urn:www-patrasblogs-gr:feeds:atom Patras Blogs » Soul for poetry Patras Blogs » Soul for poetry 2010-09-09T12:05:04-04:00 http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/06/30/%ce%a3%ce%95_%ce%95%ce%9d%ce%91_%ce%a0%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%9f_%ce%9a%ce%a1%ce%95%ce%92%ce%91%ce%a4%ce%99 Soul for poetry: ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΚΡΕΒΑΤΙ 2010-06-30T07:00:00-04:00 2010-06-30T07:00:00-04:00
ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΚΡΕΒΑΤΙ
Νόμισες πως έπεσα στον γκρεμόγια να σου κόψω σπάνιο εντελβάις.Στόχος δικός σου να ευφρανθείςδικός μου να πάψεις να φοβάσαι.Γέμισα με σώμα τη χαράδρα σουγέφυρα να πατήσεις να περάσεις.Έτσι θέλω να με θυμάσαιαφέψημα της πείνας του μυαλού σουπου πάντα κατευνάζει....................................ζοφερά περάσματα. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/06/16/%ce%9c%ce%99%ce%91_%ce%91%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%a5%ce%a4%ce%97_%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%a1%ce%99%ce%91_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%97 Soul for poetry: ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ 2010-06-16T19:27:00-04:00 2010-06-16T19:27:00-04:00

Αυτή είναι η ιστορία του Δημητρίου Λιανόπουλου που ξεκίνησε ξυπόλυτος από το Φιλότι της Νάξου να πάει στον Πειραιά. Εκεί έκαμε μαγαζί και πουλούσε ζαρζαβατικά- κάτω πουλούσε και πάνω κοιμότανε. Τις οικονομίες του όλες τις βαστούσε στο μαγαζί, μέσα σ’ ένα σεντούκι. Όταν κάποτε έγινε έρανος για την αγορά του θωρηκτού Αβέρωφ, ο Δημήτριος Λιανόπουλος έδωσε όλα του τα χρήματα. Όταν η κατάσταση με τις δωρεές πήγε στον τότε υπουργό, το μέγεθος της δωρεάς του φτωχού μανάβη, αντάξιο ή μεγαλύτερο πολλών πλουσίων της εποχής, τον εντυπωσίασε. Ο υπουργός αποφάσισε να τον ανταμείψει δίνοντάς του δουλειά: τροφοδοσίες πλοίων του βασιλικού ναυτικού. Πέθανε σε ηλικία 49 ετών. Στο Φιλότι της Νάξου υπάρχει το όνομά του και το τέμπλο που έφερε από τη Ρωσία για την εκκλησία.

Αυτή είναι η ιστορία του Δημητρίου Λιανόπουλου, μια απίστευτη ιστορία για την πίστη- κι αφού είναι επίκαιρη όσο και αληθινή, είπα να σας τη διηγηθώ τούτο το απόγευμα.

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/06/15/%ce%9f_%ce%92%ce%97%ce%a7%ce%91%ce%a3_%ce%a0%ce%9f%ce%a5_%ce%94%ce%95%ce%9d_%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%95%ce%a7%ce%a9 Soul for poetry: Ο ΒΗΧΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ 2010-06-15T19:47:00-04:00 2010-06-15T19:47:00-04:00

Ο ΒΗΧΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ
Ο καπνός της καμένης φωτογραφίας σουντουμάνιασε το σπίτι
όμως δεν μπόρεσε
την απουσία σου να διώξει.
Δέκα χρόνια καπνιστής
βρήκα το βήχα που δεν αντέχω
στα τσιγάρα που δεν κάπνισες εσύ.
Τώρα που λείπεις τα θυμάμαι όλα
όμως δε σε δικαιολογώ.
Αν μ’ είχες φοβερίσει ότι θα φύγεις
τότε, ναι, θα έφταιγα εγώ. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/06/08/%ce%a6%ce%99%ce%9b%ce%9f%ce%a3_%ce%94%ce%9f%ce%9b%ce%9f%ce%a6%ce%9f%ce%9d%ce%a9%ce%9d Soul for poetry: ΦΙΛΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ 2010-06-08T21:31:00-04:00 2010-06-08T21:31:00-04:00
ΦΙΛΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ
Δεν έχω σκοτώσει ποτέ μουαλλά φίλους δολοφόνους έχω.Στα θύματά τουςαπολογούμαι συχνά.Τους λέγω:αν ήσασταν εσείς οι δράστεςθα θέλατε οι άνθρωποινα σας εγκαταλείψουν;Τα θύματα απαντούν:αν το θύμα ήσουν εσύθα σ’ άρεσε να μας βλέπειςπαρέα με το θύτη σου;Όχι, όχι, όχι.Αδύνατον να συμβιβάσωτόσο άνθρωπο.Μην ξέροντας να συμπεριφερθώψάχνω τρόπο να πενθήσωατιμώρητος.
]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/06/05/%ce%98%ce%95%ce%91%ce%a4%ce%97%ce%a3 Soul for poetry: ΘΕΑΤΗΣ 2010-06-05T18:08:00-04:00 2010-06-05T18:08:00-04:00

ΘΕΑΤΗΣ
Οι πίνακες που κρέμονται μέσα μουβλέπουν όλοι στην καρδιά μου˙κι εσείς τι κάνετε;Σκαρφαλώνετε στο στόμα μουμπαίνετε στο σώμα μουκαι τους ξεκρεμάτε.Παράσταση δε θ’ αφήσετε μέσα μου˙ό,τι σφίγγει την καρδιά μουσας ενοχλεί.Το δροσερό νερό θέλετε να βρομίσετε–αλλά γιατί να με λυπηθείτε;Πρώτα κι ανελέηταεπιτεθήκατε στον κόσμοσα να ’φταιγε εκείνος που σας γέννησεέτσι άγριους κι ωχρούς. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/06/03/%ce%91%ce%93%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91_%ce%91%ce%a0__%ce%a4%ce%9f_%ce%a3%ce%a9%ce%9c%ce%91_%ce%a3%ce%a4%ce%9f_%ce%a3%ce%a9%ce%9c%ce%91... Soul for poetry: ΑΓΚΑΛΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ... 2010-06-03T18:35:00-04:00 2010-06-03T18:35:00-04:00

*

Ασώματος ων διαρκώς κυνηγών

την αγκαλιά απ’ το σώμα στο σώμα

που θα με ντύσει, το βλέμμα

που θα μου σιδερώσει τις ρυτίδες

θα με αποκαταστήσει όμορφο

και ευπρεπή αλλά κυρίως το σώμα

επιζητάω που θα μου δώσει πίσω

το χαμένο μου κορμί.


*

Ένας άντρας βγαίνει στο μπαλκόνι του.

Έχει μόνο δυο κατακόκκινες μπουκαμβίλιες:

μια στα δεξιά, μια στ’ αριστερά

κανένα άλλο λουλούδι. Καθώς σκύβει

να τις ποτίσει γέρνουν οι πλάτες του

απ’ τα πολλά τα άνθη.


*Tα ποιήματα είναι ανέκδοτα. Ευχαριστώ θερμά το Σωτήρη Παστάκα για την τιμητική παραχώρηση μελών του Χαμένου Κορμιού του.

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/06/02/%ce%95%ce%a0%ce%99%ce%9a%ce%99%ce%9d%ce%94%ce%a5%ce%9d%ce%9f%ce%a3 Soul for poetry: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ 2010-06-02T13:40:00-04:00 2010-06-02T13:40:00-04:00
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ
Αργά αργά ξεδίπλωσααυτό που τόσο ακίνδυνοήταν διπλωμένο.
Δε μετανιώνω.Αν θέλω το ξαναδιπλώνωκαι πορεύομαι μαζί τουχωρίς αναρωτήσεις και ταλαιπωρίες.
Δεν πρόκειται.Με τα ράμματα ορθάνοιχτακαι το βλέμμα στραμμένοστο εσώτατο άκρο της πληγήςχειρουργώ αδιαλείπτως ό,τι είμαι.Τα ψηφία φρίττουν.Οι αυτοματισμοί αποβιώνουν.Οι επιφάνειες καταδύονται ντροπιασμένεςστο υποκείμενο υλικό τουςκι οι πυρήνες δυσκολεύουν τα λόγια μουδυσκολεύουν τις εκφράσεις του προσώπου μουδυσκολεύουν όλες μου τις αποκρίσεις.
Γι’ αυτόόταν σου λέω σ’ αγαπώκινδυνεύεις.
Γι’ αυτόόταν σου λέω σ’ αγαπώνα με πιστέυεις. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/06/01/%ce%9f_%ce%9b%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%a9%ce%a4%ce%97%ce%a3... Soul for poetry: Ο ΛΑΛΙΩΤΗΣ... 2010-06-02T02:37:00-04:00 2010-06-02T02:37:00-04:00 ...λένε κάποιοι, αποσύρθηκε εγκαίρως. Ειδάλλως, θα μπορούσε να πάει φυλακή ή να φάει ξύλο. Κι ω τι ντροπή να σε δέρνει το βουτυρόπαιδο. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/05/15/%ce%91%ce%a3%ce%a0%ce%99%ce%a1%ce%99%ce%9d%ce%97_%ce%a3%ce%a4%ce%9f_%ce%9d%ce%95%ce%a1%ce%9f Soul for poetry: ΑΣΠΙΡΙΝΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ 2010-05-15T10:48:00-04:00 2010-05-15T10:48:00-04:00
ΑΣΠΙΡΙΝΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ
Δε φοβάμαι μήπως πνιγώκι όμως την ασπιρίνη λιώνωστο κουταλάκι με νερό.Σ’ ένα μου φόβο κραταιόχάνω τη μάνα μουκι έτσι, πως κάποιος νοιάζεταιγια να προσποιηθώφροντίζω στοργικά τον εαυτό μου. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/05/06/%ce%97_%ce%95%ce%9d%ce%91%ce%9b%ce%9b%ce%91%ce%9a%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%97 Soul for poetry: Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ 2010-05-07T01:02:00-04:00 2010-05-07T01:02:00-04:00

Τα μέτρα που ψηφίστηκαν κατόπιν της κυβερνητικής προσφυγής στο μηχανισμό στήριξης της ελληνικής οικονομίας αποτελούν ζωντανή απόδειξη της δυνατότητας εφαρμογής συνοπτικών και σαρωτικών αλλαγών. Έχει σημασία ότι ομιλούμε για αλλαγές εξτρεμιστικού χαρακτήρα που νομοθετήθηκαν με διαδικασίες συνοπτικές από έναν πρωθυπουργό, ο οποίος παρουσίασε την αυτή πορεία απολύτως επιβεβλημένη, δεδομένης της εφιαλτικής-κατά τον ίδιο-εναλλακτικής: στάση πληρωμών, χρεωκοπία, επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, καταστροφή.

Το είδα με τα μάτια μου και δεν αμφισβητείται: στη χώρα της παντοδυναμίας του πολιτικού κόστους και των πελατειακών σχέσεων, να περικόπτονται μισθοί, συντάξεις, να καταργούνται συλλογικές συμβάσεις, να γίνονται, εν ολίγοις, πράγματα ως τώρα αδιανόητα... κι η κεφαλή της κυβέρνησης να δηλώνει ηρωικά πως δεν κόπτεται για επανεκλογή, μιας και προέχει το συμφέρον της πατρίδας.

Προσωπικώς δε γνωρίζω αν τα μέτρα θα μπορούσαν να είναι άλλα. Ο κ. Οικονόμου, πάντως, εις των τριών που διεγράφησαν από τον πρόεδρο του κόμματός τους επειδή δεν ψήφισαν υπέρ των μέτρων, είπε σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού ότι δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν οι πένητες το λογαριασμό, όταν το κράτος συνεχίζει τις αλόγιστες σπατάλες του. Πονηρεύτηκα.

Βεβαίως η πρόταση του κ. Οικονόμου δε συνιστά εναλλακτική πορεία από αυτή που η κυβέρνηση προτίμησε. Φλέγομαι, όμως, να μάθω: ο κύριος πρωθυπουργός, ο θαρραλέος των νέων μέτρων, τι πρόκειται να κάνει για (εντελώς ενδεικτικά):

Τις πελατειακές σχέσεις; Τους αφορολόγητους; Τις ποινικές ευθύνες των πολιτικών προσώπων; Τους αργόμισθους;

Θα δώσει, μήπως, εντολή στους βουλευτές του να πετούν έξω από τα γραφεία τους όσους πολίτες έμαθαν να παρακάμπτουν το νόμο πουλώντας την ψήφο τους;

Θα δημεύσει τις περιουσίες όλων όσοι δηλώνουν πένητες και διαβιούν αυτοκράτορες;

Θα φυλακίσει το Σημίτη και τον Καραμανλή καταργώντας, παράλληλα, κάθε θεσμοθετημένη οχύρωση της πολιτικής διαφθοράς;

Θα άρει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, απολύοντας τους υπαλλήλους-φαντάσματα;

Αφού μπορεί να ψηφίζει το νομοσχέδιο του μηχανισμού στήριξης αδιαφορώντας για την επανεκλογή του, μπορεί να τα κάνει αυτά. Είναι και τολμηρός και ενάρετος. Αν δεν τα κάνει, πάλι, είμαστε ελεύθεροι να ψηφίσουμε το Σαμαρά, την Παπαρήγα, τον Τσίπρα ή τον Καρατζαφέρη, μόνο που αυτοί δεν έχουν λάβει μέτρα όπως αυτά που ελήφθησαν σήμερα, οπότε δεν είναι εγγυημένη ούτε η αρετή ούτε η τόλμη τους. Ίσως αυτοί νοιαστούν για την επανεκλογή τους...

...όπως νοιάστηκε και ο ίδιος για την εκλογή του την περίοδο που υπήρχαν λεφτά.

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/04/26/%ce%91%ce%93%ce%a9%ce%9d%ce%91%ce%a3 Soul for poetry: ΑΓΩΝΑΣ 2010-04-26T23:04:00-04:00 2010-04-26T23:04:00-04:00
ΑΓΩΝΑΣ
«Αγώνας!» άκουσα μα δεν ήτανετο πρόβλημα εκεί.Τα γυαλιά μου έπεσαν κάτωκαι, πρώτη φορά, ραγίσανε.Η αράχνη, τρίζοντας τα σαγόνια τηςπάτησε στους ιστούςτης δικής μου οράσεωςερχόμενη να φάει τον καραγκιόζηπου το είπε. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/04/26/%ce%9f_%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%95%ce%a5%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a4%ce%9f_%ce%a0%ce%9f%ce%99%ce%9c%ce%9d%ce%99%ce%9f Soul for poetry: Ο ΙΕΡΕΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ 2010-04-26T18:08:00-04:00 2010-04-26T18:08:00-04:00
γέρασαν από συμφέρον τα μελλούμενατης κάθε προηγούμενης γενιάς

Δε δίνει δεκάρα για ιδανικά και αηδίες, τον ενδιαφέρει να περνάει καλά αυτός και οι δικοί του. Ανταλλάσσει την ψήφο του για διορισμούς στο δημόσιο, έχοντας κατά νου τη μονιμότητα και τη σταθερότητα στο ατέλειωτο, το ηδονικό, το καθισιό του εξυπνόμαγκα. Φόρους δεν πληρώνει. Τι κι αν το πoσό που δηλώνει είναι υποεικοσαπλάσιο του ποσού που εσοδεύει, αν μπορεί να το κρύψει, να λαδώσει, να κοροϊδέψει και να διαφύγει, πάλι άρχοντας είναι. Χτίζει σπίτι και παρανομεί. Δίνει εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης και παρανομεί. Είναι περήφανος που ερμηνεύει το νόμο κατά το δοκούν: σημασία έχει ποιον ξέρεις, ποιον μπορείς να επηρεάσεις, αν μπορείς να παρακάμπτεις τους πάντες και τα πάντα, εξερχόμενος κύριος με κολλάρα και Cayenne. Τα χρήματα είναι λεφτά απ’ όπου κι αν προέρχονται. Αποδείξεις δεν κόβει, αδειάζει τα τασάκια του στο δρόμο, κορνάρει, βρίζει, τ’ αρπάζει απ’ το ταμείο, τ’ αρπάζει απ’ τους κουτόφραγκους, τρώει απ’ τους σωλήνες, τρώει απ’ τα μπετά, τρώει απ’ τα κουφώματα, τρώει απ’ τα βαγόνια, τις γέφυρες και τα στέγαστρα, απ’ όπου μπορεί να φάει, τρώει. Φορά γαλάζια γραβάτα, είναι πρασινοφρουρός, σα θαρραλέος κυλιέται στα ρουσφέτια, τη διαφθορά, την αναξιοκρατία, την ξεφτίλα. Πατά επί πτωμάτων, καίει τα δάση του, πάνω από τα κουφάρια ξεροφλείφεται και στραβοχαμογελά... κι όταν το Δουνουτού τον περιμένει στη γωνία, του φταίει ο Όλι Ρεν κι η Μέρκελ... τα πρώην πιθήκια των δένδρων που δε σέβονται τον Έλληνα, αυτόν που ’γραφε φιλοσοφία όταν οι υπόλοιποι συνεννοούνταν με τα ου και τα βαρ. Είναι απίθανος, σας λέω. Απίθανος.

Τώρα που ήρθε η ώρα του ταμείου, ώρα αναπόφευκτη της αυτής πορείας, δεν μπορώ να μη διαπιστώσω: αυτοί που εξαφανίζονται στα εξωτερικά, τα πίσω έδρανα και τα ευρύχωρά τους πισινονήσια φαίνεται πως πάλι δε θα πληρώσουν σεντς απ’ τα κοινόχρηστα- κι αυτό είναι μια κάποια αδικία.

Ο ιερεύς καλύπτεται από ασυλία όπου κι αν οδήγησε το ποίμνιο.

 ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/04/22/%ce%a3%ce%a7%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%9f Soul for poetry: ΣΧΟΛΙΟ 2010-04-22T19:37:00-04:00 2010-04-22T19:37:00-04:00

ότι η λογοτεχνία μας βρίσκεται σε βαθύτατη παρακμή, και πολλοί θεωρούν ότι σχεδόν από τους τρέχοντες της φήμης κανείς δεν θα επιβιώσει
από ένα κείμενο του Bασίλη Λαλιώτη
Οι διαμαρτυρίες για τα στημένα βραβεία και την τρέχουσα πραγματικότητα της φήμης είναι καλές και άγιες. Όταν, όμως, ο καταγγέλλων, στην προσπάθειά του να στηρίξει τις καταγγελίες του, ομιλεί για παρακμή της λογοτεχνίας και αδυναμία των σύγχρονων ηγεμόνων να αντέξουν στο χρόνο, επανέρχομαι στην παλιά διαπίστωση, πως η ταύτιση στα λόγια δε σημαίνει επουδενί την ταύτιση στα νοήματα (κι όχι επειδή αναγκαστικά κάποιος υποκρίνεται, αλλά επειδή πίσω από την, ανυπόκριτη ενδεχομένως, ταύτιση των λόγων, υπάρχει πραγματική απόσταση αντίληψης και πεποιθήσεων). Τι σημαίνει ο ισχυρισμός της παρακμής της λογοτεχνίας; Σημαίνει, μήπως, ότι κάποιος, κατόπιν εποπτικής εικόνας και εμβριθούς μελέτης του σύγχρονου συνόλου της έχει απογοητεθεί από τις επιδόσεις των λογοτεχνών; Όχι βέβαια, κανείς δε γνωρίζει τι γράφεται (πιο σωστά: τι εκδίδεται) στην Ελλάδα. Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν να αξιολογηθεί ένα αχανές σε έκταση υλικό όταν ουδείς ασχολείται μαζί του (μήτε θεσμός μήτε ιδιώτης μήτε ίδρυμα ή επιτροπή); Δεν είναι δυνατόν. Απλά, όμορφα και σταράτα. Μικρό τμήμα του υλικού αυτού θα προβάλλεται, θα βραβεύεται και θα διαφημίζεται με τους τρόπους εκείνους που προκαλούν τις διαμαρτυρίες, τις καταγγελίες και (κακώς) τα blog trolls. Ένα άλλο ιδεολογικό πλαίσιο, κατά τη γνώμη μου σαθρό, που υποβόσκει της επισήμανσης (εν είδει προφητείας) της αδυναμίας των σύγχρονων ηγεμόνων της λογοτεχνίας (με τις άριστες PR δεξιότητες) να καταστούν «κλασσικοί» είναι το εξής: α) Ό,τι κατέστη κλασσικό, αξίζει υποχρεωτικώς, β) Ό,τι λησμονήθηκε, ξεχάστηκε, δοκιμάστηκε, τελοσπάντων, από το χρόνο και απέτυχε, υποχρεωτικώς δεν αξίζει. Χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς για να αποδείξει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα; Ίσως... δεν προτίθεμαι προς το παρόν να το πράξω. Αρκούμαι στο εξής: η ιστορία συμβαίνει και γράφεται από ανθρώπους. Ως αναγνώστες της και παρατηρητές της, ας αποφασίσουμε πόση εμπιστοσύνη τής πρέπει. Ας σκεφτούμε πόσα σκοπίμως αποσιωπούνται, πόσα σκοπίμως αλλοιώνονται, πόσα σκοπίμως καταστρέφονται, πόσα αγνοούνται ή ωραιοποιούνται ή λησμονούνται ή καννιβαλίζονται... και πόσα από αμέλεια ή λάθος ή φόβο. Τοποθετούμαι, λοιπόν: α) Δε γνωρίζουμε αν η λογοτεχνία παρακμάζει, γιατί δεν ασχολούμαστε παρά με τη λογοτεχνία που βραβεύεται και διαφημίζεται, β) Η τύχη ενός έργου μες στο χρόνο δεν αποδεικνύει την αξία του ή την έλλειψή της, γ) Το αίτημα της αλλαγής των μηχανισμών απόκτησης κύρους των λογοτεχνικών έργων δεν υφίσταται προκειμένου να αλλάξει το δυναμικό «κλασσικοποίησης» των στην εποχή τους φημισμένων λογοτεχνών, δ) Η αξιοκρατία είναι a priori κοινωνικό αγαθό. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/04/18/%ce%9f_%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%9a%ce%9f%ce%a3 Soul for poetry: Ο ΚΟΥΚΟΣ 2010-04-19T00:56:00-04:00 2010-04-19T00:56:00-04:00
Ο ΚΟΥΚΟΣ

Βαρέθηκα να στραγγαλίζω τον κούκο
για να ψοφήσουν οι ώρες.
Μηδέποτε θα ξαναπώ
τα σύκα, σύκα
και τη σκάφη, σκάφη.
Θα πλύνω τη γλώσσα μου
μέσα στην πιο μου ασυνάρτητη
υπνολαλιά
και με την ιδιοτροπία μου αυτή
θα ερωτροπήσω ασύστολα
μ’ όλα τα θηλυκά της οικουμένης.
Έχω, πλέον, πειστεί. Αν υπάρχει
πράγματι η αδελφή ψυχή
έτσι θα μ’ αναγνωρίσει:
απ’ το ελάττωμα.
Κι ύστερα θα προσθέσει
στο κεφάλι μου
από τα βλέφαρά της ένα χάδι.
Άνοιξε, αγάπη μου, τα μάτια σου
ν’ ανατριχιάσω πλήρης. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/04/15/%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%9c%ce%95%ce%a5%ce%95%ce%a4%ce%95 Soul for poetry: ΣΥΝΤΟΜΕΥΕΤΕ 2010-04-15T16:15:00-04:00 2010-04-15T16:15:00-04:00 ΣΥΝΤΟΜΕΥΕΤΕ
Ι) ΣΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

Απαντώντας σε ερώτηση σχετική με την απήχηση των «συνεικόνων» του στο εξωτερικό, ο Οδυσσέας Ελύτης, μιλώντας στους Φωστιέρη και Νιάρχο, είπε: «Εκεί τα βλέπουν διαφορετικά τα πράγματα. Δίνουν σημασία και στο πιο άτεχνο σκιτσάκι, αρκεί να προέρχεται από τον ίδιο τον ποιητή».[i] Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Το Συμπόσιο Ποίησης της Πάτρας διοργάνωσε πέρσι σειρά σεμιναρίων για εξέχουσες μορφές της ελληνικής ποίησης. Ένα από τα τελευταία σεμινάρια του κύκλου ήταν αφιερωμένο στο Μίλτο Σαχτούρη, εισηγητής, δε, ήταν ο κριτικός και ποιητής Νίκος Λάζαρης.

Προσήλθα πρώτος, πρώτος μπήκα στη μεγάλη αίθουσα του συνεδριακού κέντρου του πανεπιστημίου Πατρών και κάθισα πρώτος, έμπλεος ενδιαφέροντος, γιομάτος ελπίδα ν’ ακούσω αυτό το κάτι που θα άρει τη διαφωνία μου με την ιστορία για το νεοϋπερρεαλιστή αυτό ποιητή της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Οι φορές που με αποκάλεσαν ανάγωγο, αδαή, μικρό, τιποτένιο και απαίδευτο δε στάθηκαν αρκετές να μου αλλάξουν τη γνώμη, ωστόσο επέτειναν την ανάγκη μου να συμφωνήσω με την ιστορία, γιατί είναι δυσάρεστο και ενοχλητικό να διαχωρίζεις τη θέση σου από το δεδομένο των πολλών. Όσο, όμως, κι αν ορέγομαι τη συναίνεση, δεν μπορώ να την επιτύχω αν δεν έρθει το φωτεινόστομα που θα πάρει τα δάχτυλα μου να ψαύσουν την αλήθεια που αγνοούσαν. Η ευθύνη της σεισάχθειας έπεσε εκείνο το βράδυ στους ώμους του Νίκου Λάζαρη. Περίμενα τη λύτρωση με κομμένη την ανάσα, να μ’ αγκαλιάσουν, επιτέλους, ομότεχνοι και συνομιλητές καθώς δακρυσμένος θα παραδεχόμουν το λάθος.

Πού τέτοια τύχη. Το πράγμα κινήθηκε επί χιλιοπερπατημένων δρόμων τεκμηρίωσης και αξιολόγησης, γύρω από την απαράμιλλη εικονοπλαστική δύναμη του ποιητή και τη ριζοσπαστικότητα της έκφρασής του. Στιγμή με τη στιγμή απογοητευόμουν, θλιβόμουν κι έφριττα, διότι για μια ακόμη φορά θα έφευγα τσακωμένος με την ιστορία και τους υπασπιστές της. Σα να μην έφτανε αυτό, ένα κάψιμο στο λαιμό μου ερωτοτροπούσε με τις φωνητικές μου χορδές, τείνοντάς τες στο γνώριμο παλμό της ένστασης και της διαμαρτυρίας.

Τι να έλεγα, όμως; Ο βασιλεύς είναι γυμνός; Κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς φαιδρό μέσα στην κραυγή του, στην περίπτωση, δε, που θα δοκίμαζα να επεκταθώ, σίγουρα δε θα γλίτωνα από το σωφρονιστικό «συντομεύετε». Νευρικός, άρχισα να ξεφυλλίζω το ανθολόγιο των ποιημάτων του Μίλτου Σαχτούρη που μοιράστηκε προ της ενάρξεως της διαδικασίας, το οποίο είχε επιμεληθεί ο εισηγητής. Μέσα στα ποιήματα, πρόσεξα το εξής:

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ

Καημένε Νίκο
τι ζωή ήταν κι αυτή
κατατρεγμένος από τους Κατσιμπαλήδες
οι πλούσιοι φτύναν πάνω στη φτώχεια σου
όμως εσύ καλά έκανες
έπινες τα ουζάκια σου
κι όλους αυτούς τους μούντζωνες
και πριν φύγεις
πρόφτασες κι αρπάχτηκες
από ένα κάτασπρο σύννεφο
από ψηλά τώρα από το σύννεφο αυτό κοιτάζεις
την αθανασία σου.

