Του/Της Δημήτρη Α. Ιωάννου
1. Όταν δύο ασύμβατες πλάνες συναντώνται
Πόση λογική άραγε θα είχε το να ανοίξει κάποιος, εν πτήσει, την πόρτα και να πηδήσει στο κενό, χωρίς αλεξίπτωτο, επειδή θυμήθηκε πως μπήκε σε λάθος αεροπλάνο; Προφανώς καμία. Και όμως. Αυτό περίπου είναι που προτείνουν όσοι υποστηρίζουν την ανάγκη επιστροφής της χώρας στη δραχμή «επειδή η συμμετοχή στην Ευρωζώνη υπήρξε λάθος». Και το ίδιο επίσης ουσιαστικά προωθούν εκείνοι που, ακόμη και αν δεν μιλούν για τη δραχμή, θέλουν μία «διαφορετική πολιτική» αντιμετώπισης της κρίσης, ένα «διαφορετικό μίγμα» ή μία «αναδιαπραγμάτευση» με τους δανειστές. Πολιτικές οι οποίες εάν εφαρμόζονταν κιόλας, εκτός από το να λέγονται, θα εξακόντιζαν τα ελλείμματα σε στρατοσφαιρικά ύψη και θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση και στο εθνικό νόμισμα.
Μόνο που η έξοδος από την ΟΝΕ, στις παρούσες συνθήκες, θα ήταν ένα πρωτοφανές εγχείρημα που προηγούμενό του δεν υπάρχει στην Ιστορία: μία χρεοκοπημένη οικονομία θα εκβαλλόταν από μία νομισματική ένωση και θα αναγκαζόταν να εισαγάγει εκ του μηδενός ένα εθνικό νόμισμα, του οποίου κανείς δεν θα μπορούσε να εκτιμήσει την εξωτερική αξία (ή, ακριβέστερα: τον ρυθμό μείωσης της εξωτερικής του αξίας), και γι’ αυτό κανείς δεν θα ήθελε να το διακρατεί. Και λέμε ότι δεν υφίσταται κανένα ιστορικό προηγούμενο, αφού λ.χ. η Αργεντινή και η Ρωσία όταν χρεοκόπησαν τη δεκαετία του 1990 είχαν δικό τους νόμισμα και συνέχισαν με αυτό, απλώς υποτιμώντας την εξωτερική του ισοτιμία. Οι χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς να έχουν πλέον για νόμισμά τους το ρούβλι, υπέστησαν μεν κλονισμούς έως ότου εισαγάγουν το δικό τους εθνικό μέσο πληρωμών, αλλά σχετικά γρήγορα ισορρόπησαν· και τούτο διότι, παρά το γεγονός της κοινωνικοοικονομικής τους αποδιάρθρωσης, μπορούσαν να επιβιώσουν ανταλλάσσοντας προϊόντα με τις άλλες πρώην Σοβιετικές οικονομίες για να καλύψουν τις, ούτως ή άλλως, στοιχειώδεις ανάγκες τους (ενώ είχαν και μηδενικό εξωτερικό χρέος).
Η Ελλάδα, αντιθέτως, θα είναι μία μοναδική περίπτωση «μετάβασης υπό χρεοκοπία» που θα την εξετάζουν για δεκαετίες μετά οι ιστορικοί (δίκην ιατροδικαστού). Θα αναγκασθεί να δημιουργήσει ένα νόμισμα εκ του μηδενός, την ίδια στιγμή που δεν θα είναι σε θέση να έχει συναλλαγές εξωτερικού εμπορίου λόγω πτώχευσης. Το μόνο, κατά κάποιο τρόπο, ιστορικό ανάλογο που θα ήταν δυνατόν να βρεθεί είναι και πάλι ελληνικό και προέρχεται από την εμπειρία της περιόδου 1944-1953. Όπως και τότε έτσι και σήμερα ο αντιπραγματισμός και η χρυσοφιλία θα αντικαθιστούσαν την εγχρήματη οικονομία, ενώ κάθε ουσιαστική παραγωγική δραστηριότητα θα απονεκρωνόταν και κάθε επένδυση θα ήταν πρακτικά ανέφικτη. Με μία σημαντική διαφορά: στη σημερινή περίπτωση θα έλειπε –πλέον– η εξωτερική βοήθεια (του «σχεδίου Μάρσαλ» ή του επικατάρατου «Μνημονίου»). Αντί μίας παρόμοιας αυτοκτονικής επιλογής, λοιπόν, η λογική επιτάσσει ότι η Ελλάδα πρέπει να αγωνιστεί για να παραμείνει στο ευρώ, και να προσεύχεται παράλληλα να συνεχίσει να υφίσταται και η Ευρωζώνη.
Η απειλή του χάους, όμως, που ορθώνεται μπροστά στη χώρα σε περίπτωση «επιστροφής» στη δραχμή, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συσκοτίζει την άλλη όψη του νομίσματος, δηλαδή τη συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η συμμετοχή της ελληνικής οικονομίας στην Ευρωζώνη θεωρώ ότι υπήρξε πλήρως λανθασμένη ως στρατηγική επιλογή. Στην επιδίωξη δύο αφηρημένων και επισφαλών στόχων εγκαταλείφθηκαν μηχανισμοί και δικλίδες ασφαλείας με νευραλγική σημασία για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Τα δύο μείζονα οφέλη τα οποία υποτίθεται πως θα προσποριζόταν η Ελλάδα ήταν το πρώτο μεν πολιτικό, δηλαδή η περίφημη συμμετοχή της στον «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης, το δεύτερο δε οικονομικό, δηλαδή η εμπέδωση συνθηκών χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, και η συνεπαγόμενη επάρκεια κεφαλαίων και αναβάθμιση του αναπτυξιακού της δυναμικού. Μόνο που, φευ, η εμπειρία απέδειξε ότι οι προσδοκίες αποτελούσαν φενάκη: στον πραγματικό «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης συμμετέχουν αποκλειστικά όσες χώρες το δικαιούνται τοις πράγμασι, δηλαδή όσες διαθέτουν σταθερότητα και πολιτικοοικονομική ρώμη, και όχι όσες δεν έχουν να προσάγουν παρά αστάθεια, αδολεσχία και κουτοπονηριά. Όσο για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, αυτή πρέπει να εκκινεί από το εσωτερικό της εθνικής οικονομίας και να στηρίζεται σ’ αυτό, και δεν είναι δυνατόν να εισαχθεί από το εξωτερικό.
Έναντι όμως αυτών των κατά φαντασίαν ωφελημάτων η χώρα απεκδύθηκε τα στρατηγικά εκείνα εργαλεία οικονομικής πολιτικής που εμπόδιζαν την κατάρρευση της οικονομικής της δομής.
- Στερήθηκε τη δυνατότητα ευέλικτης συναλλαγματικής πολιτικής μέσω ενός εθνικού νομισματικού συστήματος. Σε καθεστώς «δραχμής» η αναπόφευκτη υποτίμηση της εξωτερικής της αξίας θα ανέκοπτε κάθε τυχόν τάση κατάρρευσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, όπως αυτή που παρατηρήθηκε στη δεκαετία 1999-2009. Επίσης, κάθε εγκληματική πολιτική υπερχρέωσης του δημόσιου τομέα, για μικροπολιτικούς λόγους, δεν θα ήταν εφικτή, πέραν ενός ορίου, διότι θα την ακύρωναν οι ισχυρότατες υποτιμητικές πιέσεις επί του εθνικού νομίσματος.
- Στερήθηκε τη δυνατότητα να ασκεί νομισματική πολιτική που να αντιστοιχεί στον «κύκλο» της ελληνικής οικονομίας. Η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ στην κρίσιμη δεκαετία, ακολουθώντας τον κανόνα one size fits all, μοιραία ήταν προσαρμοσμένη στις ανάγκες των οικονομιών της Βόρειας Ευρώπης. Τα αρνητικά πραγματικά επιτόκια που αυτό επέβαλε στην ελληνική οικονομία την παρώθησαν να λειτουργεί σε διαρκείς συνθήκες «υπερθέρμανσης», η οποία ήταν και η αιτία της έξαρσης και διόγκωσης των διαρθρωτικών της προβλημάτων, από τα οποία θα υποφέρει για πολλά χρόνια στο μέλλον.
- Επίσης (αν και αυτό δεν προβλεπόταν θεωρητικά), ευρισκόμενη σε συνθήκες δημοσιονομικής χρεοκοπίας, η Ελλάδα στερήθηκε και τη δυνατότητα άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής, με την έννοια ότι δεν είναι σήμερα σε θέση να υιοθετήσει τη λύση έσχατης ανάγκης των υπερχρεωμένων χωρών, δηλαδή την νομισματοποίηση του χρέους.
Πέραν δε αυτών η ελληνική οικονομία με την εισδοχή της στην Ευρωζώνη επέβαλε στον εαυτό της μία μόνιμη διαρθρωτική δυσπλασία: από τη στιγμή που απέκτησε κοινό νόμισμα με τις πιο παραγωγικές οικονομίες της Βόρειας Ευρώπης, εσωτερίκευσε μία συγκεκριμένη σχέση στις τιμές μεταξύ των προϊόντων του διεθνώς ανταγωνιστικού τομέα, εκείνου δηλαδή που παράγει για τη διεθνή αγορά υπό τον αδήριτο περιορισμό της ενιαίας τιμής («ίδια τιμή για ίδιο προϊόν»), και των τομέων όπου η τιμή των προϊόντων τους, επειδή παράγονται και διακινούνται μόνον εγχωρίως, μακριά από τις πιέσεις του διεθνούς ανταγωνισμού, διαμορφώνεται στο εσωτερικό της χώρας. Αυτό δημιουργεί ένα βασικό πρόβλημα ισορροπίας και ευστάθειας της ελληνικής οικονομίας: εφόσον το νόμισμα είναι, και παραμένει, κοινό, κάθε φορά που η αύξηση στο επίπεδο των ονομαστικών τιμών στην Ελλάδα θα υπερβαίνει τον πληθωρισμό στις άλλες χώρες της νομισματικής ένωσης, θα υπάρχουν ισχυρές ροπές στην οικονομία για μεταφορά παραγωγικών πόρων από τον μη προστατευμένο, ανταγωνιστικό τομέα των «διεθνώς εμπορευσίμων» αγαθών (που δεν μπορεί να αυξήσει τις τιμές του σε εθνικό επίπεδο), στον προστατευμένο τομέα των «διεθνώς μη εμπορευσίμων» αγαθών, όπου οι αυξανόμενες τιμές προσφέρουν μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους. Έτσι, χωρίς να έχει υπάρξει καμία αλλαγή στα επίπεδα παραγωγικότητας των δύο τομέων, οι «όροι εμπορίου» μεταξύ τους θα έχουν επιδεινωθεί εις βάρος του παραγωγικού τομέα, καθαρά για νομισματικούς λόγους. Αυτό είναι καταστροφικό για την μακροχρόνια ανάπτυξη, διότι ο προστατευμένος τομέας της οικονομίας (δηλαδή το κράτος, οι οικοδομές, το εμπόριο και οι υπόλοιπες υπηρεσίες) χαρακτηρίζεται από στασιμότητα της παραγωγικότητάς του, ενώ παράλληλα η υπερδιόγκωσή του, εις βάρος του ανταγωνιστικού τομέα, δημιουργεί ροπές για αύξηση των εξωτερικών ελλειμμάτων αφού η συρρίκνωση του τελευταίου επιτρέπει όλο και λιγότερο την κάλυψη της ζήτησης «διεθνώς εμπορευσίμων» από την εγχώρια παραγωγή. Αποτέλεσμα είναι να εξάγονται θέσεις εργασίας και εισόδημα (με τη μορφή χρέους) στο εξωτερικό.
2. Η καταστροφική «εσωτερική ανατίμηση»
Με την είσοδο στην Ευρωζώνη η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας ήταν a disaster in waiting. Παρά δε το γεγονός ότι θα ήταν δυνατόν να συμβεί με πολλούς τρόπους, η φιλοπαίγμων ειμαρμένη επέλεξε να συμβεί με τον πλέον ειρωνικό, δηλαδή μέσω μίας overdose του βασικού οικονομικού ωφελήματος που η συμμετοχή στην Ευρωζώνη υποτίθεται ότι θα προσέφερε στην ελληνική οικονομία: της επάρκειας χρηματοπιστωτικών πόρων. Και τούτο διότι η δημιουργία της Ευρωζώνης συνέπεσε με το διεθνές φαινόμενο που έγινε γνωστό ως global savings glut. Τεράστια ποσά κεφαλαίου ανά την υφήλιο αναζητούσαν επικερδείς, αλλά και ασφαλείς, τοποθετήσεις. Οι πολιτικές και νομισματικές αρχές της Ελλάδας δεν παρέλειψαν να αδράξουν την λαμπρή ευκαιρία και να προσφέρουν άφθονη ρευστότητα, και πρωτόγνωρη ευημερία! Άλλωστε, ακόμη και αν, θεωρητικά, κάποιος διαφωνούσε δεν θα μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα για να ανατρέψει την καλπάζουσα «υπερθέρμανση», την υπερχρέωση και την ανατροπή του έρματος στο σκάφος της ελληνικής οικονομίας. Από τη στιγμή που τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια δανεισμού της ΕΚΤ ήταν τόσο χαμηλά για τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, τα μακροχρόνια –καθώς ουσιαστικά δεν υπήρχε και risk premium– δεν γινόταν να είναι πολύ υψηλότερα.
