Α ρε Γιωργάκη, είσαι πολύ μεγάλος. Πως ξέμπλεξες έτσι με δαύτην;;;

Αποκλειστικές πληροφορίες αναφέρουν πως επίκειται και απαγόρευση αλιείας μαρίδας, γαύρου, πέρκας, χάνου και δρόγκου (μουγκρί). Τα εν λόγω θηράματα θα αλιεύονται μόνο δια υποβρυχίου ψαρέματος με 100άρι όπλο με μουλινέ και δελφινιέρα διπλή.

Τσογλάνια 900 να' ναι οι ώρες σας...

 Εκείνο το απόγευμα, μεταξύ δύο τάξεων, βρήκα ευκαιρία για ένα τσιγάρο και βγήκα στη βεράντα -σκονισμένη και γεμάτη κουτσουλιές από τα αντιπαθητικά περιστέρια. Χάζευα κάτω την Ακαδημίας, αυτοκινητάκια να πηγαίνουν και να έρχονται, κόσμο να περπατάει βιαστικά και το καυσαέριο να πήζει στην ατμόσφαιρα και να θυμίζει δακρυγόνο. Το μόνιμο δακρυγόνο της υποταγής μας στην «χημεία της εποχής». 

 Ο Κοσκωτάς, ο άνθρωπος από το πουθενά, έχει ήδη αγοράσει την «τράπεζα Κρήτης», ανοίγει την εκδοτική εταιρία «γραμμή», έχει γίνει «ίνδαλμα» για πολλούς, ενώ ακόμα δεν έχει δολοφονηθεί ο Μιχάλης Καλτεζάς, ενώ έχει προηγηθεί η αλησμόνητη κατάληψη του χημείου από τους «τρελούς κι ευτυχισμένους», σηματοδοτώντας το «τέλος της αθωότητας».

 Σε μερικούς από μας, είχε ήδη αρχίσει να μυρίζει έντονη «παρακμίλα». Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, ιστορική αναγκαιότητα κατά πολλές αναγνώσεις, είχε ήδη χειρουργήσει δραστικά τον κοινωνικό ιστό και κυρίως είχε δώσει την ευκαιρία σε πολλούς να αποκτήσουν τεράστια δύναμη, χωρίς να έχουν ούτε την παιδεία ούτε τη διάθεση να την χειραγωγήσουν προς όφελος της κοινωνίας.

 «Έχεις ένα τσιγάρο;» Ήταν η γνώριμη και μάλλον σιγανή φωνή του Αντρέα Λεντάκη. Δέχτηκε το άφιλτρο που του πρόσφερα και ρώτησε «τι σκέφτεσαι έτσι βαρύς;». «Νομίζω πιάνουμε πάτο όπου να 'ναι» του απάντησα για να ακούσω ένα κατηγορηματικό «Γιώργο, ακόμα δεν έχεις δει απολύτως τίποτα! Ακόμα έχει πολύ δρόμο». Τον κοίταξα, δεν θυμάμαι με τι ύφος, και εκείνος συνέχισε «αν υπήρχε κράτος, θα κατέρρεε γρήγορα. Αλλά στην Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε ποτέ, ο μόνος "θεσμός" είναι ένα άτυπο παρακράτος που κυβερνά. Σαν το μαύρο χρήμα, βρίσκει πάντα τρόπο να επιβιώνει λαθραία».

 1985 είπα και στην αρχή. Είναι η εποχή που η πλήρης ανυπαρξία βάσεων στην κοινωνία, απελευθερώνει δυναμικά προς την επιφάνεια τις χυδαιότερες τάσεις που θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Είναι η εποχή στην οποία ο έντυπος εμετός της «αυριανής» επιβραβεύεται πανηγυρικά από τον «λαό» με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία καθημερινής εφημερίδας σε πανελλήνια κλίμακα: 243,534 φύλλα την ημέρα...!

 Η «εφημερίδα» που εξύβρισε με τον πιο επαίσχυντο τρόπο τον Μάνο Χατζιδάκι, που είχε την ελεεινολογία ως επιλεγμένο επικοινωνιακό ύφος. Και ένα από τα τεράστια εγκλήματα του ΠΑΣΟΚ, η αναγνώριση της και μάλιστα δια στόματος Ανδρέα Παπανδρέου ως της εφημερίδας που... στηρίζει το κίνημα.