«Αχ, Οδυσσέα», σκέφτηκα, «δεν ξέρω τι κάνουν εκεί με τα άτεχνα σκιτσάκια, να δεις τι κάνουν εδώ με τα άτεχνα ποιηματάκια»- κι η διαφωνία μου απλώθηκε σκέψη χταπόδι. Διαφωνώ, καταρχάς, με τον Ελύτη. Βεβαίως και δεν έχει αξία το άτεχνο σκιτσάκι μόνο και μόνο επειδή το φιλοτέχνησε ατέχνως ο ίδιος ο ποιητής (το αυτό και για το άτεχνο ποιηματάκι). Δε δίνει το πρόσωπο αξία στο έργο, αλλά το αντίστροφο. Επιπροσθέτως, ακόμη είμαστε εν αναμονή των ανθολογιών που αντί να προσφέρουν μια γεύση της ποίησης συγκεκριμένων προσώπων, θα αποπειρώνται να δώσουν μια κάποια γεύση της ποίησης κάποιας περιόδου. Πρέπει, επιτέλους, να εφευρεθεί και να τεθεί σε ισχύ ο νόμος που θα απαγορεύει την ανθολόγηση άνευ του πλήρους καταλόγου των συλλογών που ο ανθολόγος εξέτασε, προκειμένου να φθάσει στα συμπεράσματά του. Το γούστο, οι επιλογές και το εύρος της μελέτης των αποθησαυριστών πρέπει να τεθούν επί καθαρής αντικειμενοφόρου, η εξονυχιστική παρατήρηση της οποίας θα αντικαταστήσει το τρέχον ήθος της βασιλείας μεσαζόντων, παραγοντίσκων και άλλων βαρβάρων. Να το πω και με τη χάρη του παραδείγματος. Στη θέση του ποιήματος «Για τον Νίκο Καρούζο» του Μίλτου Σαχτούρη θα μπορούσε να μπει ένα άλλο του ιδίου, όπως το «Κεφάλι του ποιητή» ή, ακόμη ευστοχότερα, να μπει το ποίημα κάποιου άλλου ποιητή, όπως, ας πούμε, του σύγχρονού του Γεωργίου Λίκου, ο οποίος ήταν άγνωστος και παραμένει, για να θυμηθώ το στίχο του Μιχάλη Κατσαρού. Έλεγχος, λοιπόν, τόσο σε επίπεδο αισθητικής (αξιολόγηση ποιήματος) όσο και στο ηθικό επίπεδο (κίνητρο υποστήριξης ή αποδοκιμασίας ποιήματος). Πάσχουμε σε αμφότερα, στο δεύτερο βαριά.

Ζητώ το μικρόφωνο. Οπλισμένος με σιγουριά λέγω: «Κύριε Λάζαρη, γιατί επιλέξατε το ποιήμα που ο Μίλτος Σαχτούρης αφιέρωσε στον ομότεχνό του για το μικρό ανθολόγιο που επιμεληθήκατε στο πλαίσιο της εκδήλωσης; Μήπως για τις δυνατές του εικόνες; Μήπως για το περιεχόμενο του; Νομίζω ότι στο ποίημα αυτό δεν περιέχεται τίποτα περισσότερο από αυτό που κι ένας φίλος του Καρούζου θα μπορούσε να μας πει...»

Αργότερα, ένα κορίτσι που ήταν μέσα στην αίθουσα όπου αποπειράθηκα να διακόψω την αγιογραφία, με πλησίασε για να μου πει: «Είχες δίκιο, αυτά θα μπορούσε να μας τα πει κι ένας φίλος του...»

ΙΙ) ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΚΤΗ

Το συγκρότημα Mr. Mister τραγουδούσε το 1985 «πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά και μάθε να πετάς ξανά» πραγματοποιώντας διεθνή επιτυχία... το άσμα «Σπασμένα Φτερά» ήταν, ως γνωστό, εμπνευσμένο από το ομότιτλο έργο του Kahlil Gibran (1911), στο οποίο, άλλωστε, βρίσκουμε ανάλογες διατυπώσεις, όπως «Λυπήσου μας, Κύριε, θεράπευσε τα σπασμένα μας φτερά» ή «κανένα πουλί δεν πετά με σπασμένα τα φτερά του». Tα σπασμένα φτερά και το πέταγμα (ή η αδυναμία του εξαιτίας τους) συνιστούν μια συμπαθή εικόνα με, ενδεχομένως, προεκτάσεις (συμβολικές, υπερρεαλιστικές, ρομαντικές, beat, jazz, rock, pop ή άλλες), όμως από αυτή τη διαπίστωση ως την κατοχύρωση της ανακάλυψης της πυρίτιδας σε αυτόν που τη χρησιμοποιεί, υπάρχει μια απόσταση. Γι’ αυτόν, άλλωστε, το λόγο, όταν συναντώ ύμνους σε ιστολόγια, σχολικά εγχειρίδια και βοηθήματα, ανθολογίες και λογύδρια φιλολόγων του περιβάλλοντός μου με φόντο τον «Ελεγκτή» του Μίλτου Σαχτούρη (1958) παραπέμπομαι σε μια προσωπόπληκτη αντιμετώπιση του ποιήματος, όμοια με αυτή της ιστορίας από τους υπασπιστές της. Όσο κι αν μου είναι, όμως, δύσκολο να αποδείξω κατά τρόπο τριγωνομετρικό ότι αυτό το ποίημα δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο, ένα μπορώ να το πω: ότι οι στίχοι εγώ/κληρονόμος πουλιών/πρέπει/έστω και με σπασμένα φτερά/να πετάω δεν περιέχουν μια εικόνα τόσο πρωτότυπη ώστε να δοξάζονται ως μνημείο σεισμικού εικονοποιητικού ρίγους. Όσο για κείνους που θεωρούν ότι οι στίχοι αυτοί έχουν σημασία επειδή γράφονται στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι ποια καταστροφή έχουν ανάγκη για να δώσουν στη σύγχρονη ποίηση αξία...

ΙΙΙ) ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΑΣΗΜΑΝΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Γουίλιαμ Γουάλας: Γιοι της Σκωτίας! Είμαι ο Γουίλιαμ Γουάλας!
Νεαρός στρατιώτης: Ο Γουίλιαμ Γουάλας είναι πάνω από δυο μέτρα!
Γουίλιαμ Γουάλας: Ναι, το έχω ακούσει. Σκοτώνει με τις εκατοντάδες. Κι αν ήταν εδώ, θ’ αφάνιζε τους Εγγλέζους με φωτιά απ’ τα μάτια του και κεραυνούς απ’ τον πισινό του!

Ο παραπάνω διάλογος εκτυλίσσεται σε κάποια σκηνή της ταινίας “Braveheart”, παραπέμποντάς μας στη συχνάκις ιλαρή μυθολογία που ακολουθεί ένα πρόσωπο που, για κάποιους λόγους, διακρίθηκε, ηγήθηκε ή, τελοσπάντων, αγαπήθηκε πολύ από πολλούς (ή, έστω, από κάποιους, μιας και το ποιοι έχει σημασία). Στο σεμινάριο για το Μίλτο Σαχτούρη άκουσα για πολλοστή φορά την περιγραφή της γνωστής, ατμοσφαιρικής, συγκλονιστικής, αποφασιστικής πράξης του ποιητή που εγκαταλείπει τις νομικές του σπουδές για να αφοσιωθεί στην τέχνη του: το κάψιμο των πανεπιστημιακών του συγγραμάτων. Αν δε με είχε γειώσει το «συντομεύετε» της έδρας, θα είχα αποκαστήσει την αλήθεια μες στην αίθουσα. Δεν πειράζει, όμως, μπορώ να την αποκαταστήσω και από εδώ. Πράγματι ο Μίλτος Σαχτούρης εγκατέλειψε τις σπουδές του μετά το θάνατο του πατέρα του. Τα βιβλία του, όμως, δεν τα έκαψε (το κάψιμο δεν είναι παρά ένας προτιμητέος τρόπος του λέγειν). Τα περισσότερα τα πούλησε και κάποια τα αντήλλαξε [ii]. Όσο κι αν το γεγονός αυτό δεν είναι κατάλληλο για εισηγήσεις, παραμένει εξίσου αληθές μες στην ακαταλληλότητά του.

[i] Περιοδικό Η Λέξη (190): 544
[ii] Δάλλας Γ., 1997: 254. Ο Ποιητής Μίλτος Σαχτούρης, Κέδρος
]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/04/12/%ce%a4%ce%9f_%ce%a3%ce%a9%ce%9c%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%a7%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%a5 Soul for poetry: ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 2010-04-13T02:17:00-04:00 2010-04-13T02:17:00-04:00
ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Βρέθηκε το σώμα του Χριστού στην Ιερουσαλήμ.
Ασήκωτες οι επιπλοκές της αθεΐας του σώματος.

Δίχως το ένθεο σώμα του
ο Χριστός θα ξαμολύσει τους μεθυσμένους οδηγούς
να λιώνουν βρέφη και περαστικούς στην άσφαλτο.
Θα εξαπολύσει νεοπλάσματα
σ’ ανύποπτους φτωχούς
και ξένους κι αδερφούς και πλούσιους
καταξεσκίζοντας αδιακρίτως σάρκες και μάνες.
Στο πεδίο της μάχης δε θ’ ανακατεύεται
θ’ αφήνει κάποιους ν’ αποφασίζουν
την αιματοχυσία
και τους στρατιώτες να καρδιοχτυπούν
σα διαμπερείς μυρμηγκοφωλιές
σαν τραυματιοφορείς της πιο αυτονόητης θέλησης.

Δίχως το ένθεο σώμα του
σα να ’χει μεγαλύτερη σημασία
το αγαπάτε αλλήλους.
Φανταστείτε.

Το αγαπάτε αλλήλους έξω απ’ τους ναούς
από τους εαυτούς το αγαπάτε αλλήλους έξω
μήπως και θνητό πάψει να περιφρουρεί
το σταυρωμένο σώμα του, τον τόσο βιασμό του
τον τόσο άνθρωπο στο σώμα του ανθρώπου.
]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/21/%ce%9a%ce%91%ce%a6%ce%95%ce%a4%ce%99%ce%91 Soul for poetry: ΚΑΦΕΤΙΑ 2010-03-22T02:18:00-04:00 2010-03-22T02:18:00-04:00
ΚΑΦΕΤΙΑ

Τα μαλλιά σου είναι καφετιά
όπως το πρωινό μου ρόφημα
που τόσο δείχνεις να σε νοιάζει.
Τα μαλλιά σου θα ’ναι καφετιά
ακόμα κι όταν νεκρός
θα ψαύω μες στον τάφο μου
την πρωινή μου κούπα
ανήμπορος να θυμηθώ τα χρώματα.
Τα μαλλιά σου είναι καφετιά
όπως το πρωινό μου ρόφημα
και μέσα σε τόσα άλλα
εξίσου καφετιά
τα μόνα απαραίτητα
της πρωινής μου δίψας. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/16/%ce%a4%ce%a9%ce%a1%ce%91_%ce%a0%ce%9f%ce%a5_%ce%97_%ce%a0%ce%9f%ce%99%ce%97%ce%a3%ce%97_%ce%95%ce%a7%ce%95%ce%99_%ce%a4%ce%97_%ce%93%ce%99%ce%9f%ce%a1%ce%a4%ce%97_%ce%a4%ce%97%ce%a3... Soul for poetry: ΤΩΡΑ ΠΟΥ Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΧΕΙ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ... 2010-03-16T18:48:00-04:00 2010-03-16T18:48:00-04:00
...ένας φίλος μπορεί να έρθει να με βρει

την Παρασκευή 19/03/10 ώρα 19:00
στο βιβλιοπωλείο "Ιανός" (Σταδίου 24) στην Αθήνα

το Σάββατο 20/03/10 ώρα 12:30 στο βιβλιοπωλείο
"Πολύεδρο" (Κανακάρη 147) στην Πάτρα

.............και


την Κυριακή 21/03/10 ώρα 21:30
στο "Λουλούδι" (Γερμανού 18) στην Πάτρα.

Όλο και κάποιο ποίημα-αν θέλει-θα του διαβάσω, δικό μου ή ξένο, πάντως αγαπημένο. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/15/%ce%91%ce%93%ce%a1%ce%99%ce%9c%ce%99 Soul for poetry: ΑΓΡΙΜΙ 2010-03-16T03:55:00-04:00 2010-03-16T03:55:00-04:00
ΑΓΡΙΜΙ

Αγρίμι μου πώς ημέρεψες
όταν σε είπα αγρίμι
όσο σε έβριζα αρνί
βρυχόσουν από κίνητρο.

Αρνί μου πώς αγρίεψες
όταν σε είπα αγρίμι
όσο σε έβριζα αρνί
κατέβαζες τα μάτια
και με πίστευες.

Άντε, τώρα, δάσκαλε
και πώς να τους διδάξεις. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/11/%ce%91%ce%9b%ce%95%ce%9a%ce%9f%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a6%ce%a9%ce%a4%ce%95%ce%99%ce%9d%ce%97 Soul for poetry: ΑΛΕΚΟΣ ΚΑΙ ΦΩΤΕΙΝΗ 2010-03-12T01:03:00-05:00 2010-03-12T01:03:00-05:00
ΑΛΕΚΟΣ ΚΑΙ ΦΩΤΕΙΝΗ

Κουβέντα δε θα ξαναπώ
στο φίλο μου τον Αλέκο
όσο, τουλάχιστον, θρηνεί
η Φωτεινή.
Η στάση μου αυτή
τη βοηθά ν’ αντέξει την πληγή της.
Εφόσον εκείνη δεν μπορεί
από μένα περιμένει
(που μπορώ)
να τον πονέσω
το φίλο μου τον Αλέκο

τον αναίσθητο
τον ελεεινό.

Μακάρι να ’χα σαν κι εμένα έναν
ή μία
να πονέσει τη Λυδία
όταν αναίτια μ’ εγκατέλειψε
αίροντας υποσχέσεις.
Είχε και κείνη φίλους
(και πολλούς)
που γνώριζαν τα πάντα
αλλά σιώπησαν. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/11/%ce%9c%ce%99%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%95%ce%99%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%9f_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%9d%ce%91_%ce%9a%ce%9b%ce%95%ce%99%ce%a3%ce%95%ce%99_%ce%95%ce%9d%ce%91_%ce%98%ce%95%ce%9c%ce%91 Soul for poetry: ΜΙΝΙΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΕΝΑ ΘΕΜΑ 2010-03-12T00:02:00-05:00 2010-03-12T00:02:00-05:00
Είχε αδυναμία στη μάνα και στον πατέρα. Μπορούσε να ερμηνεύσει κωδικούς του στρατού, διεθνείς συνωμοσίες, τη γλώσσα των ξωτικών, το θεώρημα του Φερμά κι εκείνο του παπαγάλου, χάρη στη βαθιά και αποκλειστική γνώση του Βουδδισμού και του Φροϋδισμού. Ήξερε όλη την παθολογοανατομία της οικογένειας όλων απόξω και ανακατωτά. Η δική του οικογένεια έσφυζε από υγεία. Τα είχε βάλει με το σύστημα. Έβριζε όσα από τα λαμόγια δεν τον αναγνώριζαν ως πατέρα. Τα υπόλοιπα τα έγλειφε. Τους μαθητευόμενους λαμογιστές τους έγλειφε ανεξαιρέτως. Θα αναγνώριζαν αυτοί τον πατέρα μέσα του. Είχε αυτοδιοριστεί αρχιδιδάσκαλος της νουθεσίας, της ψυχιατρικής και της φαλλομετρικής παλινδρομικής ταπεινότητας. Ήταν περσόνα και δημοσίευε ως τέτοια χολή και συγγνώμη. Ως περσόνα εννοούσε τη συγγνώμη, ως πρόσωπο ίσως και όχι. Τη χολή την εννοούσε έτσι κι αλλιώς. Μορφωμένος, δε γνώριζε μόνο στη θεωρία τι θα πει flames, trolling και off topic, αλλά τα έκανε πράξη καθημερινά, γιομίζοντας ατμοσφαιρικά, ποικιλόχρωμα σχόλια τα κουτάκια και τα χαρτιά υγείας. Ήταν πολυεθνιστής, διεθνιστής και αλχημιστής. Ήταν νικητής. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/09/%ce%a4%ce%91_%ce%a6%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%99%ce%9d%ce%94%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%a9%ce%9d Soul for poetry: ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ 2010-03-10T02:45:00-05:00 2010-03-10T02:45:00-05:00
ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ

Ο καθείς μπορεί να σκεφτεί
μες στο πηχτό, ξερό σκοτάδι
το κελάηδημα των πουλιών
μες σε πλεξούδες φύλλων
το μαρκαδόρο του παιδιού
που αστερόφως μουτζουρώνει
μες στη θάλασσα της νύχτας.
Απελπισία το κελί
εξόν κι αν έχεις τις άχρηστες αυτές
μουσούδες των αισθήσεων
να κλείσεις αεροστεγώς τον αγέρα
π’ αναπνέεις γύρω απ’ το κεφάλι σου
ώσπου άλλο οξυγόνο να μην έχει
η μοναξιά σου να σου δώσει.
Ω πώς ξαποσταίνεις σ’ ίσκιο κελαηδισμών
πώς στ’ αλήθεια παρηγορείσαι
εκ παφλασμού φωτοκυμάτων
πώς τα μαλλιά σου τετραπληγικός
στη μελάνη σου βουτάς
με το σώμα σου πινέλο, τους τοίχους σου
καμβά
μολυβοθήκες σου τις κάρες
των ιπτάμενων Ινδιάνων! ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/09/%ce%94%ce%95%ce%9d_%ce%a0%ce%a1%ce%9f%ce%9b%ce%91%ce%92%ce%91%ce%99%ce%9d%ce%a9_%ce%95%ce%99%ce%9d%ce%91%ce%99_%ce%9d%ce%a9%ce%a1%ce%99%ce%a3 Soul for poetry: ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ 2010-03-09T15:15:00-05:00 2010-03-09T15:15:00-05:00
ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ

Κροκίδωση λογισμών στην άκρη
του φαγητού μου˙ μπουκιά δεν πάει κάτω.
Το πηρούνι κρούει στο πιάτο.
Σφιχτές μπουνιές μες στα μηλίγγια
δυναμώνουν και ξεσηκώνονται.
Να κοιμηθώ; Δεν προλαβαίνω.
Να φύγω τώρα; Είναι νωρίς.
Έτσι όπως στριμώχτηκα
θα κλείσω πέντε λεπτά τα μάτια μου
κοινότοπα
κι εργάτης μιας παρατείνουσας
έκλειψης ηλίου
........................θ’ αναστενάξω. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/08/%ce%a3%ce%a4%ce%91_%ce%a7%ce%99%ce%9f%ce%9d%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%a0%ce%95%ce%a9%ce%9d Soul for poetry: ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΤΩΝ ΚΑΛΠΕΩΝ 2010-03-08T12:47:00-05:00 2010-03-08T12:47:00-05:00
ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΤΩΝ ΚΑΛΠΕΩΝ

Όταν οι συμμαχικές δυνάμεις
έφθασαν στο δωμάτιο επιχειρήσεων
του Αδόλφου Χίτλερ
εκείνος θαρραλέα ξύρισε
το μουστάκι του.
Τόσο ικανοποίησε η ενέργειά του
αυτή
που οι σύμμαχοι επέτρεψαν
στον παρανοϊκό στρατάρχη
να ζήσει ελεύθερος σε κάποια
γειτονιά της Κολωνίας˙ εκεί
ψιλικατζής, αλλού αρχηγός κράτους.
Με τόσες τρίχες και καραμέλες
στις βιτρίνες
θα ’πρεπε ταχυδακτυλουργός
να ’ν’ ο πρόεδρος της εφορευτικής
επιτροπής
προκειμένου να βγάλει περιστέρια
από τους πίλους των ειρηνοποιών. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/05/%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%95%ce%a5%ce%9e%ce%97 Soul for poetry: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 2010-03-05T15:22:00-05:00 2010-03-05T15:22:00-05:00 Του Γιάννη Πλιώτα

Έχουμε αρκετό καιρό να μιλήσουμε για ποίηση και σκέφτηκα σήμερα να προσεγγίσω το θέμα μέσω μιας συνέντευξης. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο αισθάνομαι ότι στις μέρες μας η ποίηση ως λογοτεχνικό είδος έχει απαξιωθεί, τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος του αναγνωστικού κοινού.
Αναρωτιέμαι αν τις περασμένες δεκαετίες ο κόσμος διάβαζε ποίηση. Δεν ζούσα πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια για να έχω μνήμες, αλλά έχω την αίσθηση ότι η κατάσταση τότε ήταν διαφορετική. Ήταν κι εκείνα τα νόμπελ, ήταν και άλλες εποχές. Τι έχει μεσολαβήσει, όμως από τότε; Γιατί κύλησε τόσο παράξενα ο χρόνος; Σίγουρα γύρω μας υπάρχει μια γενικότερη απαξίωση των τεχνών ή τέλος πάντων υποβάθμισή τους. Ναι ξέρω, ακούγεται σαν γκρίνια, αλλά συμβαίνει. Όπως και να ‘χει η ποίηση είναι σαν να μην υπάρχει. Είναι διάφανη, αόρατη, το ίδιο και οι δημιουργοί της. Ψιθυρίζουν, αφήνουν τους στίχους τους να μιλήσουν, μα λίγοι ακούνε. Και τελικά σχεδόν όλοι όσοι διαβάζουν ποίηση, είναι και οι ίδιοι ποιητές.
Πάμε σε μία αφανή φωνή. Γνώρισα τον Δημήτρη Μουζάκη στις λογοτεχνικές συναντήσεις που διοργανώνει κάθε Πέμπτη ο Φυσιολατρικός Όμιλος Πατρών (στην οδό Κοραή, σε περίπτωση που σας φέρει ο δρόμος σας, υπεύθυνη η ποιήτρια Άννα Νιαράκη). Ο Δημήτρης Μουζάκης γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα, κατάγεται απ’ την Άνδρο και είναι Βιολόγος. Τα δύο πρώτα του βιβλία ήταν η «Αδελφότητα της Θλίψης» και ο «Υδροβάτης» (2006 και 2007, εκδ. Δωδώνη), ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε το τελευταίο του έργο με τίτλο «Αυτάρεσκη Σιωπή» (εκδ. Ενδυμίων). Από την πρώτη στιγμή μου έκαναν εντύπωση όχι μόνο τα ποιήματα, αλλά και η προσωπικότητά του. Έτσι αποφάσισα σήμερα να σας τον συστήσω και να ακούσουμε όσα ενδιαφέροντα έχει να πει. Κατ’ αρχάς κλέψτε λίγο χρόνο, απομονωθείτε από το περιβάλλον και διαβάστε την «Αυτάρεσκη Σιωπή», το ποίημα που έδωσε και το όνομα του στη συλλογή:
Μας άφησε ο ασθενής· πράξτε τα δέοντα./ Σκάψτε το λάκκο, ανοίξτε το φέρετρο/ αγοράστε χαλί./ Όποιος πονά, ας ανέβει επάνω./ Οι υπόλοιποι/ σκουπιστείτε από κάτω με την οδύνη σας/ να με διαμεσολαβεί/ το βάθρο των αληθινών δακρύων./ Έτσι όπως προικίστηκα με αυτάρεσκη σιωπή/ πάνω από παγωμένο θα γυμνάζομαι/ πρόσωπο νεκρού/ με λέξεις πασχίζουσες τα μάτια του ν’ ανοίξουν/ στους τροπικούς που κι αυτός ακόμη/ κάποτε τους απέρριψε/ Κι εσάς/ ούτε να σας πατήσω δεν θα καταδέχομαι.
Και ήρθε η ώρα για τις ώριμες κουβέντες. Η συζήτηση που έκανα με το Δημήτρη μου άρεσε πολύ, ίσως είναι η μέχρι στιγμής αγαπημένη μου συνέντευξη. Ας ανοίξει η αυλαία λοιπόν.

- Υπάρχει ποίηση για τις μάζες ή η ποίηση απευθύνεται αποκλειστικά σε μια κλειστή ελίτ;

Ας φέρουμε στην απάντηση της ερώτησης αυτής το «μέσο άνθρωπο» ή, ακριβέστερα, το μέσο νεοέλληνα, ως ένα μέγεθος ευρισκόμενο σε δυναμική κατάσταση, τουτ’ έστιν μεταβαλλόμενο. Ο μέσος νεοέλληνας, μεταξύ άλλων, ερωτεύεται, συγκινείται και διασκεδάζει. Όταν ερωτεύεται, μπορεί να στείλει ένα SMS στο κορίτσι του που θα λέει «σε θέλω, μωρό μου». Όταν συγκινείται, μπορεί να κλάψει με τον τηλεοπτικό πόνο ενός αναξιοπαθούντος σε μια από τις εκπομπές του είδους. Όταν διασκεδάζει, μπορεί να πιει λίτρα και λίτρα αλκοόλ, μετά την πόση των οποίων δε θα μπορεί ούτε ν’ ακούσει ούτε να νιώσει ούτε καν να περπατήσει. Σε ένα εναλλακτικό σενάριο, ο μέσος νεοέλληνας θα μπορούσε να γράφει στο SMS «χαράματα πως σ’ αγαπώ στις φλέβες μου όλ’ η νύχτα ρέει», να συγκινείται (ενθυμούμενος τα νιάτα του ή τη δοξασμένη του στιγμή) στη σκιά του «θα μου πεις/και πού δεν ήταν τότε θάλασσα» ή να διασκεδάζει με το «χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία». Αν μας ενδιαφέρει η μετακίνηση (ή μήπως προώθηση;) του μέσου νεοέλληνα προς το εναλλακτικό σενάριο που περιέγραψα (των Ελυάρ, Δημουλά και Καββαδία), οφείλουμε να την προάγουμε. Η ποίηση είναι για όλους.

- Γιατί ο κόσμος δεν διαβάζει ποίηση στις μέρες μας; Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο; Αλήθεια, διδάσκεται η ποίηση;

Ο κόσμος έχει αφεθεί σε εμπειρίες αποχαύνωσης (ή και εκτόνωσης). Όσο, μάλιστα, εντονότερος είναι ο αποχαυνωτικός (ή ο εκτονωτικός) χαρακτήρας της εμπειρίας, τόσο πιο δημοφιλής είναι η εμπειρία αυτή. Αναζητήστε τα στοιχεία που επισημαίνω σε συνήθεις χώρους διασκέδασης μετά μουσικής, στο τηλεοπτικό τοπίο ή και σε συνωμοσιολογικά πεζογραφήματα. Είναι πολύ φυσικό η στοχαστικότητα, η υπαινικτικότητα, οι γλωσσικοί πειραματισμοί και τα λοιπά προσδιοριστικά της ποίησης να την καθιστούν ακατάλληλη προς διψώντες για αποχαυνωτικά θεάματα, ημιάγρια διασκέδαση μετά μουσικής ή βίαιες εκτονώσεις σε στάδια. Σχετικώς με τα παιδιά, νομίζω ότι τα προκαταλαμβάνει αρνητικά η ζωή, τα πρότυπά της και οι δυσκολίες της προτού αποτελειώσει την ποίηση μέσα τους η αρτηριοσκληρωτική διδασκαλία της στο σχολείο. Σε ό,τι με αφορά, πιστεύω ακράδαντα στη ζωτικότητα της επαφής με την ποίηση κατά την εκπαιδευτική διαδικασία. Μια τέτοια επαφή, όμως, δεν είναι δυνατό να αναπτύσσεται στη βάση της αηδιαστικής αποστήθισης, της βαθμοθηρίας και του ψυχαναγκασμού, αλλά της ομορφιάς, των χρωμάτων, της φύσης, του έρωτα και της συνείδησης, όπως απαιτεί η ποίηση όλων των αιώνων.

