταξύ το καλλίτερον κτήμα –ένα ολόκληρον βουνόν, ελαιώνα, άμπελον, αγρόν με οπωροφόρα δένδρα, με βρύσιν, με ρέμα, με νερόμυλον –και να εκχύνη τα παράπονά του εις θρηνώδεις μελωδίας προς την Παναγίαν.

«Εκύκλωσαν αι του βίου μου ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι, κηρίον, Παρθένε...»

Και επόθει ολοψύχως τον μοναχικόν βίον, ολίγον αργά, και επεκαλείτο μεγάλη τη φων ή τον «Γλυκασμόν των Αγγέλων, των θλιβομένων την χαράν», όπως έλθη εις αυτόν βοηθός και σώτειρα:

«Αντιλαβού μου και ρύσαι των αιωνίων βασάνων...»

ΤΕΛΟΣ

Ἅγ.Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος,

Φίλε τοῦ ἀνθρώπου, εἶχα τὴ σκηνή μου στὴν ἔρημο,

ἀπὸ Σένα, τὸν γλυκό μου Κύριο ἔφυγα καὶ κρύφτηκα,

κάτω ἀπ’ τὴ νύχτα χώθηκα τῆς ἀγωνίας νὰ ἐπιβιώσω.

Ἀπὸ κεῖ γέμισα πολλὲς δαγκωματιὲς καὶ τραύματα.

Γύρισα, ἦρθα σὲ Σένα, καὶ στὴν ψυχή μου ὅμως πολλὲς οἱ πληγές. …

Τὸ ἔλεος τῆς χάρης Σου στάλαξε, Θεέ μου,

τὶς πληγές μου ἄλειψε, ἐξάλειψε τὰ ἕλκη,

τὰ μέλη μου συνάρμοσε καὶ σύσφιξε —παράλυσαν—

ἀφάνισε τὶς οὐλές, μὴ μείνει οὔτε μία, Σωτήρα,

τέλεια γιάτρεψέ με ὁλόκληρο, κάνε με ὅπως πρίν,

ὅταν δὲν εἶχα μολυσμὸ οὔτε μώλωπα

οὔτε πληγὴ νὰ αἱμορραγεῖ, οὔτε κηλίδα, Θεέ μου,

εἶχα γαλήνη, χαρά, εἰρήνη καὶ πραότητα,

τὴν ἅγια ταπείνωση καὶ μακροθυμία,

τὸν φωτισμὸ τῆς ὑπομονῆς καὶ πράξεις ὄμορφες,

σὲ ὅλα ὑπομονὴ καὶ δύναμη ἀνίκητη.

Η νύχτα μάκρυνε πολύ,

Κι είν΄ η καρδιά μου ανήσυχη.

Εσύ το ξέρεις πως πονώ,

Συ μόνο βλέπεις το κενό.

Όρθρος δε χάραξε, κι εγώ

Βάλθηκα να Σε κυνηγώ.

Το σώμα στέκει μα η ψυχή

Βγήκε στο δρόμο να Σε βρει.

Καμπάνας ήχοι αρμονικοί,

Και παίρνουν τέλος οι λυγμοί

Στην εκκλησιά τη θολωτή

Που στ’ όνειρό της ζει και αυτή.

Μέσα μου κάτι ξαναζεί

Που μεγαλώσαμε μαζί.

Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ, πολύ

Που φέρνεις μιαν ανατολή.

Άγρυπνη μέσα μου η ψυχή

Ρουφά της χάρης τη βροχή

Και ζωντανεύουν ξαφνικά

κάποια θαμμένα μυστικά.

Ματθαίος Μουντές

΄Ελα σαν αυγουστιάτικο μελτέμι
- προτού οι εφτά πληγές σφραγίσουνε το τέλος -
παραπονεμένος άνεμος
να χαϊδέψης το κατώφλι μας.
Η φωνή μας σε περιμένει
- έχει απομείνει μονάχη -
τραγούδι επίμονο του τζίτζικα στο κοιμητήρι.
Περιδιάβασε ανάμεσα στις τύψεις μας.
΄Εχει μια λύπη η δέησή μας,
από έναν παιδικό καιρό, που ξανάνθισε
μια τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς
που καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου.
Κατέβα από τους λόφους,
φέρε την πηγή του ελέους σου
ν' αναβλύση πλάι στην πληγή μας.
Μάζεψε πάλι εκ περάτων
τα μηνύματα της χαράς,
φόρτωσέ τα πάνω σε δειλινές καμπάνες
που σημαίνουν την Παράκληση
και φέρτα να τα καρφώσης
στεφάνι στην πόρτα μας!

Ιερά Προσκυνήματα – Εικόνες της Παναγίας (ε΄)

Παναγία η Καλυβιανή

Στο νομό Ηρακλείου, στον κάμπο της Μεσσαράς, αφού περάσουμε από την πόλη της περιοχής, τις Μοίρες, προχωρώντας πριν το παραθαλάσσιο Τυμπάκι και στην αρχαία Φαιστό, αφήνοντας ελάχιστα το δημόσιο δρόμο, αριστερά φτάνουμε στην Ιερά Μονή Παναγίας Καλυβιανής και στο τεράστιο συγκρότημα με τα τόσα Εκκλησιαστικά Φιλανθρωπικά Ιδρύματα, μια μικρή ιερή πολιτεία, που δίκαια κάποιοι την ονόμασαν σύγχρονη «Βασιλειάδα».

Το 1873 ένας βοσκός είδε μια μαυροφορεμένη γυναίκα, η οποία τον προέτρεψε να ψάξει κάτω από πέτρες και ξύλα. Ψάχνοντας βρήκε τη θαυματουργό Εικόνα του Ευαγγελισμού της Παναγίας μάλλον σε χώρο παραμελημένου ναού. Η εύρεση έγινε γνωστή στην περιοχή, κατέφθαναν πολλοί πονεμένοι και γίνονταν θαύματα. Έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη κάτι να κτισθεί. Όμως το κτήμα που βρέθηκε η Εικόνα ανήκε σε Τούρκο που κατοικούσε στο κοντινό χωριό Καλύβια, ο οποίος αρνήθηκε να το δώσει. Με διαταγή του Τούρκου Διοικητή Χανίων απαλλοτριώθηκε το κτήμα και αγοράστηκε από τους χριστιανούς. Όμως ο φανατικός Τούρκος ιδιοκτήτης από αντίδραση έβαζε το άλογό του μέσα στην εκκλησία. Τη λύση την έδωσε η Παναγία. Ο Τούρκος είχε παιδί παράλυτο. Η Παναγία παρουσιάστηκε στον ύπνο της μητέρας του παιδιού και της είπε να σκουπίσει την εκκλησία από τις ακαθαρσίες του αλόγου, να θυμιάσει και το παιδί της θα γίνει καλά. Ύστερα από τρίτη εμφάνιση της Παναγίας η γυναίκα πήγε κρυφά από τον άνδρα της. Μόλις γύρισε σπίτι το παιδί της έλειπε. Το βρήκε υγιέστατο στην πλατεία να παίζει με τα άλλα παιδιά. .Μόλις ο Τούρκος ενημερώθηκε, παραχώρησε ό,τι ζητουσαν οι χριστιανοί, ομολογώντας ότι είναι αληθινή η πίστη τους.

Το 1912 η Κρήτη ενώθηκε με τη μητέρα Ελλάδα. Άρχισε τότε να κτίζεται μεγαλοπρεπής Ναός και τελείωσε το 1924. Είχαν χτιστεί και κάποια κελιά κυρίως για εξυπηρέτηση των προσκυνητών στην εορτή της Κοιμήσεως. Στη συνέχεια υπήρξε μια εγκατάλειψη του χώρου, ώσπου το 1956 έγινε μητροπολίτης Γορτύνης και Αρκαδίας με έδρα τις Μοίρες ο Σεβασμιώτατος Τιμόθεος Παπουτσάκης από τα Χανιά. Επισκέφθηκε την Παναγία Καλυβιανή, σαγηνεύτηκε από την ύπαρξη της Εικόνας και τα θαύματα και άρχισε να μελετά μεγαλεπήβολα σχέδια για φιλανθρωπικό έργο. Ξεκίνησε χωρίς οικονομικά μέσα, αλλά άγνωστοι άνθρωποι ακούγοντας προσέφεραν ποσά για το θεάρεστο έργο. Έτσι ήταν αποκλειστικό έργο της Εκκλησίας. Με το συγκρότημα των Φιλανθρωπικών Ιδρυμάτων φάνηκε πως το Μοναστήρι στηρίζεται σε δύο σκέλη: στην αγάπη στο Θεό και στον άνθρωπο.

Χρονικά προηγήθηκε το Ορφανοτροφείο Θηλέων. Εκατοντάδες παιδιά βρήκαν στοργή. Πολλά από αυτά έρχονται σε γάμο, οπότε αποχωρούν. Στη συνέχεια συγκροτήθηκε η Ιερά Μονή. Δεκάδες πλέον οι Μοναχές είναι η ψυχή του Ιδρύματος. Λειτούργησε και συνεχίζει σχολείο, του οποίου ψυχή είναι ο π. Νεκτάριος Πατεράκης. Ακολούθησε το Γηροκομείο, το οποίο σήμερα έχει περίπου 60 τροφίμους. «Οι γιαγιές αυτές είναι κατάκοιτες ή παράλυτες… περιμένουν τη φροντίδα, την αγάπη της μοναχής..». «Τα γηρατειά τα ψυχαγωγούν και τα παιδιά με τραγούδια και παραδοσιακούς χορούς». Ακολούθησε « η Οικοκυρική Σχολή», «Σχολή Κοπτικής- Ραπτικής», «Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας», «Ίδρυμα Νεανίδων». «Παιδιά έρχονται και απ’ έξω, τα στέλνουν οι γονείς των να μάθουν τρόπους, να πάρουν μια αγωγή χριστιανική γιατί τούτο το περιβάλλον είναι έντονα θρησκευτικό». Ακόμη υπάρχουν Εργαστήριο Ιερροραπτικής, Αγιογραφίας, Υφαντικής, Τυπογραφείο κ.ά.

(Διασκευή από το βιβλίο Σαράντα Εικόνες της Παναγίας του αρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα)

Δροσοσταλίδα

Άφησεν εις την άκρην το τσιμπούκι, το οποίον είχε σβύσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω της αλλοφροσύνης των ρεμβασμών του καπνιστού, και ακουσίως ήρχισε να υποψάλλη.

Έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν Κανόνα και τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς, όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει «νέφη».

Είτα, κατά μικρόν, αφού είπεν όσα τροπάρια ενθυμείτο από στήθους, ύψωσεν ακουσίως την φωνήν, και ήρχισε να μέλπη το αθάνατον εκείνο:

«Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε Γεθσημανή τω χωρίω κηδεύσατέ μου το σώμα, Και Συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα»,

Και είτα προσέτι, παρεκάλει διά του άσματος την Παναγίαν, να είναι μεσίτρια προς τον Θεόν, «μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των Αγγέλων...» Ω, αυτό είχε την δύναμιν και το προνόμιον να κάμνη πολλά ζεύγη οφθαλμών να κλαίωσι τον παλαιόν καιρόν, όταν οι άνθρωποι έκλαιον ακόμη εκούσια δάκρυα εκ συναισθήσεως...

Ο γέρο-Φραγκούλης επίστευε και έκλαιεν... Ω, ναι, ήτον άνθρωπος ασθενής· ηγάπα και ημάρτανε και μετενόει... Ηγάπα την θρησκείαν, ηγάπα την σύζυγον και τα τέκνα του, επόθει ακόμη τον συζυγικόν βίον, επόθει και τον βίον τον μοναχικόν. Τον καιρόν εκείνον είχε αγαπήσει εξ όλης καρδίας την Σινιωρίτσα του... και την ηγάπα ακόμη. Αλλ’ όσον τρυφερός ήτον εις τον έρωτα, τόσον ευεπίφορος εις το πείσμα, και τόσον γοργός εις την οργήν. Ω, ατέλειαι των ανθρώπων!

Τώρα εις τους τελευταίους χρόνους, είχε γνωρίσει ακόμη και την οικονομικήν στενοχωρίαν, το παράπονον της ξεπεσμένης αρχοντιάς, τας πιέσεις και τας απειλάς των τοκογλύφων. «Το διάφορο κεφάλι! το διάφορο κεφάλι! το διάφορο κεφάλι!» Επί τέσσαρας ενιαυτούς ήτον αφορία, αι ελαίαι δεν εκαρποφόρησαν· ο καρπός είχε προσβληθή από άγνωστον ασθένειαν, διά τας αμαρτίας των ιδιοκτητών. Είχαν κιτρινίσει και μαυρίσει αι ελαίαι, και ήσαν γεμάται από βούλες και είχαν πέσει άκαιρα. Τόσα «υποστατικά», τόσα «μούλκια», τόσο «βιος», αγύριστα κτήματα, σχεδόν τσιφλίκια, ηπειλούντο να περιέλθωσιν εις χείρας των τοκογλύφων. Εγέννα ή όχι η γη, εκαρποφόρουν ή όχι τα δένδρα, ο τόκος δεν έπαυε. Τα κεφάλαια «έτικτον». Έπαυσε να τίκτη η γόνιμος (όπως λέγει ο Άγιος Βασίλειος), αφού τα άγονα ήρχισαν κ’ εξηκολούθουν να τίκτουν...

Ανελογίζετο αυτά, κ’ έκλαιεν η ψυχή του. Δεν ήλπιζε πλέον, ούτε ηύχετο σχεδόν, να ήρχετο η Σινιωρίτσα αύριον εις την πανήγυριν, όπως ήρχετο τακτικά κάθε χρόνον άλλοτε, όταν ήσαν «μονιασμένοι», -όπως είχεν έλθει και άπαξ, εις καιρόν οπού ευρίσκοντο χωρισμένοι προ δεκαπέντε ετών... Τώρα μόνον η ψυχή της Κούμπως, της αθώας μικράς παρθένου, είθε να παρίστατο αοράτως εις την πανήγυριν αγαλλομένη.

Ω! άλλοτε, προ δεκαπέντε ετών, πριν γεννηθή ακόμη η Κούμπω ναι, η Παναγία είχε δωρήσει το αβρόν εκείνο άνθος εις τον Φραγκούλην και την Σινιώραν, και η Παναγία πάλιν το είχε δρέψει και το είχεν αναλάβει πλησίον της. πριν μολυνθή εκ της επαφής των ματαίων του κόσμου. Τον καιρόν εκείνον, είχε συμβή ο πρώτος χωρισμός, το πρώτον πείσμα, το πρώτον κάκιωμα μεταξύ των συζύγων. και ο Φραγκούλης, θυμώδης, οξύχολος, δριμύς, είχεν αναβή όπως τώρα, από την πολίχνην την κατοικημένην εις το παλαιόν χωρίον το έρημον, του οποίου εσώζοντο τότε ακόμη ολίγισται οικίαι και δεν ήτο ερείπιον όλον, όπως σήμερον. Και καθώς τώρα, είχεν έλθει δύο ή τρεις ημέρας προ της εορτής εις το παρεκκλήσιον της Πρέκλας, εκάθητο δε εις τα πρόθυρα του ναΐσκου κι’ εκάπνιζε το μακρόν τσιμπούκι με το ηλέκτρινον επιστόμιον. Πλην τότε το φέσι του ήτο κατακόκκινον, και τώρα εφόρει μαύρον σκούφον... Και τότε ο Φραγκούλης ήτο σαράντα χρόνων και τώρα ήτο πενηνταπέντε. Τότε έτρεφε πείσμα και χολήν, αλλ’ είχε πολύ περισσότερον και βαθύτερον συζυγικόν έρωτα, και μόνον νύξιν ήθελεν· ήτον έτοιμος να συγχωρήση και ν’ αγαπήση... Αλλά τώρα δεν είχε πλέον ούτε πείσμα σχεδόν ούτε οργήν, ηγάπα την Σινιώραν, την επόνει, αλλ’ έκλαιε πολύ περισσότερον διά το θυγάτριόν του, το Κουμπώ. «Το καϋμένο το ευάγωγο!».

Εκείνην την φοράν, ο παππά-Νικόλας, άμα έφθασε την παραμονήν, ακολουθούμενος από πλήθος προσκυνητών διά την πανήγυριν, εστάθη πλησίον της θύρας του ναού, παρά την γωνίαν, και του είπε μυστηριωδώς:

-Θάχης μουσαφιρλίκια, θαρρώ.

-Τι τρέχει, παππά; ηρώτησε μειδιών ο Φραγκούλης, όστις εμάντευσε πάραυτα.

-Θα σου έλθει τ’ ασκέρι... Κύτταξε, Φραγκούλη, φρόνιμα, χωρίς πείσματα.

Ο Παππάς, ασκέρι λέγων, εννοούσε προφανώς την οικογένειαν του Φραγκούλα· αλλά τάχα μόνον τα παιδία, τα δύο μεγαλείτερα εκ των τεσσάρων; -καθόσον τα άλλα δύο τα μικρά, δεν θα ηδύναντο να κουβαληθούν εις διάστημα τριών ωρών οδοιπορίας χωρίς την μητέρα των. Ο Φραγκούλης ηθέλησε να βεβαιωθή.

-Θάρθη μαζί κι’ η μάνα τους;

-Βέβαια... πιστεύω, είπεν ο παππάς.

Τω όντι, όταν εβράδυασε καλά και άρχισε να σκοτεινιάζη, η κυρά Σινιώρα ήλθε, μαζύ με την γραίαν μητέρα της και με τα τέσσερα παιδιά της, εν συνοδεία και άλλων προσκυνητριών, γειτονισσών ή συγγενών της. Από πολλών μηνών δεν είχεν ιδεί τον συζυγόν της, όστις είχε κατοικήσει χωριστά –εις ευτελές δωμάτιον, χάρις ταπεινώσεως, το οποίον ονόμαζε «το κελλί του», και έζη από μηνών ως καλόγηρος. Επλησίασε δειλή, κάτω νεύουσα· ο Φραγκούλης ίστατο εκεί παραπέρα από την θύραν της εκκλησίας, κ’ έκαμνε πως έβλεπεν αλλού και πως επρόσεχεν είς τινα ομιλίαν περί αγροτικών υποθέσεων μεταξύ δύο ή τριών χωρικών.