 Η Ελλάδα είχε πάρει τη μορφή ενός γιγάντιου καζανιού, στο οποίο μέσα πετάγονταν και ανακατεύονταν τα πλέον ετερόκλητα υλικά για να μαγειρευτεί το απίθανο υλικό του μέλλοντος της. Η «αυριανή» και ο «αυριανισμός» ήταν μόνο ένα από τα πολλά συστατικά. Ο Κοσκωτάς, οι χρηματισμοί, οι εξαγορές συνειδήσεων ένα άλλο. Η Ελλάδα του τσιφτετελιού, του ουίσκι, των χιλιάδων νυχτερινών κέντρων με τις πίστες και τα «μωρά» τους που χόρευαν στις μπάρες ανέμελα, ο υπουργός Γιαννόπουλος που βάφτιζε τα κέντρα «πολιτιστικά ιδρύματα», το περιοδικό «κλικ» και το «λάιφ στάιλ», η καθιέρωση της «μαγκιάς» και των «κολλητών» ξύπνιων, οι χιλιάδες επί χιλιάδων διορισμοί στο δημόσιο με κομματικά κριτήρια, η επέλαση των κάφρων σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής, η πλήρης ανυπαρξία θεσμών και αξιοκρατίας, η δικτατορία του χαβαλέ και ο καθεστωτικός σχεδόν σαρκασμός προς τους ανθρώπους του πνεύματος, κατέστρεψαν κάθε είδους αντιστάσεις.

 Το νεοελληνικό όνειρο πια είναι «αρμάνι», «γκούτσι», Φιλιππινέζα, πούρο, χρηματιστήριο, «πούλα-αγόρασε», BMW, και ταυτόχρονα σπρωξίδι, υστερία, συνωστισμός, καβαλημένοι δικτατορίσκοι πίσω από τα γραφεία της εφορίας και της κάθε κρατικής υπηρεσίας. Ένας εκρηκτικός συνδυασμός με μία και μοναδική ταυτότητα: απόλυτη, συμπαγής, αδιαπέραστη αναξιοπρέπεια.

Κάπου εκεί, μέσα σε αυτόν τον αχταρμά της χυδαιότητας που από το περιθώριο και την ανυπαρξία γίνεται κυρίαρχη τάξη, συνεχίζουν να υπάρχουν ομάδες, παρέες, πυρήνες νέων ανθρώπων που αρνούνται να μπουν στα κοστούμια που τους προτείνει το περιβάλλον. 

Και όταν θα δολοφονηθεί ο Μιχάλης Καλτεζάς, το σχέδιο θα μπει σε πλήρη εφαρμογή. Και το σχέδιο είναι οι αμέτρητοι τόνοι πρέζας που ρίχτηκαν στα Εξάρχεια ώστε αυτά από φούρνο ιδεών να μεταβληθούν σταδιακά σε κρεματόριο συνειδήσεων.

Έγιναν όλα αυτά τα χρόνια, πάρα πολλά και έγιναν ταυτόχρονα. Περισσότερα από όσα προλαβαίνει να αφομοιώσει η συνείδηση και να βγάλει δέκα συμπεράσματα της προκοπής. Από τη μια οι «φυλές της Μυκόνου» και τα νεοεμφανιζόμενα τζάκια. Διάφοροι απίθανοι άνθρωποι που έπεφταν με το αλεξίπτωτο και διαχειριζόντουσαν απίστευτα χρήματα που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πως τα είχαν βρει. 

Από την άλλη καμία αντίσταση. Κάποιοι αντιδρούσαν βέβαια. Κάποιοι κάθε τόσο έγραφαν. Βιβλία, άρθρα, ομιλίες, διακηρύξεις, μανιφέστα, όλα, έπεφταν στο κενό. Η κοινωνία διάβαζε «αυριανή» και χαμογελούσε όταν η βρωμερή φυλλάδα καλούσε το αναγνωστικό της κοινό να…καταγγείλει οτιδήποτε γνωρίζει για την προσωπική ζωή του «κίναιδου Χατζιδάκι».

Και για να κάνω ένα άλμα στο χρόνο, αλλιώς θα πρέπει να γράφω αμέτρητες σελίδες, φτάσαμε στην Ελλάδα των απέραντων ηδονών. Όταν ξαφνικά χιλιάδες επί χιλιάδων νεοέλληνες έγιναν... παίκτες του χρηματιστήριου. Όταν ξαφνικά, τα νησιά των διακοπών μας, γέμισαν με τρελαμένους τύπους που φορώντας το μαγιό και την πλαστική σαγιονάρα περιφέρονταν επιδεικτικά με τα κινητά κολλημένα στα αυτιά φωνάζοντας τις λέξεις-κλειδιά της ευτυχίας: πούλα! Αγόρασε! 

Και όλα αυτά τα χρόνια, τα θυμάμαι με αμέτρητο κόσμο σε όλες τις ώρες του εικοσιτετράωρου να γεμίζει ασφυκτικά τις πλατείες και να πίνει τις φραπεδιές ή να πλημμυρίζει τα διάφορα ψευτονεοϋορκέζικα στέκια στο Χαλάνδρι και αλλού και να μασουλάει αβέρτα σολομούς και καρπάτσιο - έτσι ακριβώς όπως κάνανε και στα χωριά τους…

Η Ελλάδα, μπήκε σε ένα τεράστιο μπαλόνι και ανέβηκε στα ουράνια. Έζησε για πολλά χρόνια ένα τεράστιο ψέμα καταληστεύοντας το μέλλον των παιδιών της. Έφτασε στο αποκορύφωμα το 2004, με τους ολυμπιακούς αγώνες και το γιούρο αλλά εκεί είναι που άρχισε να δείχνει την σάπια οδοντοστοιχία με την οποία καταβρόχθιζε τόσον καιρό.