Το αποτέλεσμα του άκριτου υπερδανεισμού ήταν μία δεκαετία «υπερθέρμανσης», υπερχρέωσης και ραγδαίας μετατόπισης των δομικών ισορροπιών της οικονομίας. Η υπερβάλλουσα ρευστότητα ασκούσε διαρκώς αυξητικές πιέσεις στο επίπεδο των τιμών. Όχι όμως όλων των προϊόντων. Αυτά που προέρχονταν από τον μη προστατευμένο, ανταγωνιστικό τομέα παρέμεναν σταθερά διότι η (factory gate) τιμή τους καθοριζόταν, όπως πάντοτε, σε διεθνές επίπεδο. (Η «μικρή ανοικτή οικονομία» της Ελλάδας είναι «λήπτρια τιμών»: οι μεταβολές στην ζήτησή της είναι σταγόνα στον ωκεανό για την παγκόσμια οικονομία). Αυξάνονταν οι τιμές μόνο των «διεθνώς μη εμπορευσίμων» προϊόντων. Γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα οι παραγωγικοί πόροι να εγκαταλείπουν τον πρώτο τομέα και να μεταφέρονται στον δεύτερο, όπου η αύξηση των τιμών δημιουργούσε μεγαλύτερα περιθώρια αμοιβών για τους συντελεστές της παραγωγής. Έτσι ήταν πιο επικερδές να εισάγεις προϊόντα από το εξωτερικό και να τα εμπορεύσεσαι, παρά να τα παράγεις εγχωρίως. Επίσης ήταν πιο επικερδές να αγοράζεις γη και τίτλους στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα.
Τελείως φυσιολογικά, στη δεκαετία μέχρι το 2009, η χώρα είχε μέσο ετήσιο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών που πλησίαζε στο 10% του ΑΕΠ. Το 2008 προσέγγισε το απίστευτο ύψος του 15%. Παράλληλα, δεδομένου ότι οι αμοιβές καθορίζονταν με βάση το κριτήριο πως έπρεπε να «συλλάβουν» όλον τον πληθωρισμό ώστε να «διαφυλάξουν» το εισόδημα των εργαζομένων, οι αυξήσεις τους ακολουθούσαν το μέσο επίπεδο τιμών, ανεξαρτήτως του επιπέδου της παραγωγικότητας.
Αποτέλεσμα ήταν να διαβρώνεται ταχέως η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας (στον τομέα των «διεθνώς εμπορευσίμων»). Για παράδειγμα, σε σύγκριση με τη Γερμανία, τον μεγαλύτερο εμπορικό μας εταίρο στην Ευρωζώνη, η μισθολογική δαπάνη ανά μονάδα προϊόντος, στη διάρκεια της δεκαετίας, εκτιμάται ότι αυξήθηκε από 20 έως 40%. Κάπως μικρότερη, αλλά αντίστοιχα καταστροφική, ήταν η αύξηση σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για τη σχέση με διάφορες άλλες εκτός Ευρωζώνης ανταγωνίστριες χώρες, όπου η υποτίμηση του νομίσματός τους τις κατέστησε πολλαπλάσια ανταγωνιστικές εν συγκρίσει με την Ελλάδα.
Συνεπώς, ό,τι συνέβη στην Ελλάδα, από την είσοδό της στην Ευρωζώνη έως την εκδήλωση της κρίσης το 2009, δεν ήταν απλά μία τραγική υπερχρέωση του δημόσιου τομέα. Ταυτόχρονα, εξαιτίας της απατηλής νομισματικής σταθερότητας που μέχρι τότε προσέφερε το ευρώ, αυτό που συνέβαινε ήταν, επίσης, μία διαρκής «εσωτερική ανατίμηση», που κατέστρεψε ανεπανόρθωτα τον ήδη ισχνό παραγωγικό τομέα της χώρας. (Γιατί η «καλή» ανατίμηση προέρχεται από την αύξηση της παραγωγικότητας. Εκείνη που οφείλεται σε χρηματονομισματικές αιτίες είναι πάντοτε νοσηρή, ενίοτε δε και καταστροφική). Έτσι, στο τέλος του 2009 η χώρα βρισκόταν σε κατάσταση πλήρους ταμειακής και λειτουργικής χρεοκοπίας.
Εάν υπάρχει κάτι που είναι ακόμη πιο εξοργιστικό από την ανέμελη περιδιάβαση της προηγούμενης δεκαετίας, αυτό είναι οι επαίσχυντοι ισχυρισμοί ότι η σημερινή κατάρρευση οφείλεται στο σταθεροποιητικό πρόγραμμα της ελληνικής οικονομίας. Και επίσης οι ισχυρισμοί ότι υπήρχαν, και υπάρχουν, «άλλες» δυνατότητες διαφυγής από την κρίση μέσω μίας πολιτικής «τόνωσης» της οικονομίας. Στο πνεύμα αυτό διάφοροι σύγχρονοι λαοκράτες-πατριώτες, από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, αναφέρονται στην ανάγκη μίας κεϋνσιανής πολιτικής
3. Η αναπόφευκτη «διόρθωση» των σφαλμάτων της «χρυσής δεκαετίας»
Όταν ο Κέυνς το 1936 δημοσίευε τη Γενική Θεωρία η Μεγάλη Βρετανία, στην οποία αναφερόταν, ήταν μία χώρα η οποία είχε εξέλθει πέντε χρόνια νωρίτερα από τον «κανόνα χρυσού», ενώ είχε το δικό της νόμισμα και τη δική της Κεντρική Τράπεζα με δυνατότητες αυτόνομης νομισματικής πολιτικής. Οι απόψεις που διατύπωσε στη Γενική Θεωρία έχουν, τω όντι, επανειλημμένως επαληθευθεί από την εμπειρία, σε αντίθεση με διάφορες αντίδικες θεωρίες (από τον νομισματισμό μέχρι τις «ορθολογικές προσδοκίες») που η δοκιμασία της πραγματικότητας έχει αμείλικτα κονιορτοποιήσει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε για το σημερινό πρόβλημα της Ελλάδας. Και ο Μέσι είναι καταπληκτικός παίκτης, όμως δεν θα σταδιοδρομούσε στο ΝΒΑ. Η Γενική Θεωρία αφορά μία οικονομία που δεν ακολουθεί τον «κανόνα χρυσού», έχει δικό της νόμισμα και δική της νομισματική (και φυσικά δημοσιονομική) πολιτική, και δεν βρίσκεται σε συνθήκες χρεοκοπίας. Επίσης, πράγμα που είναι ακόμη πιο σημαντικό, είναι μία θεωρία για την αντιμετώπιση κρίσεων υποκατανάλωσης, και μάλιστα υποκατανάλωσης των προϊόντων του παραγωγικού ανταγωνιστικού τομέα της οικονομίας.
Τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι μακρύτερα σε όλα αυτά όσο οι συνθήκες της σημερινής ελληνικής κρίσης. Εδώ έχουμε την περίπτωση μιας οικονομίας η οποία ακολουθεί έναν οιονεί «κανόνα χρυσού», εφόσον δεν ελέγχει το νόμισμα στο οποίο συναλλάσσεται και δεν μπορεί να το υποτιμήσει. Επίσης δεν έχει δυνατότητα κατά βούλησιν άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής, καθότι τυγχάνει χρεοκοπημένη. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η Ελλάδα σήμερα δεν αντιμετωπίζει μία κρίση υποκατανάλωσης που οφείλεται σε κάποια αύξηση της ροπής για αποταμίευση ή στη μεταστροφή των «αγελαίων ενστίκτων» των επιχειρηματιών. Αντιμετωπίζει, αντιθέτως, μία κρίση υπερσυσσώρευσης. Πρόκειται για μία υπερσυσσώρευση που έλαβε χώρα, κυρίως, στην προηγούμενη δεκαετία και αφορούσε τους προστατευμένους κλάδους της οικονομίας, δηλαδή εκείνους που χαρακτηρίζονται από χαμηλή μέση παραγωγικότητα, κλάδους η μεγέθυνση των οποίων σε συνθήκες υγιούς ανάπτυξης έπεται, και δεν προηγείται, της μεγεθύνσεως των ανταγωνιστικών κλάδων με την υψηλή μέση παραγωγικότητα.
Στην Ελλάδα, λόγω των στρεβλωτικών επιδράσεων που ασκήθηκαν στην οικονομία εξαιτίας της συμμετοχής στην Ευρωζώνη, οι παραγωγικοί συντελεστές εγκατέλειψαν τον, ήδη ισχνό, διεθνώς ανταγωνιστικό τομέα για να στραφούν (παράλληλα με το όλο και πιο υπερτροφικό κράτος) στους πρόσκαιρα αλλά εξαιρετικά προσοδοφόρους κλάδους των κατασκευών, του εμπορίου και των άλλων υπηρεσιών. Στράφηκαν εκεί διότι η παροδική έξαρση του καταναλωτισμού, που τροφοδοτήθηκε από την άκρατη δημόσια δαπάνη της επίμαχης περιόδου, δημιούργησε ανορθολογικές και πεπλανημένες προσδοκίες. Οι συντελεστές της οικονομίας μετέφεραν τη δραστηριότητά τους στον τομέα των «διεθνώς μη εμπορευσίμων» αγαθών προσβλέποντας, λανθασμένα, σε μία σταθερή διαχρονική ροή εισοδήματος στην ελληνική οικονομία, η οποία εν τούτοις δεν ήταν εφικτή διότι ο ισχνότατος παραγωγικός τομέας δεν θα μπορούσε να τη δημιουργήσει και να την υποστηρίξει.
Εάν υπήρχε υγιής επένδυση στον παραγωγικό τομέα δεν θα επρόκειτο για υπερσυσσώρευση: η ελληνική είναι μία «μικρή ανοικτή οικονομία» και κάθε αύξηση της ανταγωνιστικής παραγωγής της σε «διεθνώς εμπορεύσιμα» προϊόντα μπορεί εύκολα να απορροφηθεί από την αχανή διεθνή αγορά. Πρόκειται για κρίση υπερσυσσώρευσης ακριβώς διότι το μεγαλύτερο μέρος της πρόσφατης επένδυσης στον μη παραγωγικό τομέα δεν είναι βιώσιμο και μοιραία θα απαξιωθεί.
Εάν υποθέσουμε ότι φιλέλληνες εξωγήινοι από τον Σείριο δάνειζαν την Ελλάδα με τα (άγνωστα) εκείνα ποσά τα οποία απαιτούν οι επιχώριοι κεϋνσιανοί να διατεθούν για να «ξεκινήσει και πάλι η ανάπτυξη», ποιο θα ήταν, άραγε, το αποτέλεσμα; Εάν δεχθούμε ότι θα «ξανάρχιζε η ανάπτυξη» (που φυσικά δεν θα ξανάρχιζε) το αποτέλεσμα θα ήταν να συνεχισθεί ακριβώς αυτό που γινόταν μέχρι το 2008. Με προφανή κατάληξη η χώρα, πολύ σύντομα, να μην παράγει πια απολύτως τίποτε, να εισάγει το σύνολο των προϊόντων που καταναλώνει και να έχει ετήσιες δανειακές ανάγκες ίσες με το συνολικό ποσοστό κατανάλωσης στο ΑΕΠ συν τα απαιτητά τοκοχρεολύσια. Και τότε οι επισκέπτες από τον Σείριο θα αναχωρούσαν απελπισμένοι για τον μακρινό πλανήτη τους, πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει λύση για το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα.
Και όμως υπάρχει. Αλλά, δυστυχώς, με δεδομένο τον χαρακτήρα της διαρθρωτικής κρίσης της ελληνικής οικονομίας, η μόνη δυνατότητα, για την ανάταξή της είναι τα λεγόμενα «μη κεϋνσιανά αποτελέσματα». Πρόκειται για την «εσωτερική υποτίμηση» που θα επαναφέρει την ανά μονάδα προϊόντος μισθολογική δαπάνη σε επίπεδα που θα καταστήσουν την ελληνική οικονομία διεθνώς ανταγωνιστική, και την εξ αυτού συνεπαγόμενη σταδιακή μετακίνηση των παραγωγικών συντελεστών από τον προστατευμένο στον ανταγωνιστικό τομέα της οικονομίας. Ας ληφθεί δε υπ’ όψιν ότι, παρά την ονομασία τους, τα «μη-κεϋνσιανά αποτελέσματα» δεν προέρχονται από το θεωρητικό οπλοστάσιο του άκρατου φιλελευθερισμού και του ανάλγητου νομισματισμού. Προέρχονται και αυτά, πρωτογενώς, από την γραφίδα του Κέυνς, ο οποίος σε μία γνωστή εργασία του, το 1925, με αφορμή την εκ νέου τότε πρόσδεση
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Patrina" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
"Είναι δυνατόν να μιλάμε για τόσο μ@@@@@ δήμαρχο Αθηναίων"; αναρωτιέται o πρώην υπουργός Γιώργος Βουλγαράκης, μέσω Facebook. Αυτό ακριβώς έγραψε πριν από λίγο στον προσωπικό του λογαριασμό, με αφορμή την απόφαση του δήμου Αθηναίων για απομάκρυνση των αστέγων από το κλειστό γυμναστήριο του Ρουφ προκειμένου να διεξαχθεί αγώνας μπάσκετ. Υπενθυμίζεται, ότι ο Δήμος Αθηναίων είχε μόλις πριν λίγες ημέρες ανακοινώσει ότι παραχωρεί την αίθουσα του γυμναστηρίου για τη φιλοξενία αστέγων.
-
Με νοκ άουτ ολοκληρώθηκε το Μπιτάκος vs Χαχαμίδης. Σύρραξη και άσχημα λόγια μετά το τέλος του main event. Ο Σταμάτης Μπιτάκοςήταν ο μεγάλος νικητής του main event. Έβγαλε νοκ άουτ τον Λευτέρη Χαχαμίδη στον τρίτο γύρο
«Αυτές τις μέρες διεξάγεται και μία -θα μου επιτρέψτε την έκφραση- θεατρική παράσταση. Ένα θέατρο δήθεν διαπραγμάτευσης μπροστά στα μάτια του ελληνικού λαού. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι διαπραγματεύονται» κατήγγειλε ο κ. 
η Candice Swanepoel γδύνεται συνεχώς για φωτογραφήσεις εσώρουχων ..!
Που πας με τέτοιο κορμί και τέτοια στάση βραδιάτικα;;;
Πορεία πραγματοποιούν αυτή την ώρα αντιεξουσιαστές και μέλη αριστερών οργανώσεων στο κέντρο της Αθήνας.
Ολόκληρο το ATM κατάφεραν να ξηλώσουν άγνωστοι τα ξημερώματα στη Ζάκυνθο με λεία περίπου 60.000 ευρώ.
Η Σίσσυ Φειδά είναι μία διακριτική παρουσία στην ελληνική τηλεόραση και βέβαια μία πολύ όμρφη γυναίκα.!
Δεν έχει τέλος ο κομπασμός και η εκτός τόπου και χρόνου κολακεία που έγραψαν και μας διαβάζει ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στην ομιλία του στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣάλος ξέσπασε στο δ ιαδίκτυο το περασμένο 48ωρο, με αφορμή το δημοσίευμα του «Έθνους της Κυριακής» για τους επίορκους εφοριακούς με τις βίλες και τα ξενοδοχεία.Για την ιστορία θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το directNEWS.gr είχε ασχοληθεί με το θέμα αυτό από τις 20 Ιανουαρίου 2011. 
Σήμερα, αποκαλύπτουμε ότι στο σκάνδαλο με τους επίορκους εφοριακούς φέρεται να εμπλέκεται και μία εταιρεία με... μεγάλη προϊστορία.Πρόκειται για την εμπορική εισαγωγική – εξαγωγική εταιρεία εξοπλισμού και λειτουργίας κτηρίων και πόλεων με τον διακριτικό τίτλο «URBANICA Α.Ε.».Ειδικότερα, πρόεδρος της εν λόγω εταιρείας είναι ο - άλλοτε στενός συνεργάτης του Άκη Τσοχατζόπουλου - πολιτικός μηχανικός Γιάννης Μπλέτσιος, που τώρα κατηγορείται για τις περίφημες μίζες της Ferrostaal με τα γερμανικά υποβρύχια.Αντιπρόεδρος της ίδιας εταιρείας, από τις 7 Μαϊου 1998, σύμφωνα με το υπ' αριθ. 2291 ΦΕΚ, είναι η Ελισάβετ συζ. Σταύρου Παπαδαυίδ.Ποιος, όμως, είναι ο Σταύρος Παπαδαυίδ; Ένας από τους εφοριακούς που είχε καταγγελθεί ότι, μαζί με συναδέλφους του, «χάρισαν» την περίοδο 1998 – 1999, περίπου 28 εκ. ευρώ από φόρους στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας «STET ΕΛΛΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΕΒΕ» (σημερινή WIND)!Δύο φορές ο Παπαδαυίδ και οι συγκατηγορούμενοί του εφοριακοί αθωώθηκαν από τα δικαστήρια, με αποφάσεις που «γέρνουν». Ευτυχώς που ο Άρειος Πάγος άσκησε αναίρεση, ζητώντας να επαναληφθεί η δίκη.(Η υπόθεση ακόμα εκκρεμεί να εκδικαστεί για τρίτη φορά. Ωστόσο, τούτη τη φορά οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές. Ο εισαγγελέας Εφετών, Γρηγόρης Πεπόνης, έχει στα χέρια του συγκλονιστικές καταγγελίες για τη δράση των επίορκων εφοριακών, με στοιχεία και ονόματα που εμπλέκουν ακόμα και λειτουργούς της Δικαιοσύνης.Οι καταγγελίες αυτές ήταν ένας από τους λόγους που η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, επιχείρησε να αφαιρέσει με νομοθετική ρύθμιση την έρευνα από τους αρμόδιους οικονομικούς εισαγγελείς Γ. Πεπόνη και Σ. Μουζακίτη και να την αναθέσει σε αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ώστε να την «φάει το μαύρο σκοτάδι», κατά το κοινώς λεγόμενο.
ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ 8-1-2012 από directNEWS.gr
κατα την γνώμη μας δικαίως....
Μίνα Ορφανού. Μια γυναίκα που γεννήθηκε αγόρι, έγινε ηθοποιός, κέρδισε βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο "Στρέλλα" και τώρα θα την απολαμβάνουμε στους "Βασιλιάδες"...
Στο νοσοκομείο βρέθηκε γνωστό μοντέλο!