Η Σινιώρα εισήλθεν εις τον Ναΐσκον, επροσκύνησεν, εκόλλησε κηρία και ησπάσθη τας εικόνας. Είτα μετά τινα ώραν εξήλθεν. Επλησίασε συνεσταλμένη κ’ εχαιρέτησε τον σύζυγόν της. Ούτος έτεινε προς αυτήν την χείρα και ησπάσθη φιλοστόργως τα τέκνα του.

Ήδη ενύκτωνε και εψάλη ο Μικρός Εσπερινός. Ακολούθως μετά το λιτόν σαρακοστιανόν, το οποίον έφαγον καθ’ ομάδας καθίσαντες οι διάφοροι προσκυνηταί εδώ κι’ εκεί επί των χόρτων και των ερειπίων, ο Φραγκούλης ητοίμασεν ιδιοχείρως ξύλινον σήμαντρον πρόχειρον κατά μίμησιν εκείνων τα οποία συνηθίζονται εις τα μοναστήρια, και φέρων τρεις γύρους περί τον ναόν, το έκρουσε μόνος του, πρώτον εις τροχαϊκόν ρυθμόν: «τον Αδάμ,Αδάμ,Αδάμ!» είτα εις ιαμβικόν: «το τάλαντον, το τάλαντον!»

Ευθύς τότε τα δύο παιδία του Φραγκούλα και πέντε ή εξ άλλοι μικροί μοσχομάγκαι ανερριχήθησαν επάνω εις την στέγην του ναού, άνωθεν της θύρας, και ήρχισαν να βαρούν τρελλά, αλύπητα, αχόρταστα, τον μικρόν μισορραγισμένον κώδωνα, τον κρεμάμενον από δύο διχαλών ξύλων, εκεί επάνω. Ύστερον από πολλάς φωνάς, μαλώματα και επιπλήξεις του Φραγκούλα, του μπάρμπα-Δημητρού, του ψάλτου και του Παναγιώτου της Αντωνίτσας (ενός καλού χωρικού, όστις δεν εκουράζετο να τρέχη εις όλα τα εξωκκλήσια και να κάμνη «κουμάντο», έως ου επί τέλους η Δημαρχία ηναγκάσθη να τον αναγνωρίση ως ισόβιον επίτροπον όλων των εξοχικών ναών), τα παιδία μόλις έπαυσαν οψέποτε να κρούουν τον κώδωνα, κ’ εξεκόλλησαν τέλος από την στέγην του ναΐσκου. Ο παππά-Νικόλας έβαλεν ευλογητόν, και ήρχισεν η Ακολουθία της Αγρυπνίας.

Ο Φραγκούλης ήτο τόσον ευδιάθετος εκείνην την εσπέραν, ώστε από του «Ελέησόν με ο Θεός», της αρχής του Αποδείπνου μέχρι του «Είη το όνομα», εις το τέλος της λειτουργίας, όπου η παννυχίς διήρκεσεν οκτώ ώρας άνευ διαλείμματος –όλα τα έψαλλε και τα απήγγειλε μόνος του, από του δεξιού χορού, μόλις επιτρέπων εις τον κυρ – Δημητρόν τον κάτοχον του αριστερού χορού να λέγει κι’ αυτός από κανένα τροπαράκι, διά να ξενυστάξη. Έψαλε το «Θεαρχίω νεύματι» και εις τους οκτώ ήχους μοναχός του, προφάσει ότι ο κυρ – Δημητρός, «δεν εύρισκεν εύκολα τον ήχον». Εις το τέλος του Εσπερινού, μοναχός του εδιάβασε το Συναξάρι, και, χωρίς να πάρη ανασασμόν, μοναχός του πάλιν άρχισε τον εξάψαλμον. Έψαλε Καθίσματα, Πολυελέους, Αναβαθμούς και Προκείμενα, είτα όλον το «Πεποικιλμένη» έως το «Συνέστειλε χορός», και όλον το «Ανοίξω το στόμα μου», έως το «Δέχου παρ’ ημών». Είτα έψαλε Αίνους, Δοξολογίαν, εδιάβασεν Ώρας και Μετάληψιν, προς χάριν όλων των ητοιμασμένων διά την θείαν Κοινωνίαν, και εις την λειτουργίαν πάλιν όλα, Τυπικά, Μακαρισμούς, Τρισάγιον, το Χερουβικόν, το «Αι γενεαί πάσαι», το Κοθινωνικόν κ.τ.λ.

Όλα αυτά τα ενθυμείτο ακόμη, ως να ήταν χθες, ο γερο-Φραγκούλας, και είχον παρέλθει δεκαπέντε έτη έκτοτε. Ακόμη και μικρά τινα φαιδρά επεισόδια, τα οποία συνέβησαν εις την Λιτήν, μικρόν προ του μεσονυκτίου, κατά την έξοδον της ιεράς εικόνος εις την ύπαιθρον. Επειδή αι γυναίκες είχον κολλήσει πολλά και χονδρά; κηρία, τα πλείστα έργα αυτών των ιδίων χειρομάλακτα, τα δε κηρία συμπλεκόμενα εις δέσμας και περικοκλάδας από τον Παναγιώτην της Αντωνίτσας, τον πρόθυμον εις την υπηρεσίαν της ιεράς πανηγύρεως, είχον λαμπαδιάσει, εις μίαν στιγμήν ολίγον έλειψε να πάρη φωτιά το φελόνι του παππά, είτα και το γένειόν του. Τότε ο Παναγιώτης της Αντωνίτσας, μη ευρίσκων άλλο προχειρότερον μέσον, ήρπαζε τας ογκώδεις δέσμας των φλεγόντων κηρίων, τας έφερε κάτω εις το έδαφος κ’ επάτει δυνατά με τα τσαρούχια του, διά να τα σβύση. Αι γυναίκες δυσφορούσαι εγόγγυζον να μη πατή τα κηρία, γιατί είναι κρίμα.

Τότε εις των παρεστώτων υιός πλουσίου του τόπου, από εκείνους οίτινες είς το ύστερον κατέστησαν δανεισταί του Φραγκούλα –και όστις ελέγετο ότι εις τας εκλογάς εμελέτα να βάλη κάλπην ως υποψήφιος δήμαρχος-, ηκούσθη να λέγη

ότι πρέπει να μάθουν να κάμνουν «οικονομία, οικονομία στα κηρία!... η νύχτα μεγαλώνει... ισημερία τώρα κοντεύει... έχει νύκτα...»

Αλλ’ αι γυναίκες, ενώ είξευραν καλλίτερα από εκείνον όλας τας οικονομίας του κόσμου, δεν εννιούσαν τι θα πη «οικονομία στα κηρία» αφού άπαξ είναι αγορασμένα και πληρωμένα και είναι μελετημένα και ταμένα εξ άπαντος να καούν διά την χάριν της Παναγίας. Μία απ’αυτάς, γερόντισσα, ανεπόλησε κάτι τι δι’ εν θαύμα, το οποίον είχεν ακούσει από το συναξάρι του Αγίου Δημητρίου, όπου ο Άγιος, εις την Σαλονίκην, επέπληξεν αυστηρώς τον νεωκόρον, έχοντα την μανίαν να σβύνη μισοκαμμένα τα κηρία –και η γερόντισσα ήρχισε να το διηγήται χθαμαλή τη φωνή εις την πλησίον της: «Αδελφέ Ονήσιμε, άφες να καούν τα κηρία όσα προσφέρουν οι Χριστιανοί και μη αμαρτάνης...»

συνεχίζεται...

του Θεόφιλου Κωτσίδη

Ο υποχρεωτικός ξεριζωμός χιλιάδων Μικρασιατών από την πατρίδα τους (Ιωνία- Πόντος – Καππαδοκία), δεν ξεπεράστηκε ποτέ από την πρώτη γενιά προσφύγων. Οι αναμνήσεις, η νοσταλγία, η αγάπη του καθενός για τη δική του πατρίδα, ο πόνος της απώλειας και κυρίως ο τρόπος που αποχωρίστηκε ο καθένας τον τόπο του και τα αγαπημένα του πρόσωπα, μετέδωσαν στις επόμενες γενιές το χρέος της ψυχικής και πνευματικής επανασύνδεσης, ή τουλάχιστον της γνωριμίας με την πατρώα γη. Τελευταία τους επιθυμία, λίγο χώμα από την πατρίδα, να σκεπάσει τον τάφο τους…

Τα τελευταία 10-15 χρόνια, ολοένα και αυξάνονται τα κύματα περιηγητών-προσκυνητών στους «Αγίους Τόπους» των προγόνων μας. Πόλος έλξης, η θρυλική και πανάρχαια Τραπεζούντα, με τα αμέτρητα μνημεία της και κυρίως τα τρία ξακουστά μοναστήρια της: Παναγία Σουμελά, Άγιος Ιωάννης Βαζελώνας και Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτας. Η Παναγία Σουμελά από τη δεκαετία του '70 περιήλθε στην Εφορία Αρχαιοτήτων Τραπεζούντας και έκτοτε λειτουργεί ως μουσείο. Δε νοείται επισκέπτης στην περιοχή Τραπεζούντας να μην επισκεφτεί το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, που είναι και το πιο προσβάσιμο. Τα άλλα δύο Μοναστήρια, είναι ακόμη ερείπια.