Οι υποδομές των αγώνων, που θα αποδίδονταν στην κοινωνία καταστράφηκαν ή καταστρέφονται, το γιούρο -καθώς το βλέπω από απόσταση- κατακτήθηκε κυρίως με κουτοπονηριά παρά με αξιοσύνη, και από το 2004 και μετά η πιο ανίκανη κυβέρνηση όλων των εποχών απλά χόρεψε πρώτο τραπέζι πίστα στην Τσιφτετελλάδα που κληρονόμησε.

Δεν ξέρω ποιο είναι το μέλλον μας. Οι εποχές που έρχονται είναι εξαιρετικά άγριες. Δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν ένα μακρύ χειμώνα για την ανθρωπότητα, τον χειμώνα της κρίσης του καπιταλισμού η οποία περιλαμβάνει πολλά φαινόμενα για τα οποία δεν είμαστε έτοιμοι. 

Όπως οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, που σημαίνουν εκατομμύρια επί εκατομμυρίων οικοπρόσφυγες, νέες εστίες πολέμου και μετανάστες. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα όμως, δεν είναι απλά το προϊόν της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Αυτή, ίσως και να είναι ευλογία κατά κάποιο τρόπο, γιατί στάθηκε η αφορμή για να φανούν με τραγικό τρόπο οι αναπηρίες του τόπου μας.

Όταν όμως συλλαμβάνεται ένας Μάριος Ζ. ως...τρομοκράτης και ένα μπουκάλι σαμπουάν υποδεικνύεται ως βόμβα μολότοφ ενώ την ίδια ώρα κυκλοφορεί ελεύθερος ο Μάκης Ψωμιάδης, τότε, ο μόνος δρόμος που ανοίγει (ξανά) είναι αυτός του χάους.

Αν συνεχίσουν τα πράγματα έτσι, ο Δεκέμβρης του 2008 θα μοιάζει με παιδική χαρά. "

Μάρτιος 2008,

ο Γιωργάκης διαδηλώνει δυναμικά μαζί με τους εργαζόμενους για να μην περάσει ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που μοιάζει με παιδική χαρά μπροστά στο σημερινό. Για να μην ξεχνάμε λοιπόν πόσο αδιανόητα και προκλητικά απατεώνες είναι, απολαύστε 2 φωτογραφίες από τις 38 που έχει στο site του Παπανδρέου από αυτή την πορεία.

Και επειδή θα πληρώνουμε πια και τον αέρα, ο Γιωργάκης μας παρέχει τις φωτογραφίες όπως γράφει στο site του ΔΩΡΕΑΝ! Ευχαριστούμε πολυχρονεμένε μας...

Είναι τραγικός...

Με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο (40 χρόνια εργασίας για πλήρη σύνταξη χωρίς όριο ηλικίας) επιτέλους αποκτά νόημα η ρήση της στοιχειωμένης στις παιδικές μας αναμνήσεις διαφήμισης:

"40 χρόνια φούρναρης, έεεεεχω ψήσει..." 

Επιτέλους παρελθόν και μέλλον συνταιριάζονται αρμονικά σε νέο χωροχρονικό πλαίσιο. 

Είναι τραγικό... Μιλάμε για ανθρώπινες ζωές ρε μαλάκες. Ρε Γιωργάκη, Λοβέρδε, Πάγκαλε, κλπ, μπορείτε να δουλεύετε καθαρίστριες, βιομηχανικοί εργάτες, εκπαιδευτικοί, σκουπιδιαραίοι, εμποροϋπάλληλοι, για 40 χρόνια; Όχι, πείτε μου. Μπορείτε;

Ξεφτίλες.

Απίστευτη θλίψη. Δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν μπαίνω (και δεν πρέπει κάποιος να μπει) στη λογική της επιχειρηματολογίας και της ανάλυσης. 

Υπάρχουν νεκροί άνθρωποι. Τελεία. Τέσσερις απολιτίκ άνθρωποι (μαζί με τον Γρηγορόπουλο) που ετεροδιορίζονται ως μάρτυρες.

Για να μην αρχίσω να λέω πως όταν το ΠΑΜΕ φωνάζει για περιφρουρήσεις κτλ. εμείς γελάμε...

Πλέον και χούντα να κηρυχθεί δεν βλέπω να κουνιέται κανείς. Μπράβο μας.

Είναι τραγικό. Πολύ τραγικό όμως αυτή τη φορά. Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο.

Εἶμαι τόσο κουρασμένος ἀπ᾿ τὰ λόγια τὰ ῾πωμένα κι ἀπ᾿ τὰ λόγια ποὺ θὰ ποῦμε κι ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους κι ἀπὸ μένα κι ἀπ᾿ τὸ κάλεσμα τοῦ στίχου, μὲ τὸ μάταιο λυρισμό, ποὺ ἡ ψυχή μου δὲν ἐλπίζει, παρὰ μόνο στὸ Λιμάνι καὶ στὸ σάλπισμα τῆς Μοίρας, ποὺ μιὰ μέρα θὰ σημάνει τὸν αἰώνιο Γυρισμό!

