Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Μετά την προσαγωγή του εκφωνητή του Πολυτεχνείου Δημήτρη Παπαχρήστου και το σημερινό "ράντισμα με χημικά" της ζωντανής Ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης Μανώλη Γλέζου, o tragedian για πρώτη φορά στην Ελλάδα προτείνει ανοιχτά και απενοχοποιημένα στον υπουργό ΠΡΟΠΟ κ. Χρυσοχοΐδη τον επόμενο - σημειολογικά ενδιαφέρων - στόχο του ΜΠΑΤΣΟΚ, τον κ. Μίκη Θεοδωράκη.
Δια τον συγκεκριμένον κομμουνιστήν μουσικοσυνθέτη προτείνουμε φάλαγγα στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας (παλαιά ΕΣΑ - νυν ΥΠΠΟ). Εάν ο χώρος δεν είναι διαθέσιμος, διατίθενται τα κλειδιά της ταράτσας παρακείμενης πολυκατοικίας επίσης επί της ιδίας οδού, όπου και διατηρώ οικία εκ των φοιτητικών μου χρόνων. Εξοντώνοντας τους δύο υπερήλικες άχρηστους γέροντες, μπορούν να εξοικονομηθούν αρκετές χιλιάδες Ευρώ και να επιτευχθεί η πραγματική σύγκλιση.
Είναι τραγικό... (υπερβολικά τραγικό όμως)
.
.
.
Υ.Γ. Υπάρχει και τρίτος υπερήλικας, αλλά εκεί χρειάζεται ασημένια σφαίρα και σταυρός. Φωτογραφία δεν βάζω που να γαμιέστε...
Διαβάστε περισσότερα...
Περισσότερα... »
(Ο Νιόνιος υπογράφει το αυτόγραφο του 10χρονου Νικόλα)...... Το μουσικό μενού της βραδυάς περιελάμβανε "ταπάνταόλα" του Νιόνιου και δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο. Ο Ορέστης στα keyboard έδωσε την ηλεκτρονική ανάγνωση (πολύ της μόδας τώρα τελευταία) των κλασσικών πλέον κομματιών του δημιουργού, ενώ όλη γενικά η νεανική (ολιγομελής και χωρίς drummer ωστόσο) μπάντα απέδωσε εξαιρετικά. Δεν έλλειψαν βέβαια και στιγμές αμηχανίας από πλευράς τροβαδούρου, όταν στην προσπάθειά του να ξεκινήσει την παράσταση σχεδόν δεν ακουγόταν από τις φωνές των θαμώνων που προφανώς ταυτίστηκαν απόλυτα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του μπουζουκομάγαζου χαχανίζοντας διαρκώς και μιλώντας μεγαλοφώνως. Κατά την αποχώρησή μου και κατευθυνόμενος προς το ταπεινό μας αυτοκινητάκι δεν μπορούσα να μην παρατηρήσω τα πολυτελή παρκαρισμένα οχήματα στην είσοδο ενός ιδρύματος κάποτε προορισμένου για την περίθαλψη των αδυνάτων και απόρων. Το εν λόγω κτήριο ανήκε και ανήκει σε ιδιώτη με μια λεπτομέρεια: Ανακατασκευάστηκε ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ με χρήματα της "Πάτρα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006, δηλαδή με δημόσιο χρήμα!!! Πως κατάντησε έτσι αυτή η πόλη; Ποια είναι η παιδεία και η αισθητική των τοπικών αρχόντων; Που θάψανε τον Νιόνιο των μπουάτ; Γιατί πλήρωσα τη 2η μπύρα 10 ευρώ;;;; (γιατί είσαι μαλάκας θα μου πείτε...). Γιατί πρέπει πάντα να είναι όλα τόσο τραγικά;;; Γιατί ρε πούστη μου;;;Διαβάστε περισσότερα...