Στην Παναγία Σουμελά, με σχετική προφορική άδεια από τους φύλακες, επιτρεπόταν το άναμμα κεριών και προσευχές με τελετουργικό τρόπο, πολλές φορές με συνοδεία ιερωμένων. Αυτές οι σεμνές προσκυνηματικές τελετές, είχαν γίνει θεσμός.

Το 15Αύγουστο του 2008, επισκέφτηκαν το Μοναστήρι εκατοντάδες προσκυνητές, κυρίως από Ρωσία και άλλες χώρες της πρ. Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και από την Ελλάδα, με έξοδα του Βουλευτή της Ρωσικής Δούμας- Αντιπροέδρου Σ.Α.Ε. Ανατ. Ευρώπης και επιχειρηματία ποντιακής καταγωγής κ. Ιβάν Σαββίδη. Οι ιερωμένοι που τον συνόδευαν, προσευχήθηκαν στα ρωσικά, ενώ στα ελληνικά επαναλάμβαναν συνέχεια το Χριστός Ανέστη!!! Αυτό εξέπληξε και αιφνιδίασε τους Ποντίους προσκυνητές από Ελλάδα, που βρέθηκαν εκεί με δικά τους έξοδα. Τα χειρότερα ήρθαν το 15Αύγουστο του 2009. Επανάληψη του ίδιου σκηνικού, με έξοδα και πάλι σου κ. Ιβάν Σαββίδη. Τον συνόδευαν πάσης φύσεως πολιτικοί και «παράγοντες». Επισκέφθηκαν αυθημερόν την Παναγία Σουμελά, πολιτικοποιώντας πλήρως με τις ενέργειές τους μια κατεξοχήν σεμνή θρησκευτική τελετή. «Πολιτικά» απάντησε αυτή τη φορά και η Τουρκία, ταπεινώνοντας τους εκ Ρωσίας ιερωμένους, αφού τους εξανάγκασε –εφαρμόζοντας τον ισχύοντα κεμαλικό νόμο- να βγάλουν τα άμφια και να κυκλοφορούν με μακό μπλουζάκια και απαγορεύοντας την προσευχή που ήδη είχε ξεκινήσει με τον «από μηχανής Θεό», που βρέθηκε εκεί την κατάλληλη στιγμή, φορώντας άμφια (επιτρέπεται μόνο κατά τη διάρκεια θρησκευτικής τελετής), τον Πατέρα Βησσαρίωνα, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.


Η βίαιη διακοπή της προσευχής εκ μέρους της κας Νιλγκιούν Γιλμαζέρ, η απογοήτευση των περισσοτέρων προσκυνητών και η διάσταση του θέματος σε όλα τα τηλεοπτικά και έντυπα μέσα Ελλάδας και Τουρκίας, ανάγκασε την Τουρκία να εξετάσει το θέμα πιο προσεκτικά. Έτσι, στις 8 Σεπτεμβρίου έγινε σύσκεψη τεσσάρων υπουργών στην Τραπεζούντα, για να δοθεί λύση. Κοινή εκτίμηση των υπουργών Επικρατείας κ. Εγιεμέν Μπαγίς, Εσωτερικών κ. Μπεσίρ Αταλάι, Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου και Δικαιοσύνης κ. Σαντουλάχ Εργκίν, ήταν να ανοίξει η Μονή για θρησκευτικές λειτουργίες και θρησκευτικό προσκύνημα, στα πλαίσια της θρησκευτικής ελευθερίας.

Μετά από σχετικές τροποποιήσεις κανονισμών στα υπουργεία Εξωτερικών-Εσωτερικών-Πολιτισμού & Τουρισμού, η Παναγία Σουμελά γίνεται το 18ο μνημείο που έχει δοθεί άδεια να τελούνται θρησκευτικές λειτουργίες. Εξάλλου, στις 22 Οκτωβρίου 2009, 16 πρέσβεις ευρωπαϊκών χωρών επισκέφθηκαν το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, όπου ο πρέσβης της Σουηδίας (προεδρεύουσα της Ε.Ε.) στην Άγκυρα κ. Christer Asp δήλωσε : «…Μείναμε έκθαμβοι από την επίσκεψη στη Μονή Παναγία Σουμελά… Το να ληφθεί απόφαση να ανοίξει για θρησκευτικό προσκύνημα στους πιστούς, εναπόκειται στην τουρκική κυβέρνηση, την τοπική αυτοδιοίκηση και τις τοπικές αρχές…». Αρχές του 2010, με αφορμή επίσκεψη νέων ποντιακής καταγωγής στην Παναγία Σουμελά, γράφονται και πάλι σχετικά άρθρα σε πολλές τουρκικές εφημερίδες (Hurriyet, Sabah, Vatan κ.ά.) και τηλεοπτικά κανάλια (NTV, Kral Karadeniz κ.ά.). Θεωρείται δεδομένο ότι θα δοθεί η πολυπόθητη άδεια.

Η επιβεβαίωση ήρθε επισήμως το Μάιο του 2010 και αφού προηγουμένως η Α.Θ.Π. Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, με ενέργειές του προς τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Ερτουγρούλ Γκιουνάι, άλλαξε την αρχική απόφαση για άδεια τελέσεως λειτουργίας, από το πρώτο 15θήμερο του Σεπτεμβρίου, σε άδεια για 15 Αυγούστου.


Όπως γίνεται αντιληπτό, πρόκειται για ιστορικής σημασίας απόφαση και πρέπει να τη διαφυλάξουμε ως «κόρη οφθαλμού». Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι όσες φορές έγινε προσπάθεια πολιτικοποίησης θρησκευτικών τελετών, είχε αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Ο 15Αύγουστος στην Παναγία Σουμελά, δεν προσφέρεται για ψηφοθηρία και πολιτική εκμετάλλευση. Ο 15Αύγουστος στην Παναγία Σουμελά δεν είναι σήμερα εμποροπανήγυρις. Ο 15Αύγουστος στην Παναγία Σουμελά δεν μπορεί (ειδικά την πρώτη φορά μετά από 88 χρόνια) να σταθεί αφορμή ακόμη και για πολιτιστικές δραστηριότητες.

Για μας είτε Πόντιοι λεγόμαστε, είτε Μαυροθαλασσίτες, είτε Καραντενιζλήδες, η Παναγία Σουμελά είναι το σύμβολο της Παγκόσμιας Μάνας, το σύμβολο της Ενότητας των λαών, είναι Μητέρα όλων μας. Ο 15Αύγουστος ανήκει σ΄ Εκείνη και μόνο σ΄ Εκείνη και παρακαλούμε τους αξιότιμους κυρίους πολιτικούς μας να αφήσουν ΕΜΑΣ να προσευχηθούμε στη Μεγαλόχαρη για εμάς και για τους προγόνους μας…

Είναι τόσο οικεία, ομογενής η ατμόσφαιρα που βασιλεύει μέσα στη λειτουργική καθαγιασμένη πραγματικότητα με τον κόσμο της δόξης της Βασιλείας Του, τον μακρυνό, τον «άνω». Και είναι τόσο κοντά αυτός ο απρόσιτος κόσμος, ώστε συνυπάρχει με το δικό μας. Ενώνονται, γίνονται ένα. Γι᾿ αυτό τόσο απλά μιλούμε για τα τόσο μεγάλα, και τόσο χαμηλόφωνα («μυστικώς») απευθυνόμεθα εις τον Θεόν τον «άνω».

Συγχρόνως ο Χριστός είναι μακρυά μας. Είναι «o ώδε αοράτως συνών». Δηλαδή δεν υπάρχει κοσμικά, δεν τον βλέπομε σαρκικά με τα βιολογικά μας μάτια και συναισθήματα, ούτε διακρίνεται με τη λάμψη των κεριών, του ηλίου ή της ευφυΐας μας. Αόρατος, άγνωστος και ασύλληπτος μένει σ᾿ όλα αυτά τα κτιστά στοιχεία.

Μέσα στη Θεία Λειτουργία βρίσκεται αληθώς ο Κύριος ως Θεάνθρωπος. Και οι πιστοί, βαπτισμένοι και λειτουργημένοι, βρίσκονται αψευδώς εν Αυτώ. Έτσι, όταν η ευχή αναφέρη ότι «αοράτως σύνεστι» μεταξύ μας, μας διαβεβαιώνει ότι «oρατώς» υπάρχει, αλλά με το φως της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και για τις καινές αισθήσεις της πίστεως (ψυχικές και σωματικές). Δηλαδή ο Κύριος υπάρχει πραγματικά, «ενυποστάτως ορώμενος», παρηγορώντας τα έγκατά μας και σώζοντας τη φύση μας ολόκληρη με την «άυλόν τε θείαν έλλαμψιν και χάριν την ορωμένην αοράτως και νοουμένην αγνώστως» (άγιος Γρηγόριος Παλαμάς), και όχι «εκδειματούμενος φάσμασιν» αισθητοίς (ευχή μικρού Αγιασμού) τη φθαρτή και βιολογική μας ύπαρξη.

Ιερά Προσκυνήματα – Εικόνες της Παναγίας (δ΄)

Παναγία η Μυροβλύτισσα της Άνδρου

Βρίσκεται στην Ιερά Πατριαρχική Μονή του Αγίου Νικολάου στην Άνδρο. Είναι η «Παναγία η Μυροβλύτισσα» ή «Κυρά Ανδριώτισσα». Εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι και στο άκουσμα ότι η Εικόνα μυροβλύζει, τονώνεται η πίστη, αναπτερώνεται το ηθικό και προσέρχονται οι πιστοί στην Άνδρο για να προσκυνήσουν και να ζητήσουν έλεος. Όπου και να συμβεί να ανοίξει κανείς το μυρωμένο βαμβάκι, γίνεται αισθητή η ευωδία.

Σύμφωνα με το ολιγόγραπτο ιστορικό, η Εικόνα φέρει το χαρακτηριστικό γνώρισμα και την επωνυμία της ρίζης του Ιεσσαί, και τούτο επειδή δεξιά και αριστερά ο αγιογράφος έχει αγιογραφήσει Προφήτες, οι οποίοι έγραψαν για την καταγωγή της Παναγίας. Προσφέρθηκε ως δώρο από τον περιώνυμο Ναό των Βλαχερνών στο Μετόχι της Μονής Αγίου Νικολάου Άνδρου που υπήρχε στην Κωνσταντινούπολη. Το πότε συνέβη αυτό δεν αναφέρεται, παρά μόνο το ότι οι Πατέρες προσέφεραν την Εικόνα στην κύρια Μονή στην Άνδρο τον δέκατο έκτο αιώνα. Δεν διεσώθη η πρώτη εκκίνηση του μύρου, αλλά αφήνεται να νοηθεί ότι η Εικόνα στο Μοναστήρι μυροβλύζει αιώνες. Η παρουσία του μύρου ενεργεί άπειρα θαύματα που δηλώνουν την αγάπη της Κυρίας Θεοτόκου.

Εκτός από την Πανήγυρη που τελεί η Μονή στον Άγιο Νικόλαο, τελεί και στις 2 Ιουλίου «προς τιμήν της τιμίας Εσθήτος της Υπεραγίας Θεοτόκου και της Αγίας Ζώνης, τμήμα των οποίων εν τη Ιερά Μονή τεθησαύρσται, ωσαύτως δε και τιμήν της θαυματουργού και Μυροβλύτου Εικόνος «της ρίζης του Ιεσσαί» της αυτής Μονής».

(Διασκευή από το βιβλίο Σαράντα Εικόνες της Παναγίας του αρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα)

Δροσοσταλίδα

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ανάμεσα εις συντρίμματα και ερείπια, λείψανα παλαιάς κατοικίας ανθρώπων, εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, είς έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, προς μίαν παραλίαν βορειοδυτικήν της νήσου, όπου την νύκτα επόμενον ήτο να βγαίνουν και πολλά φαντάσματα, είδωλα ψυχών κουρασμένων, σκιαί επιστρέφουσαι, καθώς λέγουν, από τον ασφοδελόν λειμώνα, αφήνουσαι κενάς οιμωγας εις την ερημίαν, θρηνούσαι το πάλαι ποτέ πρόσκαιρον σκήνωμά των, εις τον επάνω κόσμον-εκεί ανάμεσα εσώζετο ακόμη ο ναΐσκος της Παναγίας της Πρέκλας. Δεν υπήρχε πλέον οικία ορθή, δεν υπήρχε στέγη και άσυλον εις όλον το οροπέδιον εκείνο, παρά την απορρώγα ακτήν. Μόνος ο μικρός ναΐσκος υπήρχε και εις το προαύλιον του ναΐσκου ο Φραγκούλης Κ.Φραγκούλας είχε κτίσει μικρόν υπόστεγον καλύβην μάλλον ή οικίαν, λαβών την ξυλείαν, όσην ηδυνήθη να εύρη, καί τινας λίθους από τα τόσα τριγύρω ερείπια, διά να στεγάζεται προχείρως εκεί και καπνίζη ακατακρίτως το τσιμπούκι του, με τον ηλέκτρινον μαμόν, έξω του ναού, ο φιλέρημος γέρων.

Ο ναΐσκος ήτο ιδιόκτητος· πράγμα σπάνιον εις τον τόπον, λείψανον παλαιού θεσμού· ήτον κτήμα αυτού του γέροντος Φραγκούλα. Ο αξιότιμος πρεσβύτης, φέρων όλα τα εξωτερικά γνωρίσματα προεστού, ωραίον φέσι του Τουνεζίου, επανωβράκι τσόχινον, με ζώνην πλατείαν κεντητήν, μακράν τσιμπούκαν με ηλέκτρινον μαμόν, και κρατών με την αριστεράν ηλέκτρινον μακρόν κομβολόγιον, δεν ήτο και πολύ γέρων, ως πενήντα πέντε χρόνων άνθρωπος. Κατήγετο από την αρχαιοτέραν και πλέον γνησίως αυτόχθονα οικογένειαν του τόπου. Ήτον εκ νεαράς ηλικίας ευσταλής, υψηλός, λεπτός την μέσην, μελαγχροινός, με αδρούς χαρακτήρας του προσώπου, δασείας οφρύς, οφθαλμούς μεγάλους, ογκώδη ρίνα, χονδρά χείλη προέχοντα. Ηγάπα πολύ τα μουσικά τα τε εκκλησιαστικά και τα εξωτερικά, υπήρξε δε με την χονδρήν, αλλά παθητικήν φωνήν του, ψάλτης και τραγουδιστής εις τον καιρόν του μέχρι γήρατος.

Την Σινιώραν, ωραίαν νέαν, λεπτοφυή, λευκοτάτην, την είχε νυμφευθή από έρωτα. Ήδη είχε συζήσει μαζί της υπέρ τα είκοσι πέντε έτη, και είχεν αποκτήσει τέσσαρας υιούς και τρεις θυγατέρας. Αλλά τώρα, εις τον ουδόν του γήρατος, δεν συνέζη πλέον μαζί της.

Είχε χωρίσει άπαξ ήδη, αφού εγεννήθησαν τα τέσσαρα πρώτα παιδία, δύο υιοί και δύο θυγατέρες· ο πρώτος ούτος χωρισμός διήρκεσεν επί τινας μήνας. Είτα επήλθε συνδιαλλαγή και συμβίωσις πάλιν. Τότε εγεννήθησαν άλλα δύο τέκνα, υιός και θυγάτριον. Είτα επήλθε δεύτερος χωρισμός , υπέρ το έτος διαρκέσας. Μετά τον χωρισμόν δευτέρα συνδιαλλαγή. Τότε εγεννήθη ο τελευταίος υιός. Ακολούθως επήλθε μακρός χωρισμός μεταξύ των συζύγων. Ο τελευταίος ούτος χωρισμός, μετά πολλάς αγόνους αποπείρας συνδιαλλαγής, διήρκει από τριών ετών και ημίσεος. Δεν ήτο πλέον φόβος να γεννηθούν άλλα τέκνα. Η Σινιώρα ήτο υπερτεσσαρακοντούτις ήδη.

Την εσπέραν εκείνην, της 13 Αυγούστου του έτους 186... εκάθητο μόνος, ολομόναχος, έξω του ναΐσκου, εις το προαύλιον, έμπροσθεν της καλύβης την οποίαν είχε κτίσει, εκάπνιζε το τσιμπούκι του κ’ ερρέμβαζεν. Ο καπνός από τον λουλάν ανέθρωσκε και ανέβαινεν εις κυανούς κύκλους εις το κενόν, και οι λογισμοί του ανθρώπου εφαίνοντο να παρακολουθούν τους κύκλους του καπνού και να χάνωνται μετ’ αυτών εις το αχανές, το άπειρον. Τι εσκέπτετο;

Βεβαίως την σύζυγόν του, με την οποίαν ήσαν εις διάστασιν, και τα τέκνα του, τα οποία σπανίως έβλεπεν. Εσχάτως του είχον παρουσιασθή πρώτην φοράν εις την ζωήν του, και οικονομικαί στενοχωρίαι. Ο Φραγκούλας ήτο μεγαλοκτηματίας. Είχε παμπόλλους ελαιώνας, αμπέλια αρκετά, και χωράφια αμέτρητα. Μόνον από τον αντίσπορον των χωραφιών ημπορούσε να μην αγοράζη ψωμί δι’ όλου του έτους αυτός και η οικογένειά του. Οι δε ελαιώνες, όταν εκαρποφόρουν έδιδον αρκετόν εισόδημα. Αλλ’ επειδή δεν ειργάζετο ποτέ μόνος του, τά έξοδα «τον έτρωγαν!» Είτα, αυξανομένης της οικογενείας, συνηυξάνοντο και αι ανάγκαι. Και όσον ηύξανον τα έξοδα, τόσον τα έσοδα ηλαττούντο. Ήλθαν «δυστυχισμένες χρονιές», αφορίαι, συμφοραί, θεομηνίαι. Είτα, διά πρώτην φοράν, έλαβεν ανάγκην μικρών δανείων. Δεν εφαντάζετο ποτέ ότι μία μικρή κάμπη αρκεί διά να καταστρέψη ολόκληρον φυτείαν. Απηυθύνθη εις ένα τοκογλύφον του τόπου.

Οι τοιούτοι ήσαν άνθρωποι «φερτοί», απ’ έξω, και όταν κατέφυγον εις τον τόπον, εν ώρα συμφοράς και ανεμοζάλης, κατά την Μεγάλην Επανάστασιν, ή κατά τα άλλα κινήματα τα προ αυτής, αρχομένης της εκατονταετηρίδος, κανείς δεν έδωκεν προσοχήν και σημασλιαν εις αυτούς.

Αλλ’ επειδή οι εντόπιοι είχον αποκλειστικήν προσήλωσιν εις τα κτήματα, ούτοι, οι επήλυδες, ως πράττουσιν όλοι οι φύσει και θέσει Εβραίοι, έδωκαν όλην την σημασίαν και την προσοχήν των εις τα χρήματα. Ήνοιξαν εργαστήρια, μαγαζεία, κ’ εμπορεύοντο κ’ εχρηματίζοντο. Είτα ήλθεν η ώρα, όπως και τώρα και πάντοτε συμβαίνει, οι εντόπιοι έλαβον ανάγκην των χρημάτων, και τότε ήρχισαν να υποθηκεύουν τα κτήματα. Εωσότου παρήλθε μία γενεά, ή μία και ημισεία, και τα χρήματα επέστρεψαν εις τους δανειστάς συμπαραλαβόντα μεθ’ εαυτών και τα κτήματα.

Έως τότε δεν είχε συλλογισθή τοιαύτα πράγματα ο Φραγκούλης Φραγκούλας, ούτε τον έμελε ποτέ του περί χρημάτων. Αλλ’ επ’ εσχάτων είχε λάβει ανάγκην και δευτέρου και τρίτου δανείου, και οι δανεισταί προθύμως του έδιδαν, αλλ’ απήτουν να τους καθιστά υπέγγυα τα καλλίτερα κτήματα, εκ των οποίων έκαστον είχε κατ’ αυτόν εκτιμητήν, δεκαπλασίαν αξίαν του ποσού του δανειζομένου... Πλην φευ! αυτός δεν ήτο μόνος καϋμός του.

Ο Φραγκούλης Φραγκούλας δεν εφόρει πλέον το ωραίον του μαύρον φέσι, το τουνεζιάνικον· έφερεν οικιακόν μαύρον σκούφον επί της κεφαλής. Αλλ’ ευρίσκετο σήμερον εις την εξοχήν. Εάν τον συνηντώμεν την προτεραίαν εις την αγοράν, κάτω εις την πολίχνην, θα εβλέπομεν ότι είχε βάψει μαύρον το φέσι του... Είχε πρόσφατον πένθος.

-Α! Τώχασα το καϋμένο μ’, το ευάγωγο, τώχασα.

Ο γέρο-Φραγκούλης εστέναζε, και είχε δίκαιον να στενάζη. Το καλλίτερον κοράσιόν του, το τρίτον, το μικρότερον, δεκατετραετές μόλις την ηλικίαν –το οποίον είχε γεννηθή κατά τι διάλειμμα έρωτος, μεταξύ δύο χωρισμών- του είχεν αποθάνει προ ολίγων μηνών...

Και αυτός ήλθεν εις την Παναγίαν διά να κλαύση και να πη τον πόνο του. Ήτον κτήμα του ο ναΐσκος της Παναγίας της Πρέκλας. Το εκκλησίδιον ήτο ευπρεπέστατον, ωραία στολισμένον, και είχε καλάς εικόνας –και μάλιστα την φερώνυμον, την γλυκείαν Παναγίαν την Πρέκλαν- σκαλιστόν χρυσωμένον τέμπλον, πολυέλαιον και μανουάλια ορειχάλκινα, κανδήλια αργυρά. Έφερε πάντοτε ο ιδιοκτήτης μαζί του την βαρείαν υπερμεγέθη κλείδα της δρύΐνης θύρας της στερεάς, και δεν έλειπε συχνά να επισκέπτεται την Παναγίαν. Την ημέραν εκείνην θα ετελείτο πανήγυρις εις τον ναΐσκον, τιμώμενον επ’ ονόματι της Κοιμήσεως. Θα ήρχοντο από τον τόπον πολλαί οικογένειαι και άτομα, δωδεκάδες τινές προσκυνητών και πανηγυριστών και ο Παππανικόλας ο συμπέθερός του. Εις τον Παππανικόλαν έδιδεν ο Φραγκούλης διά τον κόπον του εν τάλληρον, περιπλέον δε εισέπραττεν ο παππάς διά λογαριασμόν του τας δεκάρας, όσας έδιδον αι γυναίκες «διά να γράψουν τα ονόματα» ή τα «ψυχοχάρτια». Όλα τ’ άλλα, προσφοράς, αρτοκλασίαν, πώλησιν κηρίων κ.τ.λ. τα εισάπραττεν ο Φραγκούλης ως εισόδημα ιδικόν του...

Και τώρα τους επερίμενε να έλθουν πάλιν... και ανελογίζετο πώς άλλοτε, όταν ήτο νέος ακόμη, μετά τον πρώτον χωρισμόν από τη γυναίκα του, η πανήγυρις αύτη της Παναγίας της Κοιμήσεως έγινεν αφορμή διά να επέλθη συνδιαλλαγή μετά της γυναικός του. Κατόπιν της συνδιαλλαγής εκείνης εγεννήθη ο τρίτος υιός, και το Κουμπώ, το θυγάτριον το οποίον εθρήνει τώρα ο γερο-Φραγκούλης.

-Τώχασα, το καυμένο μου, το ευάγωγο, τώχασα!...

Ω, δεν ελυπείτο τώρα τόσον πολύ τον από της γυναικός του χωρισμόν –την οποίαν άλλως τε τρυφερώς ηγάπα-, όσον εθρήνει την σκληράν απώλειαν εκείνη της κορασίδος, την οποίαν εις τον άλλον κόσμον ήλπιζε μόνον να επανεύρη... Και κατενύσσετο πολύ η καρδία του και εθλίβετο... Και ανελογίσθη ότι το πάλαι εδώ οι χριστιανοί, όσοι ήσαν ως αυτός τεθλιμμένοι, εις τον ναΐσκον αυτόν της Παναγίας της Πρέκλας ήρχοντο τας ημέρας αυτάς, να εύρωσι διά της εγκρατείας και της προσευχής και του ιερού άσματος αναψυχήν και παραμυθίαν... Τον παλαιόν καιρόν, προ του εικοσιένα, όταν το σήμερον έρημον και κατηρειπωμένον χωρίον εκατοικείτο ακόμη, όλοι οι κάτοικοι, και των δύο ενοριών, ήρχοντο εις τον ναόν της Πρέκλας, όστις ήτο απλούν παρεκκλήσιον, ν’ ακούσωσι τας ψαλλομένας Παρακλήσεις καθ’ όλον τον Δεκαπενταύγουστον...

συνεχίζεται...