- Υπάρχουν σύγχρονοι σπουδαίοι Έλληνες ποιητές; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας;

Δεν ξέρετε πόσο έχει υποφέρει η ποίηση από την ανάγκη των ποιητών να χαρακτηρισθούν «σπουδαίοι», γι’ αυτό με ρωτάτε. Θα σας δώσω, όμως, κάποια ονόματα σύγχρονων ποιητών, μόνο και μόνο για να τοποθετηθώ απέναντι σε κατεστημένες στο λογοτεχνικό σινάφι αντιλήψεις: Δημήτρης Κάββουρας, Κώστας Σοφιανός, Διονύσης Καψάλης, Σωτήρης Παστάκας, Γιάννης Κυριαζής, Γιάννης Στίγκας, Δημήτρης Σολδάτος, Γιάννης Λειβαδάς, Γιάννης Πατίλης, Γιάννης Τόλιας, Αργύρης Χιόνης, Θεοδόσης Βολκώφ, Ιωάννης Τσίρκας, Σοφία Κολοτούρου. Αγαπημένοι μου ποιητές είναι ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Οδυσσέας Ελύτης και η Κική Δημουλά.

- Πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες; Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δεν εκδίδουν ποίηση, πολλοί μικροί προσπαθούν απλώς να εκμεταλλευτούν τους δημιουργούς, υπάρχει αχτίδα ελπίδας; Είναι το διαδίκτυο μια κάποια λύσις;

Οι αναγνώστες είναι ανύπαρκτοι. Οι ιθύνοντες απαθανατισμού της ποίησης (ανθολόγοι, μεγαλοεκδότες, επιμελητές εκδόσεων, περιοδικάρχες, διοικητικά συμβούλια ιδρυμάτων, επιτροπές απονομής βραβείων) συνιστούν ένα σχετικώς κλειστό, αναξιοκρατικό, εσωστρεφές και ακάθαρτο κύκλωμα. Οι έμποροι είναι έμποροι και ως τέτοιοι λειτουργούν. Το διαδίκτυο είναι ένας χώρος ελεύθερης έκφρασης, αλλά τούτο το χαρακτηριστικό του δεν επαρκεί για μια σημαντική αλλαγή στα λογοτεχνικά δρώμενα. Δεν είμαι αισιόδοξος, αλλά είμαι επίμονος.

- Θεωρείτε ότι η ποίησή σας ανήκει σε κάποιο ρεύμα; Ποια στοιχεία τη χαρακτηρίζουν;

Η ποίησή μου δεν ανήκει σε κανένα ρεύμα. Χαρακτηρίζεται από την απόπειρα ανάδειξης του σώματος και των εκφράσεών του, τη σημασία του ελαχίστου στην άντληση εσωτερικής δύναμης, την από δωματίου αντίληψη του κόσμου, την προσέγγιση της συμπεριφοράς μέσα από τη βιολογία του σώματος, τη φυσιολατρεία, την καχυποψία απέναντι σε διανοητικά και ψυχολογικά αντανακλαστικά, την αναπαρθένευση της στοχαστικότητας μέσα από τη βλάσφημη αμφισβήτηση, την αέναη σκέψη ως το δραστικό συστατικό της επαναστατικής κυοφορίας, την εμπεδωμένη ματαιότητα μες στο άπειρο σύμπαν της τυχαιότητας, τη μέθη της αχαλίνωτης φαντασίας. Παρασύρθηκα, προφανώς, και σας μίλησα για τις μεγάλες μου φιλοδοξίες. Όπως και να ’χει, έτσι θέλω την ποίησή μου.

- Λίγοι αγαπημένοι σας στίχοι; Τι διαβάσατε πρόσφατα και σας έκανε εντύπωση;

«Αν όλος ο χρόνος είν’ διαρκώς παρών/ τότε όλος ο χρόνος παραμένει αλύτρωτος». Πρόκειται για δυο στίχους του Τ.Σ. Έλιοτ. «Θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό», ένας στίχος από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη. Να μην ξεχάσω, όμως, και την αγαπημένη Κική Δημουλά: «Αν η φαντασία δε σκηνοθετούσε/ Υπαρκτόν θηριώδη τον έρωτα/ Ποτέ καμιά πραγματικότης/ Δε θα μας είχε αγαπήσει». Προσφάτως διάβασα το εξής (μιλάει ο Νάνος Βαλαωρίτης σε Αθηναϊκή εφημερίδα), το οποίο μου έκανε εντύπωση: «Με έπεισαν μαζί με τον Μίνω Αργυράκη να δεχτώ την υποψηφιότητα, αν και λόγω της σχέσης μου με την ομάδα του Μπρετόν δεν έβλεπα με καλό μάτι τα βραβεία. Υποψήφιος ωστόσο ήταν και ο Μίλτος Σαχτούρης, και όταν τελικά βγήκαν τα αποτελέσματα οι ψήφοι διαιρέθηκαν ανάμεσα στον Σαχτούρη και σε μένα και δεν δόθηκε το βραβείο. Μέχρις εκεί καλά, αλλά ο Ελύτης είχε ψηφίσει υπέρ του Σαχτούρη. Μετά μου είπε πως είχε δεχθεί πιέσεις.» Φαίνεται πως ούτε οι μυθικές φυσιογνωμίες γλίτωσαν τις πιέσεις.

- Ποιοι είναι οι στόχοι ενός ποιητή στη σύγχρονη ελληνική, πεζή πραγματικότητα;

Ενός ποιητή, αγνοώ. Η ποίηση με βαπτίζει καθημερινά στην εσωτερική ηρεμία, στη δημιουργική ηδονή, στην απόλαυση της δροσιάς των πετάλων και του απαλόπνοου πρωινού ανέμου, στις γεύσεις που απειρίζονται πάνω από μια κούπα ζεστού, μυρωδάτου καφέ, στο πείσμα κάποιας αλλαγής εαυτού που ’ναι του κόσμου αλλαγή. Η γραφή επιστρέφει ως ανάγκη παρουσίασης αυτής της διαβίωσης.

- Μπορεί να μεταφραστεί ένα ποίημα; Μπορεί να μεταφερθεί στον κινηματογράφο; Μπορεί να γίνει πίνακας ζωγραφικής ή γλυπτό;

Μπορεί. Το ποίημα είναι ποίημα και έχει φτιαχτεί με λέξεις, όμως η ποίηση μπορεί να ταξιδέψει και σ’ άλλα μέσα έκφρασης.

- Αν ζούσατε πριν πενήντα χρόνια θα γράφατε έμμετρα; Ποια είναι η άποψή σας για την ομοιοκαταληξία στη νεοελληνική ποίηση;

Ο Βωδελαίρος έγραψε ότι ο ρυθμός και η ρίμα καλύπτουν τις προαιώνιες ανάγκες του ανθρώπου για μονοτονία, συμμετρία κι έκπληξη. Ο δρόμος, όμως, ικανοποίησης των αναγκών αυτών δεν περνά αποκλειστικώς από το ρυθμό και τη ρίμα. Ο Ελύτης, γράφοντας «Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα/ Όλα τα δάχτυλα/ Σιωπή» σίγουρα εξυπηρετεί τη συμμετρία και την έκπληξη με τον αισθησιασμό του. Συμμετρία κι έκπληξη, για να αναφέρω ένα ακόμη παράδειγμα, βρίσκουμε και στο προσφάτως εκδοθέν ποίημα του Σωτήρη Παστάκα (από τη συλλογή Όρος Αιγάλεω την οποία και διάβασα πρόσφατα): «Να στρίψω ένα τσιγάρο/ και να το πιω τώρα ή να στρίψω/ ένα τσιγάρο και να το πιω μετά;/ Το στρίβω τώρα, το αποφάσισα,/ για να τ’ ανάψω όταν ο ιδρώτας/ από τις μασχάλες σου θα μπορεί/ να ξεγελάσει και τους μπάτσους.» Συμμετρία κι έκπληξη και εδώ, λοιπόν, όχι μόνο δια του αισθησιασμού αλλά και δια της συμπλοκής εικονικών διπόλων που ενυπάρχουν στο υποσυνείδητο (μασχάλη/μπάτσος ή ιδρώτας/μπάτσος ή μπάτσος/έρωτας). Η ρίμα και το μέτρο, βεβαίως, δημιουργούσαν και δημιουργούν εντελώς φαιδρούς οπαδισμούς τύπου εικονολατρών και εικονομάχων, με τους πλειοψηφούντες ελευθερόστιχους να υποτιμούν ως ιλαρούς τους θιασώτες των παραδοσιακών μορφών και τους δεύτερους να αμύνονται με την αδιαφορία τους απέναντι στην ελευθερόστιχη ποίηση, σα θαρραλέοι και Θερμοπυλοφύλακες της γνήσιας ποιητικής. Σε ό,τι με αφορά, προτιμώ ως γραφιάς τον ελεύθερο στίχο και ως αναγνώστης προτιμώ την ποίηση σε όλη της την ποικιλομορφία. Αν ζούσα πριν από πενήντα χρόνια δεν ξέρω αν θα έγραφα, αλλά θα ήθελα να γνωρίσω πολλούς που έγραφαν τότε.

- Για να γράψει κάποιος χρειάζεται μόνο έμπνευση και συναίσθημα ή και τεχνική; Πόσο δουλεύετε τα ποιήματα σας;

Χρειάζεται να έχεις στο μυαλό σου τον αναγνώστη, όχι για να του πεις αυτό που θέλει ν’ ακούσει, αλλά για να θυμάσαι πόσο δύσκολο είναι να πεις κάτι πόχει τόση σημασία, ώστε ο αναγνώστης να ερωτευθεί από το στόμα σου. Τα ποιήματά μου δεν τα δουλεύω όσο θα έπρεπε.

- Μερικοί στίχοι σας;

Δοκιμάζεται των τεράτων η υπομονή/ Όταν απ’ τη βροχή περιμένεις/ Να στρώσει ό,τι το χιόνι.
Και κυρίως: Σβήστε τ’ όνομά μου/ για να γράψετε ένα στίχο./ Ό,τι αγάπησα ήταν ποίηση/ αλλιώς δε θα μπορούσα να το πω.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "στη μπρίζα". ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/04/%ce%97_%ce%9c%ce%91%ce%93%ce%95%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9a%ce%9b%ce%99%ce%a3%ce%97%ce%a3 Soul for poetry: Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΣΗΣ 2010-03-04T17:55:00-05:00 2010-03-04T17:55:00-05:00
ΦΩΤΟ: ΝΙΚΟΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ
Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΣΗΣ

Στις συνεδρίες πήγαινε πάντοτε
απροετοίμαστος
ήταν αφόρητα ανοργάνωτος
νωθρός, κατηφής, δυσκίνητος
αργός
μόνιμα κυνηγημένος από ληγμένους
λογαριαμούς και διαμαρτυρημένα
γραμμάτεια, ιδέες και σπουδαίες
εργασίες που δεν έγιναν.
Όταν, όμως, σηκωνόταν όρθιος
για να μιλήσει για το νόημα
όταν τ’ αγγεία του φούσκωναν
υπερτροφικά
κι άλλαζαν θέση μες στο σώμα του
ταξιδεύοντας στο αίμα
όταν η γλώσσα του εκπτυσσόταν
σα χαρά πάνω στο έλκηθρο
(Χριστούγεννα)
και τ’ ακροδάχτυλά του έραβαν
των κωφών τη μουσική
(τύμπανα)
γεννιόντουσαν Θεοί δίχως
προοπτική ανάστασης
γερά ριζωμένοι στη μαγεία της κλίσης
αρκετοί της στιγμής για να πιστέψεις
άνθρωπο. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/03/%ce%a4%ce%91_%ce%a4%ce%a1%ce%99%ce%91_%ce%9b%ce%a5%ce%9a%ce%91%ce%9a%ce%99%ce%91 Soul for poetry: ΤΑ ΤΡΙΑ ΛΥΚΑΚΙΑ 2010-03-03T11:50:00-05:00 2010-03-03T11:50:00-05:00
ΤΑ ΤΡΙΑ ΛΥΚΑΚΙΑ

Ο αέρας που στροβιλίζεται
ανάμεσα στα κέρατα του τρομαγμένου ελαφιού
μυρίζει λύκο.
Στις παλιές αφηγήσεις των ανθρώπων
ο λύκος ήταν η αηδής νόσος
της ευτυχίας του ελαφιού.
Με τη βοήθεια, όμως, του οξυδερκούς
φυσιοδίφη
απενοχοποιήθηκε ο νοσηρός και αιμοβόρος
θηρευτής.
Τώρα συνειδητοποιείται η αξία και στη θήρευση.
Ισχύει. Δίχως το φόβο της εκτέλεσης
το ελάφι θα πέθαινε από ακινησία
μες στην ευμάρεια μιας αδιάλειπτης χορτοφαγίας
κι ούτε για μια φορά δε θα σήκωνε το τηλέφωνο
όλο το πρωινό στη δημόσια υπηρεσία.
Εγώ δεν κινδυνεύω. Όταν ο πολίτης δεν τηλεφωνεί
τηλεφωνώ εγώ να τον ενημερώσω.
Είμαι περίγελως συστήματος για γέλια. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/03/01/%ce%91%ce%9a%ce%a1%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%97 Soul for poetry: ΑΚΡΟΠΟΛΗ 2010-03-01T23:58:00-05:00 2010-03-01T23:58:00-05:00 ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Ένα πρωί
η Ακρόπολη χάθηκε απ’ τον ιερό βράχο˙
έγινε χρόνος.
Ο χρόνος δεν είναι μάρμαρο.
Είναι από σάρκα και οστά
κι όταν αλλάζει ο καιρός
ξεροσταλιάζει.
Με πατερίτσες στο ταμείον περιθάλψεως
ένα μνημείο μού κλέβει τη σειρά.
]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/24/%ce%a0%ce%97%ce%a1%ce%91%ce%9c%ce%95_%ce%a4%ce%9f_%ce%9b%ce%9f%ce%a5%ce%a4%ce%a1%ce%9f_%ce%9c%ce%91%ce%a3_%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%9f%ce%99_%ce%97%ce%94%ce%97 Soul for poetry: ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΛΟΥΤΡΟ ΜΑΣ ΑΤΡΩΤΟΙ ΗΔΗ 2010-02-25T02:03:00-05:00 2010-02-25T02:03:00-05:00
ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΛΟΥΤΡΟ ΜΑΣ ΑΤΡΩΤΟΙ ΗΔΗ

Τέλειωσε του ρολογιού η μπαταρία.
Κοκκάλωσαν οι δείκτες σε μιαν ώρα.
Τους αποσύρω πάραυτα απ’ τη μέτρηση˙
δεν είναι οι ρυτίδες
που σε θρέφουνε σοφό.

Τώρα θα θάψω τα οστά του χρόνου
στο οστεοφυλάκιο μιας στιγμής
τούτη την ώρα που η έμπνευση αφρίζει
γυρεύω μιαν εικόνα
γυρεύω μιαν εικόνα.

Μάσα, σκύλε, τη λιχουδιά σου
γάβγισε τον έρωτα
πώς μπόρεσα μέσ’ από τοίχους
να σ’ αγαπώ σ’ απέραντα χορτάρια λιβαδιών
το σκήνωμά μου θα το πει
κι ο τρόπος που το βλέπω
μες στο στόμα σου.

Στόμα που τρώει την ώρα υγρό
μύτη υγρή που θεραπεύει τον αέρα
πίστη στη θρησκεία του φθόγγου
και το ναό του ασώματου σώματος
γίνεστε εικόνα˙ εικονολάτρες προσκυνήστε
ξύστε, λάβετε ολίγο υλικό
και τηγανήστε μέσα του
τις καθημερινές πληγές σας.

Θάλασσα θα ευωδιάσει, το υπόσχομαι.
Η σάρκα του ποιήματος ζει
φιλτράροντας το ύδωρ˙ πιείτε.
Τα πανιά της τελετής μου
θα φουσκώσουν τις ωδίνες σας˙ γεννήστε.
Τα παιδιά του ποιήματος δεν έχουν φτέρνες
να χτυπήσει ο καιρός. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/23/%ce%a7%ce%a1%ce%a9%ce%9c%ce%91_%ce%95%ce%a3%ce%a9%ce%a1%ce%9f%ce%a5%ce%a7%ce%9f%ce%a5 Soul for poetry: ΧΡΩΜΑ ΕΣΩΡΟΥΧΟΥ 2010-02-23T16:19:00-05:00 2010-02-23T16:19:00-05:00 ΧΡΩΜΑ ΕΣΩΡΟΥΧΟΥ

Συγκέντρωσα ροδοπέταλα
προς επίδοσιν ερυθρής ομορφιάς
σε ορφανούς μίσχους.
Έμαθα να χορεύω στολισμούς
από φιλόξενο βάζο ανθέων
μιμούμενος τις κινήσεις του τεχνίτη
πάνω στον υγροστρεφόμενο πηλό.
Η πλαστικότητα των υλικών
μ’ έκανε να κλαίω αβέβαιος
όποτε πήγα να χαρώ.
Στους μοναχικούς περιπάτους του κάστρου
με κυνήγησαν πεινασμένα σκυλιά
τρελαμένα απ’ τις βουές των ψυγείων.
Η ψύχρα της νύχτας αντήλλαξε μπροστά μου
σταγονίδια με το χόρτο
φυτρώνοντας πράσινη στα μάρμαρά μου.
Τα μνημεία μου έριξαν κάτω κίονες
όλων των ρυθμών
κι έγιναν μούμιες εποχών με γάζες.
Στις γάζες των νεκρών σωμάτων
έσυρα κάρβουνο˙ τις μαύρισα
με γράμματα. Τα δόντια μου
έπεσαν όλα μες στο στόμα μου
για να ρητορεύσω σωστά.
Με τα κόκκαλά μου έφτιαξα έπιπλα.
Πάνω τους έκατσε γυναίκα σταυροπόδι.
Τόση ευτυχία σ’ ό,τι ζήτησα.
Περιέργεια για το χρώμα εσωρούχου.
]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/21/%ce%a6%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%95%ce%99_%ce%a0%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%9f%ce%99%ce%9c%ce%91%ce%a3%ce%91%ce%99 Soul for poetry: ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΣΑΙ 2010-02-21T13:01:00-05:00 2010-02-21T13:01:00-05:00
ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΣΑΙ

Φταίει που κοιμάσαι
και δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Πώς μπορώ να ονειρευτώ
όταν θέλω
τ’ όνειρό σου να ’μαι;
Στις μύτες των βλεφάρων
παρακολουθώ
το χείλος που συσπάται
από δίψα
μα δε χρειάζεται να σηκωθώ
για το νερό
αφού με βλέμμα υγρό
σε φιλώ μέσα στη νύχτα. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/18/%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%92%ce%9f%ce%a4%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a5_%ce%9f_%ce%9c%ce%91%ce%93%ce%9a%ce%91%ce%a3 Soul for poetry: ΤΟΥ ΒΟΤΑΝΙΚΟΥ Ο ΜΑΓΚΑΣ 2010-02-18T11:12:00-05:00 2010-02-18T11:12:00-05:00
ΤΟΥ ΒΟΤΑΝΙΚΟΥ Ο ΜΑΓΚΑΣ

Το πλήθος όρθιο˙ χειροκροτούσε.
Τα μπουζούκια έπαιζαν Της Δικαιοσύνης
την εισαγωγή. Μα ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης
είχε άλλα σχέδια˙ άλλο ήθελε να πει.
Σηκώθηκε απάνω χαμογελαστός
και χόρεψε Του Βοτανικού ο Μάγκας.
Το πλήθος όρθιο˙ απορούσε.
Μέσα στα χειροκροτήματα, αλλιώτικο
το δικό μου
βούρκωνε γι’ αυτό το λίκνισμα
και μέχρι να εκπνεύσω θα βουρκώνει.

Όσα ξένα τραγούδια και να πεις
όσες πυραμίδες ερμηνείας κι αν ανέβεις
στο τέλος το δικό σου θα θυμάσαι
και θα θέλεις να χορέψεις.
Ακόμα και στο σκαμνί της δημιουργίας
βολεύεσαι καλύτερα. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/16/%ce%a6%ce%99%ce%94%ce%99_%ce%a3%ce%a4%ce%9f_%ce%9c%ce%a0%ce%91%ce%9b%ce%9a%ce%9f%ce%9d%ce%99 Soul for poetry: ΦΙΔΙ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ 2010-02-16T16:21:00-05:00 2010-02-16T16:21:00-05:00


ΦΙΔΙ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Όταν μου μιλάς γίνομαι η φωνή σου.
Πέφτω σουσάμι στο πρώτο κουλούρι
που έφαγες
αναρριγώ δέρμα στην πλάτη
των δέκατων έκτων γενεθλίων σου
απλώνομαι άσφαλτος στους δρόμους
που περπάτησες
και πάχνη στις πόλεις
που είδες περαστικός.
Γίνομαι η φωνή σου. Μιλάς και ξέρω
πόσος ιδρώτας τύλιξε τα δάχτυλά σου
όταν πρώτη φορά περιπλανήθηκαν
στο ζεστό γυναικείο κορμί
τί τύψεις ένιωσες μέσα στις εκκλησίες
προτού σταματήσεις να πηγαίνεις
πώς έκλεψες χρήματα από ξένα παντελόνια
κι από κείνο του πατέρα σου
κοιτάζοντας τριγύρω αγχωμένος.
Έτοιμη στο στόμα μου η φωνή σου
με προτρέπει ν’ αποκριθώ
κι υπόσχεται την ευτυχία και των δυο μας.

Οραματίζομαι τον εαυτό μου στα μπαλκόνια
και σιωπώ. Δεν είμαι εγώ αυτό
που θα ’θελες ν’ ακούσεις. Αν πρέπει
έτσι να με θυμάσαι, ξέχασέ με.
Δεν είμαι φίδι εγώ να διοικώ. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/08/%ce%a4%ce%9f_%ce%9c%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%9f%ce%9d_%ce%9c%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9c%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9a%ce%99%ce%9f%ce%a5 Soul for poetry: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙΟΥ 2010-02-09T05:57:00-05:00 2010-02-09T05:57:00-05:00
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙΟΥ

Θραύση, διεκδικώ το μερτικό μου
απ’ τα σπασίματα:
είμαι το ποτήρι
μες στο οποίο αφηνιάζει το κρασί.
Διαλύομαι πριν καν γεμίσουν
οι γουλιές
και ποτίζω τα τραπεζομάντηλα
μ’ εκείνο τ’ άλικο της μέθης.
Στα ορεινά χωριά
μ’ απλώνουν στα μπαλκόνια
οι μανάδες των γαμπρών.
Είμαι η τουφεκιά
της αδιάλειπτης διακόρευσης.
Είμαι ο καθρέφτης
που κρεμάστηκε ανάποδα στους τοίχους.
Όσο κι αν πλησιάσεις
είδωλο δε θα δεις
αν δε γυρίσουνε τα μάτια σου
στο εσωτερικό μου.
Είσαι και μέσα μου όμορφη
αλλά όχι ίδια.
Μόνο μέσα στο ποίημα
αμάραντο δωρίζεται το μέλλον
μπουμπουκιού. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/08/%ce%9f%ce%99_%ce%9c%ce%95%ce%a3%ce%91_%ce%9c%ce%91%ce%a3_%ce%95%ce%9a%ce%a4%ce%91%ce%a3%ce%95%ce%99%ce%a3 Soul for poetry: ΟΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ 2010-02-08T16:53:00-05:00 2010-02-08T16:53:00-05:00
ΘΗΚΕΣ

Στη βιβλιοθήκη μου έχω πιάτα
στην πιατοθήκη μου βιβλία.
Πάνω στα βιβλία μου τρώω
κι ύστερα, χορτάτος, σας σερβίρω.
Κυρίως γεύμα ο εαυτός μου
ο εαυτός μου επιδόρπιο
πηρούνι μια κατάσταση
μαχαίρι μια αλήθεια.
Διαιτητικός. Ασκητική τροφή.
Βίος κουτάλι διαρκώς ν’ ανακατεύομαι. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/06/%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%98%ce%a5%ce%a1%ce%91 Soul for poetry: ΠΑΡΑΘΥΡΑ 2010-02-06T11:28:00-05:00 2010-02-06T11:28:00-05:00
ΠΑΡΑΘΥΡΑ

Κανένα παράθυρο δεν έχει κλειδαριά.
Όλα τους ανοίγουν από μέσα.
Αν ξεχάσεις το κλειδί
παραμένεις ιδιοκτήτης
και για πρώτη σου φορά
τα βλέπεις είσοδο
δίχως το φόβο του διαρρήκτη.
Επιχειρώντας να τα παραβιάσεις
δε θέλεις ν’ αποτύχεις.
Θέλεις μέσα στο σπίτι σου να μπεις
γιατ’ είναι δίκαιο να έχεις σπίτι. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/02/06/Paul_Polansky,_%ce%91%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b1_%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1 Soul for poetry: Paul Polansky, Αγάπη και άλλα ποιήματα 2010-02-06T11:19:00-05:00 2010-02-06T11:19:00-05:00
Ο ΦΟΒΟΣ

είναι μέσα σ’ όλους μας.
Ακόμα και στους πυγμάχους.
Γι’ αυτό, άλλωστε, πυγμαχούμε.
Για να ξορκίσουμε αυτή την αμαρτία.

Οι άνδρες, υποτίθεται, δεν πρέπει να φοβούνται.
Φοβόμαστε όμως.
Γι’ αυτό και πρέπει πάντοτε
ν’ αποδεικνύουμε την αξία μας.

Πριν από κάθε αγώνα
έτρεμα άσχημα.
Τα χέρια μου ίδρωναν,
μύριζαν χειρότερα απ’ τα πόδια μου.

Ολάκερος, όμως, ο φόβος
ξεχνιόταν
με την πρώτη γροθιά.
Ειδικά αν την έτρωγα πρώτος.

Τότε κάτι μέσα μου
αναλάμβανε
κι ήμουν σ’ έναν άλλον κόσμο
γευόμενος

το πιο μεγαλειώδες
παραδείσιο συναίσθημα
που ένας άνδρας μπορεί να νιώσει
καταστρέφοντας

το είδος του.

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΜΑΣ

Θέλουμε ελευθερία.

Ελευθερία να στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο
χωρίς να τα δέρνουν οι Αλβανοί.

Ελευθερία να βρίσκουμε δουλειά
χωρίς να μας δέρνουν οι Αλβανοί.

Ελευθερία να πηγαίνουμε για ψώνια
χωρίς να μας δέρνουν οι Αλβανοί.

Ελευθερία να ξαναχτίζουμε τα σπίτια μας
χωρίς να μας δέρνουν οι Αλβανοί.

Ελευθερία να ταφούμε πλάι στους προγόνους μας
δίχως τους Αλβανούς, τους αδελφούς μας Μουσουλμάνους,

να βεβηλώνουν τους τάφους μας.

ΠΕΙΝΑ

Δεν ανησυχώ
για το
αυριανό φαγητό

το στομάχι μου
δε μου
επιτρέπει
τέτοιον μακρόπνοο σχεδιασμό.

ΣΒΑΣΤΙΚΑ

Αφού είχαμε ξεθάψει
τους πρώτους τάφους
ενός εργάτη ο γιος
σκάλισε μια σβάστικα
σε μια ταφόπλακα

τον έπιασα επ’ αυτοφώρω
ούρλιαξα ώσπου μου ’φυγε το κεφάλι
δεν ήξερε
τι είχαν πάθει
στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο
οι Εβραίοι
οι δικοί του άνθρωποι

δεν είχε ακούσει
για το Ολοκαύτωμα
ούτε γνώριζε η σβάστικα
τι ήταν

ούτε αυτός ήξερε
τη σημασία της
ούτε και
ο πατέρας του

ήταν απλώς ένα σύμβολο
που κάποιοι, κουρεμένοι γουλί,
ψέκασαν στον τοίχο
του σχολείου του.

Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΣΤΟ ΚΟΣΟΒΟ

Οι μάχες του Δον Κιχώτη
ήταν φανταστικές.
Οι δικές μου πραγματικές.

Παλεύοντας με την αδικία
και το ρατσισμό
κατά των Τσιγγάνων.

Παλεύοντας με τις οργανώσεις αρωγής
που εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες,
όχι ανθρωπιστικούς σκοπούς.

Ο Δον Κιχώτης κι εγώ
έχουμ’ ωστόσο ένα
κοινό:

κανείς από τους δυο μας
δεν κέρδισε ποτέ του
μάχη.

Ο ΜΩΥΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

Όταν ήμουν στο Ντένβερ
ήρθε ο Μωυσής απ’ το Μάλιμπου Μπητς
ντυμένος Τσάρλτον Χέστον
να πείσει τους συνέδρους
της Εθνικής Εταιρείας Όπλων
ότι τα πιστόλια δε σκοτώνουν τους ανθρώπους.

Τα λόγια του απ’ την εξέδρα
ενός πολυτελούς ξενοδοχείου του Ντένβερ
δεν παρηγόρησαν τις θλιμμένες οικογένειες
π’ έχασαν, μαθητές ακόμη, τα παιδιά τους
από πυροβολισμούς, δυο βδομάδες πριν, στο κοντινό Λίτλτον.

Οι πενθούσες οικογένειες δεν παρηγορήθηκαν
ούτε όταν ένας πρώην επαγγελματίας παλαιστής
ντυμένος ως ο κυβερνήτης της Μινεσότα
διακήρυξε αργότερα μες στη βδομάδα
ότι η τραγωδία του Κολουμπάιν
θα είχε αποφευχθεί
αν επιτρεπόταν στους δασκάλους
η οπλοφορία εντός των αιθουσών διδασκαλίας.
ΣΑΚΟΙ ΓΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ

Οι σάκοι για πτώματα
που η αστυνομία χρησιμοποίησε
για να βγάλει έξω
τους νεκρούς μαθητές
έμοιαζαν να είναι
οι ίδιοι πλαστικοί σάκοι
που ο στρατός χρησιμοποιούσε
για να φέρει απ’ το Βιετνάμ
τα πτώματα
των κολλητών μου συμμαθητών
ένα χρόνο μετά
την αποφοίτησή μας
απ’ το Λύκειο.

Δυστυχώς
δε νομίζω ότι
οι σάκοι για πτώματα
θα ’ναι ποτέ εκτός μόδας
στην Αμερική
για τους μαθητές
Λυκείου.
ΑΓΑΠΗ

Η αγάπη σπανίως διαρκεί.

Για μια γυναίκα
ένα φίλο, τους γονείς σου,
τα παιδιά σου- όχι.
Σίγουρα όχι για το Θεό.

Κάποιοι λένε
ότι είναι ως το τέλος εκεί
γι’ αυτό που
κάνεις καλύτερα.

Έχω δει ανθρώπους
να εγκαταλείπουν
το ταλέντο τους
μετά από πενήντα χρόνια.

Έχω δει επαγγελματίες
ν’ αφήνουν το βιολί,
τους πίνακές τους,
την επιστημονική τους έρευνα.

Ουδέποτε, όμως, είδα
πραγματικό πυγμάχο
να εγκαταλείπει
αγώνα.

Αυτό είναι αγάπη.
(Μεταγραφή: Δημήτριος Μουζάκης) ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/26/%ce%91%ce%99%ce%9c%ce%9f%ce%a1%ce%a1%ce%91%ce%93%ce%a9_%ce%9d%ce%91_%ce%a1%ce%95%ce%a5%ce%a3%ce%95%ce%99%ce%a3_%ce%9c%ce%95%ce%a3%ce%91_%ce%9c%ce%9f%ce%a5 Soul for poetry: ΑΙΜΟΡΡΑΓΩ ΝΑ ΡΕΥΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ 2010-01-27T05:40:00-05:00 2010-01-27T05:40:00-05:00
ΞΑΝΑΔΑΓΚΩ ΚΙ ΟΛΟΜΑΣΩΝΩ

Στο λεύκωμά μου κόλλησα φωτογραφία
του τάφου μου
π’ άλλο βέβαια δε δείχνει
απ’ το κρεβάτι μας
όπου σαν κτήνος σ’ αγαπώ
φονεύοντας την ηδονή.

Μ’ όλα τα μουγκρητά της ζούγκλας
μπήγομαι στο κορμί σου
μ’ όλα τα ρετσίνια των δένδρων
πασαλείβομαι στο τραύμα σου
κι εφευρίσκω όλο νεώτερους
αιμάτων μυζητήρες
να μη χάσω σταγόνα πόνου κι ουρλιαχτού
στα ρημαγμένα μέλη σου
π’ ολοτρυγώ με λόγια και με τρόπους
ώσπου φτάνει μη φτάνει μη
ψελλίζει η σακάτική σου γλώσσα
μες στο στόμα μου
όταν εγώ ακόρεστος ξαναδαγκώ
κι ολομασώνω διάπυρος σπερμάτων
το καθετί που είσαι.

Θα σου το πω και το γιατί
σταλήλιακτη λιακάδα λιοστεργόσπορη:
μόνο στην όψη σου πετάλων κι ωοθήκης
(τέτοια καμπυλωτά καρπόφυλλα
μεστολομελωμένα)
αν μείνουν έστω και λεπτόνιά σου
αγονιμοποίητά μου
θα εκραγώ πυρηνικός μέσ’ απ’ το σώμα μου
ουτιδανός κι ατιμασμένος μάγος.

Ενώ έτσι˙ θα δεις
ξαπλώνοντας μετά πάνω στο στήθος μου
πόσο διαφανής είναι αυτή η βουλιμία μου
και πόσα χρώματα το στρώμα μας αλλάζει

όπως με την αυγή αχνίζει απ’ το δέρμα μου
η στρατόσφαιρα της βόλτας μας αυτής.

ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Αντί να φορέσω το μαλλί του
ενσωμάτωσα τον αμνό.
Κατόπιν άδειασα το μαξιλάρι μου
απ' τα πούπουλα
κι έβαλα μέσα του λίμνη με πάπιες.

Τα πούπουλα τα πήρα μαζί μου
στη δουλειά.
Δεν άφησα συνάδελφο
να μην τα δείξω.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί.
Ίσως είναι ο τρόπος μου
να προτείνω κάτι καλύτερο
μέσ’ απ’ αυτό που ζούμε.
Ποιος θα τα βάλει με τα πούπουλα
αν δεν του πεις πώς είναι να κοιμάσαι
πάνω στη λίμνη με τις πάπιες;

Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ

Όταν φωνάζει ο γείτονας
στη γυναίκα του, στο παιδί του
στο άτακτο, παχύ σκυλί του
μου ’ρχεται ν’ αρπάξω
τη σιδερώστρα
να του χτυπήσω το κουδούνι
και με το που θ’ ανοίξει
να του φέρω στο κεφάλι
άπλυτα, πλυμένα, σίδερα
κι ατμούς. Δεν το κάνω.

Ο λόγος δεν είναι
το δικαίωμα που θα του δώσω
να μ’ ανοίξει το κεφάλι
όποτε φωνάξω εγώ. Όχι.
Ξέρω καλά πόσο ενοχλείται
ο γείτονας
έτσι που είμαι μόνιμα μουντός
απρόσιτος, αμίλητος, σκυφτός.

Εάν ενδώσω στη φωνή του
θα ενδώσει στη σιωπή μου
ο γείτονας ο διαφορετικός.

ΔΩΡΗΤΗΣ ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ

Αν το παιδί μου γίνει
γιατρός ή δικηγόρος
πρόεδρος κάποιας κυβέρνησης
ή καθηγητής πανεπιστημίου
πείτε του, σας εκλιπαρώ
ποιος ήταν ο πατέρας του.
Αλλιώς
ούτε να το ξέρω δε θέλω.

ΟΙ ΤΟΜΕΣ

Ξεχάστε τις εποχές
με τις αυξητικές στήθους
και τις λιπαναρροφήσεις
των γνωστών μοντέλων.
Εφεξής κι
ανεξαιρέτως όλες οι γυναίκες
ως και τις αιμορροΐδες τους
θα χειρουργούν
στους πλαστικούς χειρουργούς.
Μόνο το επιδέξιο νυστέρι
μπορεί στο σκύψιμο να κρύψει
τις τομές.

ΓΙΑ ΛΥΠΗΣΗ

Μπορώ ν’ ανταλλάξω λέξεις
κρατώντας τη σημασία τους˙
να πω την αγάπη όρνεο
την πίστη μου λευχαιμία.
Μ’ όρνεο στα σωθικά
στο νου μου λευχαιμία
κανείς δε θα καταλαβαίνει
κι όλοι θα με λυπούνται˙
θ’ απομείνω μοναχός, αόρατος
εξόν ενός ή δυο ανθρώπων.
Αυτοί θα ξέρουν το μυστικό μου.
Θα ’ναι κι αυτοί για λύπηση
ένοικοι των σκιών
όπου το φως ευφραίνεται
ασφαλές κι ακοινοποίητο.

ΟΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ

Όταν μ’ αποτεφρώσουν
να σκορπίσεις τις στάχτες μου
στον αέρα του σπιτιού˙
να μ’ αφήσεις να σου κάνω
συντροφιά
όπου αναπνεύσαμε
αέρα δωματίου.
Καταλαβαίνεις πόσο χώρο φυτέψαμε
με τις μέσα μας εκτάσεις
ή πρέπει ν’ αναστηθώ για να δακρύσεις;

ΜΠΟΥΓΑΔΟΝΕΡΟ

Η καλοσύνη μου
αεροπλάνο που δεν απογειώνεται
κι όλο στην άσφαλτο σφαδάζει
κει που οάσεις βλέπουνε
οι διψασμένοι του καιρού μου.
Ήρως δεν είμαι να δροσίσω.
Στον άνθρωπο τάζω την άρση
του κόσμου που άνθρωπος έφτιαξε.
Στον κόσμο τάζω την άρση
ανθρώπου που έφτιαξε κόσμο.
Μεθάω συχνά και ντρέπομαι.
Στη μύτη μου σπάζουν αγγεία
γιομάτα μπουγαδόνερο.

ΜΗΔΕΝ ΡΕΖΟΥΣ ΑΡΝΗΤΙΚΟ

Όλο το προηγούμενο δευτερόλεπτο
χαμογελούσες. Είναι βαρύς ο εθισμός
κατάλαβέ με
ιδρώνω και πονώ, πίνω
μα δε μεθώ
έχεις τη δόση μου στα χείλη σου
τις φλέβες μου όλες άδειες
αιμορραγώ να ρεύσεις μέσα μου
δίχως σου ξεψυχώ.

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/26/T.S._ELIOT,_%ce%9c%ce%99%ce%91_%ce%91%ce%a6%ce%99%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%a3%ce%97_%ce%a3%ce%a4%ce%97_%ce%93%ce%a5%ce%9d%ce%91%ce%99%ce%9a%ce%91_%ce%9c%ce%9f%ce%a5 Soul for poetry: T.S. ELIOT, ΜΙΑ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ 2010-01-27T02:57:00-05:00 2010-01-27T02:57:00-05:00
Σ’ εκείνη που οφείλω το άλμα της απόλαυσης
Καθώς ταχύνει τις αισθήσεις μου με την αφύπνισή μας
Και το ρυθμό που κυβερνά του ύπνου την ανάπαυλα,
Ενιαία αναπνοή, σιαμαία ανάσα

Εραστών που αντήλλαξαν τη μυρωδιά του σώματος
Που σκέφτοντ’ όμοια χωρίς να λένε λόγια
Και φλυαρώντας όμοια, νόημα δε γυρεύουν

Κανείς ενοχλητικός άνεμος δε θα παγώσει
Κανείς ήλιος κατηφής δε θα μαράνει
Τα ρόδα στο ροδόκηπο που ’ναι δικά μας, δικά μας μόνο

Κι ας είν’ η αφιέρωση αυτή γι’ άλλους να τη διαβάσουν:
Aυτά είναι λόγια προσωπικά που σ’ απευθύνω δημόσια.
(μεταγραφή: Δημήτρης Μουζάκης) ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/25/%ce%9f_%ce%a4%ce%9f%ce%99%ce%a7%ce%9f%ce%a3 Soul for poetry: Ο ΤΟΙΧΟΣ 2010-01-26T06:36:00-05:00 2010-01-26T06:36:00-05:00
Κάποτε, σε μια παράξενη πόλη ενός σκοτεινού πλανήτη, ζούσε ένας τοίχος. Ο τοίχος αυτός, λευκός και σκληρός κι ενίοτε υγρός για κάποιες μέρες του Xειμώνα, δεν ήταν σαν όλους τους κουφούς τοίχους όλων των συνηθισμένων πόλεων των φωτεινών πλανητών: ήταν ένας τοίχος που άκουγε. Το δωμάτιο που περιέκλειε φιλοξενούσε συχνά επισκέπτες και ενοίκους, προσωρινούς και μόνιμους, ανθρώπους όλων των θυμικών και χνώτων. Άλλοτε, πάλι, το δέρμα του ξεφλούδιζε απʼ τη σιωπή και την ακινησία, κι ο τοίχος έμενε μόνος του με τις φωνές του παρελθόντος, ανυπόμονος να υποδεχτεί νέες ομιλίες, ολοκαίνουριους ψιθύρους μα κι υγρούς, γιομάτους πίκρα, αναστεναγμούς.

Και πόσα δεν είχε ακούσει ο τοίχος στο δωμάτιο! Στριγγλιές, αναφιλητά, γρήγορες ανάσες μα κι αργές, συζητήσεις ως τα χαράματα, παιδικά κι ενήλικα κλάματα κι ασυγκράτητες χαρές με ξεφωνητά και ποδοβολητά! Ο τοίχος τα παρακολουθούσε όλα με μεγάλη λαιμαργία, τα ρουφούσε, στενοχωριόταν με τη θλίψη των ανθρώπων, χαιρόταν με τη χαρά τους, γινόταν φίλος, αδελφός τους, μάνα τους, πατέρας τους… ώρες ώρες ευχόταν να μην ήταν τοίχος, να ήταν και κείνος άνθρωπος, να μπορούσε να περπατήσει ανάμεσα στους ανθρώπους, να χορέψει μαζί τους, να τους αγκαλιάσει, να ζήσει κι αυτός τη ζωή τους μʼ όλα τα συναισθήματα, τα δάκρυα, την ελευθερία και την ομορφιά.

Κάτι τέτοιες ευχές, όμως, πραγματοποιούνται μόνο στα παραμύθια όπου οι τοίχοι είναι ψεύτικοι κι οι άνθρωποι που ζουν μέσα σʼ αυτούς αληθινοί. Έτσι, ο τοίχος μας παρέμενε τοίχος, σιωπηλός σύντροφος των ανθρώπων, ακούραστος προστάτης και φύλακας της καθημερινότητάς τους στιγμή με τη στιγμή, μέρα τη μέρα, χρόνο το χρόνο. Καμιά επανάληψη δεν τον εξαντλούσε, καμιά συμφορά δεν τον τρόμαζε, καμιά χαρά δεν τον λίγωνε ώστε να προσευχηθεί στο Θεό των τοίχων να χάσει την ακοή του. Οι ήχοι των ανθρώπων αποθηκεύονταν στα σπλάχνα του ως το μεγαλύτερο και μελωδικότερο δώρο, για το οποίο αισθανόταν ευγνωμοσύνη βαθιά.

Ένα βράδυ –βράδυ θα πρέπει να ʼταν, μιας και τοίχος που δε νιώθει το φεγγάρι δεν υπήρξε ποτέ– το δωμάτιο του τοίχου επισκέφθηκε για πρώτη φορά ένας άνθρωπος που δεν έμοιαζε με κανέναν απʼ τους ανθρώπους που ως τώρα είχε ακούσει. Ο άνθρωπος αυτός φερόταν αλλόκοτα, ανακάτωνε το δωμάτιο, ψαχούλευε το καθετί που υπήρχε μέσα του, ανοιγόκλεινε συρτάρια, περιεργαζόταν θήκες και θηκούλες, ψηλαφούσε τον ίδιο τον τοίχο σπιθαμή προς σπιθαμή και τον αναστάτωνε. «Κλέφτης», σκέφτηκε ο τοίχος και τρομοκρατήθηκε– και τότε, συνέβη κάτι το καταπληκτικό. Ο άνθρωπος που ψαχούλευε με τόση μανία το δωμάτιο είπε: «Ναι, κλέφτης». «Ακούστηκα;», αναρωτήθηκε σαστισμένος ο τοίχος. «Ναι», αποκρίθηκε πανήρεμος ο κλέφτης, συνεχίζοντας, ταυτόχρονα, την επιδρομή του.

«Αν δε φύγεις, κλέφτη», σκέφτηκε θυμωμένα και αποφασιστικά ο τοίχος, «θα τρίξω τα τούβλα μου με όλη μου τη δύναμη. Οι άνθρωποι που ζουν μέσα μου θα νομίσουν ότι γίνεται σεισμός, θα ξυπνήσουν και τότε…». Ο κλέφτης δε φάνηκε να ταράζεται. Με ξεκάθαρη φωνή και, δίχως να πάψει στιγμή να αναζητά, είπε στον τοίχο: «Κανείς δε ζει μέσα σου». «Χα», κάγχασε ο τοίχος με τη σκέψη του. «Και ποιοι είναι όλοι αυτοί που ακούω ολημερίς –και καμιά φορά το βράδυ– να μιλούν και να στενάζουν, να κλαίνε και να γιορτάζουν, να γεννούν, να μισούν και νʼ αγαπούνε;». «Απʼ έξω σου έρχονται, καημένε, όλες οι φωνές», είπε ο κλέφτης, «εδώ μέσα μήτʼ έζησε μήτε θα ζήσει κανείς ποτές».

Ο τοίχος δεν πίστεψε τον κλέφτη. Πήρε βαθιά ανάσα από τα ρουθούνια της επιφάνειάς του κι έτριξε μʼ όση δύναμη είχε τα τούβλα του για να ξυπνήσει τους ανθρώπους, μια και δυο και τρεις φορές. Αποκαμωμένος, περίμενε νʼ ακούσει την αφύπνιση που θα έδιωχνε τον κλέφτη. Όμως δε σάλεψε κανείς. Κρύος ιδρώτας περιέλουσε, τότε, τον τοίχο. Ώστε ήταν αλήθεια; Όλα έρχονταν απʼ έξω; Μέσα στο δωμάτιο, το δικό του το δωμάτιο, δεν έζησε ποτέ κανείς; Κι ετούτος, ο κλέφτης, τι γύρευε με τέτοια επιμονή μες στο δωμάτιο;

Ο κλέφτης άκουσε τις ερωτήσεις του τοίχου μα δεν αποκρίθηκε. Συνέχισε για ώρες κι ίσως μέρες πολλές την αναζήτησή του μέσα στο δωμάτιο που, αν και ποτέ του δε φιλοξένησε ανθρώπους, θα πρέπει να ʼχε μέσα του πολύτιμα αντικείμενα, πετράδια, ίσως, μεγάλης αξίας ή ράβδους χρυσού.

Κάποτε ο κλέφτης τέλειωσε το ψάξιμο κι έκαμε να φύγει. «Μη», σκέφτηκε ο τοίχος, «πες μου τʼ όνομά σου, πες μου τι γύρευες μες στο δωμάτιο τόσον καιρό». «Είμαι ο Στίχος», απάντησε ο κλέφτης, «και μάζεψα τα φλούδια». «Ποια φλούδια;», αναρωτήθηκε ο τοίχος. «Τα φλούδια από το δέρμα σου, τοίχε, τα φλούδια που χύνονταν παντού μες στο δωμάτιο όταν κανένας ήχος δεν έφτανε στʼ αυτιά σου, καμιά ευτυχία, καμιά ομιλία, καμιά αγάπη ή ψέμα ή μίσος ή γέννα˙ τα φλούδια της μοναξιάς σου, τοίχε, τα πάω στους ανθρώπους για να ερωτευθούν». Μʼ αυτές τις κουβέντες ο κλέφτης έφυγε.

Ο τοίχος σωριάστηκε στα πόδια της γυναίκας και προσκύνησε.

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/25/FILIOQUE Soul for poetry: FILIOQUE 2010-01-26T06:30:00-05:00 2010-01-26T06:30:00-05:00
Η σκόνη που έχω σήμερα στον αυχένα είναι από τη στέκα του Καρούζου. Οι κρούσεις που έχουν πραγματοποιηθεί επί των τοιχωμάτων μιας του ρήσης –ρήση το τραπέζι του μπιλιάρδου, μπίλια, εννοείται, το κεφάλι μου- είναι περισσότερες από τις σκέψεις που μπορώ να καταγράψω. Ας διασώσω κάποιες, αφού αναφέρω τη ρήση:

Ο ποιητής έχει όλα του ποιηματογράφου. Ο ποιηματογράφος δεν έχει τίποτα του ποιητή.(1)

Σκέφτομαι έτσι, για αρχή, ότι τόσο ο ποιητής όσο και ο ποιηματογράφος συνθέτουν ποιήματα. Γνωρίζω, άραγες, κάποιον ορισμό του ποιήματος; Όχι ο αγράμματος, ο ενδεής κι απαίδευτος, ορισμό του ποιήματος δε γνωρίζω. Καθότι αυτάρεσκος, δεν παραιτούμαι: επιθυμώ να σκαρώσω έναν. Ποίημα, λοιπόν, είναι κάθε λεκτική σύνθεση που, όταν ολοκληρωθεί, ο συνθέτης της ομολογεί στον εαυτό του πως αυτό που συνέθεσε είναι ποίημα (ή, έστω, διερωτάται). Έχω την αίσθηση πως αν ο συνθέτης λέξεων διακατέχεται από μια γνήσια, ανυπόκριτη βεβαιότητα πως η σύνθεσή του δε συνιστά ποίημα, δεν πρόκειται ποτέ να τη φανερώσει στην ανθρωπότητα ως ποιητική σύνθεση. Πρόκειται, λοιπόν, για μια σύνθεση με την οποία ουδέποτε θα ασχοληθούν άνθρωποι, επομένως ουδέποτε θα σχηματιστεί άποψη για την ποιητική της αξία, πέραν αυτής του συντάκτη της και του Θεού της ποίησης.

Όρισα, λοιπόν, το ποίημα στο επίπεδο των προθέσεων του συντάκτη. Τοιουτοτρόπως συμπεριέλαβα στα άπαντα της παγκόσμιας ποίησης όλα τα ποιήματα που συνετέθησαν υπό τη σκέπη του «τώρα συνθέτω ποίημα» ή «ίσως είναι ποίημα αυτό που τώρα συνθέτω». Σύμφωνα με τη ρήση του Καρούζου, άλλα από αυτά τα ποιήματα είναι ποιήματα ποιητών και άλλα ποιήματα ποιηματογράφων. Όλα τους, δε, διαθέτουν τον ιστό που απέκτησαν κατά την αυλάκωση του ορισμού μου: τα συνέχει η (ασθενική, έστω) πεποίθηση του συνθέτη τους, η απαραίτητη για να παρουσιασθούν στην ανθρωπότητα ως ποιήματα.

Ερχόμαστε στο κρίσιμο ερώτημα. Πώς ξέρουμε ποια ποιήματα είναι ποιήματα ποιητών (για να τα στολίσουμε με δαφνόφυλλα και να τʼ αγαπάμε ως δια χειρός των όλα κατεχόντων) και ποια ποιήματα ποιηματογράφων (για να τα πτύουμε απαξιωτικώς και να τα μισούμε ως δια χειρός των τίποτα κατεχόντων);

Ούτε ξέρω τρόπο ούτε μπορώ να σκαρώσω. Σχεδίασα έναν ορισμό για το ποίημα προσπαθώντας να διατηρήσω την πληθυσμιακή ακεραιότητα του συνόλου των ποιημάτων. Αποδέχτηκα ότι όλα τα ποιήματα είναι ποιήματα, στη βάση του ότι συνετέθησαν ως τέτοια, με τον ίδιο τρόπο που αποδέχομαι ότι όλα τα τραγούδια είναι τραγούδια επειδή συντίθενται ως τραγούδια (και όχι ως συνηχήσεις απώθησης σκύλων, μυοκτονίας ή απεντόμωσης). Από εκεί και πέρα, αδυνατώ να ξεχωρίσω ποιητές από ποιηματογράφους.

Μέσα στην απελπισία του αδιεξόδου, προκύπτει το εξής ερώτημα: είμαι υποχρεωμένος να αποδεχθώ το διαχωρισμό των ποιητών από τους ποιηματογράφους; Ας αναρωτηθώ κατάτι ευστοχότερα. Τι λόγους έχω να αποδέχομαι το διαχωρισμό των ποιητών από τους ποιηματογράφους; Ένας λόγος ενδεχομένως είναι το πρόσωπο που πραγματοποίησε το διαχωρισμό: ο Νίκος Καρούζος. Από μόνο του το γεγονός αυτό φρονώ ότι για σημαντική μερίδα ανθρώπων συνιστά απόδειξη, αποτελεί απολύτως αντισεισμικό οίκο αυθεντίας. Σε εμένα δεν επαρκεί. Άλλος λόγος θα μπορούσε να είναι η συμπεριφορά της ιστορίας απέναντι στα ποιήματα: άλλα τα απαθανατίζει και άλλα τα απαλείφει, περιορίζει την ύπαρξή τους στο ότι, απλώς, κάποτε συνετέθησαν. Θα μπορούσε, λοιπόν, κάποιος να ισχυριστεί ότι τα μεν εγράφησαν από ποιητές και τα δε από ποιηματογράφους. Σουρωτήρι και ο λόγος αυτός. Μπάζει από παντού: α) Δεν είναι ενιαία η τοποθέτηση των ανθρώπων απέναντι στα ποιήματα που απαθανατίζει η ιστορία, β) Οι μηχανισμοί απαθανατισμού δεν εξασφαλίζουν σε καμία περίπτωση την έκφραση της λαϊκής αποδοχής, την ισότιμη προβολή όλων των ποιημάτων ή την εφαρμογή κάποιων κοινώς αποδεκτών συνιστωσών αισθητικής, γ) Η ιστορία δεν έχει γραφτεί για τα ποιήματα που συντίθενται σήμερα, επομένως δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα ως προς το αν θα τους αποδοθεί κύρος ποιητή ή απαξίωση ποιηματογράφου, δ) Από πουθενά δεν προκύπτει κάποιο «κοσμικό», «μεταφυσικό» αλάθητο της ιστορίας. Ένας τρίτος λόγος θα μπορούσε να είναι η αποδοχή μιας υπεριπτάμενης ποιητικής ιδέας ή προτύπου, προφήτες της οποίας είναι μόνον οι ποιητές και όχι οι ποιηματογράφοι, έστω κι αν αδυνατούμε ημείς οι θνητοί να διατυπώσουμε το σύνολο των κανόνων που γρήγορα, άμεσα και αδιαμφισβήτητα θα εφαρμοζόταν, απομονώνοντας σαφώς τις δύο ομάδες. Είναι, πράγματι, πειρασμός, φύσει εκπορευόμενος ίσως, να πνευματοποιεί κανείς το σωματικό του ρίγος, να παράγει μια μεταφυσική υπόσταση τοποθετημένη εκτός χωροχρόνου, χαρακτηριζόμενη από πλασματική τελειότητα και αφθαρσία. Κάπως, έτσι, άλλωστε, φθάνουμε και στο filioque της Ποίησης: το Άγιο Πνεύμα (η ποίηση) εκπορεύεται μόνο από τον Πατέρα (το Θεό της Ποίησης) ή και τον Υιό; Στα θεολογικά συγκλονιζόμαστε αιώνες τώρα δίχως να αμφιβάλλουμε για το πρόσωπο του Υιού. Στα ποιητικά, μαίνονται τα χειρότερα: ούτε καν ξέρουμε τον Υιό. Διεκδικούν ποιητές και ποιηματογράφοι.

Δε βρίσκω να μου προσφέρει τίποτα ο διαχωρισμός ποιητών και ποιηματογράφων. Τον εγκαταλείπω στο αίνιγμά του. Προσπαθώ να βυθιστώ σε ύπνο ηδύ και δια τούτο ενθυμούμαι τον Μάρκο Αυρήλιο: Σήμερα ξέφυγα από καθετί βασανιστικό ή μάλλον έδιωξα καθετί βασανιστικό˙ γιατί δεν ήταν έξω αλλά μέσα μου, στη φαντασία μου.(2) Στρατιές ποιητών, αναγνωστών και θεωρητικών της λογοτεχνίας ερίζουν γύρω από εκφράσεις όπως «τούτο είναι ποίημα, κείνο δεν είναι ποίημα», «κείνος είναι ποιητής, τούτος δεν είναι ποιητής», υπό τας επιταγάς μιας αποπροσανατολισμένης αίσθησης του υπηρετείν την υπεριπτάμενη Ποίηση. Λες και η συγγραφή ποιήματος ταυτίζεται με την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος: χρειάζεται άδεια (εκ Θεού, κράτους ή θεοκρατούμενου κράτους;) και ο παραβάτης φυλακίζεται ως απειλών τη δημόσια υγεία.

Μήπως-διερωτώμαι-θα ήταν καλύτερα αν ορίζαμε γενναιόδωρα πως ποίημα είναι ό,τι γράφεται με την αυτή πρόθεση, αποφορτίζοντας τη λέξη από το μεταφυσικό κίνδυνο της βλασφημίας, ταυτίζοντας τους ποιηματογράφους με τους ποιητές και, εν τέλει, συμφωνώντας σε έναν εφαρμόσιμο, κυριολεκτικό ορισμό;

Μήπως-διερωτώμαι-θα ήταν καλύτερα αν αποφλοιώναμε την ποιητική πράξη από την ανάγκη προσδιορισμού φυλετικής ανωτερότητας κάποιων στιχοπλόκων έναντι κάποιων άλλων;

Μήπως-διερωτώμαι-θα ήταν καλύτερα αν στοχεύαμε σε ένα ευρύ, πεπαιδευμένο περί τα ποιητικά κοινό, το οποίο θα επιλέγει μόνο του τα ποιήματά του, δίχως την προληπτική διαλογή των «επαϊόντων», τουτʼ έστιν ακαδημαϊκών, περιοδικαρχών και άλλων ηγεμόνων;

Μήπως-διερωτώμαι-θα ήταν καλύτερα αν μετουσιώναμε το σεβασμό απέναντι στην ποιητική τέχνη σε σεβασμό απέναντι σε όλους εκείνους που την υπηρετούν και όχι σε εκείνους που καταλαμβάνουν το θώκο μιας-συχνότατα αμφίβολης ποιοτικά-αναγνώρισης, αναγνωρισιμότητος και δημοφιλίας;

Μήπως-διερωτώμαι-θα ήταν καλύτερα αν τοποθετούσαμε όλα τα ποιήματα στο ίδιο ράφι, αναγνωρίζοντας πως πρωτεύει η συγκίνηση που δυνητικά μπορούν να προκαλέσουν στον άνθρωπο εντός του ευρέος χωροχρόνου και όχι η όποια συγκυριακή, υψηλή ή χαμηλή δημοτικότητά τους;

Μήπως δε διαφέρουμε από τους καννιβάλους όταν είτε ως μονάδες είτε ως σύνολο λοιδωρούμε έναν άνθρωπο που έγραψε στίχους;

Στην αγκαλιά, πια, του Μορφέα, δε διερωτώμαι διόλου.

1. Καρούζος Νίκος, 1998: 115. Πεζά Κείμενα, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρεία
2. Μετάφραση Ν. Μ. Σκουτερόπουλου ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/25/%ce%97_%ce%98%ce%95%ce%a9%ce%a1%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%9c%ce%95%ce%93%ce%95%ce%98%ce%9f%ce%a5%ce%a3_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%9f%ce%a1%ce%a7%ce%95%ce%a9%ce%9d Soul for poetry: Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΤΩΝ ΟΡΧΕΩΝ 2010-01-26T06:25:00-05:00 2010-01-26T06:25:00-05:00

he who understands baboon would do more towards metaphysics than Locke
Charles Darwin
Στο τεύχος της 25ης Μαΐου του περιοδικού Ποιείν, δημοσιεύθηκε άρθρο υπό του φερέλπιδος ποιητού Ζήσου Αϊναλή, ανάγνωση του οποίου μου δημιούργησε μια σκέψη και μιαν έξαψη να συγκρίνω ετεροθεματικά φαινόμενα. Ας ξεκινήσω, λοιπόν, με ορισμένα μεγέθη όρχεων. Ο γορίλας τους διαθέτει μικρούς, ο άνθρωπος μεσαίους και ο χιμπατζής μεγάλους. Η εξήγηση επί του μεγέθους των όρχεων των συγγενικών αυτών ειδών (για την ακρίβεια: επί της διαφοροποίησης του μεγέθους από είδος σε είδος) δε δόθηκε στη βάση του κακού ιστορικού προηγούμενου από διανοούμενους του διαλεκτικού υλισμού ούτε θεμελιώθηκε επί του κομμουνιστικού οράματος. Ο χιμπατζής, λοιπόν, λένε οι ζωολόγοι, έχει μόνο όπλο διαιώνισης απέναντι στο ιδιαιτέρως άπιστο θηλυκό την ποσότητα του σπέρματος που αποθέτει ενδοσωματικώς, ενώ ο ρωμαλέος γορίλας μπορεί μεν να μαστίζεται από το πρόβλημα της νανορχίας, πλην όμως διαθέτει χαρέμια που ελέγχει σεξουαλικά, βεβαιώνοντας, τοιουτοτρόπως, ότι τα παιδιά είναι δικά του και όχι εκ νυχτών με τους ανταγωνιστές του.

Ο άνθρωπος, ως ενδιάμεση περίπτωση, τους έχει μεσαίους. Διαβάζοντας τις ηρωικές αναφορές σε όρχεις στο άρθρο του κ. Αϊναλή, τους παραπάνω συνειρμούς δεν μπόρεσα να τους αποφύγω. Και δεν ήταν οι μόνοι. Θυμήθηκα και σχετικόν εδάφιον αναγνώσεως της πρώτης μου νιότης, από τον Καπιταλισμό του Βασίλη Ραφαηλίδη: …Ούτω πως προέκυψε η πρώτη μορφή ιδιοκτησίας, όπως λέγεται η κτήση (η απόκτηση) κάποιου πράγματος προς ίδιον όφελος. Και η μέχρι τότε ξέφραγη γη, που μέχρι τότε ήταν ολόκληρη…ιδιοκτησία του Θεού, γέμισε παλούκια και φράχτες. Ως τι μέρες μας ο φράχτης παραμένει σύμβολο της ιδιοκτησίας. Δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από το να βλέπεις τη γη παλουκωμένη…Θα αναρωτηθεί, βέβαια, κανείς, διατί τα λέω όλα αυτά. Ιδού η απάντησις: διότι αρέσκομαι στις απώτατες (ultimate) από τις εγγύς (proximate) αναλύσεις. Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη, λοιπόν, το παλούκωμα της γης μπορεί να ήταν μια ζοφερή στιγμιαία έμπνευση, μια όζουσα κακή απόφαση, επί της οποίας χτίστηκε το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Για μένα, το παλούκωμα της γης είναι, μεταξύ άλλων, η έκφραση του ενστίκτου της ιδιοκτησίας, κι ας διαφέρουν αισθητικά τα ανθρώπινα παλούκια από τα ούρα των σκύλων (οι οποίοι, ως γνωστό, επίσης ορίζουν χώρους-και μάλιστα, εκεί που ο άνθρωπος ιδεοφορεί). Αυτός, ίσως, είναι και ο λόγος που επιφανής ζωολόγος, αναφερόμενος στο κομμουνιστικό κοσμοείδωλον, αναφώνησε Υπέροχη θεωρία, λάθος είδος. Ας έλθουμε, τώρα, και στη διαπλοκή των λογοτεχνικών περιοδικών, τα οποία είναι ιστορικά αδύνατον να δραπετεύσουν του οικονομικού συστήματος που τα γέννησε. Για μένα, λοιπόν, ο αφορισμός του καπιταλισμού είναι μια λίαν ενδεής προσέγγιση/ερμηνεία της κατάντιας των λογοτεχνικών περιοδικών. Προτιμώ και εδώ μια πιότερο μακρόπνοη προσέγγιση, με το χέρι, όμως, του ανάστροφου εξελικτικού (evolutionary) βάθους. 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης είναι, όπως και να το κάνουμε, σάμπως περισσότερα από τα 100 ή τα 200 ψωροχρονάκια. Το ένστικτο, λοιπόν, της ιεραρχίας, είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο μαριονεττίστας της λογοτεχνικής κίνησης. Να εξηγηθώ. Ο άνθρωπος δημιουργεί θώκους, επί των οποίων τοποθετεί οπίσθια ανθρώπων. Η δύναμη συγκρότησης των θώκων (σπουδαίος ζωγράφος, σπουδαίος ποιητής, σπουδαίος τραγουδιστής) είναι κατά πολλές τάξεις μεγέθους ισχυρότερη της δυνάμεως που ορίζει τον τρόπο, με τον οποίο τα οπίσθια θα καταλάβουν το θώκο της σπουδαιότητος. Γιʼ αυτό πουλιώνται εκατομμύριοι δίσκοι αντικειμενικώς κακόφωνων τραγουδιστών-όχι γιατί το κοινό αδυνατεί να εντοπίσει την κακοφωνία, αλλά γιατί κάποιος αποφάσισε (ο εταιρειάρχης, ο παρακοιμώμενος, ο διαχειριστής του θώκου) να τοποθετήσει τους συγκεκριμένους αοιδούς στο προσκήνιο. Γιʼ αυτό οι επαΐοντες του μέλλοντος θα αναλύσουν και θα διδάξουν ποιήματα που περιόδευσαν στα επιφανή λογοτεχνικά περιοδικά και τις ανθολογίες (πρόκειται περί της απαρεγκλίτως απαραίτητης, ικανής συνθήκης)-όχι γιατί αγνοούν τη διαπλοκή ή τον πληθυσμό τον καλλιτεχνών που αγνοήθηκε, αλλά γιατί μόνο τα οπίσθια των επιφανών θώκων χρήζουν ενασχόλησης και ιστορικού σεβασμού.

Γιʼ αυτό και ο πλέον άσχετος που μαθαίνει πως γράφω με ρωτά αυθόρμητα αν έχω δημοσιεύσει, με ποιον οίκο, τι κριτικές υπάρχουν για το άτομο μου και πόσα βραβεία μού έχουν απονεμηθεί-ούτε που περνάει από το μυαλό του να με τοποθετήσει μέσα του-σημαντικός, ασήμαντος-από το γραφτό μου. Δίχως το θώκο (third party perspective) του είμαι παντελώς αδιάφορος. Με το θώκο, παντελώς αδιάφορο του είναι ο τρόπος που μετήλθα για να τον καταλάβω. Γιʼ αυτό, κατά την εκτίμησή μου, ο κ. Αϊναλής, μαζί με το πετάχτε τα εκφέρει κι ένα θα συνεχίσω να δημοσιεύω σε αυτά-διότι γνωρίζει καλά πως άνευ της καταλήψεως του θώκου, ουδείς θα ασχοληθεί με το προϊόν της εργασίας του. Κοιτάζω, καμιά φορά, την ανθολογία του Σοκόλη στη βιβλιοθήκη μου, που φέρει τον τίτλο «Η Ελληνική Ποίηση» και φαντάζομαι τον επόμενο τόμο της. Πόσοι εμπεδωμένα κι αυτονόητα και πανθομολογούμενα άχρηστοι θα βρεθούν εκεί, όχι-επί της ουσίας-ως ποιητές, αλλά ως περιοδικάρχες, μεταφραστές, διπλωμάτες, δικτυωμένοι διαπλοκογνωριμιστές, υπουργοποιημένοι διανοητές ή ακαδημαϊκοί. Πολλοί. Όλοι. Πόσο άστοχος, λοιπόν, είναι ο τίτλος «Η Ελληνική Ποίηση», όταν πρόκειται για συσσώρευση οπισθίων επιφανών θώκων, και όχι συλλογή γραφτών μετά από εξαντλητικά επίπονη και ενδελεχή ενασχόληση με τα γραφόμενα (τα εκδιδόμενα, έστω) των ανθρώπων ενός τόπου, που τα έφερε ο διάολος να μπλέξουν με το μολύβι. Και για να καμωθώ κατάτι τολμηρότερος: είμαι βέβαιος ότι και οι προηγούμενοι τόμοι κάπως έτσι συγκροτήθηκαν. Συνόψισαν πατάρια καφενείων και πάσης φύσεως θωκόκυκλους. Όσο, όμως, κι αν κατανοώ τον κ. Αϊναλή, όπως και τον καθένα που ορέγεται επιφανείς θώκους δια δημοσίευσης σε χαρτί που, ταυτόχρονα, πιστεύει (και προτρέπει προς την κατεύθυνση αυτή) πως πρέπει να απορριφθεί εις αποθέτη (τι διχασμός!), η αξιολόγηση των καταγγελτικών φωνών της διαπλοκής ως μεμψίμοιρων με εξεγείρει. Όπως, λοιπόν, για τον κ. Αϊναλή (που συνεκφέρει το πετάχτε τα και το θα συνεχίσω να δημοσιεύω σε αυτά) είναι υποχρέωση του καλλιτέχνη να οργανωθεί σε συναντήσεις με πλήθος ομοτέχνων του, πράγμα που για μένα μόνο σε μια φωτεινή, ήσσονος, πιθανότατα, κύρους εστία, όπως αυτές που περιγράφει στο κείμενό του, μπορεί να οδηγήσει, έτσι και για μένα είναι υποχρέωση του καλλιτέχνη που απορρίπτει τους σημερινούς ΤΡΟΠΟΥΣ κατάληψης των θώκων (αλλά έχει αποδεχθεί την υπόσταση των θώκων καθαυτών στην ανθρώπινη κοινωνικότητα ως αυτονόητη) να τους κατακεραυνώνει μέχρις υπερβολής από κάθε ελεύθερο βήμα (πράγμα που για τον κ. Αϊναλή είναι μεμψιμοιρία). Γούστα είναι αυτά. Μέχρις, λοιπόν, την κοινωνία (την ανθολογία, τη μελοποίηση, το σχολικό εγχειρίδιο) που θα φθάνει στον ποιητή από το ποίημα και ουχί αντιστρόφως, ας δοθεί η χάρη, κ. Αϊναλή, σε εμάς τους μεμψίμοιρους, να βρίζουμε κατά την ουαλδική ρήση. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/25/%ce%9f_%ce%9c%ce%95%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%a3_%ce%9f%ce%a1%ce%91%ce%a3%ce%95%ce%a9%ce%a3_%ce%a6%ce%a5%ce%9b%ce%91%ce%9a%ce%91%ce%a3 Soul for poetry: Ο ΜΕΣΤΟΣ ΟΡΑΣΕΩΣ ΦΥΛΑΚΑΣ 2010-01-26T06:20:00-05:00 2010-01-26T06:20:00-05:00
Έχουν περάσει δυο χρόνια, εάν καλώς ενθυμούμαι, από τη σκέψη και την έξαψη που μου δημιούργησε η εκπομπή της κ. Τσουκαλά «Έχει Γούστο» στην κρατική τηλεόραση. Ήταν η παγκόσμια ημέρα της Ποιήσεως και καλεσμένοι της γνωστής παρουσιάστριας ήταν οι κ. Γιάννης Κοντός και Αντώνης Φωστιέρης. Σε δεδομένη στιγμή της συζητήσεως, η κ. Τσουκαλά ρωτούσε επιμόνως τον κ. Κοντό περί της χρησιμότητος της Ποιήσεως, όχι «για εσάς τους ποιητές» αλλά, προφανώς, για κείνους που δεν είναι ποιητές. «Τι χρησιμότητα έχει ένα λουλούδι;», αντέτεινε ο κ. Κοντός. Και η κ. Τσουκαλά απάντησε: «Το λουλούδι προΰπάρχει. Δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα». Για τις όποιες αποκλίσεις από τις ακριβείς εκφράσεις ζητώ προκαταβολικώς συγγνώμη, καθότι, ευάλωτος στην απάτη της, αποτείνομαι αποκλειστικώς στη μνήμη, τούτη την ώρα των επερχόμενων αράδων.

To ζήτημα της παρήχησης με έχει πολυαπασχολήσει. Ο φθόγγος που επιμένει τοποθετείται συνήθως μέσα σε λέξεις που εκφέρονται. Όμως οι λέξεις που εκφέρονται έχουν κουραστεί, γιατί δεν υπάρχει κοινό να μην τις ακούει από εκείνους που στερούνται την αίσθηση. Γιʼ αυτό κι εγώ αναζητώ ένα ποίημα μεστό παρηχήσεων, με τους επιμένοντες φθόγγους να λιάζονται μέσα σε λέξεις που παραλείπονται, εξίσου, όμως, υποχρεωτικές με τις λέξεις που εκφέρονται. Προκειμένου να πετύχω το μονόδρομο προς τον υπαινιγμό, εντός του οποίου κρύβονται οι λέξεις-αντηχεία των εκφερομένων, πρέπει να δεχθώ ότι διαθέτω την αίσθηση. Μόνο αν διαθέτω την αίσθηση μπορώ να ενισχύσω την ένταση των λέξεων που εκφέρω, χρησιμοποιώντας τις παρηχήσεις τους με λέξεις που δεν εκφέρω, αλλά εννοώ. Δέχομαι ότι διαθέτω την αίσθηση σημαίνει πως εννοώ λέξεις που, ώσπου να τις εννοήσω, έχουν μέσα στα στήθη των ανθρώπων υπόσταση γνώριμου ρίγους, αναγόμενου στη φυσική ροπή στρέψης προς τον ήλιο (δέχομαι τον ήλιο, επομένως, σημαίνει δέχομαι τον ηλιοτροπισμό). Κείνον που αποφάσισε τις αναστομώσεις της ομορφιάς μέσα στους ιστούς του Ωραίου δεν τον γνωρίζω-είμαι, βέβαιος, όμως, πως, αν υπάρχει, αυτός αποφάσισε την έλξη της ομορφιάς ως αποτύπωμα κύματος θαλάσσης, τουτʼ έστιν ως φαινόμενο με αδελφά αποτελέσματα, αλλʼ ουδέποτε όμοια. Όταν με κυριεύει ο φόβος της εκπεμπόμενης ασυναρτησίας (ή, τελοσπάντων, της αντιαισθητικής χασμωδίας), συχνά επιστρατεύω παράδειγμα. Καθώς, λοιπόν, ο πατέρας (ή η μάνα) παρακολουθεί το φιλμ, μπορεί να ταραχθεί από μια φαινομενικά απλή απεικόνιση του γνώριμου (μόνο η καρδούλα του σκηνοθέτη ξέρει την αγωνία αυτής της απλότητας). Όταν επιστρέψει στο σπίτι, η μάνα (ή ο πατέρας) ενδέχεται να προσφέρει ένα άγγιγμα απαλό στα μαλλιά του παιδιού της (πού ξεφύτρωσε ένα άγγιγμα που ως το ποίημα ήταν ξεχασμένο;). Όσο η ανθρωπότητα γίνεται σοφότερη, εκτιμά ολοένα και περισσότερο τέτοια ισχνά στην όψη αλλά ποιοτικώς και αθροιστικώς σωτήρια νεύματα. Δε με πιστεύετε; Ρωτήστε τις ασφαλιστικές εταιρείες, να μάθετε πώς μεταλλάσσεται το συμφέρον, όταν το ίδιο διαπιστώνει ότι βάλλεται από την αντίληψη του εαυτού του. Μπορεί να φαντάξει επικερδής η υποχώρηση σε αυτό που εισπνέεται ή σε κείνο που καταπίνεται, ώσπου το ανυποχώρητο να αποδειχθεί επικερδέστερο. Αυτό, λοιπόν, κάνει η ποίηση: υπαινίσσεται, μέσα σε δευτερόλεπτα, μέσα σε κλάσματα, αν χρειαστεί, των πιο ανεπαίσθητων δευτερολέπτων, το χάδι στο παιδικό κεφάλι. Του χορταριού τη βρώση. Την παύση του ψεκασμού του χορταριού με βιοκτόνα, ώσπου χορτάρι πια να μη μοιάζει (αν δεν ακούστηκε το αύριο της παρήχησης, παρακαλώ σας να ακουσθεί ο συνειρμός). Μη λησμονούμε ότι η ανθρωπιά, ως μέγεθος καταγόμενο από τον μύθο, έχει πολλές μονάδες μέτρησης: το φιλί, την αγκαλιά, το δάκρυ, τη βροχή, τη μητέρα του Ηρακλή, την Περσεφόνη-πόσοι θα έτρωγαν καννίβαλοι τη γη δίχως της ποίησης τʼ αμόνι; Προς Θεού, δεν εννοώ ανθρώπους. Οι άνθρωποι δημιουργούν φυλακές για τους εαυτούς τους-δεν μπορούν να σπάσουν την αλήθεια περισσότερο. Η ποίηση δημιουργεί μια κόλαση, στα καζάνια της οποίας βασανίζει συμπεριφορές-γιατί για την ποίηση, όλοι οι άνθρωποι είναι αθώοι.

Σφυριά-σφυριά στο αμόνι της ποίησης, η ανθρωπιά συντηρείται και ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό της. Γίνεται βρέφος ανθρώπου, που, μέσα από την κούνια, δάχτυλο ανθρώπου σφίγγει. Η ποίηση ορίζει τον εαυτό της σʼ αυτή την τάση της χειρός: ανάπτυξη επιφωνήματος, ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου, αντήχηση ανθρωπιάς εξ υπαινικτικής παρήχησης φθόγγων υφάλμυρου ύδατος. Μπορεί, πράγματι, αρχικώς, να φαίνονται σημάδια στο χαρτί, χρώματα στο πανί, φωνές στην οθόνη (ενοχλεί, φαίνεται, την εποχή ο τρόπος που στεκόμαστε όρθιοι), αλλά σκεφτείτε: τι επίδραση ασκεί στις οικογένειες, στις απελπισίες, στις ασχήμιες η ζύμωση με την υποτιμημένη παρήχηση του υπαινιγμού που απλώνει από το νόημα το χέρι; Ποιο καθήκον χτίζεται από τα υλικά έστω και της στιγμιαίας έκδυσης της αλλοτρίωσης; Τι πίεση ασκεί στην εκτροπή και τη λήθη το σύμβολο του καλύτερου εαυτού; Τίνι τρόπω ο πολιτισμός απηχεί το περιεχόμενό του στα σπήλαια των ανθρώπινων κοινωνιών; Πόσο εκκωφαντικά πιο άνθρωποι περιφερόμαστε ανάμεσα στους ανθρώπους χάρη στη σκοτεινή δύναμη του μύθου; Γιατί η ποίηση είναι ο ήρωας που χρειαζόμαστε. Ο ήρωας που αξίζουμε. Ο μεστός οράσεως φύλακας. Ο Σκοτεινός Ιππότης. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/25/%ce%95%ce%9d%ce%91_%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%a3%ce%9f_%ce%9a%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%9c%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%a3 Soul for poetry: ΕΝΑ ΜΑΤΣΟ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ 2010-01-26T06:14:00-05:00 2010-01-26T06:14:00-05:00 Η σκέξαψη του στιγμιότυπου έχει μια γοητεία. Η σημερινή εκκινά από το φιλμ «Good Will Hunting», το οποίο προβλήθηκε στην Ελλάδα υπό το μεταφρασμένο τίτλο «Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ», δεδομένου ότι Γουίλ Χάντινγκ ήταν το όνομα του ήρωος της ταινίας. Ο μεταφραστής του τίτλου αυτού, έχοντας δει, προφανώς, την ταινία, θεώρησε σωστό να αποφύγει μια κυριολεκτικότερη μετάφραση-«Καλό κυνήγι πεπρωμένου»-διατί κατάλαβε ότι στον τίτλο περιέχεται το όνομα του ήρωος. Σωστός. Ο αβάπτιστος γνώσης τίτλος δεν αφορά σε κανέναν όταν δεν περιέχει όνομα.

Φθάνω αισίως στο στιγμιότυπο. Ο ήρωας του φιλμ καταφέρνει σε κάποιο πλάνο και εντυπωσιάζει καλλίγραμμη χαμογελούσα νεαρά, η οποία και προτείνει την εκ του σύνεγγυς συνάντηση προς καφεποσία. «Ναι», της απαντά ο ήρως, «να βρεθούμε καμιά μέρα να φάμε ένα μάτσο καραμέλες». «Τι εννοείς;», ρωτά έκπληκτη η νεαρά. «Αν το καλοσκεφτείς», αποκρίνεται ο ήρως, «είναι εξίσου αυθαίρετο με το να πιούμε καφέ».

Από το διαστημόπλοιό μου-το οποίο, δυστυχώς, δεν έχει κουνουπιέρα-διϋπνίζομαι συχνάκις σε σχολικές αίθουσες. Την τελευταία φορά που με ήλξε η πρασινάδα του θρανίου, ξάπλωσα σε κάτι κόλλες εξεταστικής περιόδου και, μάλιστα, στο μάθημα της λογοτεχνίας. Το θέμα, ομολογώ, ήταν κάπως περίεργο, αν και, κρατώντας αποκλειστικώς την ουσία του, ίσως καταλήξουμε στο ότι, πάντοτε, είναι υποκριτικά ίδιο. Το παραθέτω:

ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ (50 Μ.Χ.)

Ζωγράφος και ποιητής, δρομεύς και δισκοβόλος
σαν Ενδυμίων έμορφος, ο Ιάνθης Αντωνίου.
Από οικογένειαν φίλην της Συναγωγής.

«Η τιμιότερες μου μέρες είνʼ εκείνες
που την αισθητικήν αναζήτησιν αφίνω,
που εγκαταλείπω τον ωραίο και σκληρόν ελληνισμό,
με την κυρίαρχη προσήλωσι
σε τέλεια καμωμένα και φθαρτά άσπρα μέλη.
Και γένομαι αυτός που θα ήθελα
πάντα να μένω˙ των Εβραίων, των ιερών Εβραίων, ο υιός.»

Ένθερμη λίαν η δήλωσίς του. «Πάντα
να μένω των Εβραίων, των ιερών Εβραίων-»

Όμως δεν έμενε τοιούτος διόλου.
Ο Ηδονισμός κʼ η Τέχνη της Αλεξανδρείας
αφοσιωμένο τους παιδί τον είχαν.

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ


Γράψτε τις σκέψεις σας για το ποίημα.

Ας δούμε, τώρα, τα τρία γραφτά που είδα (στον ύπνο μου, πάντα, ο ασυνείδητος)-κι αν βρούμε τον ήρωά μας μες σʼ αυτά, ακόμη καλύτερα.

Ο πρώτος μαθητής έγραφε: «Το ποίημα μιλά για τον όμορφο Ιάνθη Αντωνίου, γνωστό σε μας από την ιστορία για τις επιδόσεις του στον αθλητισμό και τις τέχνες. Η καταπίεση των Εβραίων στην καταγωγή γονιών του οδήγησε τον κ. Αντωνίου σε κραιπάλες με οίνο και ιερόδουλες, ώσπου η αυτοκτονία του να αποτελέσει την τραγική κατάληξη της σατανικής του πορείας στην ακολασία. Με το ποίημα αυτό, ο ποιητής υποδεικνύει τον ορθό δρόμο προς την αρετή και τη χριστιανοσύνη, δίδαγμα εκλιπόν, πλην ουσιωδέστατο για τη σημερινή νεολαία του έκλυτου βίου, της αλκοόλης, της αήθειας και της επίφασης κοινωνικότητος στο φέισμπουκ».

Ο δεύτερος μαθητής έγραφε: «Στο πρόσωπο του Ιάνθη Αντωνίου και σʼ ένα μετρίως αναλυτικό ψευδοϊστορικό πλαίσιο, ο ποιητής εκφράζει την πηγαία ροπή της καλλιτεχνικής φύσης προς την ανάλογη έκφραση. Παραλλήλως, θίγεται το ζήτημα των διχασμών που προκύπτουν ως συνέπειες ενασχολήσεων Σπουδαίων και Μεγάλων (όπως ο αθλητισμός ή η τέχνη) εξαιτίας οικογενειακών ή ευρύτερα κοινωνικών αντιθέσεων. Τελικά, παρά την προσπάθεια του πρωταγωνιστή του ποιήματος να συμβιβαστεί με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του αυστηρού εβραϊκού περίγυρου, εκείνος μένει μοιραία πιστός στον Ηδονισμό και τον Ελληνισμό, έννοιες εξέχουσες στο καβαφικό έργο, σχετιζόμενες με την ένταση του τρόπου ζωής, την αυθεντική δημιουργία και την προσήλωση στην ελληνική παιδεία και κληρονομιά».

Ο τρίτος μαθητής έγραφε: «Η σκηνοθεσία του Καβάφη διαπερνά κυρίαρχη τους στίχους του ποιήματος, στερούμενη, όμως, το συγκλονισμό άλλων πονημάτων του. Το θέμα του είναι μάλλον σαφές: ο σχιζοειδής ψυχισμός του υποκειμένου, όταν αυτό υποβάλλεται σε συγκρούσεις «δέοντος» (κοινωνικώς η οικογενειακώς εκπορευόμενου) και «θέλω» (εκ φύσεως εκπορευόμενου). Η αφήγησή του κινείται σε δύο επίπεδα: στην αρχή και το τέλος του ποιήματος ομιλεί ο ποιητής, ως πληροφοριοδότης και ως φορέας του κεκτημένου αληθείας αντιστοίχως. Μεσούντος του ποιήματος, γινόμαστε κοινωνοί του διχασμού, δια στόματος του πρωταγωνιστή. Η στρατηγική του Καβάφη να «βγαίνει», τρόπον τινά, έξω από το ποίημα, εκφέροντας την αλήθεια ως ποιητής-θεός, ακολουθείται σε πολλά ποιήματά του, δίχως να είναι πάντοτε το ίδιο επιτυχημένη. Στο ποίημα «Περιμένοντας τους βαρβάρους» η ποιητική κάθαρση έρχεται στον τελευταίο στίχο: «Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις». Στον «Ηγεμόνα εκ δυτικής Λιβύης», η αποκάλυψη γίνεται πριν το τέλος: «Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε». Η ίδια τακτική ακολουθείται και εδώ: «Όμως δεν έμενε τοιούτος διόλου». Σʼ αυτά τα ποιήματα, οι τελευταίοι στίχοι αφιερώνονται στο να εξηγηθεί η «ποιητική αποκάλυψη». Αντίθετα, η έξοδος στο «Περιμένοντας τους βαρβάρους» (όπως και στην «Ιθάκη») έρχεται στο τέλος με διάθεση στοχαστική, όχι ως «πληροφορία» επί της αναπτυχθείσας υποθέσως. Αυτή η στρατηγική νομίζω πως είναι πιότερο επιτυχημένη, καθιστώντας, μεταξύ άλλων, πιο «έγκυρη» την αυθεντία του ποιητή, ο οποίος δεν ανατρέπει την πραγματικότητα μʼ ένα γεγονός που μόνο ο ίδιος ξέρει (ο Ιάνθης Αντωνίου δεν έμενε τοιούτος διόλου ή ο Ηγεμών εκ δυτικής Λιβύης δεν ήταν βαθύς στις σκέψεις αλλά προσποιείτο) αλλά με μία καθαρτική, στοχαστική, αποφθεγματική ρήση που κινητοποιεί τον αναγνώστη.

Οι σημειώσεις του καθηγητού είχαν ενδιαφέρον: για τον μεν πρώτο, διαγραφή δια κόκκινης γραμμής των γραφoμένων, βαθμός υπό της βάσης. Για τον δεύτερο, άριστα και εύγε. Για τον τρίτο, βαθμός υπό της βάσης μετά «δε γράφουμε στο πρώτο πρόσωπο», «δεν αναλύεις αρκετά», «δε μας ενδιαφέρουν οι προσωπικές σου απόψεις» και «πολλές εκτός θέματος αναφορές».

Μέσα στον ασυνείδητο ύπνο μου, νομίζω πως, σε γενικές γραμμές, οι μαθητές είναι πάντοτε αυτοί οι τρεις: ο ασυντόνιστος, ο διαβασμένος και ο ευφυής. Ο ασυντόνιστος και ο διαβασμένος είναι όψεις του ίδιου νομίσματος: αν ο ασυντόνιστος είχε διαβάσει, θα έγραφε σαν τον διαβασμένο. Ο ευφυής είναι άλλης κοπής και, κατά τας ενοράσεις της νυχτός μου, δαιμονοποιείται συστηματικά. Ο λόγος της δαιμονοποίησής του είναι η αδυναμία του να αποδεχθεί το κομμάτι της διδακτικής της λογοτεχνίας, το οποίο τρέφεται από τον πλακούντα της απανταχού εκπαίδευσης: τη συμμόρφωση (η επαναστατικότητα με την ευφυΐα συνδέονται κατά τρόπο στατιστικώς σημαντικό). Να το πω αλλιώς. Όταν η ποίηση εξετάζεται στη σχολική αίθουσα, εξετάζεται παράλληλα με την ικανότητα του μαθητή να υπακούει στους νόμους (αναπαραγωγή των στην παράδοση υπογραμμισμένων ψευδοϊστορικών πλαισίων του καβαφικού έργου, απαλοιφή της κρίσης, αυθεντία του ποιητή και του δασκάλου, υποχρεωτική χρήση του τρίτου προσώπου στο δοκιμιακό λόγο, επίπληξη και της νύξης ακόμη της δημιουργικής φαντασίας). Βαθμούς δε λαμβάνει κανείς για την έμπνευση, την πρωτοτυπία και την τεκμηρίωση της προσωπικής του θέσης, αλλά για την πειθήνια αναπαραγωγή.

Είναι, άραγε, δυνατόν να προτιμάς τη στοχαστική σκηνοθεσία από την εξ υποθέσεως ανατροπή και να μεταφράζεις «ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ»; Είναι δυνατόν να σε συγκινεί η ποίηση και να λες σε μια γυναίκα «πάμε για καφέ;» Είναι δυνατόν νʼ ακούς το δάσκαλο να αναγιγνώσκει την παράδοση περί ψευδοϊστορικών πλαισίων από το «βοήθημα» και να προτείνεις την παύση της διδασκαλίας της ποίησης;

Αφού δεν μπορείτε τις πιπίλες, φτύστε τις καραμέλες. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/25/%ce%97_%ce%94%ce%99%ce%91%ce%a7%ce%95%ce%99%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%97_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9f%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%9b%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%9a%ce%97%ce%a3_%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%94%ce%95%ce%a3%ce%9c%ce%95%ce%a5%ce%a3%ce%97%ce%a3 Soul for poetry: Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗΣ 2010-01-26T06:04:00-05:00 2010-01-26T06:04:00-05:00
…αρχίζουν και τα άτομα να υιοθετούν
την ηθική των κρατών…(1)

Aναλογιζόμενος κανείς τα περί της ανθρώπινης δραστηριότητας, εύκολα φρίττει: εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, πόλεμοι, δουλεία, τρίτος κόσμος, διαφθορά, ρατσισμός, κοινωνικοί αποκλεισμοί, περιβαλλοντικός βιασμός… η λίστα των αυτονόητα παραλόγων και συγκοινωνούντων δεν έχει τέλος. Στο τεράστιο γιατί που διογκώνεται από την ανατροφοδοτούμενη βαρβαρότητα, αντιγράφω μιαν ερμηνεία απώτατου προσανατολισμού από την «Κοινωνιοβιολογία» του E.O. Wilson (2) :

…H H ανθρωπολογική βιβλιογραφία βρίθει κοινωνιών με εμφανείς αναποτελεσματικότητες και ακόμη και παθολογικής φύσης ελαττώματα-εντούτοις αντέχουν. Η κοινωνία των σκλάβων της Τζαμάικας ήταν αναντίρρητα παθολογική με βάση τους ηθικούς κανόνες της πολιτισμένης ζωής, και την περιέγραψε με εξαιρετικό τρόπο ο Orlando Paterson (1967): «Αυτό που τη διέκρινε είναι η εκπληκτική παραμέληση και διαστρέβλωση σχεδόν κάθε βασικής προϋπόθεσης της φυσιολογικής ανθρώπινης διαβίωσης. Ήταν μια κοινωνία στην οποία οι πιο «τέλειοι ακόλαστοι» σε όλη την περιοχή ήταν οι κληρικοί˙ στην οποία αφέντες και σκλάβοι περιφρονούσαν το θεσμό του γάμου˙ στην οποία η οικογένεια ήταν αδιανόητη για τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού και η πολυγαμία ο κανόνας˙ στην οποία η εκπαίδευση θεωρούταν απόλυτο χάσιμο χρόνου και οι δάσκαλοι αποφεύγονταν σαν την πανώλη˙ στην οποία το νομικό σύστημα συνειδητά αποτελούσε παρωδία όπως και οτιδήποτε θα μπορούσε να αποκληθεί δικαιοσύνη και στην οποία όλες οι μορφές ευγένειας, τέχνης, λαϊκών παραδόσεων είτε απουσίαζαν είτε βρίσκονταν σε πλήρη αποδιοργάνωση. Από το σύστημα ωφελούνταν μόνο λίγοι λευκοί, οι οποίοι μονοπωλούσαν σχεδόν όλη τη γόνιμη γη στο νησί. Και αυτοί, αμέσως μόλις απέκτησαν περιουσίες, εγκατέλειψαν τη γη, την οποία η παραγωγή του δικού τους πλούτου είχε κάνει ανυπόφορη, για τις ανέσεις της μητέρας πατρίδας. Εντούτοις, αυτός ο Χομπσιανός κόσμος διήρκησε επί περίπου δύο αιώνες. Ο πληθυσμός πολλαπλασιάστηκε και η οικονομία ανθούσε.

Πώς μπορεί να διατηρείται μια τέτοια ποικιλομορφία της κοινωνικής δομής; Η εξήγηση μπορεί να βρίσκεται στην έλλειψη ανταγωνισμού από άλλα είδη, με αποτέλεσμα αυτό που οι βιολόγοι ονομάζουν οικολογική αποδέσμευση. Κατά τα τελευταία δέκα χιλιάδες χρόνια ή και περισσότερο, ο άνθρωπος υπήρξε συνολικά τόσο πετυχημένος ως προς την κυριαρχία στο περιβάλλον του, ώστε σχεδόν οποιοσδήποτε πολιτισμός μπορεί να επιτύχει για λίγο, αρκεί να έχει ένα μέσο βαθμό εσωτερικής συνέπειας και να μην αποκλείει τελείως την αναπαραγωγή. Κανένα είδος μυρμηγκιού ή τερμίτη δεν απολαμβάνει αυτή την ελευθερία. Η ελάχιστη αναποτελεσματικότητα στην κατασκευή της φωλιάς, στην ανάπτυξη οσμών ίχνους ή στην πραγματοποίηση γαμήλιων πτήσεων θα μπορούσε να οδηγήσει στη γρήγορη εξάλειψη του είδους εξαιτίας της θήρευσης και του ανταγωνισμού από άλλα κοινωνικά έντομα. Σε ελάχιστα μικρότερο βαθμό, το ίδιο ισχύει για τα κοινωνικά σαρκοφάγα και τα πρωτεύοντα. Εν συντομία, τα ζωικά είδη τείνουν να είναι ασφυκτικά διευθετημένα στο οικοσύστημα, με ελάχιστο χώρο για πειραματισμό ή παιχνίδι. Ο άνθρωπος έχει παροδικά αποδράσει από τον περιορισμό του διαειδικού ανταγωνισμού. Παρόλο που οι πολιτισμοί αντικαθιστούν ο ένας τον άλλο, η διαδικασία είναι πολύ λιγότερο αποτελεσματική από το διαειδικό ανταγωνισμό στην ελάττωση της διακύμανσης…


Η οικολογική αποδέσμευση, λοιπόν, ευνοεί τη διακύμανση. Ο πληθυσμός μπορεί να αυξάνεται και η οικονομία να ανθεί μέσα στο χάος του αμοραλισμού και της διαφθοράς, μιας και ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει το διαειδικό ανταγωνισμό που άλλα είδη αντιμετωπίζουν, ώστε τα κοινωνικά του μορφώματα να διαμορφώνονται υπό την (άμεση τουλάχιστον) πίεση της εξαφάνισης του είδους. Επισημαίνοντας ως ενδιαφέρουσα την απώτατη αυτή ερμηνεία, ας προχωρήσουμε σε μια εγγύτερη της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα του σήμερα.

Πανθομολογουμένως, ο πολιτικός βίος της σημερινής Ελλάδας μετεωρίζεται ανάμεσα στον πόλο της διαχειριστικής αναποτελεσματικότητας και εκείνον της διαφθοράς. Οι πόλοι τούτοι είναι βαθιά εμπεδωμένοι ως καθοριστικοί της κατάστασης από το σύνολο του πληθυσμού, το οποίο, φερόμενο ως ανήμπορο να αντιδράσει, απαξιώνει τα πολιτικά πρόσωπα και αδιαφορεί για την εκλογική διαδικασία, αντιμετωπίζοντας το δικαίωμα της ψήφου ως προς ανταλλαγή αγαθό. Η διαφάνεια, η αξιοκρατία, η δικαιοσύνη κι όλες οι έννοιες-σημαίες των πύρινων πολιτικών λόγων στις αντιαισθητικές συγκεντρώσεις του πιθηκισμού και τις τηλεοπτικές παραστάσεις της υποκρισίας εξαντλούνται προεκλογικώς, δεδομένου ότι στην καθημερινή πρακτική σοδομίζονται κατά τρόπο απροκάλυπτα αισχρό.

Από την άλλη πλευρά, δε χρειάζεται να είναι πτυχιούχος της Κοινωνιολογίας κανείς προκειμένου να διαπιστώσει τη σαφή ένταση της ανάγκης του πολίτη για κάθαρση και αποτελεσματικότητα. Η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος, η άθλια δημόσια διοίκηση, η σήψη του συστήματος υγείας, η καταβαράθρωση της παιδείας στην ατζέντα των προτεραιοτήτων, η οικολογικά αδιάφορη ανάπτυξη, το μικροκομματικό συμφέρον, η αδρανής αγορά εργασίας κι όλα τα συναφή φαινόμενα τον ταλαιπωρούν, τον εξαντλούν, τον οργίζουν κι ενίοτε-ας μη φοβόμαστε τις λέξεις-τον σκοτώνουν. Ο πολίτης που διαπραγματεύεται την ψήφο του για να προσποριστεί οφέλη και αναπτύσσει σκοτεινές δεξιότητες προκειμένου να επιβιώσει μες στην ατμόσφαιρα της σαρκοφάγου ανομίας και διαφθοράς είναι ο ίδιος με τον πολίτη που δυσφορεί εξαιτίας της παρακμής κι ορέγεται την άρση της. Η πληθυσμιακώς ευρεία δυσφορία, ωστόσο, δε μετουσιώνεται σε κίνηση προς άρση της παθολογίας. Η συντηρητικότητα της ανακυκλούμενης αναμέτρησης στην κάλπη-κορυφαία στιγμή του δημοκρατικού πολιτεύματος-εντυπωσιάζει. Τις πταίει;

Αναζητώντας τα αίτια της απόσβεσης της λαϊκής αγανάκτησης, αξίζει κανείς να αναρωτηθεί περί του τρόπου διεκδίκησης της εξουσίας από τον επίδοξο διαχειριστή των κοινών. Ο βουλευτικός ή υπουργικός θώκος στην Ελλάδα του σήμερα μπορεί να διεκδικηθεί με ένα και μόνο τρόπο: δια εντάξεως σε ήδη υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, τα οποία είναι εσωστρεφή και ιεραρχικά δομημένα. Ο έχων πολιτικές φιλοδοξίες, λοιπόν, άλλον τρόπο να τις εκπληρώσει δεν έχει, από τα να παρεισφρύσει σε κάποια κομματική πυραμίδα, να συμμετάσχει στο εσωτερικό πρωτάθλημα της ανάδειξης του προβεβλημένου-κορυφαίου στελέχους με όποια μέσα (θεμιτά ή αθέμιτα) διαθέτει και, εφόσον επιτύχει, να διεκδικήσει την ψήφο των συμπολιτών του. Η διαδικασία αυτή ρυθμίζεται από πληθώρα παραμέτρων: την κομματική πειθαρχία, τη σχέση με τους κύκλους του κεφαλαίου και της ενημέρωσης (που είναι, ταυτόχρονα, και κύκλοι χρηματοδότησης και προβολής των προεκλογικών εκστρατειών), τις εξ αίματος ή εκ συμφέροντος συγγένειες, την ικανότητα του συμμαχείν και ελίσσεσθαι. Καθίσταται, κατά συνέπεια, σαφές, ότι ακόμη και εκείνος που θεωρητικά θα ξεκινούσε την πολιτική του σταδιοδρομία με τις άριστες των προθέσεων, κατόπιν τέτοιας γυμναστικής ισορροπιών, άσκησης αποσιώπησης και συμφιλίωσης με κύκλους του τύπου και του χρήματος, έχει απωλέσει τα πλείστα της αυτονομίας του, προκειμένου να λειτουργήσει κατά τρόπο συμβατό της ενδοκομματικής ατμόσφαιρας.

Απορώ με το ότι τούτο δεν είναι ξεκάθαρο: πως ο πολίτης της σύγχρονης Ελλάδας δεν επιλέγει στις εκλογές μεταξύ υποψηφίων διαχειριστών των κοινών που τον έπεισαν με τις θέσεις και την κοινωνική τους παρουσία, αλλά μεταξύ στελεχών οργανισμών, τα οποία πέτυχαν να διακριθούν μέσα σʼ ένα εσωστρεφές, διεφθαρμένο και εξαρτημένο σύστημα: το κόμμα. Το κόμμα της αποσιώπησης, της ατιμωρησίας, των πελατειακών σχέσεων, των ύποπτων αποδοχών, της εσωτερικής πειθαρχίας, του νεποτισμού, της εξάρτησης από τα μέσα προβολής, της καπηλείας των ιστορικών βιωμάτων. Το κόμμα της σύγχρονης Ελλάδας είναι ένα. Προσωπικώς το απορρίπτω μαζί με το κομματοκεντρικό σύστημα εκλογής.

Σε ό,τι με αφορά, θα προτιμούσα ένα προσωποκεντρικό σύστημα εκλογής διαχειριστών. Αδυνατώ να το περιγράψω στη λεπτομέρειά του, όμως έχω την ενστικτώδη βεβαιότητα πως θα ʼταν από κάθε άποψη καλύτερο από την κβαντισμένη, πενιχρή, ενστικτώδη επιλογή «μπλε ή πράσινοι», «Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι», «Ολυμπιακοί ή Παναθηναϊκοί».

Γνωρίζω πως ο ισχυρισμός μου ηχεί γραφικός, όμως αυτό δε με σταματά από το να τον πραγματοποιήσω. Το θάρρος το λαμβάνω αναλογιζόμενος τους απανταχού στρατιώτες: ποιος στρατιώτης (επιτιθέμενος ή αμυνόμενος, αδιάφορο) θέλει πραγματικά να σκοτώσει ή να σκοτωθεί στο πεδίο της μάχης; Ποια οικογένεια θέλει να στείλει το παιδί της στην αιματοχυσία; Πώς είναι δυνατόν το σύνολο του πληθυσμού των ανθρώπων να απεχθάνεται τον πόλεμο κι όμως οι πόλεμοι να εξακολουθούν; Κάποια στιγμή, στον πολιτισμένο, τουλάχιστον, δημοκρατικό κόσμο, πρέπει να στραφούμε κατά των ομογενοποιημένων αποφάσεων της κλίκας, αναδεικνύοντας το πρόσωπο. Καμιά μηχανή συμβιβασμένης εσωστρέφειας δεν μπορεί να δώσει λύσεις, απλούστατα διότι δε διαθέτει πρόσωπα, αλλά γρανάζια.

Κλείνω παρέχοντας μιαν απαραίτητη εξήγηση. Ξεκίνησα το παρόν κείμενο μιλώντας για την οικολογική αποδέσμευση ως προνόμιο του Homo sapiens στο επίπεδο του κοινωνικού «παιχνιδίσματος». Τούτο έπραξα επί σκοπού. Νομίζω ότι ο εξ αποδεσμεύσεως επιτρεπόμενος κοινωνικός πειραματισμός οφείλει, επιτέλους, να στραφεί κατά της αρχής λειτουργίας της μηχανής: να διαπιστώσει σε βάθος τον τρόπο περιστροφής γύρω απʼ την ίδια εξυπηρέτηση και να αποστραφεί τον αυτοματισμό της, αυξάνοντας τις πληθυσμιακές μονάδες προσωπικότητας. Η συνείδηση της αδυναμίας μέσα στη μάζα δεν αρκεί για τη διεύρυνση των επιλογών του πολίτη με τον ίδιο τρόπο που η δημιουργική σκέψη δεν αρκεί για μια δημιουργική κοινωνία.

1.Παναγιωτόπουλος Ι.Μ., 1989. Η Ηθική Του Συμφέροντος Και Άλλα Παράλληλα Κείμενα, εκδόσεις Φιλιππότη
2. Wilson E.O., 1975. Κοινωνιοβιολογία: Η Νέα Σύνθεση, εκδόσεις Σύναλμα ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/25/%ce%9f_%ce%91%ce%a1%ce%98%ce%9f%ce%a5%ce%a1%ce%9f%ce%a3_%ce%94%ce%99%ce%91%ce%a6%ce%97%ce%9c%ce%99%ce%96%ce%95%ce%99_%ce%a6%ce%99%ce%9b%ce%a4%ce%a1%ce%91_%ce%a5%ce%94%ce%91%ce%a4%ce%9f%ce%a3 Soul for poetry: Ο ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΙ ΦΙΛΤΡΑ ΥΔΑΤΟΣ 2010-01-26T05:58:00-05:00 2010-01-26T05:58:00-05:00
Eίσαι νέος και θέλεις να γράψεις- ούτε ο πρώτος είσαι ούτε ο τελευταίος. Ένας εύκολος τρόπος να υλοποιήσεις την επιθυμία σου είναι επί μιας νεόδμητης, ολοπρωτότυπης εικόνας. Κοιτάς γύρω σου. Τι βλέπεις; Πολυκατοικίες, αυτοκίνητα, σύρματα, πουλιά, πεζοδρόμια, ταχύτητα. Αίφνης, μια όμορφη γυναίκα σκύβει να πιάσει το πορτοκάλι που γλίστρησε από τη χαρτοσακούλα της αγκαλιάς της. Η εικόνα σε κεραυνοβολεί. Δεν είσαι τυχαίος, έχεις ταλέντο. Μπορεί να είσαι κι ο Ρεμπώ και να το διαισθάνεσαι μόνο εσύ (να μην το μάθουν κι άλλοι;). Σηκώνεις το μολύβι σου βαρύ μες στο βαρύ ενθουσιασμό σου:

Καθώς έσκυβες το πορτοκάλι σου να πιάσεις
Έκρυψα τη δίψα μου
Στον αποχυμωτή σου

Tρεις στίχοι δεν κάνουν ποίημα, σκέφτεσαι. Όχι ότι χρειάζονται πολλοί περισσότεροι, οι μεγάλες, άλλωστε, εκτάσεις των λέξεων κουράζουν και απωθούν. Με την αγραμματοσύνη, τον αναλφαβητισμό και τη νευρωνική νωθρότητα δε σκοπεύεις να τα βάλεις (όχι ότι δεν μπορείς)… θέλεις, απλώς, να κάνεις εντύπωση, όπως, ακριβώς, κάνεις σκονάκια ή κάνεις φάση. Αποφασίζεις να κάνεις κάτι το πορτοκάλι. Το πορτοκάλι, συλλογίζεσαι, μπορεί να σε βοηθήσει να χτίσεις μια μικροεπέκταση από πάνω, να μεταφέρεις απʼ τα κάτω ένα ή δύο υπνοδωμάτια, μήπως και, αλλάζοντας τη διαρρύθμιση, φανεί η σαλονάρα. Πιάνεις το μυστρί, βαρύ κι αυτό σαν το μολύβι:


Με γυαλιά ηλίου
Έτρωγα το φρούτο μου
Κοιτάζοντας στα μάτια το χυμό.
Εσύ περαστική
Κρατώντας στα χέρια σου
Τη γεύση του στόματος μου
Σα να ταράχθηκες απʼ τη συνάντηση.
Σε μάτιασα.
Καθώς έσκυβες το πορτοκάλι σου να πιάσεις
Έκρυψα τη δίψα μου
Στον αποχυμωτή σου.
Όταν αποφασίσεις να με πιεις
Θέλω να είναι Αύγουστος
Και να ʼναι μεσημέρι.
Αν δεν ιδρώσεις
Δε θα με καταλάβεις.

Μικρό, ολιγόστιχο, ολίγο ρυθμικό, ούτʼ ένα τέταρτο, το κόστος του, της ώρας, για μια έξαψη της εφηβικής ταλαντούχου στιγμής. Αλλά είπαμε: δεν είσαι τυχαίος. Το ʼχεις εύκολο το χαριτωμένο, το ολιγόστιχο, το ολίγο ρυθμικό, που μια κάποια εντύπωση την κάνει. Κι αν δεν την κάνει, δεν πειράζει: δε σʼ ενδιαφέρει ο αναγνώστης, εσύ έχεις την ποίηση μέσα σου, το διαισθάνεσαι, το νιώθεις, σου το ʼχουν πει για τις εκθέσεις σου (οι δάσκαλοι) και για τα SMS που στέλνεις (οι γκομενίτσες˙ όχι όλες, οι κουλτουριάρες που ερωτεύονται τους δασκάλους).
Άντε, τώρα, εαυτέ μου, και πώς να σου το πω: πως για διαφημιστής έκανες και κάνεις, αλλά για ποιητής, κι αν έκανες, δεν έμαθες ακόμα σου αν κάνεις. Δεν αντέχεις, πια, να γράφεις επειδή μπορείς. Θες κάποτε να γράψεις κάτι που ʼχει σημασία. Μπορείς; ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2010/01/12/%ce%9a%ce%a5%ce%9a%ce%9b%ce%9f%ce%a6%ce%9f%ce%a1%ce%97%ce%a3%ce%95 Soul for poetry: ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ 2010-01-12T19:13:00-05:00 2010-01-12T19:13:00-05:00

ΚΑΠΟΙΟΣ

Όσοι κάποιοι και να πουν
πως είμαι κάποιος
άσπρη μέρα δε θα δω.
Για να γίνω κάποιος
πρέπει κάποιοι να πουν
που είναι ήδη κάποιοι
(κατά προτίμηση πολλοί)
πως κι εγώ είμαι κάποιος.
Αν μπερδευτούν και πουν
πως κι εγώ κάποιος είμαι
ούτε αυτοί που είναι ήδη κάποιοι
δε θα γίνουν πιστευτοί.
Οι περισσότεροι άνθρωποι
δε θα γίνουν ποτέ κάποιοι.
Μεγάλο πράγμα να ’σαι κάποιος
στο τέλος της πρότασης
όσων ποτέ δε θα γίνουν κάποιοι
αλλά δίχως κάποιους δε ζουν.

ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΣ

Δεν αναζητώ πορεία στο πότε γεννήθηκα
αλλά στο ότι θα πεθάνω.
Περπατώ ξεκάλτσωτος στη βροχή
κολυμπώ χειμωνιάτικα στη θάλασσα
το καλοκαίρι ψαρεύω δαμάσκηνα.
Έρχονται κι άλλα περίεργα
αν κι αύριο είμαι ζωντανός.
Αν είναι παράνοια
η ευγνωμοσύνη μου αυτή
χρεώστε τη στο ζώδιό μου.

ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ

Ύπνος δε μου κολλάει.
Σκέφτομαι την ιδανική θητεία
που μου αρνείται η πατρίδα:
ένας χρόνος σε φυλάκιο του Έβρου
μ’ ένα τετράδιο, ένα μολύβι
ένα σουγιά για να το ξύνω
μια γομολάστιχα να σβήνω.
Εξόδους δε θα χρειαζόμουνα
ας χαρίζονταν στους φαντάρους˙
μόνο άνθρωπος να μη μου απευθυνόταν
άνθρωπος να μην τολμούσε να σαλέψει
μες στην ησυχία μου.

Θα ’χα και περίστροφο
αν έμπαινε ο εχθρός
αν δε μου έβγαινε το ποίημα
αν έβλεπε το ποίημα ο εχθρός
να βγαίνει εκτός συνόρων.

ΜΑΓΙΚΟ ΦΙΛΤΡΟ

Βάζω ασβέστη, σαπούνι, ασημόσκονη
στο πελώριο δοχείο που ξέχασες.
Προσθέτω λάδι, προσθέτω ξύδι
προσθέτω τις σταγόνες του μελιού.
Δεν μπορώ να σταματήσω˙
πώς μπορώ να φύγω από μέσα σου
μ’ εσένα από μέσα μου να λείπεις;
Θέλει φροντίδα το κενό.
Βάζω ασβέστη, σαπούνι, ασημόσκονη
προσθέτω λάδι, προσθέτω ξύδι
προσθέτω τις σταγόνες του μελιού
να φτιάξω το φίλτρο που θα γίνει

το στόμα σου
τα μάτια σου
η φωνή σου.

Βάζω στους απόντες παρουσία.
Αναδεύω και θρηνώ
το δάκρυ που δε θα σ’ αναστήσει.


It's not who I am underneathBut what I doThat defines me
O Christian Bale στο φιλμ Batman Begins ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/12/12/%ce%91%ce%a5%ce%a4%ce%91%ce%a1%ce%95%ce%a3%ce%9a%ce%97_%ce%a3%ce%99%ce%a9%ce%a0%ce%97_In_Print,_Instant_Dive_Ready__n__Willin_ Soul for poetry: ΑΥΤΑΡΕΣΚΗ ΣΙΩΠΗ In Print, Instant Dive Ready 'n' Willin' 2009-12-13T02:27:00-05:00 2009-12-13T02:27:00-05:00 Έρχεται
σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα.



Instant DiveMusic, Vocals, Synthesizer Programming: BasilWords: Dimitris Mouzakis

Undress
All the sunset that you need
Just a concert inbetween
Our body

Feel
Call us nothing we 're alone
Yesterdays are but a foe
Of wanting

Cry
Time insists but never mends
Nights like this must never end
In hoping

Rules of heartbeat, they 're not mine
Just a glimpse of instant dive
Mindless laughter is the sign
Of forsaken words by rhyme

Undress
Follow me I 'm dark and wise
No map tells me otherwise
This truth

Feel
Prophets of before and after
Only aim at youth’s disaster
In rules

Cry
Touching sparks that can’t be told
May not be much but it loads
Our lust

Rules of heartbeat, they 're not mine
Just a glimpse of instant dive
Mindless laughter is the sign
Of forsaken words by rhyme ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/12/04/DRESSED_IN_RED_%ce%89_%ce%a4%ce%91_%ce%94%ce%a9%ce%a1%ce%91_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%a7%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%93%ce%95%ce%9d%ce%9d%ce%a9%ce%9d Soul for poetry: DRESSED IN RED Ή ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2009-12-04T10:59:00-05:00 2009-12-04T10:59:00-05:00










]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/11/30/%ce%a0%ce%a9%ce%a3_%ce%9d%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%9a%ce%9b%ce%95%ce%a8%ce%a9 Soul for poetry: ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΚΛΕΨΩ 2009-11-30T11:39:00-05:00 2009-11-30T11:39:00-05:00
ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΚΛΕΨΩ

Ως ηθοποιός δε θα κατάφερνα
να σταδιοδρομήσω.
Θα με φώναζαν οι σκηνοθέτες
για μια φράση σ’ ένα πλάνο
κι αντί να αρνηθώ
ή να εξευτελιστώ πηγαίνοντας
νερό στ’ αστέρι της ζωής
και της παράστασης
θα ίδρωνα πώς να του την κλέψω.

Πώς να του την κλέψω την παράσταση.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/11/24/%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%95%ce%94%ce%a1%ce%99%ce%91_%ce%9a%ce%99_%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%a1%ce%95%ce%99%ce%95%ce%a3 Soul for poetry: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ 2009-11-24T12:26:00-05:00 2009-11-24T12:26:00-05:00
ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ

Στον Δημήτρη Κασελίμη

Ο ιατρός Ρώμος Ζώης
ο πρωτοπόρος χειρουργός της μεταμόσχευσης
ζώντος εγκεφάλου σε νεκρό κρανίο
βρέθηκε δεκαπενταετής
σε συνέδριο καρδιολογίας
για μεροκάματο. Μετέφερε
στον ώμο εμφιαλωμένα νερά.

Ακούγοντας το γηραιό πρόεδρο
της οργανωτικής επιτροπής
να ομιλεί περί τιμής
για την παρουσία ενός τυχάρπαστου
φιλόδοξου γιατρουδάκου
ο ιατρός Ρώμος Ζώης
δεκαπενταετής
γέλασε τόσο δυνατά
που τα ποντίκια τρελάθηκαν

και βγήκαν ν’ αλωνίσουνε
σε συνέδρια κι εταιρείες.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/11/14/SOMEDAY Soul for poetry: SOMEDAY 2009-11-14T21:41:00-05:00 2009-11-14T21:41:00-05:00

SOMEDAY

Music, Vocals, Arrangement: Basil
Words: Dimitris Mouzakis
Synthesizer programming by Basil

The wind breathes silence
I must interpret
The sun wastes tunes
The sea rejected

Pilgrims of a silenced essence
Bleed a day’s creation
Scandals of Magdalene’s presence
Cry in aggravation

No need to search
A mother’s flesh of truth
The riff will fetch
Unspeakable youth

Talent flourishes
Alone in a room
Kings nourish it
Awaiting its doom

Realms of a corpse’s shell
Drink a day’s creation
Everybody’s hard belief
Forms sacred degradation

Importance is
Magdalene’s broken arrow
A grave of fleas
Avenges my sorrow

Someday...

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/11/09/%ce%9f_%ce%a7%ce%9f%ce%a1%ce%9f%ce%a3_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%95%ce%a0%ce%a4%ce%91_%ce%a4%ce%95%ce%a5%ce%a4%ce%9b%ce%a9%ce%9d Soul for poetry: Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΤΕΥΤΛΩΝ 2009-11-10T05:33:00-05:00 2009-11-10T05:33:00-05:00
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΤΕΥΤΛΩΝ

Γδύσου αργά
γιατί εγώ μασώ τη ζάχαρη
και φθάνω στο κουκούτσι
της κάθε μυρωσκιάς.

Καλά κάνεις και σκιάζεσαι.
Από τη γλώσσα μου
εσύ
δε θα γλιτώσεις. Θα σε υγροποιήσω
μες στο στόμα μου
και πότε θα ρουφώ πότε θα φυσώ
ηδύπνοος που κάνεις μπουρμπουλήθρες
κι αναβράζουσα το στίχο το δικό μου
περιμένεις στο ποτήρι να σε πιει.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/11/04/%ce%a0%ce%a1%ce%a9%ce%99%ce%9d%ce%9f_%ce%9e%ce%a5%ce%a0%ce%9d%ce%97%ce%9c%ce%91 Soul for poetry: ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ 2009-11-05T02:04:00-05:00 2009-11-05T02:04:00-05:00
ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ


Αντί να φορέσω το μαλλί του
ενσωμάτωσα τον αμνό.
Κατόπιν άδειασα το μαξιλάρι μου
απ' τα πούπουλα
κι έβαλα μέσα του λίμνη με πάπιες.

Τα πούπουλα τα πήρα μαζί μου
στη δουλειά.
Δεν άφησα συνάδελφο
να μην τα δείξω.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί.
Ίσως είναι ο τρόπος μου
να προτείνω κάτι καλύτερο
μέσ’ απ’ αυτό που ζούμε.
Ποιος θα τα βάλει με τα πούπουλα
αν δεν του πεις πώς είναι να κοιμάσαι
πάνω στη λίμνη με τις πάπιες;
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/10/31/THIS_IS_IT Soul for poetry: THIS IS IT 2009-11-01T01:41:00-05:00 2009-11-01T01:41:00-05:00
Το είδα. Είδα έναν άνθρωπο να (i)Χορεύει, (ii)Τραγουδάει και (iii)Ζητά αυξημένη ένταση του μπάσου, αναπαράγοντας δια στόματος την παρτιτούρα. Περισσότερα ας μας πει ο Basil:
Through the years I have heard various thoughts concerning this celebrity that everyone had something to say about. The worst opinions came (of course) from people regarded as “intellectuals”. Add “Greek” to the description and what you get is the most illiterate and grotesque social group in the world.

So, let ’s take a look at the facts: Michael Jackson was a singer who had a perfect pitch from the age of 10 (most vocal coaches won’t take you as a student at that age and if you ’re really talented, you might be accepted to join a children’s choir - the harmonic richness and beauty of a children’s choir lies exactly in the fact that children are lousy singers). He could play the piano, the guitar and the drums and has recorded with all of these instruments throughout his career. What ’s most unusual is that he has also written vocal, horn and string arrangements, a job that requires 3 things: paper, pencil and knowledge of how these instruments work. Finally, he has co-produced most of his music, thus leaving his instantly recognizable mark on the sound.
Of course, the most important thing is the songs that he wrote. Some of his greatest hits such as Thriller, Man in the Mirror and more were written by others but most of them were his creations. To say whether these songs are good or not is generally pointless and beyond the purpose of this text. The fact is that he could write songs and these songs seem to have conquered the hearts of millions of people which is rare and worth considering. Also, serious critics with at least some elementary musical education all agree that his music is decent music without any flaws in any aspect of the production. In other words, it is perfect for what it is. Songs where one of the guitarists changes the chord two bars too late (in a studio recording) have gone on sale and gained acclamation as milestones in pop culture. Not Michael Jackson songs.

Another indisputable fact about Michael Jackson’s music is that it sounded different than anything before him and it was very influential to the following generations of musicians. A question that is rather obscure is whether we can call it pioneering. Well, it ’s pop music, it doesn’t employ weird scales or structures or playing techniques. So, for those who appreciate only classical and jazz music, who think of the Beatles as medieval troubadours and that the Pink Floyd albums are merely recordings of factory sounds, I have nothing to say except I ’m scared to meet you. As for the others, why don’t you shut up for once? You ’re exposing your ignorance and it ‘s pathetic.

Since I ’m not an intellectual myself and I don’t really care that much about anything other than music (also women and booze), I am only going to dedicate a few lines to Michael ‘s other talents. So, he was a great dancer, right? I mean, I don’t dance myself, it’ s just not in me but I like watching people dancing whether they are professionals or not. And I can tell that the stuff he did is technically impossible for most human bodies. Dance is an art too so there’s no point in judging it except for the technical part. So maybe Michael was just perfectly skilled for dancing just like he was a perfectly skilled musician but lacked an artistic instinct. I can’t argue about that; it ’s in the eye of the beholder. Oh, and the videos: they cost a fortune but aren’t they just crap like everything else done in Hollywood? If you ’re one of those people who only enjoy European films with poor lighting and no plot, it has to be so. At least on MTV they had the decency not to play anything else for 3 days; maybe because they assume they would be a radio station without Michael Jackson...

I ’m not saying he was unique. People like that are born all the time. Every 50 years, probably less. So there must have been thousands like him throughout the history of the Homo sapiens. Anyway, there are still lots of great musicians alive and some of them young too. Others are even younger and the world hasn’t heard of them yet. Music surely has a long way to go. The essential elements have been discovered and analysed a long time ago but, as Michael has taught us, we can change the little things. I think the music of the 1970s was just great but pop music of the 1980s was a new thing. Not better but fresh. Isn’t it funny that people used to dance long before the invention of the drum kit (you know, fandango and stuff)? Well, in the post-Michael-Jackson era, it’ s fucking hilarious.
Πρόκειται, πράγματι, για αρετή: όταν πρόκειται να εκτιμήσεις κάτι, να το εκτιμάς γι' αυτό που είναι.
They told me a man
Should be faithful
And walk when not able
And fight till the end
But I 'm only... human.

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/10/27/%ce%9f%ce%a8%ce%99%ce%9c%ce%9f%ce%99 Soul for poetry: ΟΨΙΜΟΙ 2009-10-27T17:43:00-04:00 2009-10-27T17:43:00-04:00
ΟΨΙΜΟΙ

Οι έμποροι ναρκωτικών, οι λωποδύτες
οι ψεύτες, οι απατεώνες, οι φονιάδες
οι εγγράβατοι, ανίατοι διοικητές
κι οι όψιμοι κοπροϋποσχεσίτες
περιμένουν τη νύχτα για να πείσουν
πως ο ίσκιος τους σβήνει τις επιφάνειες.

Τρόμος σε ραχοκόκκαλα προβάτων
αυτός ο ισχυρισμός.

Όπως τ’ αντικρίζω χαριτωμένα μάλλινα
να μπεμπεδίζουν μπε και μπε
και να ψηφίζουν
διστάζω να βγω απ’ το λαγούμι μου
προς ενημέρωσή τους:
απλώς δεν έχει φως.

Θα με πάρουν για τρελό.
Κοιμόμαστε τη νύχτα.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/10/26/%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%99%ce%a7%ce%a1%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%a3 Soul for poetry: ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ 2009-10-26T15:20:00-04:00 2009-10-26T15:20:00-04:00
Στη Λυδία
επειδή φοβήθηκε την αλεπού

Δεν μπορώ να πω ότι μεγάλωσα με τον Bergman και τον Tarkovsky. Το αντίθετο, όμως, μπορώ να το πω, καθώς και να το επαυξήσω: έβλεπα τουλάχιστον δις ημερησίως το πρώτο Rocky του Avildsen (στο μεσοδιάστημα στρίμωχνα το Karate Kid του ιδίου), την ημέρα μου, δε, συμπλήρωνα με μυοχαλαρωτικές, αντικαταθλιπτικές ταινίες, όπως το Coming to America με τον Eddie Murphy τον αστείο και τον Arsenio Hall τον αστειότερο. Αργότερα και παραμένοντας προσηλωμένος στο κινηματογραφικό μου παρελθόν πραγματοποίησα μια κάποια στροφή στην ποιότητα, μαθαίνοντας τον Kubrick, τον Jordan, τον Weir και τον Mendes, οι οποίοι με ταξίδεψαν κατάτι μακρύτερα από τη Ζαμούντα και το δρόμο με τις λεύκες, μέρη που στ’ αλήθεια εγώ δεν ξέχασα ποτέ μου.

Με τη βαριά σινεφίλ ιμπρεσσιονιστική κουλτούρα είχα προβλήματα. Θυμάμαι καλά την εποχή που ήταν φοιτητικό must-see η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», μιας και οι αρθρώσεις των φαλάγγων των δαχτύλων μου υπέστησαν ισχυρά καταπόνηση κατά την παρακολούθηση του φιλμ, σε μια πρωτοφανή, αντανακλαστική τους προσπάθεια να υποκαταστήσουν την έλλειψη κίνησης επί της οθόνης, πραγματοποιώντας υπεράνθρωπες κρούσεις συστροφής. Δεν ήξερα τι έφταιγε και, για να είμαι ειλικρινής, ακόμη δεν έχω μάθει.

Προσφάτως πήγα ακόμη μια φορά στον κινηματογράφο, συγκεκριμένως για τον «Αντίχριστο» του Lars von Trier. Οφείλω να πω ότι πήγα με τεταμένες προσδοκίες, δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης σκηνοθέτησε μια από τις λίγες ταινίες που ’τυχε να δω και θεωρώ αριστουργηματικές: το Dogville. Οι τεταμένες προσδοκίες μου, ωστόσο, υπέστησαν απογοητευτική χάλαση, μιας και δεν είδα τίποτε άλλο εκτός από ωραίες εικόνες, ανάμεσα στο θαμπό των εντυπωσιακών φωτογραφιών και το σκοτεινό των ζωντανών ζωγραφικών πινάκων. Η εικαστική ισχύς, όμως, ουδέποτε αποτέλεσε, στα δικά μου μάτια, αριστουργηματική κινηματογράφηση. Το αίτημα της πλοκής και του διαλόγου παραμένει βουλιμικό εντός μου όταν πρόκειται για σινεμά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το αίτημα της μελωδικότητας κατατρώγει απορριπτικά μέσα μου κάθε πειραματική συνήχηση που παραιτείται της μελωδικότητας, όταν πρόκειται για μουσική.

Όταν πρόκειται για άλλες τέχνες (στην ποίηση, τη ζωγραφική και τη φωτογραφία αναφέρομαι), η εικαστική ισχύς συνιστά ικανότατη συνθήκη τέρψης. Η παγωμένη εικόνα μπορεί δυνητικά να διεγείρει τους υποδοχείς της καλλιτεχνικής μου ηδονής πάνω στον καμβά, μέσα στο ποίημα ή επί του φωτογραφικού χαρτιού ακόμη και στην πιο σουρεαλιστική, ασύντακτή της εκδοχή. Από τον κινηματογράφο, όμως, περιμένω αυστηρά και απαιτητικά την απόψυξη της εικόνας: την κίνηση και τη ροή της υπό καθεστώς δυνάμεων συναφείας. Ειδάλλως απογοητεύομαι κι ενίοτε φρίττω. Την ανάγκη μου αυτή την καταθέτω συχνά σε περιπατητικές ομηγύρεις, όπως καταθέτει κανείς το προσωπικό του γούστο. Την οπτική του. Την προτίμηση του οσφρητικού του βλεννογόνου σε συγκεκριμένο άρωμα (ή, αντιστοίχως, την αλλεργική του αντίδραση σε άλλο, συγκεκριμένο εξίσου). Τέτοιες, άλλωστε, εξομολογήσεις, τις πραγματοποιεί κανείς ορμώμενος εκ περιεργείας, προκειμένου να διαπιστώσει αν υπάρχουν κι άλλοι θεατές των ίδιων αφετηριακών σημείων (και πόσο χαίρεται όταν τους βρίσκει!).

Μικρή σημασία έχουν τα παραπάνω. Μεγαλύτερη, ίσως, έχουν τα παρακάτω, τα οποία είναι και κείνα που ’θελα να πω απ’ την αρχή. Δηλώσεις αρεσκείας και απαρέσκειας δικαιούται ο καθείς να πραγματοποιεί από το δικό του μικρό, ιδιόκτητο μετερίζι. Το πράγμα αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν ο τοποθετούμενος επιχειρηματολογεί προς τεκμηρίωση. Στην περίπτωση αυτή εγκατελείπεται το ιδεοτεμάχιο του άκρατου υποκειμενισμού και εισερχόμεθα σε πεδίο δηλώσεων που μπορούν να εξετασθούν με αντικειμενικότερο πρίσμα. Ας δούμε μια τέτοια δήλωση του κυρίου Μάριου Σπηλιόπουλου, ζωγράφου και καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών: Θεωρώ ότι η ταινία του Λαρς Φον Τρίερ ως γραφή, ως φόρμα είναι ένα σύγχρονο αριστούργημα- ειδικά το πρώτο κομμάτι. Ήταν τρομακτική η σύλληψή του να συνδέσει την ερωτική απόλαυση με το πιο ακραίο πράγμα, που είναι ο θάνατος ενός παιδιού. [1]

Αναγιγνώσκοντας την τοποθέτηση του κυρίου Σπηλιόπουλου, θυμήθηκα αντανακλαστικά τον Ελύτη: ...σαν ανάγκη ρομαντική να ηδονισθώ με τον πόνο, συνεπής άλλωστε προς τη χριστιανική μου προέλευση...[2] Θυμήθηκα, επίσης, τη σκέψη μου όταν διάβασα την πρόταση αυτή του Νομπελίστα ποιητή στα «Ανοιχτά Χαρτιά»: αυτονόητο. Η διαλεκτική του πόνου και της ηδονής (και δη της σεξουαλικής) είναι τόσο ανεπτυγμένη μέσα στο χριστιανικό δόγμα και τη χριστιανορθόδοξη, με την πιο ευρεία έννοια, ατμόσφαιρα, γενικότερα, που δε χρειάστηκε να προβληματιστώ δευτερόλεπτο επί της διατύπωσης του Ελύτη. Όχι ότι χρειάζονται βιβλιογραφικές παραπομπές για να επισημάνει κανείς το εξάγωνο ενός αφόρητα κοινού τόπου: ηθική-θρησκεία-πόνος-ηδονή-φύση-ενοχή. Μπορεί, κανείς, να καταφύγει σε κινηματογραφικές: να φέρει, ας πούμε, στο νου του τον Jason Voorhees (στα αλησμόνητα Friday the 13th) κι όλες τις φορές που κατέσφαξε νέους που θώπευαν και θωπεύονταν κατά τα προκαταρκτικά της συνουσίας, αμέριμνοι κι «αμαρτωλοί». Ο Trier, βεβαίως, δεν μπορούσε, ως άλλος Jason, να σκοτώσει τους ηδονιζόμενους γονείς στον πρόλογο του «Αντιχρίστου», διότι θα έπρεπε σε όλη την υπόλοιπη ταινία να ασχολείται με το μωρό τους, εγχείρημα δύσκολο. Σκότωσε, λοιπόν, το μωρό τους και ταλαιπώρησε στην υπόλοιπη ταινία τους γονείς μέχρι κλειτοριδεκτομής και ευνουχισμού (και μια ομιλούσα αλεπού να λέει «το χάος βασιλεύει»).

Δεν ξέρω, λοιπόν, αν πρόκειται για αριστούργημα, είμαι, ωστόσο, σχεδόν, σίγουρος, ότι δεν πρόκειται για αριστούργημα επειδή ένα παιδί πεθαίνει την ώρα που οι γονείς του συνευρίσκονται. Τίποτα το πρωτότυπο δεν υπάρχει σ’ αυτή τη σύλληψη-σύνδεση˙ αρκεί κανείς να παρακολουθήσει ταινίες τρόμου της μοδός για να πειστεί περί του ενοχικού ηδονισμού και του πολυφορεμένου του στοιχείου.

Κλείνω με μια πρόταση άνευ εξηγήσεων. Ίσως να καθιστά κάποιον «κουλτουριάρη» η μανιώδης ενασχόληση με τον κινηματογράφο ή την ποίηση- η ενασχόληση, όμως, με τον «Αντίχριστο» του Trier ή το «Adieu» του Χάρη Βλαβιανού αποτελεί ενασχόληση με τα συγκεκριμένα έργα και δεν καθιστά κανέναν τίποτα. Και ο νοών you know what, που λεν και στο χωριό μου.
[1] Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, φύλλο 7ης Οκτωβρίου 2009
[2] Ελύτης Οδυσσέας, 2004. Ανοιχτά Χαρτιά (6η έκδοση), Ίκαρος Εκδοτική Εταιρεία
Πρώτη δημοσίευση στο Ποιείν που αγαπάμε.

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/29/%ce%a0%ce%a1%ce%9f%ce%a3%ce%95%ce%a5%ce%a7%ce%97 Soul for poetry: ΠΡΟΣΕΥΧΗ 2009-09-29T08:25:00-04:00 2009-09-29T08:25:00-04:00
ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κύριε Ιησού Χριστέ Θεού Υιέ
Σου ζήτησα μια ορχήστρα να συνοδεύω
όλες τις συλλαβές που βγαίνουν από μέσα μου
με τη ζέστα του φρεσκοπαιγμένου βιολιού
όταν ο ήλιος ανεβάζει πυρετό μέσα στα άνθη
όταν η έξαρση της Άνοιξης με χτυπά
σαν αλλεργία της λήθης
κι Εσύ τι μου Δίνεις; Μια βεντάλια.
Μα κι αν εγώ Σου κάνω το χατίρι
και ρεύματα δημιουργήσω πάνω απ’ τον ιδρώτα μου
Νομίζεις πως για μια στιγμή
Κύριε Ιησού Χριστέ Θεού Υιέ
που με Ελέησες με τον συμβιωτικό
ελαιόβιο της ποίησης κορμό
θα πάψει της αποστολής μου η εφίδρωση;
Μόνο με έναν τρόπο, Κύριε, θα στεγνώσω
αν πράγματι η θυσία μου άλλη δεν μπορεί
να είναι από αυτή- μόνο με έναν τρόπο.
Αν η βεντάλια Σου πνεύσει ανέμους
τους στίχους μακριά από το σώμα μου
στα πέρατα του κόσμου
τότε Σου το υπόσχομαι: θα αφυδατωθώ
ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων μου
ρόδο θα γίνω να κοσμεί το αντίτυπο
της γυναίκας που με αγάπησε πολύ.

Του έρωτα θ’ απομείνω
.....................................δεινός σελιδοδείκτης.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/27/DISTURBING_THE_PRIEST Soul for poetry: DISTURBING THE PRIEST 2009-09-27T20:02:00-04:00 2009-09-27T20:02:00-04:00
Bρονταίδοιο μουστωμένο
με καραμελωμένα μύγδαλα γδαρμένο
νύξη σκότους.
Ατμόσφαιρα οσμής αίματος
πυρόστρατα πέη, σταυροί ληστών, σταυροί χρισμένων
βασιλιάδων και δούλων: διακόρευση.
Ο δρόμος του σπέρματος περνά μέσα από θεόρατα
δένδρα και μούχλες υδροθείου.
Μπήγω τα νύχια μου στα σπλάχνα μου και βρίσκω
μόνο στομάχι. Τρόπο ν’ αντέξω όλη την αλήθεια
που κατέχω δεν έχω.
Ούτε να την πω μπορώ, μου διαφεύγει στην πέψη.
Έλκος έχω. Ούτε να συμφιλιωθώ μπορώ.
Γαστρορραγώ όσο αντέχω: ποίηση.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ



Ο πίναξ, χειρ Γεωργίου Καβούνη. ]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/23/%ce%97%ce%9b%ce%99%ce%9f%ce%a6%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%91 Soul for poetry: ΗΛΙΟΦΑΝΤΑ 2009-09-24T05:04:00-04:00 2009-09-24T05:04:00-04:00
Πώς σφυρίζουν έτσι τα χείλια πάνω στις υγρές γλώσσες της νύχτας. Παντού γυναίκες. Τυλίγομαι με τις οσμές τους και τα ηλιοφαντά τους πέπλα, αλλά τα κορμιά τους δεν τα αγγίζω. Δεν είμαι βέβηλος εγώ. Μέσα στο θυμιατό και το λιβάνι κι ένα βαρύ άρωμα των διαμπερών κυτταρικών πόρων αναδιπλασιάζομαι σε αντίγραφα, χύνομαι με ορμή στις έννοιες ερεθισμένος, παραβιάζω όλες τις συνθήκες της ταπεινότητας και των συνόρων. Τι να πω δεν έχω. Ποτέ δεν ήμουν σίγουρος ότι μιλούσα. Θέλω να κατακλύσω όλες τις επιφάνειες, να απλωθώ σαν αχόρταγη θάλασσα σε ηπείρους και βραχονησίδες κι ύστερα, εισχωρώντας στη σκληρή ουσία των μορφών, να ματώσω πάνω στη συνουσία της λεπτομέρειας. Έχω πειστεί ότι δεν υπάρχει περιορισμός στην αναπαρθένευση της ομορφιάς, γι’ αυτό και δε φοβάμαι να μείνω αιώνες σιωπηλός πάνω στο ίδιο ροδοπέταλο, ξεβάφοντας στον ιστό του ό,τι έχει η ράχη μου να δώσει. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ευτυχία- η τύχη αγνοώ πώς θωπεύει τους αχόρταγους, τους αναστενάρηδες της βρώσης και της αφής. Τα χέρια μου δεν τα πολυχρησιμοποιώ, παρά μόνο για να αγκαλιάζομαι. Ο κόσμος λείπει συχνά, αν και αδιαλείπτως παραπονείται. Καθώς τεντώνομαι για να περιβάλλω τον εαυτό μου, πίσω μου βρίσκω μόνο χρόνο. Το παρελθόν είναι ζωντανό μα δε με πληγώνει ως ανάμνηση. Είναι ακίνητο. Το ακίνητο με τραβά να ξαναζήσω, να παραδεχθώ πως πλησιάζει να πεθάνω δε μ’ αφήνει. Αδράνεια της στιγμής το λέω αυτό. Έχω δεθεί τόσο με δευτερόλεπτα που πέρασαν, ώστε να μπορώ να ρυμουλκούμαι σ’ ένα αιφνίδιο χαμόγελο, ακατανόητο στα μάτια των απίστων.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/20/%ce%9c%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%9a%ce%9f%ce%9d%ce%a4%ce%a5%ce%9b%ce%99%ce%91 Soul for poetry: ΜΟΝΟΚΟΝΤΥΛΙΑ 2009-09-20T10:12:00-04:00 2009-09-20T10:12:00-04:00
ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Να λυγίσουν τη μέση τους οι πολυκατοικίες
σε μια φιγούρα ολοστεγώς να με θαλποφορήσουν
να βγάλω το πουκάμισο λευκό με μία κίνηση
να δω πώς είν’ η πλάτη μου στραμμένη προς τον τοίχο
πώς σ’ ένα ερώτημα κρύβονται οι άνθρωποι
όταν απροετοίμαστο με βρίσκει ο ρυθμός.
Δε δύει ίδιος παντού ο ήλιος της ατμόσφαιρας
δεν είναι όλες οι λάμψεις αστέρια τ’ ουρανού
άλλος θέλει το σκύψιμο για νά βρει μιαν αλήθεια
άλλος από μπετό ερεθίζεται να στήνεται σαν πόρνη
που μουρμουρίζει άριστα απ’ το πρωί τη βάρδια
κι ευφραίνεται με το ψεύτικο μυστήριο του κενού.
Όμως δεν καταδέχομαι φούσκες στη φαντασία μου
ποίημα μ’ ανθρωποπρίσματα μονάχα δεν παραστέκει
κι αν επιτρέπεται να σκέφτομαι αλλιώς από το γείτονα
από την έννοια απαγορεύομαι να σκέφτομαι αλλιώς.
Σκέφτομαι ακριβώς όπως η αθωότητα
αν είχε σάρκα και μυαλό για να κατηγορήσει
να σχίσει από το σώμα της τον περιττό της θάνατο
κι από την πρόσκληση του χώματος, στίχοι να πεταχτεί.
Μήπως δεν είμαστε όλοι μας πρόσωπα φυσαλίδων
μήπως δεν αναδύεται ο φόβος απ’ το ύψος μας
μήπως δεν αναπνέουμε αραιό αγέρα της φθοράς
βαρύτητα βραδύγλωσση μήπως δεν εκφωνούμε;
Δίχως την πίστη δύσκολα σώμα θα με πιστέψει
μέσα στα πέλματα σπάζουνε οι κοφτεροί καθρέφτες
και το βάδισμα βραχνό ματώνει στο δέρμα εύκολα
κι η μύτη τα ρουθούνια και τη στάση μας υγραίνει
μην και λίγο δυνατότερα μιλήσουμε
μην και τολμήσουμε στο σπίτι μας να μπούνε
τα παπούτσια μας
μην και τολμήσουμε ξεκάλτσωτοι να παίξουμε
όπου φυτρώνουνε λουλούδια: στην αυλή.
Ο κήπος είναι το πιάτο που λαμβάνει την τροφή μου.
O κήπος είναι το πιάτο που λαμβάνει την τροφή μου
κι αν χίλια περιστέρια λιώσω στο βραστήρα της Ποιήσεως
γάλα πιο καθαρότερο δε θά βρω να ταΐσω
από το αίμα της μετάληψης αγέννητων στομάτων.
Το χέρι που ο άνθρωπος τινάζει απ’ τον ώμο του
δεν είναι χέρι ημίνεκρου ζητιάνου της γωνίας
είναι του πόνου χέρι, αυτό του Τρίτου πόνου
που μέλλει τον πλανήτη να τινάξει από τον κόσμο.
Όση γης που βρήκαμε, είναι μετεωρίτης
μονάχη της πορεύεται στα σιωπηλά της άστρα
κι ούτε που έχει ανάγκη τον ήλιο του φωτός.
Δεν είναι που θα σβήσουν τα λουλούδια από το χώμα της
δεν είναι που οι νεκροί θα μείνουν για πάντα μόνοι
δεν είναι που τα φρούτα θα σαπίσουνε στα δένδρα
αφήνοντας στο έδαφος λιμοκτονούντες μύκητες
κωφάλαλα ουρλιαχτά βρεφών που αμβλωθήκαν
είναι που κάθε σύμπαν ζει μες στη σιωπή
κι όπως και να προκύψει, την ασπάζεται.
Να ψάξεις Θεό να φταίει, καμιά σημασία τότε
κανείς Θεός δεν είναι παρών στις πράξεις του
το όραμα που είδαμε δεν ήτανε αποκάλυψη
ήταν δικαιολογία. Κι αν επαναλαμβάνεται
η ίδια προφητεία στη σπηλιά του ερημίτη
είναι γιατί κι ο τελευταίος τρελός εξωγήινος
ξέρει πότε θα λήξει το παιχνίδι της ασχήμιας
αρκεί να χρονομετρά την αντοχή της λαίλαπας
την ώρα που μ’ υπομονή σαρώνει σου την ύπαρξη.
Λάβε μικροσκόπιο για όλους τους πλανήτες
και εστιάσου στο δικό σου για να δεις
πως είσαι αβοήθητο γρανάζι μηχανής
πώς κάποιες απ’ τις ορέξεις σου μαθαίνεις να σωπαίνουν
κι ύστερα, βαθησύχαστος, κοιμάσαι «απλώς μεγάλωσα».
Τα λόγια της μιας νιότης σου σκοτώνουνε τον κόσμο.
Ξύπνα τον εφιάλτη στ’ όνειρο της πρώτης ηλικίας.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/17/[%ce%a0%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%a4%ce%a3%ce%99%ce%91__%ce%97_%ce%93%ce%9b%ce%a5%ce%9a%ce%9f%ce%9b%ce%9f%ce%93%ce%91] Soul for poetry: [ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ 'Η ΓΛΥΚΟΛΟΓΑ] 2009-09-18T01:45:00-04:00 2009-09-18T01:45:00-04:00

Ο παρθενώνας να βρει μια θέση
Στα ιμαλάια
Με τον χρυσό της αμερικάνικης τράπεζας να
Φτιάξουμε παπούτσια ή γλυκόλογα
Σε μια σπιθαμιαία γη να τα θάψουμε όλα.
Άλμπατρος βγαίνουν απ’ το χώμα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/16/%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%91_%ce%98%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a4%ce%9f_%ce%96%ce%a9%ce%97 Soul for poetry: ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ ΖΩΗ 2009-09-17T06:38:00-04:00 2009-09-17T06:38:00-04:00
ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ ΖΩΗ

Όταν πεθάνω
να με θάψετε εκεί.
Σ’ αυτό το μέρος δε θα ξαναπάω
εν ζωή
εικοσιένα εγώ κι εκείνη δεκαεννιά
κι ολόγιομος ο έρωτας.

Όχι, δεν πιστεύω στη μετά θάνατο ζωή.
Μονάχα όταν πεθάνω
το νεκρό μου κορμί
να θάψετε στο σώμα της
το βράδυ μιας Δευτέρας που ’ταν πρώτη.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/15/%ce%9a%ce%9f%ce%a1%ce%a9%ce%9d%ce%91%ce%93%ce%a1%ce%91%ce%9c%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91 Soul for poetry: ΚΟΡΩΝΑΓΡΑΜΜΑΤΑ 2009-09-16T01:33:00-04:00 2009-09-16T01:33:00-04:00

Λεπτομέρειες στο ΠΟΙΕΙΝ. Τραγουδάκι εδώ. Το ποίημα σε νότες.


]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/11/%ce%95%ce%a5%ce%95%ce%a1%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%97_%ce%a3%ce%a5%ce%9c%ce%a6%ce%a9%ce%9d%ce%99%ce%91 Soul for poetry: ΕΥΕΡΑΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ 2009-09-12T01:35:00-04:00 2009-09-12T01:35:00-04:00
ΕΥΕΡΑΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Οι άνθρωποι, συγκεντρωμένοι στην πλατεία
εκλιπαρούσαν το συνθέτη
να βγει, έστω για λίγο, στο μπαλκόνι.
Ό,τι είχε τελειώσει
η πέμπτη συμφωνία (η σπουδαιότερη)
κι εκείνος, ευθύς, έτρεξε στον καθρέφτη
να κοιτάξει αν, στ’ αλήθεια, οφείλει
ένα νεύμα στους ανθρώπους.
Από τότε που κουφάθηκε
διαρκώς απολογείται στο στομάχι του

ο νάρκισσος

και με αυτό αντιλαμβάνεται
τον αχό συγκεντρωμένων.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/10/%ce%9f_%ce%99%ce%a0%ce%a0%ce%9f%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%91%ce%a3%ce%a6%ce%91%ce%9b%ce%a4%ce%9f%ce%a5 Soul for poetry: Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ 2009-09-11T05:22:00-04:00 2009-09-11T05:22:00-04:00

Λοιπόν, έφαγα τρελή φλασιά. Πρέπει να 'τανε δευτέρα δημοτικού ή τρίτη, αν θυμάμαι σωστά. Θυμάμαι όμως, έστω και αμυδρά, τα πρόσωπα που συμμετείχαν. Άκου, θα λιώσεις. Πρέπει να καθόμασταν μαζί, αλλά επειδή μιλάγαμε, μας είχαν αλλάξει θέση. Μας βάλανε με κοπέλες γι’ αυτό το λόγο (...) Εσύ καθόσουν με την πρώτη που ανέφερα και γω με την άλλη. Πρόσεξε, μπας και θυμηθείς. Ήμασταν γωνία δεξιά πίσω πίσω και τα θρανία μας κανάνε "γάμα". Εσείς βλέπατε την τάξη απ' το πλάι και μεις κανονικά (απορώ τι μας είχαν αλλάξει, πάλι δίπλα ήμασταν). Λοιπόν, ήταν της μόδας (θα το 'χαμε δει σε καμιά διαφήμιση τότε) ένα μπουφάν που 'χε στο στήθος λαμπάκια που αναβοσβήνανε -με κουμπί;- και ήταν το μπουφάν του ΚΙΤ. Σκας εσύ μια μέρα καμαρωτός καμαρωτός με ένα τέτοιο μπουφάν, γκρι ανοικτό ή κίτρινο, δε θυμάμαι ακριβώς. Άκου τώρα το στόρι: μαζεύεις τα 2 θηλυκά και κάτι άλλους τυρόπιτες και λες «πάμε έξω να δείτε τι κάνει το μπουφάν. Άμα κάνουμε κύκλο και πιαστούμε χέρι χέρι θα πετάξουμε». Μαλάκα, το θυμάμαι τέζα αυτό. Κλαίω. Κάνεις κύκλο λοιπόν, πάταγες κουμπιά, τράβαγες λουριά, ανάβανε τα λαμπάκια, αλλά, όπως ήταν λογικό, παπάρια πετάξατε και έλεγες διάφορα μετά, ότι δε λειτούργησε σωστά κτλ. Αυτά σε γενικές γραμμές. Για να μαζέψεις τα μουνάκια.

*Το μήνυμα αυτό μού εστάλη στο facebook από έναν παλαιό μου συμμαθητή και δημοσιεύεται στο πλαίσιο της αηδιαστικής αυτοπροβολής. Ακόμα κλαίω από τα γέλια.

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/09/02/%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%a9%ce%a1_%ce%a4%ce%91%ce%9e%ce%99%ce%94%ce%99%ce%9f%ce%a5 Soul for poetry: ΜΕΝΤΩΡ ΤΑΞΙΔΙΟΥ 2009-09-03T01:12:00-04:00 2009-09-03T01:12:00-04:00
ΜΕΝΤΩΡ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

Κάποιες νύχτες κοιμάμαι ανήσυχος
για να ξυπνήσω σ’ ένα λευκό, θαμπό
δωμάτιο με τηλέφωνο. Μα το τηλέφωνο αυτό
δε χτυπάει πάντα. Όταν χτυπάει σύντονο
(λες και ξέρει πώς ακούω) μια φωνή
ανυπόμονα με ρωτά για τ’ όνειρό μου.
Αφηγούμαι.

Η φωνή με ακούει προσεχτικά
(λες και ξέρει πώς μιλώ) κι ύστερα
με επαινεί σα να ’τανε δική μου:
να είσαι περήφανος για κείνον που τραβάει
............................................το αυτί σου

το όνειρο του ονειροπόλου
αξίζει να μαρτυρηθεί.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/08/31/%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9d%ce%95%ce%a1%ce%91 Soul for poetry: ΑΠΟΝΕΡΑ 2009-08-31T22:05:00-04:00 2009-08-31T22:05:00-04:00
ΑΠΟΝΕΡΑ

Να 'μαι και παιδάκι μικρό
μόλις έμαθα να κολυμπώ και χαίρομαι
δηλαδή βλέπω το φως
να εισχωρεί στην περιβάλλουσα επίπλευση
ως το σημείο που πατώνω
πασαλείβοντάς με εμπύρετο στιγμιαία
όσο χρειάζεται να βράσει γύρω μου
η θάλασσα
ν’ αναδυθούν διαφανείς μπουρμπουλήθρες
και να σκάσουν ελευθερώνοντας αρώματα
που μια γοργόνα χαμογελαστή
κρύβει πίσω από τ’ αυτί της
και διατάζει: «μικρό παιδάκι ταξιδιάρικο
κολύμπα άφοβα στον κόσμο σου
πήγαινε με θάρρος από κει που γράφεις».

Η μητέρα μου ανησυχεί. Με φωνάζει
να επιστρέψω γιατί ξανοίχτηκα πολύ
κι ίσως με πνίξουν τα απόνερα του πλοίου
που στο λιμάνι πάει να δέσει.
Το λαστιχάκι όμως
το επιδέξια στα δάχτυλα κρυμμένο
γίνεται σφεντόνα
τεντώνει τη στιγμή ως το βαπόρι
κι εκείνο κλυδωνίζεται επικίνδυνα
γιατί τα βότσαλα αντανακλούν
σκοπίμως τύφλωση. Μα η μητέρα
δεν καθησυχάζεται με τίποτα.

Κι όπως τα απόνερα το πνίγουν αντιστρόφως
το δύσμοιρο το πλοίο που πλέχθηκε
στις αισθήσεις μου
όπως αντισφαιρίζεται ο ήλιος
στα σπλάχνα που ελέγχουν οι αδένες
της θερμότητας
η μητέρα αναφωνεί:

« Μαζέψτε το παιδί
είναι καταραμένο! »
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/08/27/%ce%91%ce%99%ce%93%ce%a5%ce%a0%ce%a4%ce%99%ce%9f%ce%99 Soul for poetry: ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ 2009-08-27T21:44:00-04:00 2009-08-27T21:44:00-04:00
ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ

Θα τους δείξω εγώ τι θα πει
αυτοσχέδια χειροβομβίδα˙
με βάλαν να πολεμήσω στα μετόπισθεν;
Εγώ θα τρέξω εμπρός να ξεχωρίσω˙
καταντικρύ του αποσπάσματος
να ασπαστώ.

Μια και δυο στην πρώτη γραμμή
σφαίρες τρυπούν το μέτωπό μου
βλήματα το στήθος μου
ώσπου ολάκερο να στραγγίξει
το αίμα μου ο Θεός
να το αλέιψει σε χόρτα και κοχλιούς
να βγουν έξω και αυτοί
σα να έβρεξαν τρόπο τα καβούκια.

Κι όπως θα είμαι λαβωμένος
και αήττητος
όπως θα συνεχίζω την πορεία μου
απτόητος
θα απορήσουν τόσο οι οχτροί
που το κακό τους θα σκίσει στα δύο
τη θάλασσά τους για κιβούρι
κι άσ’ τους να προχωρούν
στην καταδίωξη.

Άσε τους νεκρούς να προχωρούν.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/08/24/%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%97_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%97... Soul for poetry: ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ... 2009-08-25T00:44:00-04:00 2009-08-25T00:44:00-04:00 And you can't touch me, 'cause I'm untouchable
And I know you hate it, and you can't take it
You 'll never break me, 'cause I'm unbreakable

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/06/03/%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%9f_%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%9f%ce%9a%ce%91%ce%99%ce%a1%ce%99... Soul for poetry: ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ... 2009-06-03T09:55:00-04:00 2009-06-03T09:55:00-04:00
ΕΛΙΑ Η ΑΙΩΝΟΒΙΑ

Ένα ποίημα δεν είναι άλλο
από βολβός
μετρούν κλωνιά, μετρούν καρπούς
μετρούν τα φύλλα οι γεωπόνοι
μα εσύ μονάχα ξες καλά
πώς φύτρωσε η ελιά η αιωνόβια.

Όταν απότομα ο βολβός
αποσχίστηκε απ’ τη σάρκα σου
ιδέα δεν είχες πώς να του φερθείς.

Χίλιες φορές τον φύτεψες
και χίλιες φορές τον είδες ν’ αναπτύσσεται
μηλιά, ροδακινιά, ασφάκα, λαδανιά
τόσα δένδρα, τόσοι θάμνοι, απόπειρες
εκβλάστησης μιας έμπνευσης που γύρευες
μα που στη γεύση ουδέποτε
σου ήταν αρκετή.

Κι όταν χείλη μετά
σε ζάρωσε η τελειομανία
όταν όλα σου τα φρούτα αποξηράθηκαν
και στέγνωσαν οι χυμοί από ουσία
έλαβες το βολβό σου και περπάτησες
ως τα σκουπίδια˙ τον πέταξες
και πήγες σπίτι σου στ’ αποκαΐδια
να πεθάνεις.

Κι εκεί
στη χωματερή
οι αρτηρίες έπηξαν στις πέτρες
καταβολάδες σάλεψαν στα σωθικά του κήπου
κι εν μέσω σκουπιδιών εφύτρωσε τρανή

η ελιά η αιωνόβια.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ


Waiting for something that is never comin'...

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/05/30/%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%a1%ce%91%ce%a4%ce%a3%ce%91%ce%94%ce%91 Soul for poetry: ΑΣΤΡΑΤΣΑΔΑ 2009-05-31T04:39:00-04:00 2009-05-31T04:39:00-04:00
Είμαστε πολλοί˙
Το βλέπω γι’ αστρατσάδα
Ξάπλα στο χόρτο

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/05/29/%ce%a4%ce%91%ce%9e%ce%99%ce%94%ce%99 Soul for poetry: ΤΑΞΙΔΙ 2009-05-29T17:58:00-04:00 2009-05-29T17:58:00-04:00
Πάμε ταξίδι;
Σφάλισε γερά πόρτες
Και παράθυρα

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ


]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/05/27/%ce%a9%ce%a3_%ce%a4%ce%97_%ce%93%ce%a5%ce%9c%ce%9d%ce%99%ce%91_%ce%a3%ce%9f%ce%a5 Soul for poetry: ΩΣ ΤΗ ΓΥΜΝΙΑ ΣΟΥ 2009-05-28T05:06:00-04:00 2009-05-28T05:06:00-04:00
Όσο χορεύειςΤα πέπλα σου θα μετρώΩς τη γύμνια σου
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/05/26/%ce%a0%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%a9%ce%a4%ce%a1%ce%97%ce%a3%ce%97 Soul for poetry: ΠΡΩΤΕΡΩΤΡΗΣΗ 2009-05-27T02:51:00-04:00 2009-05-27T02:51:00-04:00 ΧειλορροούσαΜπαρουτοκαπνισμένηΠρωτερώτρηση
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/05/21/%ce%95%ce%9d%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%a1%ce%99%ce%a4%ce%a3%ce%99_%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%99%ce%93%ce%95%ce%99_%ce%a4%ce%97_%ce%92%ce%a1%ce%a5%ce%a3%ce%97 Soul for poetry: ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗ ΒΡΥΣΗ 2009-05-22T02:36:00-04:00 2009-05-22T02:36:00-04:00
ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗ ΒΡΥΣΗ

Ένα κορίτσι ανοίγει τη βρύση
για να πιει νερό. Κι όπως
ετοιμάζεται να σκύψει
ενώνω τα χέρια μου
σχηματίζοντας κάτω από το τρεχούμενο
νερό
τη λιμνούλα που χρειάζονται
τα ξαναμμένα χείλη της.

Όμως το κορίτσι κολακεύεται
κι αντί να ξεδιψάσει από τα χέρια μου
δαγκώνει δυνατά το πρώτο δάχτυλο
που βρίσκει μπροστά της. Η βρύση
τότε σταματά τη δροσερή ροή της
και το αίμα μου σωρεύεται
στη φούχτα μου
πανέτοιμο για τη μετάληψή της.

Κι όπως είναι ανέτοιμο
το κορίτσι για τέτοια κολακεία
ρουφά ίσα μια γουλιά
κι αμέσως φτύνει στο νιπτήρα
την αγάπη μου. Τότε το αίμα μου
παύει αναντίστρεπτα την τρομερή ροή του
και λιμνάζει αμετανόητο στη φούχτα μου
αναλλοίωτο για εκείνη που κάποτε
θα ’ρθεί να πιει.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/05/19/%ce%a3%ce%a6%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%9d%ce%91 Soul for poetry: ΣΦΕΝΤΟΝΑ 2009-05-19T17:53:00-04:00 2009-05-19T17:53:00-04:00
ΣΦΕΝΤΟΝΑ

Τραβάς το λάστιχο προς το πρόσωπό σου
κι αφήνοντας, πλήττεις.
Εύκολο, αλλά χρειάζεται σημάδι.

Τραβώντας ανάποδα δυσκολεύεσαι.
Όχι ότι χρειάζεται σημάδι
για να βρεις στόχο˙ απλώς
με εσένα στο στόχαστρο
πώς θα βρεις πέτρα να πονέσει;

Μίλα στην πέτρα.
Αν θελήσει να σε μάθει
θα επιστρέφει στο κεφάλι σου
όπως κι αν ρίξεις.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ



]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/05/17/%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%9c%ce%a5%ce%98%ce%99 Soul for poetry: ΠΑΡΑΜΥΘΙ 2009-05-17T21:18:00-04:00 2009-05-17T21:18:00-04:00

Είναι δυνατόν η σύνθεση ενός 23χρονου στρουμφοειδούς Νορβηγού, καβαλάρη της καλάμου του τετάρτου δημοσιότητος, να υπερβαίνει σε αισθητική διεισδυτικότητα τη σύνθεση του συναγωνιζόμενού του Sir Andrew Lloyd Weber; Του Sir Andrew Lloyd Weber; Του Sir Andrew Lloyd Weber;

Είναι. Τούτο, βεβαίως –ας μην απατώμεθα– κοινοποιήθηκε και εμπεδώθηκε πληθυσμιακώς στην αρένα της ευτέλειας, της έκπτωσης και της φθήνιας: τη Eurovision. Η αναφορά και μόνο στον κατάπτυστο θεσμό μολύνει το παρόν ιστολόγιο. Την τολμώ, ωστόσο, καθότι φέτος συμμετείχε και ο Sir Andrew Lloyd Weber. Ο Sir Andrew Lloyd Weber. Ο Sir Andrew Lloyd Weber. Το γεγονός αυτό αγιάζει την ανάρτηση, ξορκίζει το κακό του υποπολιτισμικού ρεύματος και νομιμοποιεί την ενασχόληση με το ζήτημα.

Εξ αφορμής της νίκης του πιτσιρικά, θα ’λεγα «άντε και στα ποιητικά μας». Η Ελλάς, όμως, έδωσε το δωδεκάρι στον Sir Andrew Lloyd Weber. Στον Sir Andrew Lloyd Weber. Στον Sir Andrew Lloyd Weber. Η Ελλάς φέτος είχε επιτροπή (οπότε περιττεύει η ευχή).

]]> http://www.patrasblogs.gr/Soul_for_poetry/2009/05/15/%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%98%ce%95%ce%9c%ce%91 Soul for poetry: ΠΑΡΑΘΕΜΑ 2009-05-15T16:02:00-04:00 2009-05-15T16:02:00-04:00 -
Ο εχθρός του φίλου μουδεν είναι αναγκαστικάεχθρός μου. Όμως το βδέλυγμα το βλέπουν όλοι. Update1: Επαφιέμεθα στις επιδόσεις του βδελύγματος για τη διεύρυνση των οριζόντων της αηδίας. Η διαστολή μιας έννοιας είναι αξιοποιήσιμη ποιητικά. Update2: Το βδέλυγμα αγνοεί ότι η γραφή δεν υποκαθιστά τις συνήθεις στρατηγικές θεραπείας (καψάκια ζελατίνης, ελιξήρια, γέλες, εναιωρήματα και λοιπές φαρμακοτεχνικές μορφές), αλλά αποφεύγουμε να του το πούμε. Αδυνατούμε, εκ παραλλήλου, να του συνταγογραφήσουμε τα δέοντα. Έπρεπε να 'μασταν γιατροί. Update3:ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣΤον καφέ του έπινε νεςΤαξίδευε στις ΣυρακούσεςΣτο σπίτι του άκουγε φωνές Κι ήτανε όλες μούσεςΧαμέ έφτυνε συχνά, ένιωθε αηδίαΕκ των υστέρων αντιλήφθηκε την παρανομία. Update4:Το βδέλυγμα είναι δάσκαλος. Έκτος από τα Αϊκίντο, Τάι Τσι, Σουιμπούκαν και Σότοκαν, αναμόρφωσε την έννοια του φιλολογικού ψευδωνύμου. Τα βιογραφικά του μέλλοντος θα έχουν ως εξής: ο χ... ψ... ζ... ω... κ... (χ, ψ, ζ, ω, κ: ονόματα), φιλολογικά :) ψευδώνυμα του (...) γεννήθηκε ... - ]]>