Τότε μόνο, λυτρωμένος ἀπ᾿ τῆς γῆς τὴν ἱστορία, μέσ᾿ στῶν κόσμων καὶ τῶν ἄστρων τὴν ἀτέρμονη πορεία, φῶς ἀνέσπερο, χυμένο σὲ μιὰν ἔξαλλη στροφή, τὸ Τραγούδι τὸ Μεγάλο, ποὺ ποτὲ δὲν ἔχω γράψει, τὸ στερνό μου τὸ Τραγούδι, σὰ μιὰ δόξα ποὺ θ᾿ ἀνάψει, τότε μόνο θὰ γραφεῖ!

... ίσως από τις πιο κοινότυπες αλλά και βαθιά επικίνδυνες εκφράσεις κλισέ της μεταπολίτευσης. Όχι τόσο για το ότι εκστομίζεται κατά ρυπάς από κάθε μορφής φασιστοειδή, πολιτικάντηδες και ευυπόληπτους νοικοκυραίους, όσο για το υφέρπον ιδεολογικό στίγμα της "άρχουσας" τάξης που εκφράζει.

Είναι αναπόφευκτος βέβαια ο συνειρμός που πηγάζει από το εξουσιαστικό "Equilibrium" που θα είχε επιβληθεί στους λαούς ανά τους αιώνες, εάν συλλογικές πρωτοβουλίες δεν ασκούσαν βία στήνοντας ικριώματα για τους ευτραφείς λαιμούς των απανταχού καταπιεστών.

Δεν είμαστε Χριστοί. Δεν θα γυρίσουμε το μάγουλο.

Θα ρίξουμε πρώτοι το χαστούκι.

Υ.Γ. Πόσο τραγική μου φαίνεται πλέον η θέση του ΣΥΡΙΖΑ, που συμπιεσμένος στο 4% ακολουθεί τις επιταγές των καναλαρχών και των πρετεντέρηδων, προσδοκώντας μεγαλύτερο μερίδιο παρουσίας στα πάνελ και στον τηλε-κανιβαλισμό των ανθρώπινων αγώνων.

Αισθάνομαι δέος μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους. Με παρατούν καθηλωμένο, νικημένο και συνάμα απέραντα ευτυχή μπροστά από τις σελίδες ενός βιβλίου. Μου υπενθυμίζουν την ασημαντότητά μου και την στρεβλή θεώρηση ενός προσωπικού κόσμου εξαρτημένου από τα χιλιάδες τεχνολογικά θαύματα.

"Επιστημονική φιλοσοφία" και όχι φαντασία είναι ο όρος που ταιριάζει στο μεγαλειώδες αυτό έργο. Ο Ασίμοφ θέτει μια βάση αμφισβήτησης της εξουσίας κάθε μορφής (πολιτικής, επιστημονικής, θρησκευτικής, συναισθηματικής), της ανθρώπινης - συλλογικής και ατομικής -  συμπεριφοράς και της αναστροφής της ντετερμινιστικής πορείας της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας προς τη μη ύπαρξη μέσω της Ψυχοϊστορίας. Πάνω από όλα όμως, θεμελιώνει μια βαθιά ουμανιστική θεώρηση του μελλοντικού κόσμου στο γαλαξιακό μακρο-επίπεδο της ειρηνικής συνύπαρξης αλλά και της επεκτατικής βαρβαρότητας. Πραγματικά μεγαλειώδες!

Ευχαριστώ και πάλι φίλε bastakas.

Πάντως να το ξέρετε, αν κυνηγήσουν κάποιον αυτοί θα είστε εσείς...

Καθένας πράττει κατά βούληση.

"Ύστερα από 10 χρόνια συνεχούς παροχής της υπηρεσίας πρόσβασης στους μεγάλους διεθνείς εκδοτικούς οίκους εξειδικευμένων επιστημονικών περιοδικών, τα ελληνικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα χάνουν την πρόσβαση επειδή το κράτος δεν έχει ακόμη καταβάλει τις συνδρομές. Το ελληνικό κράτος χρωστά το αστρονομικό ποσό των 33.000.000 ευρώ, με το οποίο πρέπει να καλυφθούν για τα έτη 2009 και 2010 οι συνδρομές στα επιστημονικά περιοδικά, τα οποία αποτελούν βασικό εργαλείο για χιλιάδες φοιτητές, διδάσκοντες και ερευνητές της χώρας. Το υπουργείο Παιδείας έχει μεν εντάξει το ποσό στο φετινό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεών του, όμως το υπουργείο Οικονομίας δεν το έχει εγκρίνει ακόμη. Έτσι, ο ένας μετά τον άλλο οι εκδοτικοί οίκοι, κλείνουν την πόρτα στους Έλληνες κακοπληρωτές. Συγκεκριμένα, από χθες, 1η Μαρτίου, ο ολλανδικός εκδοτικός οίκος ηλεκτρονικών περιοδικών Elsevier, ο μεγαλύτερος διεθνώς, διέκοψε την πρόσβαση στην ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα, κάτι που αναμένεται να ακολουθήσουν και οι άλλοι 14 μικρότεροι οίκοι. Αυτό σημαίνει ότι διακόπτεται η πρόσβαση σε συνολικά 12.500 τίτλους ηλεκτρονικών περιοδικών για τα 37 AEI (22 πανεπιστήμια και 15 ΤΕΙ) της χώρας, την Ακαδημία Αθηνών, τη Βιβλιοθήκη της Βουλής, την Εθνική Βιβλιοθήκη Ελλάδος, το Πανεπιστήμιο Κύπρου, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και 15 ερευνητικά ιδρύματα."

Γιωργάκης Παπανδρέου - και η ξεφτίλα συνεχίζεται...

Είναι τραγικό...

Και τώρα δοξάστε τον. Είναι fit, λέει ψέματα και κουνάει τα χέρια, υπόσχεται καλύτερες μέρες κάνοντας τα ζώα που είναι από κάτω να παραληρούν. Λαϊκίζει αισχρά με τις Τράπεζες στοχεύοντας στην ταξική δαιμονοποίηση που ερεθίζει το κομματικό ένστικτο του απλού πρασινοφρουρού. 

Η αναβίωση της αισθητικής (εκτός του fit) και ρητορικής του '80 σε όλο της το μεγαλείο ή αλλιώς κληρονομική σημειολογία.

Είναι τραγικό...

- "Λεφτά υπάρχουν, δεν είναι εκεί το πρόβλημα", ήταν η συνηθισμένη παπάτζα του Γιωργάκη - Jeffrey Παπανδρέου. Συνηθισμένος βλέπεις στο ψέμα κι ο Έλληνας, συνηθισμένος να ψηφίζει πάντα τους ψεύτες του παρελθόντος. Και μετά φυσικά να βρίζει. Μια συνήθεια είναι όλα.

Και την πληρώνει πάντα ο συνηθισμένος μαλάκας. Δηλαδή εγώ. Συνηθισμένος να τα δηλώνω όλα (μιλάμε για όλα όμως). Συνηθισμένος στο 0% αύξηση, από φέτος συνηθισμένος και στη μείωση. Συνηθισμένος να μην έχω ανταπόδοση για τους φόρους που πληρώνω. Συνηθισμένος στην καθημερινή αθλιότητα που με περιβάλλει. 

Συνηθισμένος και στη μη-αντίδραση. Το κίνημα των bloggers κι αρχίδια, τρομερό placebo για τις ενοχές μου περί μη δραστηριοποίησης και αυτοοργάνωσης. 

Συνήθεια, όπως Αδράνεια. Αδράνεια όπως Θάνατος.

Είναι σίγουρα τραγικό... Και η κατάντια μου απερίγραπτη. 

Καλησπέρα

ΑΜ ****

Το Tragedian, αναγνωρίζοντας την τεράστια συμβολή όλων αυτών των ανθρώπων στην πολυεπίπεδη ολοκλήρωση (integration) του τόπου, θα κινηθεί τάχιστα δια την επαγγελματική αποκατάσταση του εν λόγω λαμπρού νέου σε μία εκ των διαθεσίμων σοσια-ληστικών θέσεων Γενικών Γραμματέων.

Φίλες και φίλοι. Θα μπορούσε κανείς να πει  πολλά. Θα περιοριστώ μόνο στην ολοένα και αυξανόμενη σημασιολογική ενδυνάμωση του γνωστού moto:

Είναι τραγικό...

Πριν την έναρξη του σημερινού αγώνα ούτε ο πιο φανατικός φίλος της ΑΕΚ μπορούσε να διανοηθεί την εξέλιξη αυτή. Είναι τελικά μεγάλη τύχη να έχεις στην ομάδα έναν τέτοιο παίχτη που όταν αποφασίζει να παίξει να μπορεί να κερδίζει τα παιχνίδια μόνος του. Απογοητευτικοί όπως πάντα οι υπόλοιποι όχι προφανώς για την έλλειψη προσπάθειας όσο για τις μειωμένες αγωνιστικές τους ικανότητες. Επανεμφανίζεται για άλλη μια φορά το γνωστό δίπολο των μέτριων ομάδων με τους παίχτες "μπορώ αλλά δεν θέλω" και τους άλλους του "θέλω αλλά δεν μπορώ". 

Πολύ στη μπάλα το ρίξαμε τελευταία και όπως και να το κάνουμε....

είναι τραγικό...

 Δεν είναι τελικά να χάνεις ευκαιρίες  στη μίζερη καφεδούπολη. Απ' την άλλη, δεν καιγόταν και κανείς ιδιαίτερα να ακούσει πειραγμένους ύμνους απ' τα παλιά και μάλιστα από Γάλλους. Ευτυχώς επέμεινα και να' μαστε μια ωραία 5άδα Πέμπτη βράδυ να μένουμε με το στόμα ανοιχτό από αυτό που βλέπαμε από τις 11.00 το βράδυ και μετά... 

Ένα μίγμα αισθησιασμού και ενέργειας από τις δύο performer των Nouvelle Vague που σε καθήλωνε. Ήχος πολύ καλός, με αρκετές χαμηλές συχνότητες μιας και απουσίαζαν τα ηλεκτρικά όργανα και κατά συνέπεια και τα πρίμα. Οι ηλικίες 18 - 25 ήταν η συντριπτική πλειψηφία στο κοινό αν και δεν έλλειπαν και οι 40+ που πρόλαβαν τις original κυκλοφορίες των κομματιών πριν 25-30 χρόνια. Η πολύ σωστή παρατήρηση του "Αυστραλού" πως τα κομμάτια τους "χάνουν" στην ακρόαση του studio CD, έκανε φανερή την αναγκαιότητα της παρουσίας μου/μας σε live και τελικά μας έστειλε σπίτια μας "γεμάτους".

Να 'μαστε καλά. Πάντα τέτοια.

"Επίθεση με αβγά δέχθηκε πριν λίγες μέρες η συγγραφέας Σώτη Τριαντάφυλλου, όταν ομάδα 5 ατόμων εισέβαλε σε πολυχώρο στα Εξάρχεια όπου λάμβανε χώρα παρουσίαση βιβλίου της. Οι δράστες υποστήριξαν ότι αυτές τις παρουσιάσεις πρέπει να της κάνει στο Κολωνάκι και όχι στα Εξάρχεια." Πηγή - Σκάι.

Η Σώτη...χμμμ, ίνδαλμα και ανομολόγητη ονείρωξη των απανταχού αριστεριστών. Και δική μου φυσικά. Χάθηκα αρκετές φορές στο ασθματικό beatnik γράψιμό της: στο Σαββάτο βράδυ ..., στο Εργοστάσιο Μολυβιών, στη Φτωχή Μάργκο, στο Γράμμα από την Αλάσκα. Γοητευτική και πνευματώδης, ενδιαφέρουσα και προκλητική, ίσως ιδανική σύντροφος για μια αντικομφορμιστική συμβίωση σε ένα δυάρι κάπου στα Εξάρχεια (εδώ συμβολισμός και ρεαλισμός συνυπάρχουν για όσους με γνωρίζουν)...

Ένα από τα τελευταία γραπτά της (δείτε εδώ) προκάλεσαν τα (α)χρηστά αντιεξουσιαστικά ήθη των μπαχαλάκηδων της Πλατείας. Καταδίκαζε με αστική προσέγγιση τους βανδαλισμούς των χουλιγκάνων και των λοιπών μαλάκηδων δήθεν αναρχο-αντιεξουσιαστών του Floral. Ο φασιμός τους εκδηλώθηκε, αυτή τη φορά σε "συντρόφισσα" του χώρου. Και να 'μαστε όλοι εδώ να δικαιώνουμε (μέσα μας) τον μαλάκα αρχιφασίστα Άδωνι όταν μιλάει για "ακροαριστερό φασισμό". 

Είναι τραγικό!

Υ.Γ. Η ονείρωξη συνεχίζεται Σώτη, έστω και σε τριάρι στα Πετράλωνα...

1. Είμαι ανταγωνιστικός με αυτούς που με ανταγωνίζονται.
2. Συγχωρώ όσους μου ζητούν συγνώμη, και
3. Συνεργάζομαι με όσους μου προσφέρουν συνεργασία.

Προφανώς δεν θα πρέπει κάποιος να ερμηνεύσει τα παραπάνω υπό το πρίσμα της χριστιανικής - μικροαστικής ηθικής. Αυτό θα οδηγούσε ενδεχομένως σε αφορισμούς και λανθασμένα συμπεράσματα. Δεν προτείνω τίποτα το φιλοσοφικό. Απλά ένα δεκανίκι επιβίωσης στο "παίγνιο" της καθημερινότητας. Έτσι να το δείτε.

Ο κ. Βασίλης - γύρω στα 55 - είναι υπάλληλος του τμήματος κρεάτων (παλιά θα είχε χασάπικο)  σε supermarket μεγάλης πολυεθνικής στην πόλη μου. Ο ακόλουθος διάλογος (σχεδόν αυτούσιος) έλαβε χώρα μπροστά μου σήμερα το μεσημέρι:

- Μου βάζετε σας παρακαλώ ενάμιση κιλό σπαλομπρίζολο και μισό κιλό ορτάμπελη, ντόπια;

 - Βεβαίως μανδάμ.

 - Είναι σίγουρα ντόπιο;

 - Μα τι λέτε κυρία μου, σας παρακαλώ. Φυσικά και είναι ντόπιο, δικά μας είναι τα κρέατα, στο Σανταμέρι βοσκάνε... Φέρνουμε εμείς τα παλιοεισαγόμενα;;;

 -----------------------------------------------

 Διάλογοι που έχουν στοιχειώσει τις παιδικές μας μνήμες και συνεχίζουν να δίνουν τροφή για σημειολογική και φιλοσοφική ενδοσκόπηση. 

Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει πως αν όλα τα σφάγεια που καταναλώνονται ετησίως στη χώρα μας ήταν ντόπια, τότε στις κεντρικές πλατείες των πόλεων θα επικρατούσαν καθημερινά σκηνές από προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ το '81, με τη διαφορά πως το κοινό θα απαρτίζετο από  μοσχάρια, αγελάδες, αμνοερίφια, τραγοκάτσικα, κ.α. συμπαθή τετράποδα που θα επευφημούσαν βελάζοντας (Όχι και οτι τα κομματόσκυλα δεν πράτουν αναλόγως ...). Οι αστροναύτες δε από τους διαστημικούς σταθμούς θα ανέφεραν την έναρξη της σύγχρονης εποχής των παγετώνων, θεωρώντας λανθασμένα ως παγόβουνα τις άσπρες προβειές που θα κάλυπταν το ήμιση σχεδόν της ελληνικής επικράτειας.

Το φαινόμενο του κρεατοεθνικισμού αναπτύχθηκε παράλληλα με την ιδεολογία του πολιτικού εθνικισμού του οποίου οι υποστηρικτές τείνουν να βλέπουν το έθνος σε ένα πλαίσιο πολιτικής νομιμότητας - το οποίο πιθανόν να προέρχεται από την θεωρία του Ρομαντισμού περί πολιτιστικής ταυτότητας - με το "φιλελεύθερο" επιχείρημα ότι η πολιτική νομιμότητα προέρχεται από ένα συγκεκριμένο πληθυσμό, τον γηγενή [wikipedia]. Οι κρεατοεθνικισταί βέβαια, μεταλλάσουν το πολιτικό περιεχόμενο του όρου εστιάζοντας σε ένα υποσύνολο των οντοτήτων που διαβιούν στην χώρα μας, και συγκεκριμένα στα κτήνη. Αποκτηνωμένοι οι ίδιοι ιδεολογικά και υπαρξιακά αναλαμβάνουν τον ρόλο του επισιτηστικού καθοδηγητή της κοινής γνώμης μπολιάζοντάς την με τις αξίες της ελληνικής καθαρότητας  και των ελευθέρας βοσκής αγνών ελληνικών αμνοεριφίων. Το αποτέλεσμα καταστροφικό: Εκατομύρια συμπατριωτών μας ανίκανοι να χρησιμοποιήσουν τους νευρώνες του εγκεφάλου τους πέρα από τον ιππόκαμπο, καταναλώνουν το ντόπιο τοξινοαναθρεμένο - με πλήρη απουσία ελέγχων - σφαχτάρι, ανατριχιάζοντας παράλληλα με την προοπτική κατανάλωσης "φράγκικων" βοοειδών και αμνοεριφίων που θα ήταν μεγαλωμένα τουλάχιστον με τους στοιχειώδεις ελέγχους. Η συνείδηση όμως ευφρένεται και η ψυχή τέρπεται μετά το τελικό ρέψιμο - φυσιολογική κατάληξη της μάχης του ντόπιου ανθρώπου με το ντόπιο κτήνος - χαρίζοντας στον μύστη ολίγες έστω στιγμές ευδαιμονίας.

- "Άλλο πράμμα κυρία μου το ντόπιο, τ΄άλλα τα εισαγόμενα σκινιάζουν, το καταλαβαίνει η νοικοκυρά και δεν τα ξαναπαίρνει" είπε ο κυρ Βασίλης και κατέβασε με δύναμη το μπαλτά στο άτυχο σφάγειο...

Υ.Γ. Στοιχειωμένος δίσκος και στη φωτογραφία...

 (Αχ αυτός ο πάνθηρας, και τι δεν συμβόλιζε κάποτε...) 

Συνάντησα έναν φίλο απ' τα παλιά την προηγούμενη εβδομάδα. Μαζί αρκετά χρόνια σε πορείες, αριστερά σχήματα, κρασοκατανύξεις. Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που θα ακολουθούσα σε οργανωμένη δράση, για τέτοια χαρισματική προσωπικότητα μιλάμε. Με το τέλος των σπουδών έχασα τα ίχνη του. Σαν να εξαφανίστηκε από τον ευρύτερο αριστερό ριζοσπαστικό χώρο και να ετοίμαζε την επόμενη κίνησή του...Μυστήριο.

Κωδικοποιημένα και υποκειμενικά, όπως τα σκέφτομαι χωρίς βερμπαλισμούς και επεξεργασία:

• ΠΑΣΟΚ: Μη αναμενόμενη η έκταση της διαφοράς (10,5 μονάδες), είχα προβλέψει 41,5 - 42%. Ο Γιώργος φαίνεται πως έχει ενεπνεύσει μεγάλες ελπίδες σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Μιλάω με αρκετούς ανθρώπους (αριστερούς ανθρώπους - εκτός ΚΚΕ) που ψήφισαν Γιώργο και όχι ΠΑΣΟΚ. Δική μου εκτίμηση είναι ότι τελικά θα τον βουλιάξει το "βαθύ" ΠΑΣΟΚ (βλ. πρασινοφρουροί, κλαδικές, ημέτεροι, κλπ).
• ΝΔ: Και πιο κάτω να πήγαινε δεν θα ήταν έκπληξη. Ίσως η χειρότερη κυβέρνηση της τελευταίας 35ετίας (ακόμα και από αυτή του Δράκουλα). Ελπίζω να υπάρξει η πολυπόθητη διάσπαση και να ξεμπερδέψουμε επιτέλους με τη δεξιά στην Ελλάδα (μ' αυτό το πλευρό να κοιμάσαι, θα μου πείτε). Δίκαιος ο χαρακτηρισμός "επάρατος Δεξιά". Αισχροί και ανίκανοι σε όλα τα επίπεδα.
• ΚΚΕ: Γενναία και ειλικρινής η ομολογία της αποτυχίας (μια μονάδα κάτω σε τέτοιες συνθήκες) από την κ. Αλέκα, το ύφος της τα έλεγε όλα. Ας προσέχατε. Προσοδοκώ συρρίκνωση του σταλινικού - δογματικού - κόμματος σε χαμηλότερα ποσοστά (έπειτα από τους αναπόφευκτους θάνατους των γερόντων), με τελική κατάληξη την ισχνή έως ανύπαρκτη παρουσία του (αν και μεταξύ μας πιο πιθανή μου φαίνεται η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ...).
• ΛΆΟΣ: Επικίνδυνο. Λαϊκισμός - φασισμός - δημαγωγία σε υψηλή δοσολογία. Ο μαλάκας ο Καραμαν - Αλής έφερε τους φασίστες στο Κοινοβούλιο. Προβληματίζομαι σοβαρά, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει.
• ΣΥΡΙΖΑ: Μα καλά δεν διαλύθηκε; Έ Αλέκα μου; Ο σύγχρονος, προοδευτικός, υψηλού μοφωτικού επιπέδου αριστερός άνθρωπος στήριξε τελικά τον Αλέξη. Δεν αρκεί το 4,6%. Να ξεκινήσει κουβέντα για να πεταχτούν οι γραφειοκράτες εκτός κόμματος. Δεν είμαστε ΚΚΕ εδώ. Να ενσωματωθούν οι 23 συνιστώσες σε έναν ενιαίο πολιτικό και όχι ακραίο λόγο αλλιώς να πάνε στο καλό. Εδώ είναι σκεπτόμενοι μορφωμένοι άνθρωποι, όχι πρόβατα ή Αντιεξουσιαστική Κίνηση με 200 απόψεις από 200 ανθρώπους. Σε κάθε άλλη περίπτωση το παιχνίδι χάθηκε.
• ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ: Συμπαθής ο κ. Χρυσόγελος (αντίθετα με τον άλλον τον μαλάκα τον Τρεμόπουλο), χρειάζεται ο λόγος των Οικολόγων. Προφανώς και θα απασχολεί περισσότερο το θέμα της Οικολογίας τους μήνες που έρχονται. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι επίκαιρος ο λόγος του ΚΚΕ με αναφορά στο '17 και δεν είναι επίκαιρος και σημαντικός ο λόγος των Οικολόγων. Εύχομαι να πάνε καλύτερα στο μέλλον. Η απλή αναλογική είναι επιτακτική απαίτηση πλέον.

Είπα και εδήλωσα και αμαρτία ουκ έχω...

Υπαλλ: Πρόεδρε, έχουν μαζευτεί οι ψηφοφόροι σου , βγες να τους μιλήσεις.

Ζίγδης: Ναι Παναγιώτη, βγαίνω. Πόσοι μαζεύτηκαν;

Υπαλλ: Ε, Πρόεδρε, ξέρεις τώρα, κανά 7 - 8 άνθρωποι είναι.

Ζίγδης: Μμμ, έχουμε ρεύμα φέτος...

Στα ύψη εκτοξευθήκαμε με τις εκλογές... 

Κατανομή Εδρών (υπολογισμός tragedian):

Ν.Δ. 96, ΠΑΣΟΚ 154, ΚΚΕ 22, ΛΑΟΣ 17, ΣΥΡΙΖΑ 11

 (Αν μπουν οι Οικολόγοι τότε οι έδρες γίνονται: 93, 150, 21, 16, 11, 9 και αρχίζουν τα πανηγύρια...)

Επιτέλους αυτό που περιμένατε. Η εκτίμηση του tragedian!

(Χεστήκαμε θα μου πείτε...)

Your best man...

Νοιώθω μια ακαθόριστη αηδία και ένα θανάσιμο καβαφικό deja vu. Τίποτε άλλο.