Αμέτρητες είναι οι υμνωδίες της Παναγίας, μα αμέτρητα είναι και τα σεμνόχρωμα εικονίσματά της, που καταστολίζουνε τις εκκλησιές μας, ζωγραφισμένα στο σανίδι είτε στον τοίχο. Σε κάθε ορθόδοξη εκκλησιά στέκεται το εικόνισμά της στο τέμπλο από τα δεξιά της άγιας Πόρτας. Σε άλλες εικόνες ζωγραφίζεται και μοναχή, μα στα εικονίσματα του τέμπλου κρατά πάντα τον Χριστό στην αγκαλιά της απ’ τ’ αριστερά, σπάνια απ’ τα δεξιά, (τότε λέγεται Δεξιοκρατούσα). Το κεφάλι της είναι σκεπασμένο σεμνά και σοβαρά με το μαφόριο, ένα φόρεμα φαρδύ κι’ ιερατικό σκούρο βυσσινί, που πέφτει στον ώμο της απλόχωρο, αφήνοντας να φαίνεται μοναχά το μακρουλό πρόσωπό της και τα χέρια της. Από μέσα από το σκέπασμα φαίνεται μια στενή λουρίδα από το δέσιμο του κεφαλιού της που σφίγγει το μέτωπό της και αφίνει να φανούνε μονάχα οι άκρες των αυτιών της. Το μέτωπό της είναι σαν μελαχροινό φίλντισι, αγνό, απλό και κατακάθαρο. Τα ματόφρυδά της είναι καμαρωτά, ζωηρά και μακρυά, φτάνοντας ίσαμε κοντά στ’ αυτιά της, τα μάτια της αμυγδαλωτά, ισκιωμένα, καστανά, βαθειά, σοβαρά μα γλυκύτατα, με τ’ ασπράδι καθαρό μα ισκιωμένο. Το βλέμμα της είναι μελαγχολικό απλό, ίσιο, ήσυχο, συμπαθητικό, αγαπητό, θλιμένο μα και μαζί χαροποιό, αυστηρό μα και μαζί συμπονετικό, αγιώτατο, πνευματικό, αθώο, σκεφτικό, άμωμο, ελπιδοφόρο, υπομονητικό, πράο, σεμνώτατο, μακρυά από κάθε σαρκικόν λογισμό, καθρέφτισμα μυστικό του παραδείσου, βασιλικό και ταπεινό, ανθρώπινο και θεϊκό, άκακο, αδελφικό, ευγενικό, ελεγκτικό, άγρυπνο, γαληνό, φιλάνθρωπο, μητρικό, παρθενικό, δροσερό, καυτερό για όσους έχουνε πονηρούς λογισμούς, τρυφερό,διαπεραστικό, ερευνητικό, απροσποίητο, ηγεμονικό, συγκαταβατικό, παρακαλεστικό, αμετασάλευτο. Η μύτη της είναι μακρυά και στενή, με μέτρο, ιουδαϊκή, άσαρκη, με λεπτά ρουθούνια, λίγο γυριστή, σεμνή. Το στόμα της μικρό, ντροπαλό, φρόνινμο, κλειστό, καθαρό, ισκιωμένο κατά το μάγουλο, σαν να χαμογελά ελαφρά. Το πηγούνι της γυριστό, σεβαστό, ανεπιτήδευτο, ταπεινό. Το μαγουλό της, παρθενικό, καθαρό, χνουδωτό, ευωδιασμένο, ντροπαλό, χλωμό με μιαν ελαφρότατη ροδοκοκκινάδα. Ο λαιμός της γυρτός ταπεινά, σμίγει με το πηγούνι μ’ ένα απαλό ίσκιασμα που το λέγανε οι παλαιοί γλυκασμό. Το όλο πρόσωπό της είναι ιερατικό και θρησκευτικό, και μαρτυρά αρχαία φυλή. Τα άχραντα χέρια της είναι μικρά, στενά μακροδάχτυλα, λεπτόνυχα. Με το αριστερό βαστά τον Χριστό, και το δεξί τόχει ακουμπισμένο σεμνά απάνω στο στήθος της, σε στάση παρακαλεστική, με το μεγάλο δάχτυλο μακρυά από τ’ άλλα. Στα πιο αρχαία εικονίσματα αυτό το χέρι είναι πιο όρθιο και πιο ψηλά, κοντά στο λαιμό.

Ο πιο αυστηρός τύπος της Παναγίας είναι η λεγόμενη Οδηγήτρια, που έχει όρθια την κεφαλή της, έκφραση απαθέστερη και το όλο σχήμα της είναι πιο ιερατικό. Ενώ η Γλυκοφιλούσα έχει το κεφάλι της γυρτό κατά το παιδί της, που τ’ αγκαλιάζει σφιχτότερα, κ’ η έκφρασή της είναι πιο αισθηματική. Η Πλατυτέρα παριστάνεται καθισμένη απάνω στο θρόνο, αυστηρή κι’ αλύγιστη, και βαστά τον Χριστό στα γόνατά της, ακουμπώντας τόνα χέρι της στον ώμο του και με τ’ άλλο βαστώντας το πόδι του ή ένα μαντήλι.

Στην Ελλάδα, οι περισσότερες εκκλησιές της Παναγίας γιορτάζουνε κατά την Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή στις 15 Αυγούστου. Τα τροπάρια που ψέλνουνε σ’ αυτή τη γιορτή είναι από τα πιο εξαίσια. Το δοξαστικό του Εσπερινού είναι το μονάχο τροπάρι που ψέλνεται με τους οχτώ ήχους, κάθε φράση κι’ άλλος ήχος· αρχίζει από τον πρώτον ήχο και τελειώνει πάλι στον πτώτον.

Μα ολάκερη η Ελλάδα δεν υμνολογά την Παναγία μονάχα με τους ψαλτάδες και με τους παπάδες στις εκκλησιές, αλλά και με το κάθε τι της, με τα χωριά, με τα βουνά, με τα νησιά, πούχουνε τ’ αγιασμένο τ’ όνομά της. Τα καράβια βολτατζάρουνε στη δροσερή θάλασσα, ανοιχτά από τους κάβους πούναι χτισμένα τα μοναστήρια της, έχοντας στη πρύμνη σκαλισμένο τ’αγαπημένο και προσκυνητό όνομά της. Όποιος ταξιδεύει στα ελληνικά νερά, σ’ όποιο μέρος κι’ αν βρεθεί τη μέρα της Παναγίας, θαν ακούσει απ’ ανοιχτά τις καμπάνες απάνω από το πέλαγο. Άλλες έρχουνται από τ’ Άγιον Όρος που το λένε Περιβόλι της Παναγίας, άλλες από την Τήνο πούχει το ξακουστό παλάτι της, άλλες από την Σαλαμίνα που γιορτάζει η Φανερωμένη, άλλες από τη Μυτιλήνη, από την Παναγιά της Αγιάσσος και της Πέτρας, άλλες από το Μοναστήρι της Σίφνου, άλλες από τη Σκιάθο, άλλες από τη Νάξο, από κάθε νησί, από κάθε κάβο, από κάθε στεριά.

Ἔπειτα ἀπό σημερινό δημοσίευμα τοπικῆς ἐφημερίδος τῶν Πατρῶν καθώς καί ἀναλόγου χθεσινοῦ ρεπορτάζ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ τῆς περιοχῆς μας, τά ὁποῖα ἀναπαρήγαγαν σχετική ἀνάρτηση ἱστοσελίδος, ἀναφορικῶς μέ δῆθεν κακοδιαχείριση τῶν οἰκονομικῶν τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πατρῶν ἀνακοινώνει τά ἑξῆς:

Μετά πολλῆς ἐκπλήξεως ἀνεγνώσαμε καί ἀκούσαμε εἰδήσεις καί δημοσιεύματα, ἀναφερόμενα σέ «δῆθεν» κακή Οἰκονομική διαχείριση, ἀορίστως, Ἱερῶν Ναῶν τῆς Μητροπόλεώς μας. Μάλιστα δέ, ὅτι ὁ Μητροπολίτης μετά ἀπό καταγγελίες γιά κακοδιαχείριση σέ Ναούς καί σέ Φιλόπτωχα τῶν Ἐνοριῶν, συνεκρότησε κλιμάκια ἀποτελούμενα ἀπό Ἐφοριακούς καί Κληρικούς γιά ἐλέγχους.

"Ἀποροῦμε πῶς εἶδε τό φῶς τῆς δημοσιότητος ἕνα τέτοιο κείμενο, μία τέτοια εἴδηση, χωρίς ὁ Μητροπολίτης ἤ οἱ Διοικητικές Ὑπηρεσίες τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως νά ἔχουν γνώση περί τῶν θεμάτων αὐτῶν.

Γνωρίζουμε πρός κάθε κατεύνθυση, ὅτι οὐδεμία καταγγελία ἔχει γίνει πρός τόν Μητροπολίτη γιά κακοδιαχείριση οἰκονομικῶν σέ κάποιον ἤ κάποιους Ἱερούς Ναούς καί οὐδεμία ἐπιτροπή ἤ κλιμάκιο ἔχει συγκροτηθῆ γιά ὁποιοδήποτε ἔλεγχο.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ἔχει μεγάλη εὐαισθησία σ’ αὐτόν τόν τομέα καί ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἦλθε στήν Ἱερά Μητρόπολη ἔχει δώσῃ σαφεῖς καί αὐστηρές ἐντολές γιά σωστή διαχείριση τῶν Οἰκονομικῶν σέ Κληρικούς καί Λαϊκούς. Τά δέ Ἐκλησιαστικά Συμβούλια μέ ἀπόλυτη διαφάνεια καί συνέπεια διαχειρίζονται τά οἰκονομικά τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ἐπ’ ἀγαθῷ τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.

Ὅ,τι δίδει ὁ Λαός, ἐπιστρέφει στόν ἴδιο τόν Λαό, εἴτε μέ τήν συντήρηση καί ἀνέγερση Ἱερῶν Ναῶν, πνευματικῶν Κέντρων κ.λ.π. πού ἀνήκουν στόν ἴδιο τόν Λαό καί ἐξυπηρετοῦν τίς ποικίλες πνευματικές καί κοινωνικές του ἀνάγκες, εἴτε ὡς προσφορά ἀγάπης σέ ὅποιους ἀδελφούς ἔχουν τήν ἀνάγκη μας, ἐμπεριστάτους, ἀσθενεῖς κ.λ.π.".

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Η Παναγία είναι το πνευματικό στόλισμα της ορθοδοξίας. Για μας τους Έλληνες είναι η πονεμένη μητέρα, η παρηγορήτρια κ’ η προστάτρια, που μας παραστέκεται σε κάθε περίσταση. Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι χτισμένες αμέτρητες εκκλησιές και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, κι’ ένα σωρό ρημοκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολημένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της. Μέσα στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται το παληό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία, «άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών». Το κάλλος της Παναγίας δεν είναι κάλλος σαρκικό, αλλά πνευματικό, γιατί εκεί που υπάρχει ο πόνος κ’ η αγιότητα, υπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό. Το σαρκικό κάλλος φέρνει τη σαρκική έξαψη, ενώ το πνευματικό κάλλος φέρνει κατυάνυξη, σεβασμό κι’ αγνή αγάπη. Αυτό το κάλλος έχει η Παναγία. Κι ‘ αυτό το κάλλος είναι αποτυπωμένο στα ελληνικά εικονίσματά της που τα κάνανε άνθρωποι ευσεβείς οπού νηστεύανε και ψέλνανε και βρισκόντανε σε συντριβή καρδίας και σε πνευματική καθαρότητα. Στην όψη της Παναγίας έχει τυπωθεί αυτό το μυστικό κάλλος που τραβά σαν μαγνήτης τις ευσεβείς ψυχές και τις ησυχάζει και τις παρηγορά. Κι’ αυτή η πνευματική ευωδία είναι το λεγόμενο Χαροποιόν Πένθος (1) που μας χαρίζει η θρησκεία του Χριστού, ένα βότανο άγνωστο στους ανθρώπους που δεν πήγανε κοντά σ’ αυτόν τον καλόν ποιμένα. Τούτη τη χαροποιά λύπη την έχουνε όλα όσα έκανε η ορθόδοξη τέχνη, και τα ευωδιάζει σαν σμύρνα και σαν αλόη, καν εικόνισμα είναι, καν υμνωδία, καν ψαλμωδία, καν χειρόγραφο, καν άμφια, καν λόγος, καν κίνημα, καν ευλογία, καν χαιρετισμός, καν μοναστήρι, καν κελλί καν σκαλιστό ξύλο, καν κέντημα, καν καντήλι, καν αναλόγι, καν μανουάλι, ότι και νάναι αγιωτικό.

Από τα ονόματα και μόνο που έδωσε η ορθοδοξία στην Παναγία, και που μ’ αυτά την καταστόλισε, όχι σαν είδωλο θεατρικό, όπως γίνηκε αλλού που φορτώσανε μια κούκλα με δαχτυλίδια και σκουλαρήκια και με ένα σωρό άλλα ανίερα και ανόητα πράγματα, λοιπόν αυτά μοναχά, λέγω, φαίνεται πόσο πνευματική αληθινά είναι η λατρεία της Παναγίας στην ελληνική ορθοδοξία. Πρώτα-πρώτα το ένα αγιώτατο όνομά της: Παναγία. Ύστερα τα άλλα: Υπερευλογημένη, Θεοτόκος, Παναμώμητος, Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξωτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Ζώσα και Άφθονος, Πηγή, Έμψυχος Κιβωτός, Άχραντος, Αμόλυντος, Κεχαριτωμένη, Αειμακάριστος και Παναμώμητος, Προστασία, Επακούουσα, Γρηγορούσα, Γοργοεπήκοος, Ηγιασμένος Ναός, Παράδεισος λογικός, Ρόδον το Αμάραντον, Χρυσούν Θυμιατήριον, Χρυσή Λυχνία, Μαναδόχος Στάμνος, Κλίμαξ Επουράνιος, Πρεσβεία θερμή, Τείχος απροσμάχητον, Ελέους Πηγή, του Κόσμου Καταφύγιον, Βασιλέως Καθέδρα, Χρυσοπλοκώτατος Πύργος και Δωδεκάτειχος Πόλις, Ηλιοστάλακτος Θρόνος, Σκέπη του Κόσμου, Δένδρον αγλαόκαρπον, Ξύλον ευσκιόφυλλον, Ακτίς νοητού ηλίου, Σιών αγία, Θεού κατοικητήριον, Επουράνιος Πύλη, Αδικουμένων προστάτις, Βακτηρία τυφλών, Θλιβομένων η χαρά, και χίλια δυο άλλα, που βρίσκονται μέσα στα βιβλία της εκκλησίας. Κοντά σ’ αυτά είναι και τα ονόματα που γράφουνε απάνω στα άγια εικονίσματά της οι αγιογράφοι: Οδηγήτρια, Γλυκοφιλούσα, Πλατυτέρα των Ουρανών, η Ελπίς των απελπισμένων, η Ταχεία Επίσκεψις, η Αμόλυντος, η Ελπίς των Χριστιανών, η Παραμυθία, η Ελεούσα κι άλλα πολλά, που γράφουνται από κάτω από τη συντομογραφία: ΜΗΡ ΘΥ, που θα πεί Μήτηρ Θεού. Πόση αγάπη, πόσο σέβας και πόσα κατανυκτικά δάκρυα φανερώνουνε μοναχά αυτά τα ονάματα, που δεν ειπωθήκανε σαν τα λόγια οπού βγαίνουνε εύκολα από το στόμα, αλλά που χαραχτήκανε στις ψυχές με πόνο και με ταπείνωση και με πίστη.

Αμή οι ύμνοι της πούναι αμέτρητοι σαν τάστρα τ’ ουρανού κ’ εξαίσιοι στο κάλλος, και που τους συνθέσανε οι άγιοι υμνολόγοι, «θίασον συγκροτήσαντες πνευματικόν»! Σ’ αυτό το ευωδιασμένο περιβόλι βρίσκουνται όλα τα αμάραντα άνθη και τα ευωδιασμένα βότανα του λόγου. Αληθινά προφήτεψε η ίδια η Παναγία για τον εαυτό της, τότε που πήγε στο σπίτι του Ζαχαρία και την ασπάσθηκε η Ελισάβετ, πως θα τη μακαρίζουνε όλες οι γενεές: «Εκείνες τις μέρες, σηκώθηκε η Μαριάμ και πήγε στην Ορεινή με σπουδή στην πολιτεία του Ιούδα και μπήκε στο σπίτι του Ζαχαρία και χαιρέτησε την Ελισάβετ. Και σαν άκουσε η Ελισάβετ τον χαιρετισμό της Μαρίας πήδηξε το παιδί μέσα στην κοιλιά της .

Και γέμισε Πνεύμα Άγιο η Ελισάβετ και φώναξε με φωνή μεγάλη κ’ είπε: Βλογημένη είσαι εσύ ανάμεσα στις γυναίκες και βλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Κι’ από πού μου ήρθε αυτό το καλό, νάρθει η μητέρα του κυρίου μου προς εμένα; γιατί μόλις ήρθε η φωνή του χαιρετισμού σου στ’ αυτιά μου, ξεπέταξε το παιδί στην κοιλιά μου, κι’ είναι μακάρια εκείνη που πίστεψε σε όσα της είπεν ο Κύριος . Κ’ είπε η Μαριάμ: «Δοξολογά η ψυχή μου τον Κύριο κι’ αναγάλλιασε το πνεύμα μου για το Θεό τον σωτήρα μου, γιατί καταδέχθηκε να κυτάξει την ταπεινή τη δούλα του. Γιατί, να, από τώρα κ’ ύστερα θα με μακαρίζουνε όλες οι γενεές, επειδή έκανε σε μένα μεγαλεία ο Δυνατός, κ’ είναι αγιασμένο τ’ όνομά του, και το έλεός του πηγαίνει από γενεά σε γενεά σε κείνους που έχουνε τον φόβο του».

συνεχίζεται...

Αθανάσιος Κυριαζής

Μαυροντυμένη, μαυρομαντηλούσα,
και τα μάτια σου αστείρευτα κλαμένα,
Παρθένα, Μεγαλόχαρη, Ελεούσα,
ήσουν για μένα!

Μάνα, Πατέρας, Φίλος - τριπλή χάρη!
Και στις βαρειές δουλειές τρίζαν τα χέρια -
χήρα, δουλεύτρα, κάτου απ' το λυχνάρι,
στα κρύα νυχτέρια.

΄Ηταν βοριάς στη στέγη που βογγούσε,
κ' ήταν η ερμιά που αλύχταγε στην πόρτα,
μα μέσα ο θεός της φτώχειας μας βλογούσε
τα λίγα χόρτα.

Και σύ, κλαμένη, μαυροφορεμένη,
φιλί κι ορμήνεια ο λόγος σου καμπάνα
μες στην ψυχή μου Ανάσταση σημαίνει,
γλυκειά μου μάνα!..