Ο οικονομικός εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης έχει παραγγείλει τη διενέργεια έρευνας για ομάδα πρώην και νυν εφοριακων οι οποίοι ζουν σε χλιδάτες βίλες και διαθέτουν ξενοδοχεία και off shore εταιρείες.Αφορμή για την παραγγελία αποτέλεσε φάκελος με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και έγγραφα τα οποία αφορούν συνταξιούχο εφοριακό.Τα στοιχεία του φακέλου και έχουν να κάνουν με πολυτελή ακίνητα και υπεράκτιες εταιρείες διοικητές των οποίων φέρονται να είναι συγγενείς του συνταξιουχου εφοριακού.Κατά την πορεία της έρευνας ο εισαγγελέας πρωτοδικών, που τη διενεργεί, συγκέντρωσε στοιχεία για επτά εφοριακούς, οι οποίοι, αν και βρίσκονται εδώ και χρόνια στο "στόχαστρο" των δικαστικών αρχών, καταφέρνουν να αθωώνονται.Ειδικότερα, σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας "Έθνος της Κυριακής" ο κ. Πεπόνης εχει ζητήσει με παραγγελία του τη διενέργεια έρευνας (προκαταρκτικής εξέτασης) προκειμένου να διαπιστωθεί εάν ο πλούτος - μονοκατοικίες στα βόρεια προάστια, επταόρωφη πολυκατοικία σε άλλη περιοχή της Αττικής, ξενοδοχείο στη Σκόπελο - που προκύπτει μέσα από φωτογραφίες και έγγραφα του φακέλου αποκτήθηκε νόμιμα ή είναι προϊόν διαφθοράς και χρηματισμού.Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας ο αρμόδιος εισαγγελέας πρωτοδικών έλαβε την κατάθεση συνταξιούχου εφοριακού, η οποία αναφέρθηκε στην περίπτωση επτά εφοριακών που βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου μετά μήνυση που κατέθεσε η ίδια κατά παντός υπευθύνου.Σύμφωνα με τη μάρτυρα οι επτά εφοριακοί κάθισαν δύο φορές στο σκαμνί για κακουργηματική απιστία, από την οποία η ζημία που επήλθε στο δημόσιο ανέρχεται περίπου στα 28 εκατομμύρια ευρώ και αθωώθηκαν και τις δύο φορές, ενώ τώρα αναμένεται να δικαστούν και τρίτη φορά μετά από αναίρεση του Αρείου Πάγου.Η υπόθεση για την οποία κατέθεσε η συνταξιούχος εφοριακός αφορά την περίπτωση ελέγχου μεγάλης εταιρείας που είχε αναλάβει η ίδια.Στο πλαίσιο αυτού του ελέγχου η συνταξιούχος σήμερα εφοριακός υποστήριξε ότι υπέστη ποινικές και πειθαρχικές διώξεις για τις οποίες απαλλάχθηκε και τελικά επέβαλε τους αναλογούντες φόρους, ύψους 36 εκατομμυρίων ευρώ (12,5 δις δραχμών).Πρόσθεσε, μάλιστα, πως όχι μόνο αρνήθηκε να συνεργαστεί με τους επτά συναδέλφους της, που την "πλησίασαν", αλλά επιπλέον τους κατήγγειλε στη Δικαιοσύνη στα τέλη του 2001, αλλά, όπως είπε, αθωώθηκαν δύο φορές.Ο εισαγγελικός λειτουργός, σύμφωνα με πληροφορίες, θα ελέγξει εξονυχιστικα όλους τους φακέλους που χειρίστηκαν οι επτά πρώην και νυν εφοριακοί, ενώ θα γίνει έλεγχος "πόθεν έσχες" και στα συγγενικά τους πρόσωπα.Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τις καταγγελίες που εξετάζει ο εισαγγελέας, ένας από τους εφέτες που συμμετείχε στη δικαστική σύνθεση που εξέδωσε την αθωωτική απόφαση είναι συγγενής της συζύγου ενός από τους κατηγορουμενους εφοριακούς.
«Δεν θα εκδίδονται για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις Αποφάσεις Επιβολής Προστίμου (Α.Ε.Π.), μέχρις ότου ρυθμιστεί νομοθετικά το όλο θέμα και παρασχεθούν εκ νέου σχετικές οδηγίες», σημείωνε μεταξύ άλλων ο κ.
«Σε μια περίπτωση άνοιξα πακέτο, που μας είχε έρθει με κούριερ και περιείχε 10 φακέλους και έγραφε πάνω υπόψη κυρίου Μ... . Διαπίστωσα, ότι εκτός από τα έγγραφα περιείχε και χρήματα 1000 ευρώ. Ξαναέβαλα τα χρήματα μέσα, έκλεισα όπως - όπως το πακέτο και το άφησα στο γραφείο του κυρίου Μ... ο οποίος απουσίαζε. Το επόμενο πρωί που επέστρεψα στο γραφείο μου, βρήκα τους φακέλους χρεωμένους προκειμένου να τους πρωτοκολλήσουμε και φυσικά χωρίς τα χρήματα. Έκτοτε, σοκαρισμένη από το γεγονός, δεν ξανάνοιξα φακέλους»
Μάλιστα, οι τοπικές αρχές της εν λόγω κομητείας μοιράζουν φακούς και σφυρίχτρες στους άστεγους προκειμένου να προστατεύσουν τον εαυτό τους.