--------------------------------------------------------------------------(Ο διάλογος που ακολουθεί είναι πραγματικός) - Κ1: Δεν μου άρεσε η παρουσίασή σας κ. Tragedian, θα την ήθελα λίγο πιο φαντεζί... - Tragedian: Δηλαδή, τι εννοείτε με τον όρο "φαντεζί" κ. Καθηγητά? - K1: Ε, να, θα ήθελα λίγα βελάκια να κουνιούνται, λίγα παράθυρα να εμφανίζονται επισημαίνοντας τα κύρια σημεία...Η δική σας ήταν "φτωχή" και αδόμητη! - Κ3: Έχετε δίκιο κ. Καθηγητά Κ1. Θα το φροντίσουμε στην επόμενη (7μελή) - Tragedian: Μμμμ... --------------------------------------------------------------------------- Δεν μπορώ να πω πως είμαι μεγάλος performer. Προτιμώ να εμφανίζομαι σε μικρές "σκηνές", ανθρώπινα και κατανυκτικά: δίπλα σε τζάκια, σε αυλές, σε ταράτσες. Ειδικά με φίλους σε παραλίες γύρω από φωτιές ήταν κάποτε η καλύτερή μου. Στην συγκεκριμένη "σκηνή" δεν είχα ξαναεμφανιστεί, τουλάχιστον όχι για να "τραγουδήσω". Είχα ένα κόμπο στο στομάχι και το ανάλογο σφίξιμο στο στήθος (βλ. άγχος) που μου έκαναν σταθερά παρέα τα τελευταία 3 χρόνια τώρα σε καθημερινή βάση, αλλά όπως έλεγε κι ο Γιατρός: "μια ψιλο-ιωσούλα είναι αυτά φίλε μου...". Είχα υλικό 6μιση ετών να παρουσιάσω, δεν ήταν και λίγο, παρά την τεμπελιά μου, τις στραβές και τις περιόδους αποστασιοποίησης (αυτοπροστασίας) κατάφερα να φτάσω στο τέλος. Και το "κοινό" περίμενε εναγωνίως τη νέα μου δουλειά... Δεν έπρεπε να απαγοητεύσω τους θαυμαστές μου... Ή μήπως έπρεπε? Βασική αρχή στο πάλκο είναι πως: "Δεν τραγουδάς τα ίδια σε όλες τις πίστες", πιο απλά δηλαδή, δεν πας στο πανηγύρι στο Καγκάδι να τραγουδήσεις άρια ούτε στη Λυρική να λύσεις το κλαρίνο και να το κάνεις πίπιζα σαν το Γιώργο Μάγκα. Κάπως έτσι σκέφτηκα λοιπόν και 'γω. Λέω, καθηγητάδες θα 'ναι, διδακτορικό παρουσιάζω, δουλειά να φαν κι οι κότες έκανα, ε λοιπόν ας τα πω όλα να ξεμπερδεύω. Και έτσι έπεσα στην παγίδα της ανάλυσης. Όλα πάνω στις διαφάνειες: από δυσνόητους τύπους με αθροίσματα αριθμητικών προόδων, μέχρι τεχνικά ζητήματα διεργασιών που τρέχουν στο παρασκήνιο και από σύνθετους αλγόριθμους βελτιστοποίησης μέχρι τεχνικές εξόρυξης γνώσης. Ήδη από την 2η διαφάνεια το "κοινό" γιουχάρισε... "Τι σημαίνει αυτό;", " τι πάει να πει εκείνο;", "τι εννοείς με τον όρο αυτό;", "δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν οι όροι αυτοί", κτλ. Είναι γνωστό ότι το κάθε "όργανο" θέλει το χρόνο του για να στρώσει στα χέρια σου (π.χ. να τεντωθούν και να "κάτσουν" οι χορδές, να ζεσταθεί η ταστιέρα, να αρχίσεις να ακούς τη μπασογραμμή) αλλά να αποδοκιμάζεσαι κιόλας από πάνω; ε, αυτό πάει πολύ! Να μην τα πολυλογώ, έτσι (και χειρότερα) συνεχίσαμε μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Κι όταν το μαγαζί άδειασε, γύριζαν στο μυαλό μου διάφορα ερωτήματα:
